२८ हाढ़ २०२० बिक्रमी गुरदेव सिँघ दे गृह दोसांझ खुरद
तेरा खेल पुरख अबिनाश, जुग चौकड़ी भेव कोए ना आईआ। जुग जुग रखदे गए आस, नित नित तेरा ध्यान लगाईआ। सदा सुहेले लग्गी रही प्यास, तृष्ना इक्को इक उपजाईआ। याद अन्दर लैंदे रहे सांस, साह साह तेरा नाम ध्याईआ। मंगदे रहे नूर प्रकाश, जोती जोत जोत रुशनाईआ। लोचदे रहे सच्चा साथ, सगला संग निभाईआ। वेंहदे रहे पत्तण घाट, नेत्र नैण नैण उठाईआ। फसे रहे ज़ात पात, दीन मज़्हब वंड वंडाईआ। तेरा नाउँ लिखदे रहे नाल कलम दवात, काग़ज़ छाही संग जणाईआ। गाउँदे रहे बहु बिध भांत, ढोला रसना जिह्वा गाईआ। पंज तत बंधाउँदे रहे नात, ततव तत गंढ्ढ रखाईआ। तेरा नूर नज़र ना आया साख्यात, बेपरवाह सचे शहिनशाहीआ। अन्त भगवन्त आ वेख सर्ब हालात, हालत आपणी सर्ब रहे वखाईआ। कोई माण ना रिहा मात, लोक परलोक ना कोए वड्याईआ। साची गायण ना कोए गाथ, कलमा हक़ ना कोए पढ़ाईआ। सृष्ट सबाई लख चुरासी कूड़ी क्रिया छाणे ख़ाक, पाक रूह ना कोए वखाईआ। सच दवारा किसे ना जाए भाख, माया ममता मोह वधाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे आए आख, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। कल प्रगट होवे प्रभू आप, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। जिस दा करदे रहे जाप, जुग चौकड़ी नाम ध्याईआ । सो साहिब इक्को दस्से पाठ, साचा नाम आप वड्याईआ। चार वरनां देवे दात, अनमुलड़ी दात आप वरताईआ। आत्म परमात्म जणाए सच करामात, कर्म कांड मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा हर घट थाईंआ। मेहरवान तेरा सहारा, जुग चौकड़ी ओट तकाईआ। दर दरवेश बण भिखारा, मंगदे रहे वाहो दाहीआ। जुग चौकड़ी लग्गा रिहा अखाड़ा, लख चुरासी नाच नचाईआ। लभ्भदे रहे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फुलाईआ। वड़दे रहे डूंग्घी ग़ारा, समुंद सागर खोज खुजाईआ । तेरा नज़र ना आया हक़ नज़ारा, बेनज़ीर नूर ना कोए रुशनाईआ। किसे ना करया पार किनारा, अद्धविचकार बैठे ढेरीआं ढाहीआ । जो आया सो वेख तेरा पसारा, तोहे बैठा सीस झुकाईआ। तेरे
नाम दा बण वणजारा, हट्ट इक्को जगत चलाईआ। शब्दी दे दे गया इशारा, इशारा इक्को नाम समझाईआ। सारे कहिन्दे गए कल कल्की आए हरि अवतारा, निहकलंक नाउँ धराईआ। जिस दा अन्त ना पारावारा, बेअन्त बेपरवाहीआ। शाहो भूप बण सिकादारा, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। दो जहानां पावे सारा, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो देंदा रिहा लारा, सो लहर आपणी लए प्रगटाईआ। रहबर बणे परवरदिगारा, बेपरवाह फेरा पाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यारा, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा वेख वखाईआ । जुग चौकड़ी तेरा तक्कदे रहे राह, नेत्र अक्ख नैण उठाईआ। कवण वेला प्रभ मिले मलाह, बेड़ा आप चलाईआ। खाणी बाणी देंदे रहे सलाह, जीव जंत कर पढ़ाईआ। आदि जुगादी रहबर बणे इक ख़ुदा, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। सबर प्याला जाम दए प्या, मख़मूरी आपणा नाम चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। जुग चौकड़ी तेरा गौंदे रहे ढोला, नाम नामा वड वड्याईआ। निरगुण सरगुण पड़दा रख्या उहला, भेव अभेद ना कोए जणाईआ। नित नवित्त बणया रिहों तोला, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। साचा गौंदा रिहों सोहला, गुर अवतार पीर पैगम्बर कर पढ़ाईआ। आप लुक्या रिहों काया चोला, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। बण कहार चुक्कदा रिहों डोला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाईआ। बेपरवाह तेरा मंगया दर, दर दरवेश अलख जगाईआ। जुग जुग तैथों रहे डर, भय भउ सिर रखाईआ। निवण सो अक्खर रहे पढ़, तेरा राग अलाईआ । चरण कँवल रहे फड़, दोए जोड़ जोड़ सरनाईआ। चार कुण्ट लभ्भदे रहे तेरा घर, कवण मन्दिर मिले वड्याईआ। नज़री आए नरायण नर, नर हरि आपणा फेरा पाईआ। आपणी किरपा देवे कर, कर किरपा मेल मिलाईआ। साचे पौड़े्ह जाईए चढ़, उच्चा टिल्ला सोभा पाईआ । दर्शन करीए अग्गे खड़, हाज़र हज़ूर नज़री आईआ। पल्लू नाल बंधाईए लड़, लड़ी आपणी गंढ्ढ वखाईआ। बिरहों वैराग सच प्रीती अन्दर जाईए मर, मर जीवत रूप वटाईआ। घोली घोल सेव लईए कर, माण अभिमान कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणी सच वड्याईआ। जुग चौकड़ी तेरी मंगदे रहे ओट, प्रभू इक ध्यान लगाईआ। दर्शन करदे रहे निर्मल जोत, जोती जोत नूर रुशनाईआ। खेल वेंहदे रहे चौंदां लोक, परलोक तेरी शनवाईआ। तेरा नाउँ गौंदे रहे रसना जिह्वा नाल होंट, बत्ती दन्द सिफ्त सालाहीआ। तेरी प्रेम प्रीती अन्दर माणदे रहे मौज, मौजूदा तेरा राह तकाईआ। डूंग्घी कन्दर अन्दर करदे रहे खोज, घर घर दर दर तेरा राह तकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सोचदे रहे तेरी सोच, सोच समझ सके ना कोए राईआ। तेरा दर्शन दीदार रहे लोच, लोचण आपणे
