२७ हाढ़ २०२० बिक्रमी निरँजण सिँघ दे गृह लुधियाणा
पूरब जन्म लहिणा चुक्कया सूकर, सुरती सुध्ध कराईआ। अग्गे मेल मिले अकाल मूर्त, नूर इक्को करे रुशनाईआ। मानस जन्म बदली सूरत, देवणहार वड्याईआ। गुरमुख बणौण दी सच महूरत, श्री भगवान आप समझाईआ। पहला नाता तुटा कूड़ो कूड़त, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। चतुर सुघड़ बणे मूर्ख मूढ़त, मूर्ख मूढ़े आपणे धंदे लाईआ। नूर ज़हूर बख्शे इक्को नूरत, नर नरायण भेव चुकाईआ । आसा मनसा मनसा आसा पूरत, पूरी इच्छया आप कराईआ। काया चोली चाढ़्हे रंग गूढ़त, रंगण इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। पिछला लहिणा चुक्कया चुके पाप, पतित पापी आप तराइंदा। परम पुरख परमेश्वर बण के सज्जण साक, भगत वछल दया कमाइंदा। चरण प्रीत बंधाए नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। बंद कवाड़ी खोल्ह ताक, अन्तर आत्म कुण्डा लाहइंदा। दुरमति मैल दर ते काट, स्वच्छ सरूपी रूप वटाइंदा। आत्म सेज सुहञ्जणी खाट, सोभावन्त आप सुहाइंदा। पूरब जन्म मुक्की वाट, अगला जन्म कर्म आपणे लेखे पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। मेहर नज़र करे मेहरवान, दीन दयाल बेपरवाहीआ। जन्म विचों जन्म देवे दान, कर्म विचों कर्म दए बदलाईआ । बरन विचों बरन करे परवान, सरन विचों सरन मिले सरनाईआ। लेखा जाण जीव जहान, जीवण जुगत आप समझाईआ। सच मन्त्र धुर फ़रमान, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। जगत विद्या होए हैरान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पतित पापी आपणे लेखे पाईआ। गुरमुख रहे ना कोई पाप, परम पुरख प्रभ दया कमाइंदा। जिन्हां साहिब सतिगुर मिल्या आप, आपणे रंग रंगाइंदा । त्रैगुण माया मेटे तीनों ताप, त्रै काल दरसी आपणा कर्म कमाइंदा। आत्म परमात्म देवे साचा जाप, सोहँ मन्त्र इक पढ़ाइंदा। रूह बुत्त दोवें पाक, पाकीज़ा आपणा गृह वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पहला लेखा करे पाक, अग्गे झोली नाम भराइंदा। अग्गे झोली नाम भरपूर, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। दरस दिखाए हाज़र हज़ूर, हज़रत आपणा वेस वटाईआ। जन्म कर्म पूरब बख्शणहार कसूर, कूड़ी क्रिया नाता दए तुड़ाईआ। मस्तक टिक्का लाए नूरी धूढ़, चमक नूर इक्को इक रुशनाईआ। जन्म ना रिहा पिछला सूर, जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मानुख मानुष मनुष आपणे रंग रंगाईआ। मनुष रंग अनमोला, मानुख आपणी धार जणाइंदा। माणस बण विचोला, मेहरवान साचा संग रखाइंदा। वेखणहारा काया चोला, साढे तिन्न हथ्थ बंक फोल फुलाइंदा। भेव चुकाए पड़दा उहला, दूई द्वैती मेट मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म अन्तर आपे माणा, मालक आपणा घर वखाइंदा।
२७ हाढ़ २०२० बिक्रमी लाल सिँघ दे गृह पिण्ड डल्लेवाल ज़िला जलन्धर
नव नौ चार दे संदेसा, नित नवित्त आपणी धार चलाइंदा। जुग चौकड़ी धरे भेसा, नर हरि नरायण वेस वटाइंदा। निरगुण सरगुण खेले खेडा, दो जहानां नाच नचाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवे भेता, भेव अभेद आप समझाइंदा। लख चुरासी जानणहारा रेखा, घट घट अन्दर आपणा डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। नव नौ चार खेल अपार, हरि करता आप कराईआ। निरगुण सरगुण लै अवतार, अक्ल कल आपणा वेस वटाईआ। नाउँ धर गुरू अवतार, गुर गुर शब्दी नाद सुणाईआ। पीर पैगम्बर खेल अपार, परवरदिगार आप जणाईआ। कलमा नबी रसूल करे ख़बरदार, बेख़बर आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करता आपणे हथ्थ रखाईआ। नव नौ चार पुरख समरथ, सो साहिब दया कमाईआ। जुग चौकड़ी चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। गुर अवतारां मार्ग दस्स, एका करे सच पढ़ाईआ। पीर पैगम्बर कर कर वस्स, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। दो जहानां पावे नथ्थ, ब्रह्मण्ड खण्ड इक्को डोरी तन्द बंधाईआ। लख चुरासी गेड़नहारा लट्ठ, हुक्मे हुक्म आप भवाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार कुण्ट दहि दिशा वेखे नट्ठ नट्ठ, निरगुण सरगुण आपणी कार कमाईआ। घट घट अन्दर जोती धार रच रच, शब्दी नाद डंक शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप रचाईआ। नव नौं चार साहिब सुल्तान, सतिगुर आपणा खेल रचाइंदा। योद्धा सूरबीर बलवान, बलधारी वेख वखाइंदा। दाता दानी मर्द मर्दान, सच मर्दानगी आप कमाइंदा। निरगुण सरगुण कर परवान, परम पुरख प्रभ आपणा हुक्म वरताइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे मार ध्यान, नेत्र नैण अक्ख आपणे रंग रंगाइंदा। देवणहारा धुर फ़रमाण, सच संदेसा शब्द सुणाइंदा। धुर दी बाणी शास्त्र सिमरत वेद पुराण, गीता ज्ञान भेव चुकाइंदा। अञ्जील कुरान देवे माण, खाणी बाणी आपणी गंढ्ढ पवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप रचाइंदा। नव नौ चार खेल करतार, हरि करता आप
रचाईआ। निरगुण सरगुण कर प्यार, सच प्रीती इक रखाईआ। सेवा ला गुरू अवतार, पीर पैगम्बर कर पढ़ाईआ। साची सिख्या जगत सिखाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाईआ। नव नौं चार भेव अवल्ला, सो साहिब आप जणाईआ। एकँकारा इक इकल्ला, नित नित कार कमाईआ । जोती नूर आपे बला, शब्दी धार वहाईआ। वसणहारा जलां थलां, घट घट रिहा समाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात फड़ाया पल्ला, जलवा नूर नूर इलाहीआ। सच संदेस नर नरेश आदि जुगादि जुग चौकड़ी घल्ला, नाम निधान करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल सच्चा शहिनशाहीआ । नव नौ चार खेल शहिनशाह, सो सतिगुर आप खलाईआ। हरि पुरख निरँजण बण मलाह, बेड़ा दो जहान चलाईआ। एकँकारा दे सलाह, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त समझाईआ। आदि निरँजण बेपरवाह, पर्दानशीं पर्दा आपणा दए उठाईआ । अबिनाशी करता हो सहा, सहायक आपणी सेवा आप लगाईआ। श्री भगवान सच निशान उठा, निरगुण सरगुण दए वखाईआ । पारब्रह्म प्रभ संग निभा, सगला साथी आप अख्वाईआ। ब्रह्म मेला सहिज सुभा, गुर चेला वंड वंडाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग जो दस्सदा रिहा राह, रहबर इक्को नूर ख़ुदाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण जोत अगम्मी वेस वटा, अलख अगोचर आपणा फेरा पाईआ। धुर दा लेखा पूर करा, साची करनी आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नव नौ चार लेखे लाईआ । नव नौ चार लेखा पूर, पूरी आसा आप कराइंदा। सर्ब कला हो भरपूर, प्रभ आपणा खेल रचाइंदा। दूर दुराडा नेरन नेरा होए हाज़र हज़ूर, हरि जू आपणा घर वसाइंदा। कूड़ी क्रिया नाता तोड़े कूड़ो कूड़, सच सुच इक्को वंड वंडाइंदा। कलयुग अन्तिम प्रगट कर जोती नूर, नूर नुराना डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा इक सुहाइंदा। नव नौं चार सुहाए बंक, बंक दवारी फेरा पाईआ। जिस दी ओट रखदे गए अन्त, गुर अवतार ध्यान लगाईआ। जिस नूं पारब्रह्म कहिन्दे श्री भगवन्त, पतिपरमेश्वर सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दा खेल आदि जुगादि जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी कार कमाईआ। जिस दा दो जहान विष्न ब्रह्मा शिव गायण नाम मंत, करोड़ तेतीसा बैठा ध्यान लगाईआ। जिस नूं लख चुरासी नर नरायण कहिन्दे कन्त, सो साहिब सतिगुर आपणा फेरा पाईआ। जिस दा नाम निधान सदा बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। जो दीन दयाल बोध अगाधा इक्को पंडत, ब्रह्मण्ड खण्ड करे पढ़ाईआ । जिस दा वासा जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज रिहा समाईआ। सो दीन दयाल कलयुग अन्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नव नौं चार लेखे लाईआ। नव नौं चार लेखे लाए, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। कल कल्की हरि फेरा पाए, निहकलंक वज्जे
