२६ हाढ़ २०२० बिक्रमी गुरदेव सिँघ दे गृह पिण्ड घड़ूआं अम्बाला
सो पुरख निरँजण शाह सुल्ताना, सति सतिवादी खेल कराइंदा। हरि पुरख निरँजण वड मेहरवाना, मेहरवान दया कमाइंदा।
एकँकार वड बलवाना, बलधारी रूप प्रगटाइंदा। आदि निरँजण नूर महाना, जोती जाता डगमगाइंदा। अबिनाशी करता राज राजाना, शाहो भूप वेस वटाइंदा। श्री भगवान मर्द मर्दाना, सच मर्दानगी आप कमाइंदा। पारब्रह्म प्रभ हो प्रधाना, निरगुण निरँकार निराकार खेल वखाइंदा। साची इच्छया कर परवाना, भिच्छया आपणी झोली पाइंदा। सचखण्ड दुआर सच मकाना, सो साहिब आप प्रगटाइंदा। सति सतिवादी इक सिँघासण नौजवाना, नर नरायण आप उपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। सच सिँघासण एका एक, सो साहिब आप प्रगटाईआ। सो पुरख निरँजण देवे साची टेक, वड दाता बेपरवाहीआ। निरगुण निरवैर निराकार आपे लए वेख, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती नूर धर धर भेख, नूर नुराना सोभा पाईआ। वसणहारा साचे देस, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। आदि जुगादि रहे हमेश, ना मरे ना जाईआ। भूपत भूप बण नरेश, दर दरवेश आपणी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। सचखण्ड दवारा सोभावन्त, सो साहिब आप सुहाईआ। श्री भगवान महिमा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। करे खेल आप बेअन्त, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। नाता जोड़ नार कन्त, सेज सुहञ्जणी इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। पारब्रह्म प्रभ इक इकल्ला, निरगुण आपणी धार प्रगटाइंदा। हरि पुरख निरँजण वसणहारा सच महल्ला, महल अटल इक रुशनाइंदा। आदि निरँजण जोती जोत आपे बला, तेल बाती नज़र कोए ना आइंदा। एकँकार धुर संदेस साचा घल्ला, शब्द अनादी राग अलाइंदा। श्री भगवान आपणा फड़े आपे पल्ला, पल्लू आपणी गंढ्ढ पवाइंदा। अबिनाशी करता वसणहारा निहचल धाम अटला, महल अटल इक्को इक सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर इक वड्याइंदा। सचखण्ड दवारे सोभनीक, हरि सतिगुर बेपरवाहीआ। दूसर ना कोई दिसे शरीक, लाशरीक नूर ख़ुदाईआ। मुकामे हक़ वसणहारा ठीक, परवरदिगार बेपरवाहीआ। ना अन्धेरा ना तारीक, नूरी चन्द नूर रुशनाईआ। आदि जुगादि रहे अतीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड देवे माण वड्याईआ। सचखण्ड देवे हरि जू माण, मेहरवान दया कमाइंदा। धुरदरगाही इक निशान, दाता दानी आप उठाइंदा। वेखणहारा नौजवान, जोबन आपणे रंग रंगाइंदा। आदि जुगादी खेल महान, हरि करता आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दा सच दुआर आप प्रगटा, हरि करतार करता आपणी कार कमाइंदा। सच कार कमाए आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर वड वड्डा वड प्रताप, बेअन्त अन्त कहिण कोए ना पाईआ। निरगुण निरगुण देवे
साथ, सगला संग निभाईआ। निरगुण नईया निरगुण राथ, निरगुण खेवट खेटा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ । सचखण्ड वज्जे वधाई आदि, आदि पुरख आप वजाइंदा। धुरदरगाही इक्को नाद, अनादी एका एक जणाइंदा। सदा स्वामी हो विस्माद, बिस्मिल आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा हरि निरँकारा सच सिँघासण इक सुहाइंदा । सच सिँघासण सचखण्ड, सति सतिवादी आप लगाईआ। करे प्रकाश बिन सूरज चन्द, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। गाए गीत बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द, सोहला ढोला इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड देवे माण वड्याईआ । सचखण्ड दवारा दोए जोड़, प्रभ अग्गे सीस निवाईआ। सच प्रीती हरि जू मोर, तेरी इक्को ओट तकाईआ। जुग चौकड़ी रहे लोड़, तेरी आस इक रखाईआ। निरवैर पुरख तेरे हथ्थ डोर, बेपरवाह तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। सचखण्ड दवारा मंगे मंग, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। श्री भगवान वसणा संग, तेरा संग मोहे भाईआ। प्रेम प्रीती चाढ़्ह रंग, उतर कदे ना जाईआ। आदि जुगादि रहे अनन्द, अनन्द अनन्द विचों प्रगटाईआ। होए प्रकाश तेरा नूर चन्द, साची किरन डगमगाईआ। तेरा खेल कोट ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड तेरे चरण ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। सचखण्ड दवारा हो अधीन, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी तेरा मेरा मेला जिउं जल