पुस्तकालयभाग १५

२९ हाढ़ २०२० बिक्रमी जसवन्त सिँघ दे गृह करतार पुर ज़िला जलन्धर

सो पुरख निरँजण वीह सौ वीह, दो जहानां वेख वखाइंदा। लेखा जाणे लख चुरासी जीअ, जीव जंत वेख वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर करदे रहे की, जुग चौकड़ी पड़दा लाहइंदा। भगत भगवान वंडदे रहे सीं, लोकमात खेल खिलाइंदा। चार युग बीजदे रहे बी, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप समझाइंदा। वीह सौ वीह सो पुरख निरँजण, साहिब आपणी दया कमाईआ। दाता दानी दर्द दु:ख भय भंजन, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। जुग चौकड़ी बणदा रिहा सज्जण, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां बणत बणाईआ। नाम निधाना दस्सदा रिहा भजन, रसना जिह्वा कर कुड़माईआ। चरण धूढ़ जणौंदा रिहा मजन, मस्तक टिक्का ख़ाक रमाईआ। सचखण्ड दवारे बैठा रिहा मग्न, निरगुण नज़र किसे ना आईआ। जुग चौकड़ी पीर पैगम्बर पंज तत चोला रिहा बदल, बदली आपणा नाम कराईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड कमाए इक्को अदल, अदालत साचे घर लगाईआ। नाम निधान श्री भगवान जणौंदा रिहा ग़ज़ल, नग़मा इक्को इक प्रगटाईआ। साधां सन्तां दस्सदा रिहा मज़ल, रहबर बण बण फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। वीह सौ वीह बिक्रमी शाह सुल्ताना, शहिनशाह आपणी धार चलाइंदा। सचखण्ड निवासी हो प्रधाना, पुरख अबिनाशी वेस वटाइंदा। योद्धा सूरबीर बली बलवाना, बलधारी आपणा बल रखाइंदा। लेखा जाणे दो जहानां, ब्रह्मण्ड खण्ड भेव अभेद चुकाइंदा। देवणहारा धुर फ़रमाना, सच संदेसा नाम अलाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव बख्शे

इक ध्याना, चरण कँवल आप समझाइंदा। गुर अवतारां देवे दाना, दाता दानी दया कमाइंदा। पीर पैगम्बरां बन्न्हे गाना, मौली तन्द हथ्थ उठाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी खेले खेल महाना, ख़ालक ख़लक विच समाइंदा। साचा मन्दिर इक मकाना, सचखण्ड दुआर आप वंडाइंदा । शब्द अनाद धुर तराना, अनरागी राग सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। वीह सौ वीह बिक्रमी धुर दी धार, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, कलयुग वेला अन्तिम आईआ। गुर अवतार बण भिखार, दर बैठे सीस झुकाईआ। पीर पैगम्बर सजदा करन वारो वार, निउँ निउँ लागण पाईआ। उच्ची कूक कूक करन पुकार, दरोही दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। किरपा कर परवरदिगार, बेनज़ीर तेरी वड्याईआ। तोबा तोबा सारे गए हार, तुलबा नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार वाजां रहे मार, नेत्र नैण नैण उठाईआ। पुरख अबिनाशी लै अवतार, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। साचा नूर ना कोए उज्यार, निरगुण जोत चन्द ना कोए चमकाईआ। गुर का शब्द सके ना कोए विचार, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ धूंआँधार, सच प्रकाश ना कोए कराईआ। पढ़ पढ़ पुस्तक जीव जगत गए हार, हरि का रूप सति सरूप नज़र किसे ना आईआ। वरन बरन ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक राज राजान रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी सत दीप सृष्ट सबाई होए ख्वार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी घर मिले ना मीत मुरार, हरि सज्जण नज़र किसे ना आईआ। दुक्खां भरया सर्ब संसार, आत्म सुख ना कोए उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। वीह सौ वीह बिक्रमी तक्के राह, नेत्र नैण नैण उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर धुर लेखा गए समझा, बण कातब कलम छाहीआ। कलयुग अन्तिम वेला जाए आ, चार यारी संग ना कोए निभाईआ। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, भेव अभेदा आप जणाईआ । निरगुण निरवैर पुरख अकाल दीन दयाल जोती जामा वेस लए वटा, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा भेव चुकाईआ। धुर संदेसा नर नरेसा एकँकार दए सुणा, साचा ढोला राग अलाईआ। साचा वेला दए वडया, गुर चेला इक्को घर बहाईआ। धुर संजोगी मेला लए मिला, जन्म कर्म दे विछड़े घर साचे गंढ्ढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। वीह सौ वीह बिक्रमी वेख तमाशा, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। हरि पुरख निरँजण करे हासा, नौं खण्ड पृथ्मी रही कुरलाईआ। एकँकार देवे ना किसे दिलासा, धीरज धीर नज़र किसे ना आईआ। आदि निरँजण नूर ना कोए प्रकाशा, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाईआ। श्री भगवान किसे ना वसे साथा, सुंञीं सेज सर्ब लोकाईआ। अबिनाशी