वधाईआ। साची करनी आप कमाए, करनहार आप अख्वाईआ। भगत भगवन्त लए जगाए, जागरत जोत करे रुशनाईआ। साचा मन्दिर इक सुहाए, गृह बंक मिले वड्याईआ। दीआ बाती इक टिकाए ,कमलापाती वेख वखाईआ। साचा साकी जाम प्याए, अमृत रस इक चखाईआ। पूरब जन्म दा लहिणा देणा बाकी झोली पाए, देवणहार आप प्रभ आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नव नौं चार पन्ध मुकाईआ। नव नौं चार मुकाउणा पन्ध, हरि पांधी फेरा पाइंदा। कूड़ी क्रिया मेटणा गंद, माया ममता मोह मिटाइंदा । सति सतिवादी इक चढ़ाउणा चन्द, सतिजुग साचा नूर चमकाइंदा। आत्म परमात्म ढोला गाउणा छन्द, सोहँ इक्को राग अलाइंदा। बंदीख़ाना तोड़े लख चुरासी फंद, आवण जावण गेड़ कटाइंदा। करे प्रकाश अन्धेरे अन्ध, आप आपणी बूझ बुझाइंदा। जन्म कर्म दी टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी इक्को आपणा बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वखाइंदा। साची खेल करे गोबिन्द, गोबिन्द आपणा रंग रंगाईआ। माणस जन्म मेटे चिन्द, जिस जन आपणा दरस कराईआ। अमृत धार वहाए सागर सिन्ध, सर सरोवर इक बणाईआ। दीन दयाल बण बख्शिंद, बख्शिश नाम झोली पाईआ। भाग लगाए जीउ पिण्ड, पंज तत मिले वडयाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल सच्चा शहिनशाहीआ। नव नौ चार चुक्के लहिणा, लोकमात अन्त रहिण ना पाईआ । जन भगत वस्त्र भूशन सुहाए तन नाम गहिणा, रंग इक्को इक रंगाईआ। नेत्र निज नैण दरस कराए साचे नैणां, दोए लोचण बंद वखाईआ । महल अटल उच्च मनार गुरमुख बहिणा, सचखण्ड दुआर वज्जे वधाईआ। नाता तुट्टे मात पित भाई भैण साक सज्जण सैणा, नार कन्त सगला संग ना कोए बणाईआ। लख चुरासी जीव जंत लाड़ी मौत खाए डाइणा, जो घड़या सो अन्तिम भन्न वखाईआ। भगत भगवान दो जहान आदि जुगादि जुगा जुगन्तर नित नवित्त सदा रहिणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। गुरमुख गुर गुर इक दूजे दा मन्नण कहिणा, मन्न मन्न शुकर मनाईआ। सब ने भाणा हरि दा कहिणा, गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठण सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वरताईआ। नव नौं चार नेत्र रोवे, नैणां नीर वहाईआ। दुरमति मैल ना कोई धोवे, चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। कलयुग मिले ना कोई ढोए, चार यारी संग ना कोए निभाईआ। मूर्ख मूढ़्ह गूढ़ी नींद सोए, ग़फ्लत विच सुत्ती लोकाईआ। ना जीउदे ना दिसण मोए, मरन जीवण समझ किसे ना आईआ। माणस जन्म बैठे खोए, ख़ालक ख़लक नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण निरवैर आपणी कल धराईआ। नव नौं चार मारे धाह, कूक कूक सुणाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा गया छा, साचा चन्द सतिगुर नज़र किसे
ना आईआ। पुरख अबिनाशी मिले ना कोई मलाह, बेड़ा पार ना कोए कराईआ। धरनी धरत धवल रोवे उभे साह, सिसकीआं लै लै वक्त लँघाईआ। मेरा नज़र ना आऐ शहिनशाह, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नव नौं चार दए वड्याईआ। नव नौं चार वेखे अन्त, जन भगत ख़ुशी मनाइंदा। पारब्रह्म जिस मिल्या कन्त, सो गुरमुख सोभा पाइंदा। इक्को नाम ध्याए मणीआ मंत, सोहँ राग अलाइंदा। मिले वड्याई विचों जीव जंत, लख चुरासी मोह तुड़ाइंदा। पुरख अबिनाशी मिलाए आपणी संगत, हरिसंगत आपणा रूप वखाइंदा। लेखा चुक्के भुक्ख नंगत, नाम निधान झोली पाइंदा। सन्त सुहेला दूजे दर ना जाए मंगत, भिखारी रूप ना कोए वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ख़ुशी वखाइंदा। हरिजन साचे गौंदे गीत, प्रभ चरण ध्यान लगाईआ। नव नौं चार दी अन्तिम रीत, श्री भगवान वेख वखाईआ। सन्त साजण मिल्या मीत, मित्र प्यारा फेरा पाईआ। घर घर अन्दर वेखे नीत, नीतीवान दया कमाईआ। करे खेल आप अनडीठ, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। हरिजन काया ठांडी सीत, अमृत धार मेघ बरसाईआ। आत्म परमात्म जणाए सच प्रीत, प्रीतम इक्को नज़री आईआ। बैठा रहे सदा अतीत, त्रैगुण बैठा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां इक्को रंग वखाईआ। नव नौं चार गीत गोबिन्द गौंदे जन भगत, श्री भगवान ध्यान लगाईआ। नाता तोड़ कूड़ा जगत, जगजीवण दाता रहे मनाईआ। जिस गृह ना कोई सोग ना कोई हरख, चिन्ता ग़म