२५ हाढ़ २०२० बिक्रमी तेज भान दे गृह अम्बाला छौणी
सचखण्ड दवारे सच दरबार, सति सतिवादी सोभा पाइंदा। सो पुरख निरँजण शाह सिक्दार, शहिनशाह इक्को नज़री आइंदा। हरि पुरख निरँजण सेवादार, घर ठांडे अलख जगाइंदा। एकँकारा वड बलकार, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। आदि निरँजण नूर उज्यार, निरगुण निरवैर जोती जाता डगमगाइंदा। श्री भगवान खोल्ह कवाड़, साचा मन्दिर इक सुहाइंदा। अबिनाशी करता कर पसार, निराकार वेख वखाइंदा। पारब्रह्म प्रभ पावे सार, आप आपणा भेव चुकाइंदा महल अटल इक मुनार, अगम्म अथाह वेख वखाइंदा। करे खेल सिरजणहार, बेपरवाह आपणी कार कमाइंदा। मुकामे हक़ मुरार, लाशरीक नूर प्रगटाइंदा। नूर इलाही सांझा यार, महिबूब इक्को नज़री आइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा आप सुहाइंदा। सचखण्ड दुआर श्री भगवान, सो साहिब खेल खिलाईआ। दीआ बाती इक महान, कमलापाती नूर रुशनाईआ। सच निशान झुलाए आण, आप आपणी बणत बणाईआ। नर निरँकार बण के काहन, दर घर साचा इक वड्याईआ। बोध अगाधा धुर फ़रमान, भिच्छया आपणी आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा इक सुहाईआ। सच दुआरा सोभावन्त, सो सतिगुर आप सुहाईआ। आदि जुगादी महिमां अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। आपणा खेल करे बेअन्त, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। नाउँ निरँकारा एका मंत, मन्त्र आपणा आप प्रगटाईआ। खेले खेल नार कन्त, सेज सुहञ्जणी इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। सचखण्ड दवारे पुरख अकाल, अक्ल कलधारी खेल कराइंदा। दीनां बंधप दीन दयाल, दयानिध ठाकर स्वामी आपणी कार कमाइंदा। निर्मल नूर जोत जलाल, जलवा ज़ाहर ज़हूर प्रगटाइंदा। करे खेल बेमिसाल, मिसल विच कदे ना आइंदा। धर्म दुआर कर प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाइंदा । आदि पुरख अपरम्पर स्वामी नौजवान, बिरध बाल रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर आप वसाइंदा। सचखण्ड
दुआर वसाए एक, एका एक वड्डी वड्याईआ। जुग चौकड़ी साची टेक, मेहरवान होए सहाईआ। करे खेल बहुबिध भांत अनेक, भेव अभेद ना किसे जणाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण धारनहारा भेख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करता करतार, सच दवारे आप कराइंदा। निरगुण नूर नूर हो उज्यार, जोती जोत डगमगाइंदा। साची इच्छया कर प्यार, भिच्छया इक्को इक वरताइंदा। देवणहार धुर दरबार, धुरदरगाही खेल कराइंदा । जननी जन बण निरँकार, सुत दुलारा इक्को जाइंदा। शब्दी शब्द कर प्यार, पूत सपूता गोद उठाइंदा। देवणहार इक आधार, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। साचा मन्दिर कर तैयार, थिर घर बंक वड्याइंदा। खोल्हणहारा आप कवाड़, बंद ताकी पड़दा लाहइंदा। छोटा बाला नढ्ढा सुत दुलारा अन्दर वाड़, साची सिख्या इक समझाइंदा। तेरा मेरा इक प्यार, हरि करता आप बंधाइंदा। सचखण्ड वसे वसणहार, नर निरँकारा सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा इक सुहाइंदा। सचखण्ड अन्दर थिर घर, सो साहिब आप