करता लख चुरासी जीव जंत करे निरासा, आसा पूर ना कोए वखाईआ । पारब्रह्म प्रभ करवट लै ना बदले पासा, ब्रह्म ब्रह्माद माण ना कोए रखाईआ। चारों कुण्ट आया घाटा, साचा हट्ट ना कोए चलाईआ । परम पुरख प्रभ मिल्या किसे ना सज्जण साका, ख़ुशीआं नाद ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। वीह सौ वीह बिक्रमी देवे धोखा, सृष्ट सबाई रही कुरलाईआ। वेख वखाए चौदां लोकां, चौदां तबक फेरा पाईआ। चार युग दा गाया गुर अवतारां पीर पैगम्बरां सुणे श्लोका, सुणनहार आपणा नाउँ वटाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान खाणी बाणी काग़ज़ कलम छाही लेखा वेखे पोथा, बोध अगाधा आपणा भेव चुकाईआ। कलयुग जीव जगत हँकारी अन्तिम होया थोथा, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। निर्मल नूर जगे ना कोई दीपक साचा जोता, जोती नूर ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। वीह सौ वीह बिक्रमी लेखा धरनी धरत धौल, धवला भेव ना कोए चुकाईआ। नव नौं चार पूरा करे कीता कौल, कीता इकरार भुल्ल कदे ना जाईआ। श्री भगवान खेले खेल आप अनभोल, अनभुल्ल आपणी कार कमाईआ। लख चुरासी रही डोल, सो साहिब कलयुग अन्त रिहा डुलाईआ। सच वस्त ना किसे कोल, ख़ाली झोली सर्ब कराईआ। हरि का भेव ना जाणे कोई पंडत पांधा रौल, मुल्ला शेख़ मुसायक अन्त कहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, घर साचे वज्जे वधाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी मंगे मंग, प्रभ अग्गे ध्यान लगाईआ। श्री भगवान तेरा सच संग, आदि जुगादि विछड़ ना जाईआ। कलयुग अन्तिम रिहा लँघ, पांधी आपणा पन्ध मुकाईआ। सृष्ट सबाई होई रंड, हरि कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ। नों खण्ड पृथ्मी भेख पखण्ड, साचा राह ना कोए जणाईआ। आत्म भुल्लया सब नूं अनन्द, परमानंद विच ना कोए समाईआ। तेरा ढोला गीत गोबिन्द ना गाए कोई छन्द, संसा रोग ना कोए चुकाईआ। कूड़ी क्रिया घर घर वड़या घमण्ड, भाण्डा भरम ना कोए भंनाईआ। माणस जन्म सब दा दिसे भंग, अन्तिम करता कीमत कोए ना पाईआ। साहिब सतिगुर दीन दयाल स्वामी ठाकर तेरा वज्जे इक मृदंग, नाम निधाना आप सुणाईआ। लख चुरासी विचों गुरमुख विरला चढ़े अनोखा चन्द, सूरज चन्द वेख नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी कहे भगवान, तेरे हथ्थ वड्याईआ। जन भगतां दे आपणा दान, वस्त अमोलक नाम वरताईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर निज आत्म करे तेरा ध्यान, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। बिन पढ़यां दे ज्ञान, चौदां विद्या कम्म किसे ना आईआ। नाता तुट्टे पंज शैतान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना करे लड़ाईआ। घर दीपक जोत जगे महान, जोत

निरँजण करे रुशनाईआ। अनहद शब्द वज्जे धुन्कान, धुन आत्मक राग अलाईआ। अमृत मिले पीण खाण, जगत तृष्ना भुक्ख रहे ना राईआ। साची सेजा कर परवान, आत्म परमात्म आपणी दया कमाईआ। घर मिल आ के साचे काहन, बंसुरी आपणा नाम सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी रखे आस, प्रभ तेरा ध्यान लगाईआ। जन भगत पुजा पूरब आस, पिछला लेखा दे मुकाईआ। अग्गे बख्श आपणा साथ, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म करे भोग बलास, साची सेजा सोभा पाईआ। घर मन्दिर वेखे साची रास, गोपी काहन नचाईआ। निर्मल जोत होए प्रकाश, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। लहिणा देणा चुक्के पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर डेरा ढाहीआ। लेखा चुक्के पूजा पाठ, हवन दीप ना कोए जगाईआ । नज़री आए इक्को पुरख समराथ, समरथ पुरख तेरी शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा आपणा घर, जिस घर इक्को नूर रुशनाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी करे याद, पिछली याद आप जणाईआ। कलयुग अन्त सुण फरयाद, बेपरवाह फेरा पाईआ। जन भगतां दे आपणी दाद, दौलत इक्को नाम वरताईआ। लख चुरासी विचों काढ, आवण जावण गेड़ कटाईआ। नाम सुणा अगम्म नाद, तुरिया बैठे नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर मेला सहिज सुभाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी रही तक्क, तकवा तेरे उते रखाईआ। प्रगट हो पुरख समरथ, समरथ तेरी शरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा मार्ग गए दस्स, वाक भविक्ख्त जगत जणाईआ। पंज तत काया चोला छड्ड के गए नट्ठ, दर तेरे जा के अलख जगाईआ । नाम निधान श्री भगवान तेरा रसना जिह्वा गए रट, मन का मणका आप भवाईआ। खाणी बाणी खोल्ह के गए हट्ट, जगत वणजारा राह चलाईआ। अन्तिम कलयुग खेड़ा होया दिसे भट्ठ, साचा रंग ना कोए रंगाईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत डूंग्घी कन्दर वेख्या नट्ठ नट्ठ, गुरमुख नज़र कोए ना आईआ। नाड़ बहत्तर सब दी उबले रत्त, रती रत ना कोए सुकाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश भुल्ली ब्रह्म मत्त, मनमति करी कुड़माईआ। ज़ात पात शरअ मज़्हब वज्जा फट्ट, पट्टी नाम ना कोए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा आपणा दर, दर साचे अलख जगाईआ। श्री भगवान हो मेहरवान, बीस बीसा आप जणाईआ। जुग चौकड़ी कर परवान, कल अन्तिम वेस वटाईआ। निहकलंक नौजवान, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। दो जहानां सच्चा काहन, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। लख चुरासी वेखे आण, घर घर अन्दर पड़दा लाहीआ। भगत भगवन्त लए पहचान, जीव जंत खोज खुजाईआ। चरण कँवल बख्शे इक ध्यान, सुरती शब्द शब्द जुड़ाईआ। आत्म परमात्म मेले आण, दूई द्वैती पड़दा लाहीआ।