ना कोए सताईआ। अट्ठे पहर आत्म परमात्म दरस, निज नेत्र नज़री आईआ। जन्म जन्म दी मेटे हरस, कर्म कर्म दा रोग गंवाईआ। अमृत मेघ इक्को बरस, मुख सीतल धार वहाईआ । लख चुरासी रही भटक, सतिगुर नज़र किसे ना आईआ। जगत विकारे रही लटक, साचा पन्ध ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ख़ुशी मनाईआ। हरिजन साचे ख़ुशी मनौंदे, इक ध्यान लगाईआ। परम पुरख दा ढोला गौंदे, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। पिछला दु:ख सर्ब भुलौंदे, भुल्ली जगत लोकाईआ। सचखण्ड दा राह तकौंदे, प्रभ मिले बेपरवाहीआ। बीस बीसा वेख वखौंदे, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। निज नेत्र साचे दर्शन पौंदे, दीद ईद चन्द चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे नाम दान, निधान आपणे रंग रंगाईआ।
२७ हाढ़ २०२० बिक्रमी सन्तोख सिँघ दे गृह पिण्ड सोढीआं
सो पुरख निरँजण हो मेहरवान, हरि देवणहार वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण साचा दान, दाता दानी आप वरताईआ। एकँकार कर परवान, प्रभ मेहर नज़र उठाईआ। आदि निरँजण चतुर सुजान, सति सतिवादी बूझ बुझाईआ। अबिनाशी करता देवे माण, अभिमान नज़र कोए ना आईआ। श्री भगवान खोल्ह दुकान, सचखण्ड निवासी साचा हट्ट चलाईआ। पारब्रह्म प्रभ खेले खेल महान, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। सचखण्ड निवासी शाह सुल्तान, निरगुण दाता फेरा पाईआ। धुर संदेसा हुक्मरान, भूपत भूप आप प्रगटाईआ। लेखा जाण जीव जहान, लख चुरासी रिहा जणाईआ। चार वरन करो ध्यान, धुर दी धार आप समझाईआ। अठारां बरन सुणो ला कर कान, अनाद अनादी नाद वजाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच जहान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गए वेस वटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सेवा करदे रहे आण, निरगुण सरगुण रंग रंगाईआ। सोहला ढोला गौंदे रहे गाण, गीत गोबिन्द जणाईआ। दीन मज़्हब वंडां वंडदे रहे महान, ज़ात पात गंढ्ढ पवाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण, लेखा लिखदे रहे अञ्जील कुरान, बण बण कातब कलम छाहीआ। खाणी बाणी दस्सदे रहे निशान, निशाना दो जहान झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। धुर संदेसा साहिब सुल्ताना, हरि सज्जण आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी खेल महाना, हरि करता आप कराइंदा। लेखा जाण दो जहानां, दोए दोए आपणे रंग वखाइंदा। निरगुण सरगुण पहर बाणा, चोला पंज तत काया हंढ्ढाइंदा। धुर संदेसा शब्द ज्ञाना, बोध अगाधा आप सुणाइंदा । सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग हो प्रधाना, गुर गुर आपणा नाउँ वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप समझाइंदा। साची खेल हरि करतार, हरि करता आप जणाईआ। वेखणहारा धाम न्यार, सचखण्ड निवासी बेपरवाहीआ। थिर घर खोल्हणहार कवाड़, शब्दी नाद धुन शनवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवणहार सहार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। त्रैगुण भरनहार भण्डार, पंज तत वेखे चाईं चाईंआ। लख चुरासी कर प्यार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप रचाईआ। साची खेल रच भगवान, सो साहिब वेख वखाइंदा। जुग चौकड़ी देवणहारा दान, दाता दानी आप हो जाइंदा। सचखण्ड निवासी नौजवान, परम पुरख प्रभ भेव मिटाइंदा। नित नवित्त बण बण काहन, साची बंसुरी नाम वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। साची खेल कर पुरख समरथ, समरथ आपणी धार जणाइंदा। जुग चौकड़ी हो हो वक्ख, निरगुण सरगुण वंड वंडाइंदा। लख चुरासी चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। आत्म परमात्म