मीन, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। तेरा नूर ठांडा सीन, शाह पातशाह इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सद तेरी वज्जदी रहे वधाईआ। श्री भगवान हो मेहरवान, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। सचखण्ड दुआर दे सच मकान, घर तेरा इक सुहाइंदा। घर विच घर प्रगटाए श्री भगवान, महिमा गणत अगणत जणाइंदा। थिर घर देवणहारा माण, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सुत दुलारा बाल अञ्याण, शब्दी शब्द आप प्रगटाइंदा। तेरे घर वसाए आण, साचा जोड़ा जोड़ जुड़ाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड दवारे आप समझाइंदा। सचखण्ड दवारे कर ध्यान, सो साहिब आप जणाईआ। शब्द सुत मेरा बलवान, तेरा संग निभाईआ। घर विच घर होए प्रधान, थिर घर आपणी वंड वंडाईआ। लेखा जाण दो जहान, निरगुण निरगुण निरवैर आपणा भेव चुकाईआ। सूरबीर वड बलवान, बलधारी संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्दी सुत जोड़ जुड़ाईआ। शब्द सुत सच्चा बलकार, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। सचखण्ड तेरा करे प्यार, थिर घर तेरा
रंग वखाइंदा। लेखा जाण आप निरँकार, साची करनी आप कमाइंदा। वेखे विगसे वेखणहार, बेपरवाह पड़दा लाहइंदा । धुर संदेसा देवे इक्को वार, दूजी वार ना कोए सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरा महल्ल इक वसाइंदा। तेरा महल्ल वसाए प्रभ, आपणी दया कमाईआ। थिर घर वखाए साची हद्द, शब्दी वंड वंडाईआ। आदि जुगादि वज्जे नद्द, अनरागी आपणा राग अलाईआ। जगत नेत्र कोई ना सके लभ्भ, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। देवे वड्याई हो मेहरवान, मेहर नज़र उठाइंदा। सचखण्ड दवारे इक्को दान, दाता दानी झोली पाइंदा। थिर घर होए प्रधान, गुर शब्दी आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप समझाइंदा। साची कार जणाए प्रभ एक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। निरगुण निरगुण बख्शे टेक, बेपरवाह बेपरवाहीआ। शब्दी सुत धारे भेख, विष्न ब्रह्मा शिव वंड वंडाईआ। त्रैगुण माया लिख्या लेख, पंज तत करे कुड़माईआ। लख चुरासी तेरी भेंट, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाईआ। जुग चौकड़ी खेले खेड, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढ्ढाईआ। शब्द अगम्मी तेरा नाउँ भेज, परा पसन्ती मद्धम बैखरी चारे बाणी राग अलाईआ। पंज तत हंढ्ढाए अगम्मी सेज, आत्म परमात्म वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग आप रंगाईआ। सचखण्ड दवारे रंग अमोला, सो साहिब आप चढ़ाईआ। निरगुण हो के सरगुण बदले चोला, लोकमात वेस वटाईआ। अगम्म अथाह बेपरवाह बोध अगाधा बोले ढोला, नाउँ निरँकारा इक प्रगटाईआ। आत्म परमात्म बण विचोला, धुर दी सेव आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सचा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल कराउणा, सचखण्ड दवारे आप सुणाईआ। लख चुरासी नाता जोड़ जुड़ाउणा, घर घर आपणा बंक सुहाईआ। नौ दुआर जगत बन्धन पाउणा, आसा तृष्ना हउमे हंगता माया ममता मेल मिलाईआ। घर विच घर आप वडयाउणा, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। टेडी बंक राह वखाउणा, ईड़ा पिंगल सेवादार दर साचे आपे जणाईआ। अमृत सरोवर इक भराउणा, काया मन्दिर आप टिकाउणा, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। दीआ बाती डगमगाउणा, जोत निरँजण नूर रुशनाउणा, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। बजर कपाटी पड़दा लौहणा, साची हाटी दिशा वखाउणा, नाम भण्डार इक जणाईआ। आत्म सेजा सोया हलाउणा, शब्द अनादी ढोला गाउणा, अनहद रागी राग अलाईआ। घर विच घर आप बणाउणा, सचखण्ड दवारे तेरा माण वधौणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। सचखण्ड दवारे तेरा माण रखावांगा। लोकमात वेस वटवांगा। निरगुण सरगुण हो के जावांगा। गुरु गुर गुरदेव आप अख्वावांगा। पंज