साचा मन्दिर वखाए श्री भगवान, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। दीपक जोत जगे महान, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। सर सरोवर अशनान कराए महान, दुरमति मैल दए धवाईआ। आवण जावण चुकाए काण, लख चुरासी फंद कटाईआ। अन्दर वड़ के देवे ज्ञान, बाहरों करे ना कोए पढ़ाईआ। नाम जपाए बिन रसना जिह्वा ज़बान, अजपा जाप आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी भगत प्यारा, हरि भगवन वेस वटाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यारा, सगला संग रखाईआ। ग़रीब निमाणयां पावे सारा, नाथ अनाथां दए वड्याईआ । साचा मन्दिर वखाए इक दवारा, प्रभ चरण सच्ची सरनाईआ। छप्पर छन्न ना कोए सहारा, चार दीवार ना कोए बणाईआ। सूरज चन्द ना कोए उज्यारा, निरगुण जोत दीप जगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर ढोला गावण साची वारा, वाहवा तेरी वज्जदी रहे वधाईआ। तेरा वसदा रहे सच्चा घर बारा, मन्दिर इक्को सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत लए उठाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी लाए भाग, वड भागी आप जणाईआ। जन भगतां खोल्हे कूड़ी जाग, निज नेत्र नैण आप खुल्हाईआ। रातीं सुत्यां मार आवाज़, शब्दी नाद धुन शनवाईआ। त्रैगुण माया बुझा आग, अमृत मेघ इक बरसाईआ। आत्म परमात्म रच के काज, साचा नाता जोड़ जुड़ाईआ। पूरब जन्म दा धो दाग़, निर्मल नीर नीर वखाईआ। करे खेल गुरू महाराज, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ । घर मिलावा कन्त सुहाग, जगत रंडेपा दूर कराईआ। मेल मिलावा मोहण माधव माध, मधुर धुन नाम सुणाईआ। लेखा चुके जगत समाज, जिस जन आपणा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी तेरा वक्त सुहाउणा, सोहणी रुतड़ी नाल मिलाईआ। भगत भगवान वेख वखाउणा, दर वेखे चाईं चाईंआ। माणस जन्म लेखे लाउणा, मानुख आपणा दर बुझाईआ। साचा राग इक सुणाउणा, ढोला तेरा नाम वड्याईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म साची सेजा आप बहाउणा, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए सहाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी भगतन मेला, हरि भगवन आप कराईआ। एका घर वसे गुरु गुर चेला, चेला गुर इक्को नूर रुशनाईआ। परम पुरख प्रभ सज्जण सुहेला, साहिब सतिगुर आप हो जाईआ। गुरमुख जणाए आपणा वेला, वार थित ना कोए वड्याईआ। सद वसणहारा धाम नवेला, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। अचरज खेल कलू कल खेला, कल कल्की वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत आप तराईआ। भगत जन आप तराउणा, तरनी तरन आप जणाइंदा। फड़ फड़ साचे मार्ग लाउणा, सतिजुग राह इक वखाइंदा। चार वरन दा डेरा ढाउणा, बरन अठारां

पन्ध मुकाइंदा। आत्म परमात्म हर घट नज़री आउणा, घर घर आपणा पड़दा लाहइंदा। सोहँ ढोला राग जणाउणा, दो जहानां आप पढ़ाइंदा । विष्न ब्रह्मा शिव शुकर मनाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचा आप उठाइंदा। वीह सौ वीह बिक्रमी तेरा सोहणा रंग, हरि महिबूब आप चढ़ाईआ। शाह सवारा अस्व घोड़े कस तंग, दो जहानां वाली जोत अकाली फेरा पाईआ। नाम निधान लै मृदंग, पुरी लोअ आकाश पाताल ब्रह्मण्ड खण्ड आप जगाईआ। वेख वखाणे हरि वरभण्ड, चार कुण्ट दहि दिशा नव खण्ड आपणा फेरा पाईआ। लख चुरासी गीत सुणाए सुहागी छन्द, सोहँ ढोला राग अलाईआ। सतिजुग दवारे आत्म परमात्म इक्को घर मिले अनन्द, अनन्द अनन्द विचों जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगत अन्तिम पार कराईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी तेरा खेड़ा, नगर ग्राम आप वसाईआ। अबिनाशी करता बन्न्हे बेड़ा, शौह दरया ना कोए रुढ़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुरमुख जो बैठे रहे कर के जेरा, श्री भगवान चरण ओट तकाईआ। कलयुग अन्तिम करे हक़ नबेड़ा, हक़ हकीकत वेख वखाईआ। नाता जोड़े तेरा मेरा, मेरा तेरा भेव रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे पार लँघाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी जन भगतां मीता, सो पुरख निरँजण फेरा पाईआ। धुर दरबार वखाए ठांडा सीता, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। इक्को रंग रंगाए हस्त कीटा, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। सोहँ शब्द माण चुकाए अठारां ध्याए गीता, अट्ठ दस करे पढ़ाईआ। धाम वखाए इक अनडीठा, घर मन्दिर पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां अंग लगाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी सच प्यार, परम पुरखोतम आप जणाइंदा। जन भगतां करे अंगीकार, अंगण आपणा आप सुहाइंदा। वासना गंदी दए निकाल, सच सुगंधी नाम भराइंदा। चन्द नौचन्दी देवे चाढ़्ह, अन्ध अन्धेर मिटाइंदा। पूरब लेखा लहिणा देवे पाड़, राए धर्म लहिणा नज़र कोए ना आइंदा। साचे पौड़े देवे चाढ़्ह, चौथे पद आप बहाइंदा। कर प्रकाश बहत्तर नाड़, नाड़ी नाड़ी नूर वखाइंदा। आपे फिरे पिच्छे अगाड़, स्वच्छ सरूपी रूप आप प्रगटाइंदा। भगत सुहेला इक इकेला अन्तर आत्म करे प्यार, परमात्म आपणी दया कमाइंदा। साचे मन्दिर उच्च महल अटल देवे वाड़, मुकामे हक़ सोभा पाइंदा। मेल मिलावा परवरदिगार नज़री आए इक निरँकार, करता पुरख आपणी खेल वखाइंदा। दीवा बाती कमलापाती जोती नूर कर उज्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे इक्को वर, अन्तिम साचे घर वसाइंदा। भगत वसेरा साचे घर, मिले अन्त वड्याईआ। साहिब सतिगुर लै जाए फड़, दर आपणी सेव कमाईआ। किरपा करे नरायण नर, नर हरि सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे इक्को दान, चरण प्रीती सच ध्यान, ध्यान ध्यान नाल मिलाईआ।