शब्द डोरी पाए नथ्थ, चारों कुण्ट आप भवाइंदा। वस्त अमोलक काया गोलक इक्को घत्त, जीव जंत सर्ब समझाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर देवणहारा साची मत्त, गुरमति इक दृढ़ाइंदा। काया चोली रंगे साची रत्त, रत्ती रत्त वेख वखाइंदा। सर्ब जीआं प्रभ जानणहारा मित गत, घर घर आपणा भेव मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म वरताए आप, प्रभ आपणी दया कमाईआ। चार युग चार वरन जाप, चारों कुण्ट कुण्ट समझाईआ। निरगुण सरगुण देवे साथ, गुर अवतार रूप धराईआ । लेखा जाण त्रिलोकी नाथ, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां खोज खुजाईआ। शब्द अगम्म मार अवाज़, आत्म परमात्म आप जगाईआ। धुर दी धार खोल्हे राज़, राज़क रहीम फेरा पाईआ। नित नवित्त रच रच काज, करता पुरख वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी बणावणहार समाज, जगत बन्धन बंध वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप दरसाईआ। साचा लेखा दस्से हाल, श्री भगवान दया कमाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी लख चुरासी खाए काल, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। धुरदरगाही बेपरवाही शब्दी धार बणे दलाल, नित नवित्त आपणी सेव कमाइंदा। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले भगत भगवान लए भाल, लख चुरासी विचों खोज खुजाइंदा। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर चले नाल, साहिब साचा संग निभाइंदा। सुणनहार मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाइंदा। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत इक जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सृष्ट सबाई आप उठाइंदा। सृष्ट सबाई उठ उठ जाग, सो साहिब आप जगाईआ। जन भगतां देवे इक वैराग, वैरागी धार वखाईआ। शब्द अगम्म वजाए नाद, अनादी धुन शनवाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काग, सोहँ अजपा जाप जपाईआ। जिस ने रचना रची आदि, सो अन्तिम वेखण आईआ। जिस दी गुर अवतार पीर पैगम्बर करन याद, दोए जोड़ बैठण सीस झुकाईआ। सो पुरख अगम्म सुणनहार फ़रयाद, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। साची सिख्या सुणो मीत, सो साहिब आप जणाइंदा । क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश गाओ इक्को गीत, चार वरन आप पढ़ाइंदा। सतिजुग जणाए साची रीत, रीतीवान फेरा पाइंदा। घर मन्दिर ठाकर दुआरा नज़र आए मसीत, हुजरा इक्को इक वड्याइंदा। परम पुरख प्रभ बैठा रहे अतीत, त्रैभवन धनी आपणा आसण लाइंदा। आत्म परमात्म जणाए सच प्रीत, नाता बिधाता इक वखाइंदा। लहिणा देणा चुक्के हस्त कीट, ऊँच नीच राउ रंक वंड ना कोए ना वंडाइंदा । सच दुआरे मांगो भीख, दूजा दर नज़र कोए ना आइंदा। माणस जन्म लओ जीत, जीवण जुगत आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। चार वरन करो ख्याल, हरि
करता आप जणाईआ। अठारां बरन लभ्भो दलाल, हरि सतिगुर बेपरवाहीआ। लख चुरासी सिर ते कूके काल, चारों कुण्ट डंक वजाईआ। सृष्ट सबाई होई बेहाल, धीरज धीर ना धराईआ । परम पुरख परमात्म काया मन्दिर अन्दर लओ भाल, बाहर खोजिआं हथ्थ किसे ना आईआ। फल लगावो काया डाल, अमृत रस इक भराईआ। त्रैगुण माया तोड़े जंजाल, कूड़ी क्रिया मेट मिटाईआ। भाग लग्गे काया माटी खाल, घर विच घर होए रुशनाईआ। अमृत आत्म लओ उछाल, सर सरोवर इक्को नज़री आईआ। सच धर्म दी घालना लओ घाल, जन्म कर्म कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक जणाईआ। चार वरन सुणो संदेसा, नौं खण्ड पृथ्मी आप जणाइंदा। परम पुरख प्रभ इक नरेशा, नर नरायण वेस वटाइंदा। कलयुग अन्तिम धारे भेखा, कल कल्की फेरा पाइंदा। पूरब जन्म जणाए लेखा, लहिणेदार आप हो आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। चार वरन जाओ उठ, हरि सोवत जागत आप उठाईआ। फिरे दरोही चार कुण्ट चार गुट्ठ, दहि दिशा पए दुहाईआ। धुरदरगाहों जो गए रुट्ठ, कलयुग बैठे मुख भवाईआ। तिन्हां वेखणहार अबिनाशी अचुत, श्री भगवान घट घट रिहा समाईआ। सुहावणहारा साची रुत्त, काया रुतड़ी आप महकाईआ। हरिजन हरिभगत इक दूजे तों लओ पुच्छ, कवण दुआरे मिले बेपरवाईआ। देवणहार नाम अतुट्ट, सच भण्डार रिहा वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। चार वरन मंगो दात, हरि दाता दानी