तत चोला आप हंढ्ढावांगा। पड़दा ओहला सर्ब तजावांगा। साचा ढोला इक्को सुणावांगा। बण विचोला लख चुरासी विच्चों भगत सच्चा उठावांगा। धुर दा बोला इक्को राग अनमोला आप सुणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड दवारा काया बंक आप वडयावांगा। सचखण्ड दुआर प्रभू बणाएगा। जिस घर अन्दर आपणा डेरा लाएगा। निरगुण नूर डगमगाएगा। शब्दी नाद धुन सुणाएगा। तेरा मेरा भेव चुकाएगा। साचा खेड़ा इक वसाएगा। पंचम झेड़ा रहिण कोए ना पाएगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर डेरा, घर घर आप लगाएगा। निरगुण हो के पावे फेरा, सरगुण आपणा भेव जणाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड दुआर इक्को इक वडयाएगा। सचखण्ड दवारे तेरा रूप, सो साहिब सच जणाईआ। नज़र ना आए चारे कूट, दहि दिशा वेखण कोए ना पाईआ। शब्दी धार सति सरूप, गुर इक्को एक एक वड्याईआ। वेस वटाए शाहो भूप, अक्ल कलधारी फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे तेरा घर आप वसाए नरायण नर, नर हरि आपणी दया कमाईआ। सचखण्ड दवारे तेरी धार, आदि पुरख आप प्रगटाईआ। लोकमात करे उज्यार, निरगुण निरवैर सच्चा शहिनशाहीआ। माण देवे तेई अवतार, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। घर दीआ बाती कर उज्यार, कमलापाती वेख वखाईआ। शब्द अनाद सच्ची धुनकार, धुन आत्मक राग अलाईआ। साची सखीआं मंगलाचार, गीत गोबिन्द अलाईआ। धुर दा मेला धुर दी कार, गुर चेला वेख वखाईआ । सज्जण सुहेला एकँकार, साचा संग निभाईआ। जिस घर जिस मन्दिर जिस गृह वसे आप करतार, सो सचखण्ड वखाईआ। सूरज चन्न करन निमस्कार, विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। सचखण्ड दवारे तेरा मेल भगत, हरि भगवन दया कमाइंदा। जिन्हां लेखे लाए बूँद रक्त, रती रत वेख वखाइंदा। श्री भगवान निरगुण हो के आत्म सेजा आए परत, प्रतिनिध हो के डेरा लाइंदा। बैठा रहे सदा नधड़क, भय भउ ना कोए जणाइंदा। अद्धविचकार ना जाए अटक, साचे मन्दिर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि मन्दिर तेरा नाउँ वड्याइंदा। हरिमन्दिर तेरा नाउँ अनडीठ, दिस किसे ना आइंदा। अबिनाशी करता तेरे अन्दर सुत्ता दे कर पीठ, बिन भगतां करवट ना कोए बदलाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी करे कराए साचा हित, हितकारी आपणी दया कमाइंदा। पुरख अकाल दीन दयाल सर्ब स्वामी बणे पित, पतिपरमेश्वर आपणा भेव खुलाइंदा। सन्त सुहेला लख चुरासी जाए जित, जीवण जुगत सतिगुर झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर सच पसारा, दीआ दीपक इक उज्यारा, अमृत धारा ठंडा रस वखाइंदा। सचखण्ड
दवारा मुकामे हक़, हकीकत हरि जणाईआ । पीर पैगम्बर राह रहे तक्क, निज नेत्र ध्यान लगाईआ। मार्ग मार्ग चलदे चलदे गए थक्क, पौड़ी पौड़ा पन्ध ना कोए मुकाईआ। साहिब सरनाई गए ढट्ठ, दोए जोड़ नेत्र नैणां नीर वहाईआ। साचा हुजरा हक़ महिबूब इक्को दस्स, महिराब दूजी नज़र कोए ना आईआ। जिस काअबे हज़रत रिहा वस, हज़ूर आपणा डेरा लाईआ। बेनज़ीर निरगुण नूर करे प्रकाश, जोती जलवा इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा इक्को इक जणाईआ। सचखण्ड दवारा दस्तगीर, सो साहिब आप बणाईआ। जिस गृह वसे साचा पीर, शाह पातशाह सचा शहिनशाहीआ। कटणहारा शरअ ज़ंजीर, लाशरीक नूर ख़ुदाईआ। बदलणहार तकदीर, तदबीर आपणी दए समझाईआ। दो जहानां चौदां तबकां कटणहारा भीड़, औखा पन्ध ना कोए वखाईआ। खण्डा तीर नाम शमशीर, भथ्था इक्को नूर चमकाईआ । चोटी चढ़ के बैठा अख़ीर, आख़र आपणा नूर धराईआ। मुकामे हक़ ना हो दिलगीर, दिलबर इक्को बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुजरा इक्को इक सुहाईआ। साचा हुजरा सुहाए महिबूब, ईसा मूसा मुहम्मद भेव चुकाइंदा । शाह सुल्ताना उच्च अरूज, अर्श फर्श वेख वखाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी रहे महिफ़ूज़, मजलस आपणे घर लगाइंदा। किसे नज़र ना आए हदूद, पार किनारा भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे तेरी देवे साची सूझ, सुजान पुरख दया कमाइंदा। सचखण्ड दवारे तेरा दवारा, पुरख अकाल दए वड्याईआ। साढे तिन्न हथ्थ कर प्यारा, पंज तत वज्जे वधाईआ। निरगुण नूर कर उज्यारा, निरँकार ख़ुशी मनाईआ। नानक नानक नानक तत कर प्यारा, परम पुरख वेख वखाईआ। सो मन्दिर सोहया ठाकर दवारा, जिस घर हरिजू डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड इक्को रंग वखाईआ । सचखण्ड रंग वेख अनोखा, घर साचे आप रंगाईआ। परम पुरख ना देवे धोखा, गुर गुर आपणा भेव खुल्हाईआ। जन भगतां बख्शे साची ओटा, ओट इक अकाल वड्याईआ। शब्द नगारे लाए चोटां, अनाद अनादी नाद सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दवारे सोभा पाईआ। सचखण्ड दुआर नानक धार, पुरख अकाल आप प्रगटाईआ। दीआ बाती जगे अगम्म अपार, दिवस रैण होए रुशनाईआ। अमृत भरया ठंडा ठार, सर सरोवर इक्को सोभा पाईआ ,। अनहद नाद सच्ची धुनकार, शब्द अनादी गीत अलाईआ। घर मन्दिर सोहया बंक दुआर, गृह वज्जी नाम वधाईआ। पुरख