प्रगटाईआ। अबिनशी करता दे वर, सुत दुलारे रिहा समझाईआ। चरण कँवल सच सरनाई जाणा पड़, सरनगति इक रखाईआ। साचा ढोला लैणा पढ़, तूं मेरा मैं तेरा राग अलाईआ। ना जन्मे ना जाए मर, जीवण जुगत ना कोए रखाईआ। सति सतिवादी इक वखाए सरोवर सर, अमृत ताल इक सुहाईआ। अगम्म अथाह ऊँचो ऊँच पौड़े जाणा चढ़, महल अटल इक्को सोभा पाईआ । साहिब सतिगुर दीन दयाल ठाकर स्वामी दर्शन करना खड़, स्वच्छ सरूपी शाहो भूपी इक्को नज़री आईआ। ना चोटी ना कोई जड़्ह, निरगुण निराकार अजूनी रहित अनभव प्रकाश इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड अन्दर साची कार कमाईआ । सचखण्ड अन्दर थिर दरवाज़ा, अबिनाशी करता आप खुल्हाईआ। मेहरवान वड ग़रीब निवाज़ा, दीनां नाथ दया कमाईआ। सुत दुलारे साजण साजा, शब्दी शब्द नाउँ प्रगटाईआ। भेव खुल्हाए बोध अगाधा, अगम्म अथाह पढ़ाईआ। शाहो भूप वड राजन राजा, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। सच दवारे रच रच काजा, हरि करता वेख वखाईआ। तेरा मेरा इक्को नाता, पुरख बिधाता आप जणाईआ। पुरख अकाल पिता माता, बालक साची गोद उठाईआ। इक्को नूर इक्को ज़ाता, अजाति होर ना कोए वटाईआ। इक्को मन्दिर सच दुआर शब्दी एहाता, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। इक्को नाम निधान इक्को धुर दी गाथा, इक्को सच पढ़ाईआ। इक्को तृष्ना इक्को पूरी करे आसा, इक्को हरस हवस मेट मिटाईआ। इक्को एकँकार वसे पासा, सद आपणा संग निभाईआ। इक्को आदि सुत शब्द देवे भरवासा, थिर घर साचे मिले वड्याईआ। इक्को नाम इक्को पूजा पाठा, इक्को मार्ग रिहा समझाईआ। इक्को वार इक्को हाटा, इक्को वणज रिहा वखाईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत सच सच समझाईआ। सुत शब्द सच दुलारे, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। अस्थिल सोहण तेरे दुआरे, थिर घर इक्को रंग वखाईआ। निरगुण दीआ बाती कर उज्यारे, जोती जोत डगमगाईआ। अबिनाशी करता वेखणहारे, सच दवारे बैठा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत सति सति जणाईआ। शब्द सुत सुण साचे लाल, हरि सतिगुर आख जणाया। थिर घर तेरी धर्मसाल, आदि मन्दिर इक वखाया। जुग चौकड़ी चले नाल, नित नवित्त वेख वखाया। भेव अभेदा दस्से अगम्म अहिवाल, पड़दा आपणा आप चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे रिहा वडयाया। सुत दुलारा शब्दी सुत, दोए जोड़ प्या सरनाईआ। कर किरपा अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ । आपणी गोदी लैणा चुक्क, हउँ बालक रूप सखाईआ। थिर घर वेखां सोहणी रुत्त, रुतड़ी तेरे नाल महकाईआ। होए प्रकाश साची कूट, चार कुण्ट दहि दिशा वज्जे वधाईआ। मेरा कोई ना दिसे पंज तत बुत्त, त्रैगुण तत नज़र ना आईआ। तेरी धार अन्दर जावां लुक, छप्पर छन्न चार दीवार ना कोए बणाईआ। तेरे हुक्मे अन्दर आवां उठ, बण सेवक सेव कमाईआ। तूं साहिब मेरे जाणा तुठ, बेनज़ीर मेहर नज़र उठाईआ। मेरे कोल नहीं कुछ, ख़ाली झोली देणी भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सुत दुलारे दया कमाईआ। सुत दुलारे दया कमावांगा। सिर तेरे हथ्थ रखावांगा। पुरख अबिनाशी खेल