पहली सावण २०२० बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच

सो पुरख निरँजण बणया आप, आपणे हथ्थ रखी वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण बणया आप, प्रभ आपणी खेल रचाईआ। एकँकार बणया आप, अक्ल कल धार भेव ना राईआ। आदि निरँजण बणया आप, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। अबिनाशी करता बणया आप, आवण जावण ना कोए रखाईआ। श्री भगवान बणया आप, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। पारब्रह्म बणया आप, ना कोई पिता ना कोई माईआ। असुत्ते प्रकाश करया आप, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल होया आप, आप आपणी खेल रचाईआ। अजूनी रहित होया प्रभ आप, मात गर्भ ना कोए हंढ्ढाईआ। अनभव प्रकाश करया आप, आप आपणा नूर प्रगटाईआ। आपणी इच्छया प्रगटी आप, आप आपणी दया कमाईआ। आपणा भेव खुल्हाए आप, अभेव साचा सच समझाईआ। सचखण्ड दुआर बणाया आप, आप आपणी सेव लगाईआ। शाहो भूप बणया आप, राजन राज नाउँ वड्याईआ। दर दरवेश बणया आप, नर नरेश आप अख्वाईआ। निराकार बणया सज्जण साक आप, सगला संग निभाईआ। सेज सुहञ्जणी सुहाए आप, सोभावन्त डेरा लाईआ। दीनां बंधप बणे आप, बन्धन आपणे नाल रखाईआ। आपणा सगन मनावे आप, आपणी ख़ुशी नाल समझाईआ। आपणी रंगण चढ़ावे आप, रंग रंगीला आप अख्वाईआ। आपणा कन्त बणे आप, नार आपणा आप आप हंढ्ढाईआ। आपणा वेस धरे प्रताप, वड प्रतापी भेव खुल्हाईआ। आपणा वेखे खेल तमाश, जोती जाता पड़दा लाहीआ। आपणा नूर करे प्रकाश, घर दीवा बाती आप जगाईआ। आपणी पूरी करे आस, आसा पूरन आप वखाईआ। आपणी आपे पाए रास, मण्डल मण्डप दए वड्याईआ। आपणा आपे देवे साथ, सगला संग निभाईआ। आपणा आप चलाए राथ, बण रथवाही खेल वखाईआ। आपणा आपे होए नाथ, अनाथ आपणा रूप वखाईआ। आपणा आपे लेखा लए भाख, धुर संदेस आप जणाईआ। आपणा मन्दिर आपे करे साख, सज्जण साहिब सहिज सुखदाईआ। आपणा खोल्हे आपे ताक, घर घर विच आप प्रगटाईआ। आपणा हुक्म देवे भविक्ख्त वाक, धुर संदेसा आप सुणाईआ। आपणी उपजावे आपे ज़ात, ज़ाहर ज़हूर वेस वटाईआ। आपणा आपे करे भोग बलास, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार आप कमाईआ। आपे होए पुरख समरथ, समरथ