अकाल वेखणहार, प्रभ वेखे चाईं चाईंआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी करदा रिहा प्यार, गुर अवतार पीर पैगम्बर सच दवारे आपणा डेरा लाईआ। बंद ताकी खोल्ह कवाड़, दर दरवाज़ा इक समझाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा दए जणाईआ। साचा लेखा पुरख अबिनाश, एका एक जणाईआ। जुग चौकड़ी खेल तमाश, हरि करता आप कराईआ। निरगुण सरगुण हो के दास, बण दास सेव कमाईआ। जन भगतां पूरी कर कर आस, सन्तां तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। गुरमुखां देवणहारा दात, नाम अमोलक झोली पाईआ। गुरसिखां चरण प्रीती बन्न्हे नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर पुच्छे वात, दिवस रैण वेख वखाईआ। काया भँवरी डूंग्घी कवरी वेखे मारे झात, पड़दा उहला आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे तेरा नाउँ, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाईआ। सचखण्ड दुआर नाउँ अमोला, हरि अमुलड़ी कार कमाइंदा। जिस घर वसे साहिब सच तोला, दो जहानां तोल तुलाइंदा । आदि जुगादि रहे अडोला, जुग चौकड़ी ना कोए डुलाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां आपणा नाम दस्सदा रहे ढोला, सोहला साचा राग सुणाइंदा। नित नवित्त बदलदा रहे काया चोला, निरगुण सरगुण आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम लेखा आप लिखाइंदा। अन्तिम लेखा सचखण्ड दुआर, प्रभ तेरा आप जणाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, नव नौ चार पन्ध मुकाईआ। सेवा कर कर जाण गुर अवतार, पीर पैगम्बर कार कमाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण करन पुकार, गीता ज्ञान कूक सुणाईआ। अञ्जील कुराना हाहाकार, खाणी बाणी भेव खुल्हाईआ। कलयुग अन्तिम चारों कुण्ट होए अँध्यार, कूड़ी क्रिया अन्धेरा छाईआ । साचा मिले ना कोई मीत मुरार, सज्जण नज़र कोए ना आईआ। अट्ठ सट्ठ तीर्थ होण ख्वार, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती दुआरे मारे धाहींआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ हाहाकार, हरि का नाउँ हिरदे ना कोए वसाईआ। कलयुग जीव कूड़ी क्रिया करन विहार, सच सुच ना कोए वड्याईआ। गुर का शब्द ना कोए प्यार, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। दीन मज़्हब रोवे ज़ारो ज़ार, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे सब दा पाईआ। सचखण्ड दवारे सुण ला कन्न, सो साहिब आप जणाईआ। कलयुग अन्तिम लख चुरासी कोलों खुस्से नाम धन, साचा वणज ना कोए वखाईआ। अबिनाशी करता कूड़ी क्रिया देवे डंन, डंका इक्को नाम वजाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी शब्द अनादी निरगुण दाता पुरख बिधाता इक चढ़ाए अगम्मी चन्द, चन्द चांदना नूर चमकाईआ। दो जहान श्री भगवान बेड़ा देवे बन्न्ह, नईया नौका आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड तेरा पड़दा दए उठाईआ। सचखण्ड तेरा पड़दा लौहणा, सो साहिब सच जणाइंदा। गोबिन्द मेला मेल मिलाउणा, मिल्या मेल ना कोए मिटाइंदा। निरगुण निरगुण ढोला गाउणा, गीत गोबिन्द
अलाइंदा। साचा मन्दिर इक वसाउणा, सम्बल इक्को घर वखाइंदा। छप्पर छन्न ना कोए छुहाउणा, सूरज चन्द ना कोए चमकाइंदा। मण्डल मण्डप नज़र ना आउणा, ब्रह्मण्ड खण्ड वंड ना कोए वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचा इक वसाइंदा। साचा घर वसे सच दुआर, कलयुग अन्त आप वसाईआ। प्रगट हो हरि करतार, करता खेल करे बेपरवाहीआ। सम्बल वेख धाम न्यार, महल अटल करे रुशनाईआ । घर ठांडा सोहे दरबार, धुर दी धार आप जणाईआ। मजलस करे परवरदिगार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड इक्को इक वड्याईआ। सचखण्ड मात सुहाउणा अन्त, अन्तष्करन सर्ब वेख वखाईआ। प्रगट हो श्री भगवन्त, भगवन आपणी धार चलाईआ। लेखा जाण लख चुरासी जीव जंत, चारे खाणी फोल फोलाईआ। घट घट वेखे मणीआ मंत, मन वासना जगत खोजणहार लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड तेरा दवारा इक्को इक दरसाईआ। सचखण्ड तेरा दुआर सुहाउणा, कलयुग अन्त वज्जे वधाईआ । पुरख अबिनाशी डेरा लाउणा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। रूप रंग कोई नज़र ना आउणा, ज़ात पात ना वंड वंडाईआ। पंज तत ना कोए हंढ्ढाउणा, त्रैगुण ना कोए कुड़माईआ। धुर दा नाद इक वजाउणा, रागी राग सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव उठाउणा, सोया कोए रहिण ना पाईआ। गुर अवतार