नैण उठाईआ। पारब्रह्म प्रभ घर साचे पहुंच, मेहरवान आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी सच सच सरनाईआ। जुग चौकड़ी मंगी सरनगति, मिले सरन सरनाईआ। पारब्रह्म प्रभ देवे मति, इक्को गुण समझाईआ। अन्तर धीरज बख्शे सति, सति सन्तोख झोली पाईआ। वस्त अमोलक फड़ाए हथ्थ, नाम धन लुटाईआ। काया चोली चाढ़्हे रंग, रत्त आपणे रंग वखाईआ। सेज सुहञ्जणी सुहाए पलँघ, घर मिले बेपरवाहीआ। विछोड़ा कटे कूड़ी भुक्ख नंग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे ध्यान लगाईआ। जुग चौकड़ी मंगदे रहे भिख, प्रभ तेरा ध्यान लगाईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सिख्या रहे सिख, साची सिख्या इक जणाईआ। कवण वेला प्रभ करे हित, घर आवे चाईं चाईंआ। अट्ठे पहर दर्शन देवे नित, नवित्त आपणी धार बंधाईआ। कोई ना दिसे रस फिक, रस फिक्का अमृत रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। चार युग प्रभ रहे गौंदे, तेरा ध्यान लगाईआ। लोक लज्जया विच शरमौंदे, नेत्र नैण नैण छुपाईआ। चार कुण्ट उठ उठ धौंदे, जंगल जूह फेरा पाईआ। तन जल धार पाणी ठरौंदे, सिर छार ख़ाक रमाईआ। डूंग्घी कन्दर वड़ वड़ राह तकौंदे, नेत्र मीट वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। चार युग तेरा गौंदे रहे गीत, जन भगत रहे जणाईआ। कोई मन्दिर वड़या मसीत, शिवदुआला मट्ठ कोए मनाईआ । कोई जल धारा ठरया ठांडा सीत, अग्नी तत कोए तपाईआ। कोई गाए अन्दर वड़ के गीत, कोई उच्ची कूक सुणाईआ। कोई भुंनया वांग कबाब उपर सीख, कोई पुठड़ी खल्ल लुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे इक अरजोईआ। भगत सन्त सूफी कहिन्दे, प्रभ इक्को ध्यान लगाईआ। चार युग तेरा भाणा सहिंदे, दुखड़े जगत उठाईआ। डूंग्घी धार वहण वहिंदे, रुढ़्हदयां रुढ़दयां चार युग लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे अन्त वड्याईआ। भगत सन्त गुरमुख रो, दर साचे हाल सुणाईआ। पुरख अबिनाशी सहाई आपे हो, होका तेरे नाम वड्याईआ। तुध बिन नज़र ना आवे को, कूड़ी दिसे सर्ब लोकाईआ । आत्म परमात्म आ के छोह, शहिनशाह आपणे अंग लगाईआ। कर मुहब्बत पा मोह, मेहर नज़र इक उठाईआ। आपणे प्रकाश कर लो, दीपक नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, अन्तिम तेरा ध्यान लगाईआ । जुग चौकड़ी होई अख़ीर, आख़र तेरी आस रखाईआ। दर आ सांझे पीर, पीरन पीर तेरी वड्याईआ। प्रगट हो गहर गम्भीर, बेनज़ीर फेरा पाईआ। कलयुग अग्न तपे सरीर, सांतक सति ना कोए कराईआ। साचा भूशन वस्त्र पहने ना कोए
चीर, चोली तन ना कोए रंगाईआ। लख चुरासी कटे ना कोए भीड़, अगला पन्ध ना कोए मुकाईआ। माणस जन्म कोई ना बन्न्हे बीड़, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ । तेरे भगत होए दिलगीर, दिल दिलासा कोए नज़र ना आईआ। एका पकड़ हथ्थ शमशीर, शाह पातशाह आपणा बल वखाईआ। लेखे ला शाह हकीर, हकीकत आपणी दे जणाईआ। दरोही ख़ुदा बदल तकदीर, तस्वीर आपणी सच वखाईआ। शरअ तोड़ आण ज़ंजीर, जाबर जबर फेरा पाईआ। तेरा तक्कया राह यामबीन, मुफ़लस बैठे देण दुहाईआ। ना कोई मिसाल विछोड़ा मीन, मीन विछोड़ा जल नज़र कोए ना आईआ। हउँ बालक नढ्ढे तेरे अधीन, तूं पिता पुरख बेपरवाहीआ। सानूं तेरे उते यकीन, वेले अन्त होएं सहाईआ। बरदे बणे ग़ुलाम मस्कीन, मुश्कल अन्तिम हल्ल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लहिणा झोली पाईआ। तक्क तक्क राह गए थक्क, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। पढ़ पढ़ कलमे गए अक्क, वेख लेखा कलम शाहीआ। बण बण पांधी रहे नट्ठ, तेरा पन्ध ना कोए मुकाईआ । फिर फिर वेखे तीर्थ तट, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। सूर्या चन्द्र पाणी झट्ट, जल धारा भेंट चढ़ाईआ। मणका मणका माला अठोतरी रट, अकोतरी तेरी गंढ्ढ वखाईआ। सच