दया कमाइंदा। कलयुग मेटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाइंदा। ऊँच नीच बणाए इक्को जमात, दूजी पट्टी ना कोए पढ़ाइंदा। पुरख अकाल सच्चा नात, नाता आपणे नाल मिलाइंदा। राए धर्म ना वेखे खात, चित्रगुप्त ना लेख जणाइंदा। पूरब जन्मां पूरा करे घाट, जो जन सरनाई आइंदा। पिछली अगली मेटे वाट, फड़ बांहों गोद बहाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म देवणहारा साथ, सगला संग निभाइंदा। होए सहाई अनाथां नाथ, ग़रीब निमाणयां दया कमाइंदा। लहिणा देणा चुक्के ज़ात पात, वरन गोत कर्म कांड ना कोए रखाइंदा। सन्त सुहेले पूरी करे आस, कूड़ी तृष्ना मेट मिटाइंदा। लेखे लाए पवण स्वास, पवण पवणा वेख वखाइंदा। लहिणा देणा मुक्के पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर डेरा ढाइंदा। आप उतारे आपणे घाट, साचा पतण इक वखाइंदा। जिस दुआरे वसे पुरख समराथ, सो दवारा सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक समझाइंदा। चार वरन सुणो कन्न ला, हरि करता आप जणाईआ। कलयुग आया अन्तिम बेपरवाह, बेपरवाही खेल कराईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया डेरा देवे ढाह, लोकमात रहिण ना पाईआ। सतिजुग मार्ग दए वखा, सच सुच इक वरताईआ। राउ रंक एका रंग दए रंगा, शाह पातशाह सीस
ताज ना कोए टिकाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत लए उठा, भाख्या देवे थाउँ थाईंआ। जन्म कर्म दे विछड़े लए मिला, धुर संजोगी मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, चार वरन इक्को राह वखाईआ। चार वरन नेत्र खोल्ह, प्रभ इक्को अक्ख खुल्हाइंदा। श्री भगवान तोलण आया तोल, नाम कंडा हथ्थ उठाइंदा। कलयुग अन्तिम लख चुरासी लए वरोल, नाम मधाणा इक्को पाइंदा। भगत भगवान रखे अडोल, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। साची वस्त देवे अनमोल, सोहँ दात झोली पाइंदा। बजर कपाटी कुण्डा खोल्ह, घर घर विच आप वखाइंदा। सुरती शब्दी जाए मौल, मौला आपणा रंग रंगाइंदा। पूरा करे कीता कौल, करनी करता आप कमाइंदा। देवे वड्याई उपर धौल, धरनी धरत धवल सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर इक वखाइंदा। चार वरन वेख दुआर, धुर दरबारी आप जणाईआ । जिस गृह वसे आप करतार, सो मन्दिर मिले वड्याईआ। तिस मन्दिर होए उज्यार, दीआ बाती कमलापाती इक्को जोत नूर रुशनाईआ। साची सख़ीआँ मंगलचार, ढोला गाए आप निरँकार, गीत गोबिन्द इक सुणाईआ। वज्जदी रहे नाम सितार, सुणे सुणावे सुणनेहार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। वेखणहार गुर अवतार, पीर पैगम्बर दे आधार, मेहर नज़र आप उठाईआ। जुग चौकड़ी बीते चार, नव नौं चार गया हार, लख चुरासी करे पुकार, अन्तर रोवे मारे धाहींआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। निरगुण फेरा पाए पारब्रह्म, ब्रह्म नाता लए जुड़ाईआ। निहकर्मी जाणे आपणा कर्म, कर्म कांड मेटे थाउँ थाईंआ। चार वरन वखाए इक्को धर्म, धुर दी धार आप बंधाईआ। बख्शणहारा साची सरन, चरण कँवल दए सरनाईआ। लहिणा देणा चुकाए मरन डरन, लख चुरासी फंद कटाईआ। गुरमुख विरले सोहँ ढोला पढ़न, गीत गोबिन्द इक सुणाईआ। साचे पौड़े साचे मन्दिर चढ़न, राह विच ना कोए अटकाईआ। श्री भगवान दर्शन करन, जोती जाता नज़री आईआ। दोए जोड़ चरणी पड़न, मस्तक टिक्का धूढ़ी लाईआ। कलयुग अग्न विच ना सड़न, त्रैगुण लेखा मुक्के थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर मन्दिर इक वखाईआ। चार वरन मन्दिर दए वखाल, घर साचा इक सुहाईआ। किरपा कर दीन दयाल, दीनन आपणे गले लगाईआ । नाता तोड़ काल महाकाल, जगत जंजाल दए गंवाईआ। सुणनहार मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, साचा लेखा दए समझाईआ। चार वरन साचा लेखा, अज़ात अजाति मेट मिटाइंदा। चौथे युग कढ्ढे भरम भुलेखा, भाण्डा भरम भउ भंनाइंदा। निरगुण हो के धारे वेसा, सरगुण आपणा मेल मिलाइंदा। सम्बल