दर बलाउणा, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। पीर पैगम्बर भेव चुकाउणा, पड़दा उहला आप उठाईआ। साचा मौला नज़री आउणा, निरगुण नूर नूर इलाहीआ। पिछला लेखा सब दी झोली पाउणा, बाकी कोई नज़र ना आईआ। साचा मार्ग इक समझाउणा, चार युग दा लेखा अन्त कराईआ। वरन बरन दा डेरा ढौहणा, ढाह ढाह ख़ाक मिलाईआ। पुरख अकाल इष्ट देव सर्ब मनाउणा, आत्म परमात्म गंढ्ढ पवाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म इक हंढ्ढाउणा, दूजी नार नज़र कोए ना आईआ। सतिजुग साचा राह चलाउणा, सति सतिवादी खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे इक्को इक वड्याईआ। सचखण्ड दवारे इक्को नाता, भगत भगवान जोड़ जुड़ाइंदा। सचखण्ड दवारे इक्को गाथा, आत्म परमात्म आप पढ़ाइंदा। सचखण्ड दवारे इक्को दाता, सो साहिब दया कमाइंदा । सचखण्ड दवारे इक्को राखा, लख चुरासी वेख वखाइंदा। सचखण्ड दवारे इक्को साका, हरि सुहञ्जणा नज़री आइंदा। सचखण्ड दवारे इक्को बाटा, प्रेम प्याला नाम वखाइंदा। सचखण्ड दवारे इक्को आका, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाइंदा। सचखण्ड दवारे इक्को खाटा, सेज सुहञ्जणी इक वड्याइंदा। सचखण्ड दवारे इक्को कमलापाता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड दवारे तेरा राह, निरगुण निरवैर बण मलाह, लोकमात आप समझाइंदा। सचखण्ड दवारे इक्को रंग, सो साहिब आप
रंगाईआ। सचखण्ड दवारे इक्को मंग, मांगत मंगे नाम बेपरवाहीआ। सचखण्ड दवारे इक मृदंग, हरि मृदंगा आप वजाईआ। सचखण्ड दवारे इक्को छन्द, सोहँ ढोला राग अलाईआ । सचखण्ड दवारे नाम चण्ड प्रचण्ड, तेज धार धार प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग चन्द नूर रुशनाईआ। सचखण्ड तेरा सतिजुग मीत, मित्र प्यारा नज़री आईआ। चार वरन इक्को रीत, खत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। काया मन्दिर अन्दर ठाकर शिवदुआला मसीत, गुरुदुआर इक्को नज़री आईआ। पुरख अकाल बैठा सदा अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया लए जीत, बुध विवेकी रूप वटाईआ। काया चोला करे ठंडा सीत, अमृत धार मेघ बरसाईआ। सच बंधाए हरि चरण कँवल प्रीत, नाता इक्को इक जुड़ाईआ। लेखा जाणे हस्त कीट, ऊँचां नीचां एका घर वसाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे वसे बेपरवाहीआ। सचखण्ड दवारे तेरा सोहणा बंक, बंक दवारी आप बणाइंदा । मिले वड्याई राउ रंक, राज राजान वंड ना कोए वंडाइंदा। इक्को नाम इक्को ढोला इक्को छन्द इक्को संख, नाद राग इक अलाइंदा। इक्को साहिब इक्को पुरख इक्को नार इक्को कन्त, इक्को सेज सुहञ्जणी सोभा पाइंदा। इक्को भूशन इक्को वस्त्र इक्को चाढ़्हे रंग बसन्त, इक्को नेत्र वेख वखाइंदा। इक्को दर इक्को दरवेश इक्को होवे मंगत, भिखारी दातारी इक्को नज़री आइंदा। इक्को माण इक्को ताण, इक्को साहिब श्री भगवान, इक्को शब्द नाम निशान, इक्को दो जहान वखाइंदा। इक्को सचखण्ड मकान, दीवा जोती जगे महान, इक्को मन्दिर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे सच पसारा, जन भगत जणाए भगत दवारा, भगवन इक्को इक नज़री आइंदा । सचखण्ड दुआर भगत प्यार, हरि भगवन आप जणाईआ। कलयुग अन्त हो तैयार, त्रैभवन धनी समझाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, पुरख अकाल इक अख्वाईआ। आत्म परमात्म वेखो मार ध्यान, दूई द्वैती पड़दा रिहा हटाईआ। बोध अगाधा हरि जू पंडत देवे इक ज्ञान, निष्अक्खर अक्खर नाल पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। लेखा जाणे थान थनंतर, कलयुग अन्तिम वेख वखाइंदा। नौं खण्ड पृथ्मी सत्त दीप माया ममता लग्गी कूड़ी बसन्तर, बिन सतिगुर पूरे ना कोए बुझाइंदा । चार वरन अठारां बरन रसना जिह्वा गाए गायत्री मन्त्र, आत्म परमात्म गंढ्ढ ना कोए पवाइंदा। परम पुरख प्रभ सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, घट घट आपणा डेरा लाइंदा। वेखणहार गगन गगनंतर, काया भीतर खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड दवारा इक्को सोभा पाइंदा। सचखण्ड दवारे हरि जू वड़या, निरगुण नूर नूर धराईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत चढ़या, चोटी नज़र