दवारा नज़र ना आया कोई हट्ट, चार कुण्ट फिरे वाहो दाहीआ। अन्तिम खेड़ा हुन्दा दिसे भट्ठ, भाण्डा भरम ना कोए भंनाईआ। तुध बिन कोई ना रखे पत, पतिपरमेश्वर सच गोसाईंआ। साचा मार्ग आ के दस्स, दर बैठे अलख जगाईआ । निरगुण हो के हिरदे वस, सरगुण देवणहार वड्याईआ। मेहरवान हो के गा जस, तेरा इक ध्यान रखाईआ। कलयुग अन्तिम साडी होई बस्स, बसता बद्धा वलों लोकाईआ। धीरज कोई ना रिहा हठ, तप संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के दे दे साडा हक़, इक्को आपणी मंग मंगाईआ। जुग चौकड़ी तेरा नाउँ रहे पढ़दे, रसना जिह्वा नाल मिलाईआ। हो के रहे दरवेश बरदे, बंदे बंदगी विच समाईआ। दर दर पाणी तेरा रहे भरदे, पनघट इक्को फेरा पाईआ। दीन मज़्हब नाल रहे लड़दे, छुरी शरअ वेखी जगत कसाईआ। अग्नी हवन रहे सड़दे, जल धारा रोड़ वहाईआ। तेरे पिच्छे रहे मरदे, तैनूं तरस कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे साचा वर, कल अन्तिम मंग मंगाईआ। अन्तिम मंगदे निरँकार, जन भगत आख जणाईआ । दर आए तेरे दरबार, घर साचे अलख जगाईआ। आदि जुगादी मीत मुरार, सच प्रीती तोड़ निभाईआ। जुग चौकड़ी करदे रहे प्यार, अनन्द वेखीए चाईं चाईंआ। नहीं ते कहदे मैं गया हार, मेरा बल कोए रहिण ना पाईआ। फेर असीं भरीए तेरा भण्डार, तेरा नाम तेरी झोली पाईआ। आपा आप तैथों वार, तेरी सेवक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दे चुकाईआ । भगत कहिण प्रभ सच दस्स,
क्यों बैठा मुख शरमाईआ। की तूं साडा कि असीं तेरे वस, दोहां पड़दा दे खुल्हाईआ। की सब कुछ तेरे हथ्थ, की देवणहार भगत हो जाईआ। जे कहें मैं नहीं पुरख समरथ, तेरी समरथय देईए बणाईआ। जो मार्ग सानूं दित्ता दस्स, सो मातलोक प्रगटाईआ। कलयुग अन्तिम कर के आए हठ, बल आपणा आप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, सद आपणे नाल रखाईआ। श्री भगवान कहे मैं समरथ, समरथ मेरी वड्याईआ। जन भगत चढ़ावां आपणे रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। जुग चौकड़ी जो मार्ग आया दस्स, अन्तिम नेत्र नैणां दयां वखाईआ। मेल मिलावा हस्स हस्स, घर साचे जोड़ जुड़ाईआ। अन्तर आत्म देवां रस, अमृत झिरना इक झिराईआ। प्रेमी हो के होवां वस, प्रीती इक्को ओड़ निभाईआ। तीर अणयाला मारां कस, बजर कपाटी पार कराईआ। मन्दिर बहि के गावां जस, ढोला राग सुणाईआ। नाता तुड़ावां तत अट्ठ, नौं दर पन्ध मुकाईआ । दसवें घर बोल अलख, अलख अलखणा भेव चुकाईआ। मेल मिलावां कमलापति, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत आप तराईआ। जन भगत अन्तिम मेल मिलावांगा। गुर चेला रूप वटावांगा। सज्जण सुहेला संग निभावांगा । साचा वेला आप सुहावांगा। अचरज खेल आप खिलावांगा। आवण जावण लख चुरासी कूड़ी जेल पन्ध मुकावांगा। धाम वखावां इक नवेल, जिस घर आपणा आसण लावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, चार युग दी करनी कीती झोली पावांगा। चार युग दी झोली भरावांगा। फड़ बांहों पार लँघावांगा। साचे मन्दिर आप बहावांगा। मस्तक चन्दन टिक्का नाम लगावांगा । धुरदरगाही साचा सगन, सचखण्ड दवारे आप वखावांगा। अट्ठे पहर जोती मघन, पंज तत नाता तोड़ तुड़ावांगा। लोकमात कोई ना आवे सद्दण, सद्दा आपणा नाम रखावांगा। परम पुरख दा इक्को भजन, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गावांगा। सन्त सुहेले गुरमुख सज्जण, दरगह साची बहि के नच्चण, ख़ुशीआं आपणा रंग वखावांगा। पूरब जन्म दा कीता कौल पूरा करां बचन, बच्चत आपणे कोल ना कोए वखावांगा। घाट उतारां साचे पत्तण, डेरा इक्को घर लगावांगा। कलयुग अन्तिम आया रखण, राखा हो के वेख वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे कोल बहावांगा। हरिजन साचे कोल बहाएगा। प्रभ आपणी दया कमाएगा। चार युग दा लेखा अन्त मुकाएगा। मिट्ठा कर के कौड़ा रेठा, अमृत रस आप भराएगा। बण के दो जहानां नेता, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाएगा। जन भगतां करे अगम्मी हेता, आत्म परमात्म मेल मिलाएगा। निज नेत्र आपणे पेखा, पेख पेख ख़ुशी जणाएगा। सचखण्ड दुआर कराए पिछला चेता, पूरब जन्म बूझ बुझाएगा। भगत भगवान नाता प्यो पुत जग बेटा, जगजीवण