खिलावांगा। दीआ बाती इक जगावांगा। कमलापाती हो के वेख वखावांगा। साची साखी इक पढ़ावांगा। आपणी जाति तेरा नूर जणावांगा। धुर दी दाती, तेरी झोली पावांगा। सच सिँघासण बैठ इकांती, अक्ल कल तेरी धार वखावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव बाल अञ्याणे तेरे साथी, सगला संग वखावांगा। त्रैगुण माया खेल तमाशी, तेरा रंग रंगावांगा। पंज तत पूरी करां आसी, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश वंड वंडावांगा। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ पाताल आकाश पावां रासी, मण्डल मण्डप तेरा नाच नचावांगा। धरनी धरत धवल जल थल महीअल पूरी करां आसी, सूरज चन्द तेरा नूर चमकावांगा। खेल खेल विच ब्रह्मण्ड, लेखा जाण जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज तेरी गंढ्ढ पवावांगा। चारे खाणी वसे संग, चारे बाणी तेरा परसंग, परा पसन्ती मद्धम बैखरी राग जणावांगा। लख चुरासी तेरी वंड, निरगुण सरगुण तेरा अनन्द, ततव तत वेख वखावांगा। आत्म परमात्म तेरा छन्द, ब्रह्म पारब्रह्म साचा रंग, सेज सुहञ्जणी इक वडयावांगा। जुग चौकड़ी तेरी मंग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरी मनसा पूर वखावांगा। तेरी मनसा पूर वखावांगा। निरगुण सरगुण धार चलावांगा। लख चुरासी डेरा लावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव पढ़ावांगा। शास्त्र सिमरत वेद जणावांगा। गुर अवतार रंग रंगावांगा। धुर दी बाणी
बोल जैकार, तेरा नाम सिफ्त सालाहवांगा। काग़ज़ कलम बण लिखार, कातब इक्को भेव चुकावांगा। खेल खेल जुग चौकड़ी चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरी गंढ्ढ पवावांगा। मेरा तेरा जगत प्यार, तेई अवतार बंध वखावांगा। भगत अठारां खोल्ह कवाड़, घर मन्दिर इक बहावांगा। ईसा मूसा मुहम्मद यार, यारी यारां नाल निभावांगा। मुरीद मुर्शद दे दीदार, दीद ईद चन्द चमकावांगा। नानक निर्मल जोत कर उज्यार, दो जहानां नूर वखावांगा। धुर दी धार बोल जैकार, सति नाम दृढ़ावांगा। साचा खेल सच्चे घर बार, इक दस वंड वंडावांगा। दहि दिशा वेख विचार, गोबिन्द आपणा सुत बणावांगा। रुत्त सोहे विच संसार, शब्दी शब्द तेरा रूप जणावांगा। लेखा जाण धुर दी धार, धुर मस्तक लेख लिखावांगा। साची सिख्या अन्तिम वार, साख्यात इक समझावांगा। धुर संदेसा दे सिरजणहार, सिर सिर हुक्म मनावांगा। कल्गी तोड़ा सीस दस्तार, शस्त्र वस्त्र इक सजावांगा। शाह सवारा अगम्म अपार, अस्व इक्को इक दौड़ावांगा। भेव अभेदा खोल्ह कवाड़, बोध अगाध जणावांगा। कल कल्की लै अवतार, नव नौ चार पन्ध मुकावांगा। सम्बल वसे धाम न्यार, हरि मन्दिर इक वखावांगा। कमलापाती हो उज्यार, दीआ बाती इक्को डगमगावांगा। शब्द सुत तेरा करां सच विहार, आदि अन्त तेरा हुक्म वरतावांगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे साचे खड़, साचा खेल वखावांगा। सुत दुलारे चढ़या चा, सचखण्ड वज्जी वधाईआ । जुग चौकड़ी पारब्रह्म प्रभ बणे मेरा मलाह, नित नवित्त बेड़ा पार कराईआ। सति पुरख निरँजण हो के देवे सति सलाह, साची सिख्या करे पढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सेवा