किसे ना आईआ। निरवैर हो के ढोला पढ़या, भगत भगवान रिहा समझाईआ। आत्म परमात्म लड़ इक्को फड़या, दूजी पल्लू गंढ्ढ कोए ना पाईआ। करे खेल नरायण नरया, नर हरि आपणी धार समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग साचा चन्द सचखण्ड वासी आप चमकाईआ । सचखण्ड दवारे उपजे साचा नूर, साढे तिन्न हथ्थ मिले वड्याईआ। प्रगट होए सर्ब कला भरपूर, हरि भरपूरी फेरा पाईआ। नेरन नेरा आए जो वसणहारा दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जो बणया रिहा मफ़रूर, लभ्भदयां हथ्थ किसे ना आईआ । कलयुग अन्त श्री भगवन्त करे खेल हाज़र हज़ूर, हज़रत आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे इक वर, सच दुआरा घर घर दए वखाईआ। घर घर सतिगुर दया कमा, मेहर नज़र उठाईआ। भगत भगवन्त लए जगा, जागरत जोत कर रुशनाईआ। धुर दा नाद दए सुणा, अनादी नाद वजाईआ। आत्म पड़दा देवे लाह, परम पुरख बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा रंग वखाईआ। सतिजुग साचा रंग वखाउणा, सो साहिब खेल कराईआ। चार वरन रंग इक चढ़ाउणा, उतर कदे ना जाईआ। ज़ात पात दा पन्ध मुकाउणा, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। धुर दा राग इक सुणाउणा, इक्को ढोला गाईआ। ग़रीब निवाज़ नज़री आउणा, ग़रीब निमाणयां होए सहाईआ। जन्म कर्म दा पाप धवाउणा, दुरमति मैल मिटाईआ। हरिजन फड़ के हँस काग बणाउणा, कागों हँस वखाईआ। दीपक दीआ जोत चिराग जगाउणा, जोत निरँजण नूर रुशनाईआ। साचा मजन इक कराउणा, सर सरोवर इक सुहाईआ। आदि पुरख अपरम्पर स्वामी आपणा मेल मिलाउणा, मिल्या मेल विछड़ ना जाईआ। सच सुअम्बर इक रचाउणा, सुरती शब्द करे कुड़माईआ। साची डोली आप बहाउणा, बणे कहार बेपरवाहीआ। गुरमुख साचा संग रखाउणा, सगला संग आप हो जाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, अन्तिम लेखा लेखे लाईआ। अन्तिम लेखा लाए मात, श्री भगवान दया कमाईआ। जन भगतां मेट अन्धेरी रात, सतिजुग साचा नूर दरसाईआ। अन्दर वड़ सुणाए गाथ, बाहरों करे ना कोए पढ़ाईआ । बजर कपाटी जाए पाट, साख्यात इक्को नज़री आईआ। दिवस रैण रहे ना कोई प्रभात, घड़ी पल ना वंड वंडाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी वसे साथ, साहिब सतिगुर संग निभाईआ। सतिजुग साची इक जमात, चार वरन रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा सच पसारा, सो साहिब वेख वखाईआ। सचखण्ड दुआरा भगतां अन्दर, हरि हरिजू आप बणाईआ । सच सुहञ्जणा सोहे मन्दिर, पुरख अबिनाशी डेरा लाईआ। गढ़ हँकारी तुट्टे जन्दर, त्रै त्रै नाता
रहिण ना पाईआ। मन वासना ना कोई बन्दर, तृष्ना जगत ना कोए वखाईआ। ना कोई प्रकाश सूर्या चन्द्र, चन्द चांदनी ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक सुहाए सच्चा मन्दिर, जिस घर आपणा नूर धराईआ। भगवान कहे भगत तेरा दुआरा, आदि जुगादि मोहे सद भाईआ। कलयुग अन्तिम लग्गे प्यारा, परम पुरख ख़ुशी मनाईआ। जिस दे अन्तर इक्को धारा, दूजी धार ना कोए प्रगटाईआ। आत्मा बोले परमात्म नाअरा, ब्रह्म पारब्रह्म मंग मंगाईआ। सोहँ रूप आप निरँकारा, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। सचखण्ड दा खोल्ह कवाड़ा, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। पुरख अकाल सर्ब दा लाड़ा, लख चुरासी नार कन्त भगवन्त आप प्रनाईआ। लेखा जाणे धुर दरबारा, धुर दा लेखा वेख वखाईआ। कलयुग मेटे कूड़ पसारा, कूड़ क्रिया दए खपाईआ। सर्ब जीआं दा इक्को इष्ट गुरदेव स्वामी प्रीतम प्यारा, परम पुरख परमात्म नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सच दरवाज़ा ग़रीब निवाज़ा, इक्को इक खुल्हाईआ। सच दरवाज़ा खोल्हे आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सर्ब जीआं दा इक्को जाप, जगजीवण दाता रिहा समझाईआ। लख चुरासी इक्को नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। आत्म परमात्म सच्चा पाठ, पूजा हवन आप समझाईआ । तट किनारा दस्से घाट, पत्तण बैठा सच्चा माहीआ। कलयुग अन्तिम मुक्के वाट, बीस बीसा ख़ुशी मनाईआ। सदी चौधवीं मुक्के रात, चौदां तबक रहे जस गाईआ। चौदां लोक वेखण खोल्ह ताक, नेत्र नैण ध्यान लगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रख के बैठे आस, ओट इक्को इक तकाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर लेखा लिख गए लिखास, कातब बण बण कलम छाहीआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होवे परम पुरख अबिनाश, उच्चे टिल्ले पर्बत ब्रह्मण गौड़ा पूत सपूता आपणा डेरा लाईआ। ईसा कहे मेरा पिता मैनूं देवे शाबाश, रहबर बण के आवे वाहो दाहीआ। मुहम्मद कहे मैं उस दी साख, जो अमाम आपणे रंग समाईआ। अन्तिम देवे मेरा साथ, निरगुण हो के वेस वटाईआ। सतिगुर नानक कह के गया निहकलंक खेल तमाश, निरगुण आपणी धार चलाईआ। गोबिन्द लिख्या पुरख अकाल आवे ख़ास, कल कल्की फेरा पाईआ। जुग चौकड़ी पूरी करे आस, सम्बल आपणा धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, भगत सुहेले सज्जण वर, गुर चेले आपणा भेव खुल्हाईआ।