दाता आपणा घर वसाएगा। वेखणा खेल सचखण्ड सच देसा, छप्पर छन्न ना कोए छुहाएगा। सद रखे चरणां हेठां, धूढ़ी टिक्का मस्तक इक्को लाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा सब दा पूर कराएगा। प्रभ मनसा पूर करावेगा। जोती नूर चमकावेगा। हाज़र हज़ूर नज़री आवेगा। नेड़े दूर पन्ध मुकावेगा। नाता कूड़ो कूड़ तुड़ावेगा। मूर्ख मूढ़्ह चतुर सुघड़ बणावेगा। दे मस्तक धूढ़, टिक्का आपणा नाम लगावेगा। जन्म कर्म दी आसा पूर, भाण्डा भरम भउ भंनावेगा। गुर भुल्लयां जो कीते कसूर, सो कसूर मुआफ फ़रमावेगा। सर्ब कला हो भरपूर, प्रभ आपणी दया कमावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार युग दा चन्दन मस्तक नाम सुगंधी तिलक लगावेगा। नाम सुगंधी तिलक ललाट, त्रिसूल ना कोए वड्याईआ। अट्ठे पहर जोत प्रकाश, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ। निरगुण हो के वसे साथ, निरगुण मेला सहिज सुभाईआ। निरगुण नज़री आए साख्यात, जोती जाता बेपरवाहीआ। भगत जन सारे मुखों कहिण आख, वाहवा भगवन तेरी वड्याईआ। तेरे दर ते होए दास, आस पुन्नी ख़ुशी मनाईआ। तेरे मन्दिर मिल्या निवास, घर साचे वज्जी वधाईआ। तेरे उपजी विचों शाख़, अन्तिम तेरी गंढ्ढ बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वखाया इक्को घर, जिस घर तेरा रूप नज़री आईआ । भगत वेख रूप सच, हरि सच सच दृढ़ाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा इक दूजे अन्दर गए रच, रचना आपणी फेर समझाइंदा। भगत दवारे भगवन नच्च, नाच भगतां आपणे घर वखाइंदा। धुर दा मार्ग धुरदरगाही दस्स, धुर दा मेला मेल मिलाइंदा। अग्गे रहिण ना देवां अड्ड, पिछला विछोड़ा पन्ध मुकाइंदा। कूड़े नाते देणे छड्ड, शहिनशाह आपणे रंग रंगाइंदा। जिस दा लभ्भदे रहे चौथा पद, सो परम पुरख प्रभ आपणा घर वखाइंदा। बण के हाजी करो हज्ज, हुजरा इक्को नज़री आइंदा। प्रभ नेत्र निज दर्शन करो रज्ज रज्ज, अन्तिम तृष्ना भुक्ख बुझाइंदा। सच महल्ले वड़ो भज्ज भज्ज, सतिगुर दवारा इक खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, फेर वखावे उह घर, जिस घर विचों गुर अवतार पीर पैगम्बर भगत भगवान बाहर कढ्ढाइंदा।
२८ हाढ़्ह २०२० बिक्रमी प्रीतम सिँघ साधू सिँघ दे गृह पिण्ड झण्डेर कलां
हरिसंगत तेरा होए वाधा, वदी सुदी ना कोए वड्याईआ। गोबिन्द पिता पुरख अकाल दादा, घर साचे ख़ुशी वखाईआ। दो जहानां फिरे भाजा, भगवन आपणी सेव कमाईआ। नव नौं चार पिच्छों रचया काजा, करनी करता आप कमाईआ। भूपत भूप वड शाहो राजन राजा, शहिनशाह आपणा खेल वखाईआ। साचे तेरा लावे भागा, वडभागी ख़ुशी मनाईआ। भगत
भगवन्त साजण साजा, सच समग्री विच टिकाईआ। नाम निधान वजाए वाजा, सुर ताल समझ किसे ना आईआ। फड़ हँस बणाया कागा, सोहँ हँसा जाप जपाईआ। नाता तुट्टा जगत समाजा, चार वरन डेरा ढाहीआ। अन्तर उपजे इक वैरागा, हरि वैरागी आप उपजाईआ। पूरब जन्म दा मिल्या सज्जण साका, सगला संग निभाईआ। निरगुण निरवैर नज़री आया इक्को आका, अक्ल कलधारी बेपरवाईआ। होए सहाई नाथ अनाथा, निथाव्याँ देवणहार वड्याईआ। सति धर्म जणाए गाथा, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद मेहर नज़र उठाईआ। हरिसंगत तेरा वेखे माण, मन मनसा पूर कराईआ। गुर अवतार करन ध्यान, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। पीर पैगम्बर होए हैरान, नेत्र नैण नैण शरमाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त करया खेल महान, महिमां अकथ कथी ना जाईआ। सचखण्ड निवासी दाता दानी देवे दान, अनमुलड़ी वस्त आप वरताईआ। लख चुरासी विचों कर पहचान, हरिजन साचे बाहर कढ्ढाईआ। अन्तर आत्म दे ज्ञान, साची सिख्या करे पढ़ाईआ। नाता छुट्टे जगत जहान, कूड़ा बन्धन कोए रहिण ना पाईआ। नज़री आवे इक निशान, दो जहानां वाली आप झुलाईआ। दीआ दीपक जोत जगे महान, तेल बाती विच ना कोए टिकाईआ। पुरख अबिनाशी मिले सच्चा काहन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। हरिसंगत तेरा सोहणा रूप, श्री भगवान आप उपाइंदा। तेरा डंका दो जहानां चार कूट, दहि दिशा आप सुणाइंदा। साहिब सुल्ताना सति सरूप, सति सतिवादी तेरे अन्दर आसण लाइंदा। जन्म कर्म दी मेटे भूख, माया ममता तृष्ना रोग गंवाइंदा। घर आत्म उपजे एका सूख, सुख सागर रूप वटाइंदा। सो गुरमुख सो हरिजन सच्चा पूत, जिस जन आपणी गोद बिठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी कार कमाइंदा। हरिसंगत तेरा सच्चा नूर, नूर नुराना आप धराईआ। श्री भगवान सर्ब कला भरपूर, खाली भाण्डे रिहा भराईआ। जन्म जन्म दे कटे जूड़, जोड़ी आपणे नाल जुड़ाईआ। मस्तक टिक्का बख्शे धूढ़, तिलक ललाटी जोत चमकाईआ। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, घर साचे वज्जे वधाईआ। दाता दानी योद्धा सूर, सूरबीर होए सहाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर बख्शे कलयुग अन्त कसूर, कसम साचे नाम पवाईआ। इस्म आज़म इक्को दस्से हाज़र हज़ूर, हरि हज़रत वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा देवणहार एका एक आपणी सेव कमाईआ । हरिसंगत तेरा उत्तम नाता, नव नौं चार नज़र किसे ना आईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर प्रभ दी पढ़दे गए गाथा, उच्च अगम्म अथाह चरण ध्यान लगाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण रूप वेखण आया आप तमाशा, शाह पातशाह आपणा फेरा पाईआ । दीन दयाल हो के जन भगतां देवे सच भरवासा, चरण
कँवल कँवल सरनाईआ। जन भगतां श्री भगवान आप गाए गाथा, गुरमुख गूढ़ी नींद सवाईआ। बिन करनीउँ पूरा करे घाटा, मेहर नज़र आप उठाईआ। काया भरे साचा कासा, वस्त अमोलक विच टिकाईआ। अगला खोल्हे भेव ख़ुलासा, ख़ुदी तकब्बर कोए रहिण ना पाईआ। दस्सण आया आपणा साका, साकी साचा नाम सुणाईआ। लेखा जाणे जोती जाता, जोती जोत डगमगाईआ। जन भगतां पूरा करे खाता, घाटा कोए रहिण ना पाईआ। पुरख अकाल बणया दाता, दाता दानी इक हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत रंग रंगाईआ। हरिसंगत तेरा उच्च महल्ला, श्री भगवान आप सुहाईआ। वेखणहारा इक इकल्ला, एकँकार अक्ख खुल्हाईआ। सच प्रकाश दीपक बला, जोती नूर नूर रुशनाईआ। धुर संदेसा इक्को घल्ला, करे नाम पढ़ाईआ। निरगुण हो फड़ाए पल्ला, सरगुण आपणे अंग लगाईआ। बिरहों वैरागी फिरे झल्ला, झलक इक्को नूर जणाईआ। मूर्ख हो के वड़ जाए काया डूंग्घी डल्ला, अन्ध अन्धेरे आपणा आसण लाईआ। करे खेल अछल अछल्ला, वल छल धारी समझ कोए ना पाईआ । मेहरवान हो के मारे इक्को नाम हल्ला, हौला सब दा भार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ । हरिसंगत तेरा सोहणा मुख, मुख उजल आप कराईआ। श्री भगवान लाहे आपणी भुक्ख, हरिजन तेरा दर्शन पाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर लए चुक्क, साची गोद आप उठाईआ। अग्गे हो के वेखे नेड़े ढुक्क, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। हरिसंगत तेरा सच मुनार, मुनी ·षी बैठे ध्यान लगाईआ। चार युग करदे रहे विचार, समझ सके कोई ना राईआ। गुर अवतार देंदे रहे इशार, इशारयां नाल समझाईआ। पीर पैगम्बर दस्सदे रहे धार, धरनी धरत धवल वड्याईआ । सारे कहिन्दे रहे सांझा यार, यारी इक्को इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो साहिब वेख वखाईआ। हरिसंगत प्रभ वेखे एक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। जिस दी अन्तिम साची टेक, सरनगति इक समझाईआ। तिस दा लेख सदा अलेख, लेखा लिख सके कोई ना राईआ। सो सतिगुर धर के आया भेख, भेखाधारी वेस वटाईआ। सचखण्ड निवासी रहे हमेश, ना मरे ना जाईआ। हुक्मे अन्दर भवाए विष्न ब्रह्मा शिव महेष, धुर संदेसा हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। हरिसंगत तेरा सच्चा संग, सो साहिब आप निभाइंदा। दर दरवेश हो के नच्चे मलंग, घर घर आपणा डौरु डंक वजाइंदा। धुर दी रीती मंगे मंग, मांगत इक्को नज़री आइंदा। गृह मन्दिर वजा सच मृदंग, सोई सुरत शब्द उठाइंदा। उठ सवाणी वेख अनन्द, अनन्द आत्म इक जणाइंदा। परमानंद सच सुगंध, साची धार विच वखाइंदा। साचा ढोला गाओ छन्द, गीत गोबिन्द आप समझाइंदा।
दूर दुराडा कट के आया पन्ध, पांधी आपणा फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत वेख वखाइंदा। हरिसंगत तेरा दर अपार, अपरम्पर दए वड्याईआ। जिस दी सेवा करी सदा जुग चार, नव नौ चार ध्यान लगाईआ। छत्ती युग करदे गए पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। इकवंजा बवन्जा बणदे गए भिखार, पंज इक दो सीस झुकाईआ। नौ दर रोंदे गए ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। दसवें दहि दिशा मंगदे रहे सच्चा दीदार, दीद ईद चन्द कवण चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। हरिसंगत तेरा प्रेम सागर, लहर लहर नाल लहराईआ। श्री भगवान कलयुग अन्त करे उजागर, उजरत मूल ना लाए राईआ। सेवा कर के गया तेग़ बहादर, गोबिन्द बंस सरबंस भेंट चढ़ाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निर्मल कर्म करे