आपणी कार कमाइंदा। आपणा मार्ग आपे दस्स, रहबर आपणी धार चलाइंदा। आपणे मन्दिर आपे वस, सच महल्ल आप सुहाइंदा। आपणे गृह आपे देवे रस, रस रसीआ आप हो जाइंदा। आपणी करनी आपणे रखे हथ्थ, हरि करता आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप कमाइंदा। साची कार करे प्रभ आप, आपणी दया कमाईआ। सचखण्ड अन्दर थिर घर थाप, वेखणहारा वेखे चाईं चाईंआ। पिता पूत बणाए वड प्रताप, आप आपणा नूर उपजाईआ । सुत दुलारा शब्दी साक, सज्जण इक्को इक अख्वाईआ। गृह मन्दिर खोल्ह ताक, घर साचे दए बहाईआ। मेहरवान हो अलखना अलाख, अलख इक्को इक जणाईआ। तूं मेरा मैं तेरे साथ, सगला संग निभाईआ। सचखण्ड दुआर पावे रास, थिर घर आपणा नाच नचाईआ। परम पुरख प्रभ खेल तमाश, आपणा आप वखाईआ। धुर दा भेव खोल्हे ख़ास, बिन हरि समझ किसे ना आईआ। जिस वेले रचना रची आदि, सो साहिब ख़ुशी मनाईआ। ख़ुशी विच दिती दाद, आपणी झोली आप भराईआ। तूं मेरा मैं तेरा मेरी तेरी भुल्ले कदे ना याद, सति सरूप सोहँ धार समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप जणाईआ। सोहँ धार बणया आप, निरगुण निरवैर दया कमाइंदा। सुत दुलारा बणया जाप, पिता पूत आप पढ़ाइंदा। थिर घर दुआरे होया पाक, पतित रूप ना कोए वखाइंदा। नूर उजाला इक्को ज़ात, गहर गम्भीर आप समझाइंदा। देवणहार सदा शाबाश, मेहर नज़र उठाइंदा। सुल्तान स्वामी पूरी आस, हरि करता आप कराइंदा। शब्द सुत तेरी साची रास, श्री भगवान वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप जणाइंदा। सोहँ बणया जाप आप, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सुत दुलार तेरा प्रताप, आपे आप दए बणाईआ। खेलणहार खेल तमाश, हरि ख़ालक वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। शब्द सुत बणया प्रभ आप, मात पित आप अख्वाईआ। निरगुण धार बणया जाप, निरवैर नाउँ वड्याईआ। दाता दान दातारी बणया आप, भिक्खक भिखारी आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची इच्छया आप अख्वाईआ। शब्द सुत खेल अकाला आप, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। विष्नूं नूर उजाला आप, आप आपणा नूर प्रगटाइंदा। ब्रह्मे देस बेमिसाल बणाया आप, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। शंकर धार बणया आप, धूंआँधार वेख वखाइंदा। सुन अगम्म बणया आप, आप आपणा पड़दा लाहइंदा। त्रै त्रै मेला कीता आप, गुर चेला खेल वखाइंदा। त्रैगुण माया प्रगटाई आप, आप आपणी कार कमाइंदा। पंज तत जणाया आप, आप आपणा संग निभाइंदा। प्रकृती खेल रचाया आप, आप आपणी कल वखाइंदा। सृष्टी बन्धन पाया आप, डोरी आपणा नाम जणाइंदा। दृष्टी भेव

चुकाया आप, आप आपणा महल्ल जणाइंदा। लख चुरासी वंड वंडाया आप, आपणा हिस्सा आप रखाइंदा। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज समाया आप, चारे खाणी खाण बणाइंदा। चारे बाणी राग अलाया आप, आप आपणी सुर समझाइंदा। चारे कुण्ट हुक्म वरताया आप, धुर फ़रमाना आप जणाइंदा। दहि दिशा रंग रंगाया आप, रंग रंगीला आप हो जाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड रचाया आप, पुरी लोअ आकाश प्रकाश धराइंदा। सूरज चन्द चमकाया आप, किरन किरन नाल मिलाइंदा। मण्डल मण्डप वडयाया आप, ताका आपणी तार हिलाइंदा। ज़िमीं असमान सुहाया आप, धरत धवल वेख वखाइंदा। जल जलधार जणाया आप, आप आपणा भेव छुपाइंदा। रुत्त माह वंड वंडाया आप, थित वार आपणे हथ्थ रखाइंदा। दिवस रैण राह चलाया आप, घड़ी पल आपणी कार कमाइंदा। आवण जावण खेल रचाया आप, लख चुरासी मेल मिलाइंदा। नार कन्त वंड वंडाया आप, आप आपणी गंढ्ढ पवाइंदा। कन्त भतार साक बणाया आप, दूल्हा दुल्हन वेस वटाइंदा। धुर संजोगी खेल कराया आप, एका दोआ बन्धन पाइंदा। दरस अमोघ दिखाया आप, आप आपणा पड़दा लाहइंदा। आत्म परमात्म संग रखाया आप, आप आपणी धार जणाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म समझाया आप, धुर दी सिख्या इक दृढ़ाइंदा। ईश जीव जगाया आप, जगदीशर आपणी कार कमाइंदा। जुग चौकड़ी वंड वंडाया आप, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढ्ढाइंदा। चार वरनां खेल रचाया आप, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश राह वखाइंदा। धुर संदेस सुणाया आप, नर नरेश आप पढ़ाइंदा। निरगुण वेस वटाया आप, सरगुण आपणा राह जणाइंदा। विष्न सेव लगाया आप, सेवा सच सच समझाइंदा । गुर अवतार नाउँ धराया आप, पंज तत चोला आप हंढ्ढाइंदा। धुर दा शब्द सुणाया आप, राग अनादी राग अलाइंदा। खाणी बाणी भेव खुल्हाया आप, बोध अगाधा आप जणाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण घलाया आप, आप आपणा हुक्म वरताइंदा। गीता ज्ञान दृढ़ाया आप, दृढ़ विश्वाश इक समझाइंदा। अञ्जील कुरान सिखाया आप, काया कुरा खोज खुजाइंदा। खाणी बाणी बाण लगाया आप, तीर निराला इक चलाइंदा। पीर पैगम्बर समझाया आप, मुल्ला शेख़ मसायक राह वखाइंदा। लाशरीक अख्वाया आप, शिरकत विच कदे ना आइंदा। तुआरफ़ करे सर्ब प्रभ आप, ताअरीफ़ आपणी ना कोए जणाइंदा। सफ़ारश करे सदा प्रभ आप, जुग चौकड़ी भेव चुकाइंदा। शब्द अगम्मी देवे दात प्रभ आप, धुर दी वस्त आप वरताइंदा। निरगुण सरगुण देवे साथ प्रभ आप, सगला साथी आप हो जाइंदा। भगत भगवान प्रगटाए आप, भगती आपणा प्रेम समझाइंदा। सन्त साजण उठाए आप, अन्तर आत्म ज्ञान दृढ़ाइंदा। गुरमुख गोद बहाए आप, गुर गुर आपणा रंग रंगाइंदा। गुरसिख वेख वखाए आप, दो जहानां खोज खुजाइंदा। लख चुरासी गेड़ पवाए आप, लख चुरासी अन्दर आपणा डेरा आप लगाइंदा।