वसे साचे देसा, साढे तिन्न हथ्थ वंड वंडाइंदा। गुर गोबिन्द लै के गया ठेका, अन्तिम आपणा हक़ जमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दर इक सुहाइंदा। साचा दर खोल्ह दरवाज़ा, धुरदरगाही दया कमाईआ। करे खेल ग़रीब निवाज़ा, ग़रीब निमाणयां होए सहाईआ। शाहो भूप वड राजन राजा, शहिनशाह आपणा वेस धराईआ। कलयुग अन्तिम रच के काजा, सतिजुग साची धार बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह करे खेल, खेलणहार आप हो आईआ। गुरमुख गुरसिख साचे मेल, गुरमति आप पढ़ाईआ। करे प्रकाश बिन बाती बिन तेल, दीपक जोत इक रुशनाईआ। घर मिले सज्जण सुहेल, नर हरि नरायण वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। देवे वड्याई भगत जन, जन जननी आप अख्वाइंदा। एका राग सुणाए कन्न, संसा रोग सर्ब मिटाइंदा। भाग लगाए पंज तत तन, ततव तत इक दृढ़ाइंदा। कर प्रकाश अन्धेर अन्न्ह, निरगुण साचा चन्द चमकाइंदा। कर वसेरा बिन छप्पर छन्न, सचखण्ड दवारे सोभा पाइंदा। कूड़ी क्रिया देवणहारा डंन, आपणा डंका नाम वजाइंदा। जो घड़या सो देवे भन्न, घड़न भंनणहार आपणी कार कमाइंदा। जन भगतां देवे नाम धन, शब्द ख़ज़ाना झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, चार वरन इक्को सरन, घर मन्दिर इक वखाइंदा। चार वरन प्रभ खोल्ह ताक, तकवा इक्को इक जणाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां पूरा करे भविक्ख्त वाक, वास्ता आपणे नाल बंधाईआ । निरगुण सरगुण बणे साक, सज्जण इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुरमुख सज्जण आप उठाईआ। गुरमुख सज्जण उठाए जग, जगजीवण दाता दया कमाईआ। जन्म जन्म दी बुझाए अग्ग, अमृत मेघ इक बरसाईआ । धुरदरगाही सच्चा कराए इक्को हज्ज, हुजरा हक़ दए वखाईआ। परवरदिगार रिहा तक्क, बेनकाब पड़दा लाहीआ। सच महल्ले रिहा सज, उच्च मुकामे डेरा लाईआ। चौदां लौक रिहा भज्ज, चौदां तबक रिहा समझाईआ। शब्द नगारा रिहा वज्ज, पुरी लोअ करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप वखाईआ। साची करनी अन्तिम कल, हरि करता आप कराईआ। करे खेल अछल अछल्ल, वल छल धारी समझ कोए ना पाईआ। जन भगतां अन्दर गया रल, जोती जोत जोत मिलाईआ। शब्द सुनेहड़ा रिहा घल्ल, धुन अनादी नाद अलाईआ। वसणहारा निहचल धाम अटल, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सन्त सुहेले मेल मिलाईआ। सन्त सुहेले मिले मलाह, खेवट खेटा इक्को नज़री आइंदा। बीस बीसा पकड़े बांह, फड़ बाहों बाहर कढ्ढाइंदा। हरि जगदीशा इक जपाए आपणा नाँ, नाउँ
निरँकारा आप दृढ़ाइंदा। सदा सुहेला देवे ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। निथाव्याँ देवे अगम्मी थाँ, चरण दवारा इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, चार वरन रंग रंगाइंदा। चार वरन रंग चलूल, रंग राता आप रंगाईआ। कलयुग अन्त ना जाए भूल, पूरा लहिणा रिहा वरताईआ । नानक गोबिन्द पूरा करे असूल, असलीअत सब नूं दए समझाईआ। लख चुरासी करना पए कबूल, हुक्म हाकम इक लगाईआ। धुर संदेसा कोई ना सके अदूल, धुरदरगाही एका डंका नाम वजाईआ। दो जहानां अन्दर झूला लए झूल, पवण उनन्जा सेव कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार पीर पैग़ंम्बर भगत भगवान बरसाइण फूल, बरखा इक्को धार वखाईआ। हरि सन्तां मेला कन्त कन्तूहल, घर साचे वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख गुरसिख हरिजन हरि हरि आपणे नाल मिलाईआ । नाल मिलाए प्रभ एक, एकँकारा दया कमाइंदा। एथे ओथे बख्शे टेक, दो जहानां वेख वखाइंदा। त्रैगुण ना लाए माया सेक, कूड़ा नाता तोड़ तुड़ाइंदा। सच वखाए आपणा देस, घर मन्दिर इक सुहाइंदा। तख्त निवासी नज़री आए नर नरेश, नर नरायण इक्को सोभा पाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चार वरन अठारां बरन खेलां रिहा खेड, बण खिलाड़ी आपणी खेड जणाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे आपणा भेत, अन्दर वड़ के पड़दा लाहइंदा । अन्दर वड़ के पड़दा खोल्हे, ख़ालक ख़लक दए समझाईआ। निरगुण निरवैर हो के आपे बोले, ढोला सोहला राग सुणाईआ। भाग लगावे काया चोले, चोली आपणे रंग रंगाईआ । लख चुरासी एका कंडे