२७ हाढ़ २०२० बिक्रमी सुरजीत सिँघ दे गृह पिण्ड घड़ूआं ज़िला अम्बाला
माणस मानुख उत्तम ज़ात, मनुष मिले वड्याईआ। गुर सतिगुर साहिब देवणहार दात, नाम अमोलक झोली पाईआ।
पारब्रह्म ब्रह्म बंधावणहारा साचा नात, नाता चरण कँवल जुड़ाईआ। आत्म परमात्म सुणावणहारा गाथ, साचा सोहला राग अलाईआ। लहिणा देणा पूरब चुकावे मस्तक माथ, भरम भुलेखा दूर कराईआ। होए सहाई अनाथां नाथ, दीनन दया आप कमाईआ। अन्तर आत्म मेट अन्धेरी रात, सच प्रकाश इक प्रगटाईआ। जन्म जन्म दी पूरी करे आस, आसा तृष्ना दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवणहार वड्याईआ। देवे वड्याई सतिगुर मीत, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। सन्त सुहेले परख नीत, नीतीवान वेख वखाइंदा। नाम जैकारा इक्को गीत, राग अनादी आप सुणाइंदा। पंज तत विकारा ठांडा सीत, अग्नी अग्ग ना कोए लगाइंदा। मन वासना लए जीत, मति बुध भेव चुकाइंदा। नज़री आए इक अतीत, त्रैभवन धनी सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन इक प्रीत लगाइंदा। हरिजन प्रीती सतिगुर चरण, चरण कँवल सरनाईआ। मिले वड्याई उपर धवल, धरनी धरत ख़ुशी मनाईआ। उलटा करे ऊँधा कँवल, घर अमृत झिरना आप झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। उलटे कँवल अमृत रस, रस रसीआ आप चखाइंदा। सुरत सवाणी होए वस, गुर शब्दी बन्धन पाइंदा। आत्म परमात्म मेल मिलावा नस्स नस्स, हरि पांधी आपणा पन्ध मुकाइंदा। सति सतिवादी मार्ग इक्को दस्स, साचा राह आप समझाइंदा। लेखा जाण तत अट्ठ, त्रै पंज पड़दा आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे भेव खुल्हाइंदा। हरिजन खोल्हे भेव आप भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। जुग चौकड़ी कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाईआ। शब्दी शब्द दे ज्ञान, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। सति धर्म दा इक निशान, घर साचे आप प्रगटाईआ। लेखा चुक्के दो जहान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वखाए आपणा दर, तिस मन्दिर इक्को नज़री आईआ। गुरमुख मन्दिर सदा एक, एकँकार नज़री आइंदा। पुरख अकाल साची टेक, दूजा इष्ट ना कोए मनाइंदा। त्रैगुण माया ना लाए सेक, अग्नी तत ना कोए वखाइंदा। काया मन्दिर साचे पौड़े चढ़ के दस्से भेत, अनभव आपणा खेल समझाइंदा। सुरती शब्दी साचा हेत, साची बन्दना बंदगी इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लिखणहार अगम्मी लेख, लिख्या लेख आपणे हथ्थ वखाइंदा। गुरमुख लेखा सतिगुर हथ्थ, हरि देवणहार वड्याईआ। जुग चौकड़ी चला रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मार्ग दस्स, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान करी पढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम हो प्रगट, आपणा मन्त्र नाम समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरे वस, दूजा राह ना कोए चलाईआ। सोहँ शब्द धार अनरस, अनडिठड़ी कार कमाईआ।
आत्म परमात्म इक दुआरे होए इकट्ठ, गुरसिख गुर गुर रूप समाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत्त, ब्रह्म मति इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन देवे नाम दान, तिस जन एथे ओथे तत्ती वा ना लागे राईआ।
२७ हाढ़ २०२० बिक्रमी बीबी सुखवन्त कौर दे गृह लुधियाणा
श्री भगवान कदे ना रुस्सया, रोसा जगत ना कोए रखाईआ। जुग चौकड़ी जन भगतां आ के पुच्छया, निरगुण सरगुण बूझ बुझाईआ । जन्म जन्म दे मिटावणहारा ग़ुस्सया, गहर गम्भीर सहिज सुखदाईआ। लख चुरासी विचों गुरमुख कढ्ढे लुक्या, फड़ बांहों मेल मिलाईआ । काया चोली रंग सुहाए साची रुत्तया, रूप बसन्ती इक वखाईआ। दरगाह साची जो जन फिरे घुस्सया, तिस मार्ग पन्थ आप वखाईआ । प्रेम प्रीती अन्दर फिरे भुख्या, वड दाता वाहो दाहीआ। सन्त सुहेला साहिब सतिगुर गोदी चुक्कया, दो जहान हुलारा इक वखाईआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी परम पुरख परमात्म एका उठया, आत्म अन्तर जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, श्री भगवान होए सदा सहाईआ। श्री भगवान ना कोई रोसा, मेहरवान दया कमाईआ। जुग चौकड़ी जन भगतां आपणे मिलण दा