उजागर, मुख उजाला आप वखाईआ। लोकमात देवे दात सच दवारे बख्शे आदर, आदर्श आपणा इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा सरनाईआ। हरिसंगत तेरा पुरख अकाल, गोबिन्द पिता गया समझाईआ । कलयुग वेखे आपणे लाल, लाल रंगीला बेपरवाहीआ। जोती नूर बेमिसाल, मिसल सके ना कोए बणाईआ। प्रगट होए विच जहान, निरगुण आपणा वेस धराईआ। भगत भगवान वेखे आण, भेव अभेदा आप जणाईआ। सच दवारे कट्ठे करे मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। ऊँच नीच राउ रंक गाओ साचा गान, गहर गम्भीर आप पढ़ाईआ। आत्म परमात्म मंगो दान, दाता दानी रिहा समझाईआ। सुरती शब्द मिलावा काहन, घर बंसुरी नाम सुणाईआ। पीर पैगम्बर देवे इलाही पैग़ाम, धुर संदेसा इक जणाईआ। कलमा नबी रसूल पढ़ो कलाम, कायनात ख़ुशी मनाईआ। चार यारी करो प्रणाम, सजदा सीस जगदीश झुकाईआ। दर दरवेश बणो ग़ुलाम, दुरमति मैल रहे ना राईआ। नज़री वेखो इक अमाम, बेपरवाह नूर ख़ुदाईआ। आबेहयात पीओ जाम, काया जामा दए बदलाईआ। हरिसंगत जणाए इक्को नाम, सोहँ नाम सच पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। हरिसंगत तेरा नाम करतार, करता आप जणाईआ। सोहँ रूप अगम्मी धार, पंज तत नज़र ना आईआ। आत्म परमात्म खेल सच्ची सरकार, शाह पातशाह आप खिलाईआ। वंडां वंडदा रिहा सदा जुग चार, चौकड़ी आपणा राह वखाईआ। होका देंदा रिहा विच संसार, गुर अवतार पीर पैगम्बर रूप वटाईआ। कलयुग आउणा कल कल्की अवतार, निहकलंक फेरा पाईआ। चार वरनां करे सच प्यार, साचा घर इक वखाईआ। पिछला लेखा दए निवार, अग्गे आपणा रंग रंगाईआ। नर नरेशा करे सच प्यार, नरायण आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवणहार वड्याईआ। हरिसंगत जिस होया मेला, प्रभ मिल्या बेपरवाहीआ। गुर गोबिन्द
दा बणया चेला, पुरख अकाल दया कमाईआ। कलयुग अन्तिम इक्को वेला, अख़ीर आख़र रिहा जणाईआ। सच स्वामी चाढ़्हे तेला, घर साचे सगन मनाईआ। लख चुरासी नालों हो के वेहला, प्यार भगतां नाल रखाईआ। ढूंडणहार जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत बेला, डूंग्घी कन्दर समुंद खाई वेख वखाईआ। सद वसणहारा धाम नवेला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत इक्को गंढ्ढ पवाईआ। हरिसंगत तेरी नाम गंढ्ढ, तन्दी तन्द आप बंधाइंदा। चार वरन पावे ठंड, ऊँच नीच ना कोए रखाइंदा। आत्म नाता जुड़या हँ, ब्रह्म आपणा मेल मिलाइंदा। लेखा जाणे डोरी संग पतंग, आकाश प्रकाश आप जणाइंदा। दूर दुराडा बेपरवाही साचा माही गुणी गहीरा कट के आया पन्ध, पांधी आपणा फेरा पाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नालों हो अलग्ग जणाया छन्द, सोहँ ढोला आप अलाईआ। भगत भगवान इक दूजे दा माणो अनन्द, अनन्द आपणा आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत मेल मिलाईआ। हरिसंगत मेला सच दरबार, धुर दरबारी आप मिलाइंदा। कूड़ी क्रिया कर्म विचार, घर साचा इक सुहाइंदा । वरन बरन दा रोग निवार, दु:ख संसा ना कोए रखाइंदा। अमृत सरोवर इक नुहाल, दुरमति मैल धवाइंदा। चरण सरनाई सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा आप वखाइंदा। जिस गृह वसे शाह कंगाल, सो मन्दिर सोभा पाइंदा। नव नौं चार पिछों कर कर भाल, गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत मेल मिलाइंदा। निरगुण हो के बण दलाल, हरिसंगत इक्को गंढ्ढ पवाइंदा। पुरख अकाल हो के घाले घाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। हरिसंगत तेरा नाता जोड़, साचा रंग रंगाईआ। जगत विकार दर तों होड़, साढे तिन्न हथ्थ विचों बाहर कढ्ढाईआ। आप वेखे कर के ग़ौर, अन्दर वड़ वड़ फेरा पाईआ। लेखा लिखे रविदास चुमारा जो ढोए ढोर, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। साहिब स्वामी वसे कोल, कँवल नैण नूर रुशनाईआ। हरिसंगत देवे नाम अनमोल, अनमुलड़ी वस्त वरताईआ। अमृत रस भरे कौल, कँवल नाभ भवाईआ। मिले वड्याई उपर धौल, धरनी धरत सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान सदा सहाईआ। मेहरवान सदा स्वामी, मेहर नज़र उठाईआ। पुरख अबिनाशी अन्तरजामी, हर घट वेख वखाईआ। लेख चुकाए चार खाणी, बाणी आपणा नाम जपाईआ। शब्द मिलावा साचे हाणी, घर मन्दिर ख़ुशी कराईआ। दाता हो के आया दानी, देवणहार दया कमाईआ। गुरमुख वेखे गुर गुर प्राणी, प्राण आधार सहिज सुखदाईआ। धर्म दुआर दी इक निशानी, सच प्रीती दए वखाईआ। भेव ना जाणे कोए विद्वानी, विद्दत सार कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत बणाए पुरख सुजानी, साचा राह इक वखाईआ। साचा राह जगत निराला, नर