तोले, तोला बणया बेपरवाहीआ । गुरसिख उठाए भाले भोले, भोले भाओ गोबिन्द मिलाईआ। सचखण्ड वसाए सच्ची धर्मसाले, धर्म दवारा इक्को नज़री आईआ। आदि अन्त सद चले नाले, जगत विछोड़ा ना कोए वखाईआ। साचा मन्त्र इक सखाले, सोहँ राग अलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान लगाए लड़, पल्लू आपणे नाल बंधाईआ। पल्लू बन्न्हे नाम डोर, डोरी तन्द इक जणाइंदा। कर प्रकाश अन्धेर घोर, नूर इक्को इक वखाइंदा। ढाहे ढेरी पंज चोर, पंचम आपणा पड़दा पाइंदा। पंचम नाद शब्द घनघोर, अनहद रागी राग सुणाइंदा। लेखा चुके तोर मोर, मेरा तेरा इक्को रूप नज़री आइंदा। कूड़ी क्रिया ना पाए शोर, माया ममता मेट मिटाइंदा। लग्गी प्रीती निभाए तोड़, अद्धविचकार ना कोए रखाइंदा। जिन्हां आपणे नाल ल्या जोड़, तिन्हां लख चुरासी पन्ध मुकाइंदा। कलयुग अन्तिम जावे बौहड़, निरगुण हो के वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन साचे कर परवान, दरगाह साची देवे थान, आवण
जावण चुके जहान, अन्तिम जोती जाता आपणा मेल कराइंदा।
सतिजुग दी चले धारा, बीस बीसा नींह रखाईआ। आत्म परमात्म कर प्यारा, सोहँ शब्द नाद सुणाईआ। महाराज शेर सिँघ जैकारा, दो जहान रिहा जस गाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दोए जोड़ करे निमस्कारा, निउँ निउँ लागे पाईंआ। श्री भगवान तेरा आदि जुगादि सच पसारा, जै जैकार सर्ब लोकाईआ। सो पुरख निरँजण करे खेल न्यारा, हँ ब्रह्म आप पढ़ाईआ। सतिजुग वरते विच संसारा, कलयुग अन्त रहिण ना पाईआ। दाता दानी दात देवे देवणहारा, आपणी हथ्थीं आप वरताईआ। जड़्ह लाए अगम्म अपारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साची धार जणाईआ। सतिजुग साचा चले राह, सो पुरख निरँजण आप चलाईआ। पुरख अबिनाशी बण मलाह, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। नानक गोबिन्द दे के गए सलाह, कल कल्की कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। वेद व्यासा गया समझा, गौड़ ब्रह्मण उच्चे टिल्ले पर्बत फेरा पाईआ। मुहम्मद राह रिहा तका, मेरा पीर आवे वाहो दाहीआ। ईसा झोली रिहा डाह, सच पैगम्बर खाली झोली दए भराईआ। मूसा जलवा रिहा तका, नेत्र नैण नैण उठाईआ। वेद पुराण शास्त्र सिमरत गीता ज्ञान अञ्जील कुरान साची खाणी इक्को इक पढ़ाईआ। चारे बाणी लेखा लेखे लए लगा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग उखड़े कूड़ी जड़्ह, सतिजुग साचा राह चलाईआ। सतिजुग साचा लग्गे जग्ग, हरि साचा आप लगाइंदा। कूड़ी क्रिया मिटे अग्ग, माया ममता मोह मिटाइंदा। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी शब्द अनादी वजाए वज, दो जहानां आप सुणाइंदा। तख्त निवासी पुरख अबिनाशी राज राजान शाह सुल्तान लौण ना देवे कोई अज्ज पज्ज, ऊँचां नीचां राउ रंकां इक्को गीत सुणाइंदा । सन्त सुहेले गुरु गुर चेले लए सद्द, सद्दा इक्को नाम जणाइंदा। जिन्हां वखाए सतिजुग हद्द, सो गुरमुख सोहँ ढोला राग अलाइंदा। फड़ फड़ हँस बणाए कग्ग, बुद्धि काग आप बदलाइंदा। गुरमुखां अन्दर दीपक जोत हो के जाए जग, आपणा रूप ना कोए वखाइंदा। सोहँ चलया दो ज़ीरो, ज़ीरो ज़ीरो नाल मिलाईआ। वीह साल विच लेखा मुकाया पीर पैगम्बरां पीरो, गुर अवतारां लहिणा देणा झोली पाईआ। पन्द्रां कत्तक सब नूं वखाए सची तस्वीरो, लातस्वीर दया कमाईआ। शरअ शरीअत कटे आप ज़ंजीरो, नाम कटारा हथ्थ उठाईआ। चोटी चढ़ वेखे अख़ीरो, आख़र आपणा हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस दी लगाए आप जड़्ह, तिस नूं वेखे आप रघुराईआ। पहलों उखेड़े कलयुग जड़्ह, बूटा लोकमात रहिण ना पाईआ। चार युग दे तेई अवतार अठारां भगत ईसा मूसा
मुहम्मद दस गुर सारे कलमा हदीस इक्को लओ पढ़, अल्ला राम वाहिगुरू एका नज़री आईआ। चार वरन अठारां बरन खत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ज़ात पात दीन मज़्हब रहे लड़, गुर का शब्द ना कोए कमाईआ। मनमुख जीव जीवत्यां जग्ग गए मर, मरना हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा खेल आपणे हुक्म विच रखाईआ।