नित नवित्त शब्द राग जणाए पाठ आप, पाठशाला आपणी इक वखाइंदा। तीर्थ तट किनारा पनघट उपजाए आप, पत्तण इक्को इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जो करनी सो आपणी कार कमाइंदा। आदि जुगादी कार आप, हरि करता आप कराईआ। जुग चौकड़ी धार आप, दो जहानां आप जणाईआ। नित नवित्त खेल तमाश आप, गुर अवतार पीर पैगम्बर मण्डल रास रचाईआ। सदा सदा मेहरवान आप, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जो करना सो कर रिहा आपणी करनी आपणे विच छुपाईआ। साची करनी करे आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ । पूजा पाठ बणे आप, हवन सुगंधी आप समझाईआ। किनारा तीर्थ तट होवे आप, अमृत सरोवर धार आप वहाईआ। दीवा बाती तेल प्रकाश जोत नूर होवे आप, अन्ध अन्धेर आप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल वखाईआ । आदि जुगादि होया प्रभ आप, आपणी दया कमाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दस्सदा रिहा जाप, विष्न ब्रह्मा शिव सर्ब पढ़ाईआ । निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खोल्हदा रिहा ताक, बंद कवाड़ी कुण्डा लाहीआ। निरवैर हो के बणदा रिहा साक, हरि सज्जण शहिनशाहीआ । परमात्म हो के बणदा रिहा ज़ात, आत्म आपणा रूप वखाईआ। पवित हो के बणदा रिहा पाक, पतित आपणा रंग रंगाईआ। आसावंद हो के पूरी करदा रिहा आस, तृष्ना मेट जगत लोकाईआ। बोध अगाधा भेव दस्सदा रिहा ख़ास, ख़ालस आपणा हुक्म वरताईआ। जुग चौकड़ी चले मेरी शाख, शहिनशाह इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हब कुछ आपणे विच समाईआ। हब किछ होया आप, आपणे विचों प्रगटाईआ। पारब्रह्म प्रभ माई बाप, पिता पुरख सहिज सुखदाईआ। आत्म देवे आपणा जाप, परमात्म करे पढ़ाईआ। साहिब स्वामी बण के वसे साथ, सगला संग निभाईआ। बेपरवाह हो के बणया रिहा पुरख समरथ, सार किसे ना आईआ। इशारयां नाल मार्ग रिहा दस्स, गुर अवतारां आप पढ़ाईआ। निरवैर हो के अन्दर रिहा वस, वास्ता आपणे नाल बंधाईआ । निरगुण नूर कर प्रकाश, जोत इक्को इक चमकाईआ। हुक्मे अन्दर दस्सदा रिहा आपणा प्रेम सिमरन पाठ, पूजा इष्ट इक समझाईआ । पत्तण मेला मिलौंदा रिहा साचे घाट, बेड़ी चप्पू नाम लगाईआ। सुहौंदा रिहा सुहञ्जणी खाट, खटीआ आपणा डेरा लाईआ। जुग चौकड़ी मिटौंदा रिहा वाट, भाणा आपणा हुक्म जणाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां शब्द अगम्मी देंदा रिहा भाख, भाख्या धुर दी आप जणाईआ । सृष्ट सबाई जीव जंत साध सन्त नौं खण्ड पृथ्मी जाओ आख, आख़र इक्को इक जणाईआ। कलयुग अन्त प्रगट होवे पुरख अबिनाश, अबिनाशी आपणी कार कमाईआ। निरगुण निरवैर नूर अकाल जोत करे प्रकाश, जोती जाता पुरख बिधाता पंज तत नूर तत नज़र कोए ना

आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सृष्टी आपे वेख वखाईआ। आपणी सृष्टी वेखे आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ । आपणी दृष्टी पावे आप, आप आपणा भेव चुकाईआ। आपणा इष्टी बणे आप, इष्ट देव गुरदेव स्वामी नमो सति समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल वखाईआ। आपणा खेल करे प्रभ आप, भेव आपणे हथ्थ रखाइंदा। आदि उपजाया जो अगम्मी जाप, सो अन्त आप प्रगटाइंदा। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी युग गुर अवतार पीर पैगम्बर बणे दास, दासी रूप सर्ब समझाइंदा। चरण कँवल दोए जोड़ मंगदे रहे प्रभ पूरी कर आस, आसा तेरी तृष्ना नाल मिलाइंदा। तेरे हुक्मे अन्दर चले पवण स्वास, आत्म परमात्म तेरा ढोला गाइंदा। साहिब दयाल ठाकर स्वामी हो सहाई अनाथां नाथ, दयावान हरि तेरी इक्को नज़र तकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग चौकड़ी आपणा हुक्म आप वरताइंदा। आपे हुक्म फ़रमान आप, संदेसा देवणहारा अख्वाईआ । कलयुग अन्त प्रभ प्रगटे आप, आप आपणा पड़दा लाहीआ। आपणा नाउँ जपाए आप, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणा आप समझाईआ। साचा लेख जणाए आप, आपणी बूझ बुझाईआ। नव नौ चार खेल खेलया आप, निरगुण सरगुण वेस धराईआ। कलयुग अन्तिम भेव चुकाए आप, जोती जामा नूर रुशनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर चार कुण्ट जो गए आख, आख़र सब दी पूर कराईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी वेखणहारा खेल तमाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप जणाईआ। जुग चौकड़ी खेल आप, प्रभ आपणा आप कराईआ। निरगुण सरगुण पूजा पाठ, शब्द नाम पढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम पूरी करे ख़ाहस, ख़ास आपणा राह वखाईआ। भगत भगवान देवे साथ, सगला संग निभाईआ। पूरब लेखा जाणे पुरख समराथ, देवणहार आप वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला भेव दए समझाईआ। अगला भेव खुलाउणा आप, आपणी दया कमाइंदा। सचखण्ड दुआर सुहाउणा आप, थिर घर आपणा डेरा लाइंदा। साचा राह चलाउणा आप, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। चार युग दा लहिणा झोली पाउणा आप, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां लेखा पूर कराइंदा। साचा हुक्म वरताउणा आप, धुर फ़रमाना आप समझाइंदा। साचा दाता अख्वाउणा आप, शाह पातशाह आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। साचा तख्त सुहाउणा आप, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। सुर साचा ताल चीने आप, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच विहार आप जणाइंदा। सच विहार करे प्रभ आप, बिवहारी आपणी कार कमाईआ। सच सिँघसण बहे प्रभ आप, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। सीस जगदीश ताज टिकाए आप, कल्गी तोड़ा सेव कमाईआ। जोती शब्दी