हरि नरायण आप जणाइंदा। पुरख अकाल बण दलाला, सच दलाली मात कमाइंदा। चार वरन बणाए इक्को धर्मसाला, धर्म दवारा आप प्रगटाइंदा। सच प्रकाश दीपक होए निराला, जोती जाता नूर डगमगाइंदा। साचा मार्ग जगत सुखाला, सतिजुग सच सच समझाइंदा। आत्म परमात्म पाए साची माला, मन का मणका आप भवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, घर इक्को इक वसाइंदा। हरिसंगत घर वसे खेड़ा, खिड़की ताकी बंद आप खुल्हाईआ। चार युग दा मुक्के झेड़ा, चार वरन ना कोए लड़ाईआ। पुरख अबिनाशी मिल्या कर के आपणी मेहरा, मेहर नज़र उठाईआ। नाता जोड़या तेरा मेरा, मेरा तेरा आपणा रूप दरसाईआ। सचखण्ड वखाया खुल्ल्हा वेहड़ा, बिन भगतां दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवणहार वड्याईआ। हरिसंगत पेख साचा घर, सचखण्ड निवासी आप वखाईआ। अग्गे पिच्छे पल्लू लैणा फड़, श्री भगवान रिहा फड़ाईआ। वारी वारी पौड़े जाणा चढ़, हरि करता आप चढ़ाईआ। साचे मन्दिर जाणा वड़, घर वज्जे नाम वधाईआ। पुरख अकाल अग्गे बैठा हरि, सच सिँघासण सोभा पाईआ। प्रीतम सिँघ लोकमात पुत्त वैराग ना कर, जिस दा पुत्त प्रभ आपणी गोद बहाईआ। हरिसंगत सारी लै जाए फड़, भाईआं नाल भाई लए मिलाईआ । रल मिल ढोला सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान लओ पढ़, पढ़यां अन्तिम लेखे लाईआ।
२९ हाढ़्ह २०२० बिक्रमी साधू सिँघ दे गृह झण्डेर कलां
हरि किरपा गुर प्रसादि, गुर प्रसादी संगत दया कमाईआ। हरि किरपा गुर सज्जण लाध, गुर सज्जण गुरमुख देवणहार वड्याईआ । हरि किरपा गुर देवे दाद, सतिगुर दाद जन भगतां झोली नाम भराईआ। हरि किरपा गुर रखे लाज, भगत भगवान वेखे थाउँ थाईंआ । हरि किरपा गुर मार आवाज़, सन्त सुहेले उठाए चाईं चाईंआ। हरि किरपा गुर कराए वड वड भाग, वडभागी आपणा रंग वखाईआ। हरि किरपा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि सतिगुर दया कमाईआ। हरि किरपा गुर प्रसादि अमोघ, दीन दयाल आप जणाइंदा। गुर गुर नाता धुर संजोग, धुर दरबारी मेल मिलाइंदा। वस्तू सति देवे चोग, धार अमृत नाल मिलाइंदा। जन्म अजन्म कटे रोग, चिन्ता सोग गंवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। हरि किरपा गुर देवे प्रसादि, प्रसादी आपणी दया कमाईआ। गुर प्रसादि अनरस स्वाद, रसना जिह्वा चक्ख ना सके राईआ। सो खाए जो होए विस्माद, बिस्मिल आपणा
आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गुर प्रसादि कहे मेरा प्रेम मिट्ठा, मिट्ठत मेरे विच समाईआ। मेरा रस बिन गुरमुखां किसे ना डिट्ठा, लख चुरासी फिरे तयाईआ। मैं अन्दर बाहर प्रेम प्रीती अन्दर बणां साचा मित्ता, मित्र प्यारा नाउँ धराईआ। जुग चौकड़ी करां हिता, बण हितकारी सेव कमाईआ। जगत दुआर रस होए फिक्का, फिक्की दिसे सर्ब लोकाईआ। जिस गुरमुख रस मेरा डिठा, सो गुरमुख गुर गुर घोली घोल घुमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र आप उठाईआ। गुर प्रसादि कहे मेरी बनावट नज़र किसे ना आईआ। त्रैगुण मेल सच मिलावट, मेल मिलावे बेपरवाहीआ। मैनूं खादयां गुरमुखां कदी ना आए थकावट, सुख सुख नाल उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद मेरा संग निभाईआ। गुर प्रसादि कहे मेरा साचा रस, हरि पुरख निरँजण आप भराईआ। जुग चौकड़ी मैं आवां भगतां हथ्थ, दूसर छोह ना सके राईआ। मेरे कोल बहि के पहलों गावण प्रभ दा जस, निज नेत्र ध्यान लगाईआ। दोए जोड़ आपणी अग्गे रखण आस, आसा प्रभ चरण मिलाईआ। निवण प्रीती करन हो के दास, दासी रूप वटाईआ। रसना गौण पवण स्वास, नेत्र नैण नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद वेखणहार आप हो जाईआ। गुर प्रसादि कहे गुरमुख रखण चा, मेरे वल ध्यान लगाईआ। जुग चौकड़ी तक्कदे रहे राह, नेत्र नैण उठाईआ। कवण वेला श्री भगवान परम पुरख प्रभ निरगुण आपणा भोग लए लगा, सरगुण देवे आप वरताईआ। गुरमुख गुरमुख गुरसिख गुरसिख हरिजन हरिजन साचे सज्जण लैण खा, ख्वाहिश अवर रहिण ना पाईआ। प्रभ मिलण दा एहो लाह, ख़ाली भण्डारे रिहा भराईआ। देवणहार सच्चा शहिनशाह, दाता दर्दीआं दर्द वंडाईआ। गुर प्रसादि सांतक सति सीतल दए बणा, सति सरूप विच समाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन्म मरन दु:ख कटण दी देवे इक्को वार इक दवा, दूजी वार दु:ख जन्म कर्म ना लागे राईआ।