देवे मौका, लख चुरासी गूढ़ी नींद सुआईआ। शब्द अनाद अगम्म अथाह देवे होका, दो जहानां इक्को कूक सुणाईआ। सन्त साजण मिलण दा सदा रखे शौका, शाह पातशाह आपणा वेस धराईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल दीना बंधप नित नवित्त कदे ना करे धोखा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सरन इक जणाईआ। आदि जुगादि ना रुस्से गोपाल, गोबिन्द आपणी दया कमाइंदा। भगत भगवन्त रखे नाल, नित नवित्त संग निभाइंदा। नाता तोड़ कूड़ा जंजाल, जागरत जोत इक रुशनाइंदा। काया मन्दिर सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक वखाइंदा। निर्मल दीआ दीपक जोती बाल, अंज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। अमृत आत्म जाम प्याल, सांतक सति सति वरताइंदा । लेखा जाण शाह कंगाल, ऊँच नीच भेव चुकाइंदा। शब्द सरूपी बण दलाल, गुर सतिगुर सेव कमाइंदा। लेखा जाणे हक़ हलाल, हकीकत आपणे हथ्थ वखाइंदा। देवणहार सच्चा धन माल, नाम निधाना झोली पाइंदा। गुरमुख वेखे बाल अञ्याण, जगत दुखड़ा आप मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान प्रभ मेहर नज़र उठाइंदा। श्री भगवान रुस्से ना जग, बेपरवाह खेल खिलाइंदा । जन भगतां दर्शन देवे उपर शाह रग, कूड़ी क्रिया नाता तोड़ तुड़ाइंदा। जन्म कर्म दी मेटे अग्ग, अमृत मेघ इक बरसाइंदा। सच
दुआर वखाए हद्द, धर्म दवारा इक्को नज़री आइंदा। शब्द अनाद वज्जे अनहद, धुन आत्मक राग अलाइंदा। प्रेम प्यार प्याए मद, रस इक्को इक चखाइंदा। लख चुरासी विचों कढ्ढ, हरिजन आपणा मेल मिलाइंदा। लेखे लाए काया माटी हड्ड, अन्तर आत्म बूझ बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणा रंग वखाइंदा। साहिब सतिगुर रुस्से ना मीत, मित्र प्यारा दया कमाईआ। जुग चौकड़ी साची रीत, लोकमात आप वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जणाए ढोला गीत, अनरागी आपणा राग सुणाईआ। लेखा जाण मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ खोज खुजाईआ। बैठा रहे सदा अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। लख चुरासी परखणहारा नीत, घट घट आपणा भेव खुल्हाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत देवे नाम अनडीठ, वस्त अमोलक झोली पाईआ। चरण प्रीती परम पुरख दी प्रीत, पारब्रह्म ब्रह्म आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। कदे ना रुस्से हरि गोबिन्द, गुर गहर गम्भीर अख्वाइंदा। अमृत धार वहाए सागर सिन्ध, हरिजन साचे एका रस चखाइंदा । सन्त सुहेले आपणी बिंद, सुत अनादी नाउँ धराइंदा। वेखणहारा जीउ पिण्ड, काया मन्दिर खोज खुजाइंदा। दीन दयाल हो बख्शिंद, बख्शिश आपणी आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सदा सद सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। कदे ना रुस्से श्री भगवन्त, भगवन आपणी दया कमाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी खेल अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। हरिजन वेखे आपणे सन्त, सतिगुर साजण मेल मिलाईआ। गढ़ तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। बोध अगाधा इक्को पंडत, परम पुरख परमेश्वर करे पढ़ाईआ । गुरमुख मेला गुर गुर संगत, हरिसंगत आपणा रूप वखाईआ। लेखा चुके जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज इक्को घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा लेखे लाईआ। हरि ना रुस्सया आदि जुगादि, रुस्सयां लए मनाईआ। वेखणहार कोट ब्रह्माद, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणी धार चलाईआ। लेखे लाए सन्त साध, श्री भगवन्त दया कमाईआ। लख चुरासी विचों लाध, भेव अभेद खुल्हाईआ। आत्म परमात्म कर विस्माद, बिस्मिल आपणा रंग रंगाईआ। अनरस देवे इक स्वाद, रसना जिह्वा सार ना पाईआ। सति पुरख निरँजण धर्म दवारे करे लाड, पिता पूत गोद उठाईआ। निरगुण सरगुण कदे ना भुल्ले याद, याद आपणे विच छुपाईआ। जो जन सरनाई गया लाग, तिस देवणहार वड्याईआ। एथे ओथे रखे लाज, मेहर नज़र आप उठाईआ। जन भगतां पूरन करे काज, करनी करता आप कमाईआ। मेटणहारा वाद विवाद, विख अमृत रूप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक पढ़ाईआ। जगत नाल रुस्से भगवान, जन भगतां आपणी दया
कमाइंदा। लख चुरासी करे वैरान, जो घड़या भन्न वखाइंदा। जून अजूनी खेल महान, जीव जंत आप भवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जिन्हां नाल रुस्से तिन्हां मुख ना कदे वखाइंदा।