जोड़ा जोड़े प्रभ आप, जोड़ी आपणी गंढ्ढ पवाईआ। तन्द डोरी बणे प्रभ आप, तागा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जो करना सो कर वखाईआ। जो करना सो करदा आया आप, दूजे दर मंगण ना जाईआ। जो वरना सो वरदा आया आप, विच विचोला ना कोए बणाईआ। जिस रखणा तिस रखदा आया आप, सिर मेहर हथ्थ टिकाईआ। जिस घड़ना तिस घड़दा आया आप, बण ठठयार सेव कमाईआ। जिस फड़ना तिस फड़दा आया आप, आत्म परमात्म गंढ्ढ वखाईआ। जिस खड़ना तिस खड़दा आया आप, सचखण्ड साचे दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार आप कमाईआ। जो करना सो करे आप, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सचखण्ड दुआरे वड़े आप, आप आपणा नूर चमकाईआ। साचे तख्त चढ़े प्रभ आप, तख्त निवासी सोभा पाईआ। साचा हुक्म करे प्रभ आप, हुक्मरान इक अख्वाईआ। साचा बरदा दरवेश दर बणे प्रभ आप, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। सच ख़ताब देवे प्रभ आप, आप आपणा हुक्म वरताईआ। हक़ जनाब बणे प्रभ आप, बेताब नूर रुशनाईआ। सच महिराब बणे प्रभ आप, हुजरा इक्को इक वड्याईआ। सच महिबूब बणे प्रभ आप, मुहब्बत आपणे नाल पवाईआ। सच रफ़ीक बणे प्रभ आप, तौफ़ीक इक्को नाम ख़ुदाईआ। काम मुफ़ीद करे प्रभ आप, मुफ्त आपणी सेव कमाईआ। सच ताकीद करे प्रभ आप, मुर्शद रसूल रसवा कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दा सच विहार, करे कराए एकँकार, कल आपणी आप कराईआ। सचखण्ड विहारा करे आप, आपणी धार चलाइंदा। नानक लिखारा बणे आप, धुर दा लेख आप समझाइंदा। पंच परवान करे आप, पंच प्रधान आप बणाइंदा। पंच सोहण दर राजान, पंचां का गुर इक ध्यान आप अख्वाइंदा। पंचां देवे दरगाह माण, सचखण्ड दुआर आप वड्याइंदा। पंचां रूप धरे भगवान, परम पुरख आपणी कार कमाइंदा। पंचां खेल करे महान, पंचम आपणी गंढ्ढ पवाइंदा। पंचम राज जोग सुल्तान, जोगीशर आपणा भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जो करनी सो कर वखाइंदा। जो करनी सो करे आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सचखण्ड दुआरे वड प्रताप, श्री भगवान आप अख्वाईआ। पंचम मीता ठांडा सीता पुरख अकाल दीन दयाल बण के सच्चा बाप, पिता पूत गोद उठाईआ। पंचम बणया साचा नात, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। पंज तत छड्ड के पारब्रह्म दी होए ज़ात, ज़ात ज़ात विच समाईआ। सचखण्ड दुआरे जा के पंजां इक्को वार दित्ता आख, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। अबिनाशी करता कहे मेरा सोहया घाट, घर वज्जी इक वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे साचे चढ़, आपणा हुक्म आपे दए लगाईआ। आपणा हुक्म लगाए