ला, साची सिख्या इक समझाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त दए समझा, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। वरन बरन ज़ात पात दीन मज़्हब वंड वंडा, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणी गंढ्ढ पवा, गंढ्ढणहार आप गोसाईंआ। खड़ग खण्डा तीर चमका, चण्ड प्रचण्ड इक वखाईआ। तीर तरकश कमान टंक हथ्थ उठा, भथ्था इक्को नाम जणाईआ। आत्म परमात्म निशाना दए लगा, अणयाला तीर इक उठाईआ। शाह कंगालां वेखे थाउँ थाँ, बेपरवाह फेरा पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द सुत रिहा समझाईआ। सुत दुलारा मंगे आदेस, दोए जोड़ सीस झुकाईआ । पुरख अकाल इक नरेश, नर निरँकार नज़री आईआ। जुग चौकड़ी धरे वेस, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। कलयुग अन्तिम धारे भेख, भेख अवल्लड़ा समझ कोए ना पाईआ। रूप रंग ना कोए रेख, अनभव आपणी कार कमाईआ। वसणहारा सचखण्ड साचे देस, लोकमात निरगुण जोत करे रुशनाईआ। लेखा जाणे गुर अवतार पीर पैगम्बर औलीए मुल्लां शेख, पंडत पांधे कुतब ग़ौंस वेखे थाउँ थाईंआ । लख चुरासी जीव जंत साध सन्त अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर
वेखणहारा रेख, धुर दा पड़दा आप उठाईआ। निरवैर पुरख अकाल दीन दयाल हो के खेले खेड, खेलणहारा इक्को इक अख्वाईआ। दूर दुराडा नेरन नेरा जन भगतां नज़री आए नेतन नेत, निज घर आपणा आसण लाईआ । अन्दर वड़ के काया पौड़े चढ़ के सुरत सवाणी फड़ के दस्म दवारी खोल्हे भेत, भेव अभेदा आप जणाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत शब्दी धार सतिगुर वेख, घर साचे सोभा पाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दा लेख, सो लेखा आप मिटाईआ। आत्म परमात्म परम पुरख प्रीतम प्यारा दस्से साचा हेत, हितकारी इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द दुलारे देवे वर, तेरा लहिणा अन्तिम कलयुग तेरी झोली पाईआ। शब्द सुत तेरा लहिणा मीत, हरि मित्र प्यारा आप जणाइंदा । कलयुग अन्तिम श्री भगवान चलाए इक्को रीत, रीतीवान वेख वखाइंदा। चार वरन अठारां बरन काया करे ठंडी सीत, अमृत मेघ इक बरसाइंदा। घर स्वामी नज़र आए अतीत, त्रैगुण डेरा ढाइंदा। पंज तत रहे ना कोए शरीक, लाशरीक आपणा रंग वखाइंदा। दूर दुराडा नज़री आए नज़दीक, नेरन नेरा मेल मिलाइंदा। सच निशाना मारे ठीक, कूड़ा ठीकर भन्न वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर वाक भविक्ख्त लिख के गए तरीक, बीस बीसा हरि जगदीशा आपणी कार कमाइंदा। एका छत्र झुल्ले हरि साचे सीस, शाह सुल्तान राज राजन दो जहान दूजा नज़र कोए ना आइंदा। वेखणहारा हस्त कीट, ऊँचां नीचां राउ रंकां आपणा रंग रंगाइंदा। जुग चौकड़ी जो सुत्ता रिहा दे कर पीठ, सो साहिब कलयुग अन्त आपणी करवट आप बदलाइंदा। जन भगतां सुणाए सोहला ढोला इक्को गीत, आत्म परमात्म सोहँ राग पढ़ाइंदा । काया मन्दिर अन्दर शिवदुआला मट्ठ जणाए सच मसीत, हुजरा हक़ हक़ वखाइंदा। आत्म परमात्म शब्द अनादी गाए गीत, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म देवणहारा भीख, भिख्या आपणा