२९ हाढ़्ह २०२० बिक्रमी करतार पुर ज़िला जलन्धर बीबी प्रीतम कौर दे गृह
गुरमुख आत्म मुक्की जुदाई, आवण जावण रहिण ना पाईआ। साहिब सतिगुर बेपरवाही, बेपरवाह दया कमाईआ। परम पुरख एका घर करे कुड़माई, बन्धन आपणा आप रखाईआ। सौहरे पईए धी जवाई, श्री भगवान रूप वटाईआ। वेखणहारा चाईं चाईं, दो जहानां पड़दा लाहीआ। ग़रीब निमाणयां पकड़े बाहीं, फड़ बाहों गले लगाईआ। देवणहारा ठंडीआं छाईं, मेहर नज़र तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन लेखा लेखे लाईआ।
आत्म परमात्म नाता बन्न्ह, संसा रोग चुकाईआ । भाग लगाए काया तन, तन तन्दूर अग्न बुझाईआ। मन वासना बन्न्हे मन, ममता मोह मिटाईआ। नाम अमोलक देवे धन, साची वस्त आप वरताईआ। लेखा जाणे भगती जन, भगवन होए सहाईआ। कर प्रकाश अन्धेर अन्न्ह, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। साचा नाउँ सुणा कन्न, सोहँ करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे लए तराईआ। आत्म आवण जावण जाए चुक्क, चुक्के लेखा सर्ब लोकाईआ। जन्म जन्म दी मिटे भुक्ख, तृष्ना रहिण ना पाईआ। मात गर्भ ना उलटा रुक्ख, जूनी जून ना कोए रखाईआ। कर्म वरन ना कोए दुःख, मरन नज़र कोए ना आईआ। साहिब सतिगुर आपणी गोदी लए चुक्क, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। उजल करे मात मुख, मुखड़ा जगत सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन लहिणा झोली पाईआ। आत्म पिच्छा जाए छुट्ट, परमात्म दए वड्याईआ। अगला घर जा के पुच्छ, जिस घर वज्जदी रहे वधाईआ। वेखणहार अबिनाशी अचुत, सति सरूप सोभा पाईआ। मेहरवान हो के जाए तुठ, दीन दयाल दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग विछुंनी मेल मिलाईआ। आत्म वेख सच दरवाज़ा, परमात्म आप खुल्हाईआ। जिस घर वसे ग़रीब निवाजा, परम पुरख प्रभ डेरा लाईआ। शाहो भूप वड राजन राजा, शहिनशाह इक्को हुक्म वरताईआ। आदि आदि जिस साजण साजा, अन्तिम आपणा रंग वखाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर फिरे भाजा, निरगुण निरवैर नज़र किसे ना आईआ। भगत सुहेला रखे लाजा, लाजावन्त आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सच दवारे रच के काजा, हरि करता खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचे मेल मिलाईआ। आत्म परमात्म अन्त संजोग, धुर संजोगी आप कराइंदा। जन्म जन्म दा कटे रोग, कूड़ी क्रिया मोह मिटाइंदा। देवे दरस इक अमोघ, निरगुण नूर नज़री आइंदा। नाम चुगाए आपणी चोग, सोहँ अमृत रस मुख भराइंदा। सच दवारे एका भोग, परम पुरख प्रभ आप जणाइंदा। लहिणा चुक्के चौदां लोक, परलोक आपणी गंढ्ढ वखाइंदा। सचखण्ड दवारा अगम्म कोट, बंक इक्को इक वड्याइंदा। जिस मन्दिर जगे निर्मल जोत, अन्ध अन्धेरा नज़र कोए ना आइंदा। सो साहिब सतिगुर आत्म परमात्म मिलण दा रखे शौक, शहिनशाह नित नवित्त राह तकाइंदा। जन भगतां बख्शे एका ओट, ओट पुरख अकाल समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण इक्को घर वसाइंदा। आत्म घर सच वसेरा, परमात्म दए कराईआ। लोकमात बन्न्ह बेड़ा, दो जहान लए तराईआ। सचखण्ड वखाए साचा खेड़ा, घर साचा इक सुहाईआ। भगत वछल जन भगतां लाए डेरा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी खुल्ल्हा
रखे वेहड़ा, बंद ताकी ना कोए कराईआ। दूर दुराडा नज़री आए नेरन नेरा, घर सज्जण साहिब सच्चा पाईआ। कलयुग अन्तिम श्री भगवान पाया फेरा, पुरख अकाल वेस वटाईआ। जन भगतां नाता जोड़या तेरा मेरा, सोहँ करे सच पढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन लेखा लेखे लाईआ। आत्म परमात्म लेखा ला, लहिणा दए चुकाईआ। पारब्रह्म प्रभ बण मलाह, ब्रह्म बेड़ा पार कराईआ। साचा पतण दए वखा, तट किनारा इक्को नज़री आईआ। साचे घर दए वसा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। चरण कँवल लए बहा, देवणहार सची शरनाईआ। मेहर नज़र लए उठा, नेत्र नैण नैण मिलाईआ । पिछला लेखा दए मुका, अग्गे आपणा रंग वखाईआ। सचखण्ड दवारे लए वसा, घर इक्को सोभा पाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म मेला सहिज सुभा, गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत हरि हरि विच समाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन जपाए आपणा नाँ, तिनां्ह अन्तिम आपणे विच समाईआ।