आप, हुक्मरान आप अख्वाइंदा। आपणा सीस झुकाए आप, जगदीश आपणी सेव कमाइंदा। आपणा माण वधाए आप, मेहरवान आप हो जाइंदा। आपणा निशान झुलाए आप, सति सतिवादी आप उठाइंदा। आपणा घर वसाए आप, सचखण्ड साचा आप सुहाइंदा। पंचम मेल मिलाए आप, आप आपणा पड़दा लाहइंदा। वीह सौ वीह बिक्रमी खेल कराए आप, ख़ालक नज़र किसे ना आइंदा। धुर दा राज कायम कराए आप, मुकामे हक़ नींह धराइंदा। दाइमी दाइरा नज़र ना आए किसे साख्यात, साफ़ आपणा पड़दा पाइंदा। नानक गोबिन्द पूरा करे भविक्ख्त वाक, सचखण्ड दुआरे सच अदालत वीह सौ वीह बिक्रमी आप लगाइंदा। सच अदालत लगाए आप, आपणा हुक्म आप वरताईआ। सच वकालत करे आप, वुकला नज़र कोए ना आईआ। सच शहादत देवे आप, शहीदी होर ना कोए जणाईआ। सच इबादत पढ़ाए आप, इबारत करे ना कोए लिखाईआ। सच तआकब करे आप, पिच्छा छोड़ कदे ना जाईआ। साचा आरफ़ बणे आप, आलम उल्मा ना कोए चतुराईआ। साची माअरफ़त दस्से आप, महिबूब मुहब्बत आपणे नाल लगाईआ। साचा सज्जण सुहेला बणे आप, सगला संग आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दी साची नींह, श्री भगवान आप जणाईआ। सचखण्ड घर सच वसाए आप, आपणी दया कमाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी तख्त सुहाए आप, तख्त निवासी डेरा लाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर बुलाए आप, दर दरवेश रूप वखाईआ। पूजा पाठ सिमरत जुग चौकड़ी बुझाए आप, बुझारत आपणा नाम जपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचा रिहा वसाईआ। सचखण्ड दरबार लगाए आप, बीस बीसा ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतारां जपाए पहलों जाप, साची करे नाम पढ़ाईआ। पन्द्रां कत्तक रल मिल इकवंजा बवन्जा आखण पारब्रह्म तूं साडा बाप, दूजी माई नज़र कोई ना आईआ। तेरे विचों उपजी साडी ज़ात, ज़र्रा ज़र्रा वंड वंडाईआ। कतरा कतरा तेरा नूर बणया ख़ाक, पंज तत ख़ाक ख़ाकी बुत्त आया समझाईआ। दरोही साडे वेख ख़ाली हाथ, पल्ले गंढ्ढ नज़र कोए ना आईआ। तेरी ओट आए आख, आख़र तेरा इक इक्को घर जणाईआ। सेवा करके आए बणके दास, सेवक तेरा हुक्म कमाईआ। तेरी डाली तेरा पत तेरी शाख़, तेरी कली कली महकाईआ । तेरा भँवरा गूंजे बण के कमलापात, तेरा तेरा राग अलाईआ। तेरे दुआरे आ के बणे इक जमात, चार युग दी पिछली छड्ड पढ़ाईआ । तेरा नूर ज़ाहर ज़हूर दर्शन कीता साख्यात, शनाख़त अवर ना कोए जणाईआ। किरपा निधान पत लैणी राख, पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। सचखण्ड दुआरे तेरा साथ, संगी तू ही इक बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, चार युग दी पूरी आस कराईआ। गुर अवतार बणया प्रभ आप, गुर अवतारां रिहा समझाईआ।

आओ वेखो आपणा बाप, पिता पुरख अकाल पड़दा लाहीआ। सिफ्ती सिफ्त करो सच जाप, बिन अक्खरां अक्खर पढ़ाईआ। सौदा विके इक्को हाट, दूजा वणज ना कोए कराईआ । करया खेल पुरख समराथ, समरथ आपणी कार कमाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी सारे आए आख, प्रभ आवे वाहो दाहीआ। दो जहानां दए नजात, निज घर आपणा मेल मिलाईआ। जिस दे पिच्छे पा के आए वफ़ात, बण वफ़ादार सेव कमाईआ। मंगदे रहे प्याला सबर सबूरी आबे हयात, देवण देवे नूर इलाहीआ। सच पैग़ाम रसूल लिल्ला इलाही लिखदे रहे उपर काग़ज़ात, कज़ल कायम मुकाम दाइम दाइमी दाइरा हद्द ना कोए जणाईआ। कोई जाण ना सक्या प्रभ किवें बदले नज़ाम, नाज़म आज़म आपणा हुक्म जणाईआ। कलम्यां नाल कलमा मिला के कलमा करदे रहे कलाम, कलमा हथ्थ किसे ना आईआ। दरोही एसे करके करदे रहे सलाम, सभा तेरी दी समझ कोए ना पाईआ। सदी चौधवीं की करें मेरे वड्डे वड अमाम, तेरा अमल अमल विच किसे ना आईआ। मुच्छ दाढ़ी साडी मुंन देवें बण के हजाम, उसतरा तिक्खा इक नाम रसूल चलाईआ। असीं बणे बाले नढ्ढे अञ्याण, तेरा भेव कोई ना आईआ। तेरे दर ते कहीए श्री भगवान, जो करें सो तेरी रज़ाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी राह तक्कीए पन्द्रां कत्तक महान, सचखण्ड दुआरे हरि निरँकारे पीर ज़ाहरे तेरे होण इक मुज़ाहरे, मुजरे पिछले लेखे लाईआ। कलयुग अन्त आए किनारे, तुध बिन कवण पार उतारे, गोबिन्द सूरा इक ललकारे, जिस दी कल्गी चमकां मारे, दो जहान नैण उठाईआ। जिस दे गुरमुख सुत दुलारे, सचखण्ड सुत्ते पैर पसारे, पंजां इक्को रंग चाढ़्हे, रंगणहारा इक अख्वाईआ । सोहँ रूप आप निरँकारे, जिस दा अन्त ना पारावारे, जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर करदे गए निमस्कारे, नमों नमों आपणा सीस झुकाईआ । सो कादर करता करे खेल अगम्म अपारे, जगत रीती बेपरतीती, प्रतिनिध परम पुरख परमेश्वर ठोकर देवे लगाईआ। करे खेल इक अनडीठी, चल्ले धार अगम्मी रीती, कवण जाणे प्रभ तेरी कीती, कीता तेरा कहिण कोए ना पाईआ। श्री भगवान अग्गे दस्से आपणी बीती, जो आपणा हाल आपणे नाल चलाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार युग दी समग्री गुर अवतार पीर पैगम्बर सचखण्ड दुआरे कट्ठी कीती, किते खाते आपणे विच पाईआ।