नाम झोली पाइंदा। साची सिख्या इक्को लैणी सीख, दूजी पट्टी ना कोए पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुरु गुरदेव स्वामी, आदि जुगादि सदा निहकामी, निहचल धाम सच सिँघासण इक्को सोभा पाइंदा। सुत दुलारे तेरा सच सिँघासण, सो साहिब आप जणाईआ। जुग चौकड़ी खेल तमाशन, ख़ालक ख़लक वंड वंडाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां पूरी करे आसन, आसा तृष्ना पूर कराईआ। आत्म सेजा करे भोग बलासन, भस्मड़ आपणी कार कमाईआ। वेखणहारा खेल पृथ्मी आकासन, गगन मण्डल दो जहानां आपणी रास रचाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण दाता पुरख बिधाता करे खेल बण दासी दासन, सेवक सेवा आपणी इक जणाईआ। जन भगतां पूरा करे घाटन, पूरब लहिणा देवे थाउँ थाईंआ। नाता तोड़े आन बाटन, लख चुरासी मात गर्भ फंद कटाईआ। कलयुग मेटे रैण अन्धेरी रातन, सतिगुर चन्द इक्को नूर चमकाईआ। भेव खोल्हे आपणा
बातन, बैतुलमुक्दस इक्को धाम वखाईआ। मुरीद मरुशद होवे साथन, गुर चेला गंढ्ढ पवाईआ। लहिणा देणा चुक्के पूजा पाठन, जिस जन आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि शब्द शब्द सुत अनाद, खेले खेल ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड आपणी रचना आप रचाईआ। ब्रह्म ब्रह्मांड रचना अनेक, अक्ल कलधारी आप रचाइंदा। निरगुण हो के रिहा वेख, सरगुण खेल खिलाइंदा। कलयुग अन्तिम धरनी धरत धवल धरे भेख, जननी जन मात पित रूप ना कोए वटाइंदा। पुरख अकाल नर नरेश, नर हरि नरायण इक्को नज़री आइंदा। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले भगत भगवान करे हेत, बण हितकारी मेल मिलाइंदा । नाम दूत देवे भेज, घर घर सदा आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी भगत भगवान, इक्को वार जणाईआ। अन्तर आत्म देवे ब्रह्म ज्ञान, सति धर्म करे सच पढ़ाईआ। धर्म वखाए इक निशान, दो जहानां आप झुलाईआ। साची सुरती मिले काहन, घर वज्जे इक वधाईआ। पूरब लेखा चुकाए आण, लहिणा देणा कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां देवे भगती दान, भगवन आपणी दया कमाईआ। भगवन दया कमाए आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर देवणहारा जाप, निष्अक्खर वक्खर करे पढ़ाईआ। मेटणहारा तीनों ताप, त्रैगुण डेरा रिहा ढाहीआ। कूड़ी क्रिया मिटावणहारा रोग संताप, संसा रोग रिहा चुकाईआ। जन भगतां बण के माई बाप, पिता पूत गोद सुहाईआ। जिस जन जणाए आपणा आप, दूई द्वैती पड़दा आप उठाईआ । सो गुरमुख जपे सोहँ जाप, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म परमात्म आत्म तेरे नाल प्रनाईआ। एथे ओथे दो जहानां सज्जण साक, सगला संग निभाईआ। निज नेत्र खोल्हे इक्को अक्ख, आखर आपणा घर वखाईआ। नज़री आए शब्द गुरू प्रतख, जोती नूर डगमगाईआ। भगत भगवान चरणी जाए ढट्ठ, मस्तक धूढ़ी टिक्का इक्को लाईआ। इक्को उपजे ब्रह्म मति, दूजी धार ना कोए वखाईआ। बहत्तर नाड़ ना उबले रत्त, रत्ती रत्त दए सुकाईआ। भगत भगवान इक दूजे दा गावण गथ, सोहँ ढोला राग अलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग मार्ग एका दस्स, दहि दिशा रिहा समझाईआ।