पुस्तकालयभाग १५

२ सावण २०२० बिक्रमी बीबी बलवन्त कौर दे गृह अमृतसर

सचखण्ड सच्चा शहिनशाह, सच तख्त आप सुहाइंदा। सो पुरख निरँजण बेपरवाह, बेपरवाही खेल कराइंदा। हरि पुरख निरँजण नाउँ धरा, धुर दी धार आप समझाइंदा। एकँकार हुक्म वरता, सच फ़रमाना आप अलाइंदा। श्री भगवान

सच निशान उठा, दो जहानां आप झुलाइंदा। अबिनाशी करता करनी रिहा कमा, निरगुण नज़र किसे ना आइंदा। पारब्रह्म प्रभ भेव अभेदा दए खुल्हा, पड़दा उहला आप चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप सुहाइंदा। सचखण्ड दुआर सुहाए आप, प्रभ आपणी जोत जगाईआ। निरगुण निरगुण सज्जण साक, हरि साचा संग रखाईआ। घर विच घर खोल्ह ताक, थिर घर देवे माण वड्याईआ। निरवैर पुरख आप उपाए आपणी ज़ात, सुत दुलारा शब्द साचा उठाईआ। धुर संदेसा नर नरेसा सच फ़रमाना देवे आख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म सचखण्ड दुआर, जुग चौकड़ी आप वरताइंदा। नव नौ चार बीते विच संसार, कलयुग अन्तिम वेला आइंदा। कट्ठे कर गुर अवतार, पीर पैगम्बर आप जणाइंदा। चार युग दी करो विचार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भेव चुकाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खोल्ह किवाड़, खाणी बाणी पड़दा लाहइंदा। सृष्ट सबाई नौं खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार कुण्ट दहि दिशा धूआं धार, साचा चन्द नज़र कोए ना आइंदा। गुर का शब्द जीव जंत कोई ना करे प्यार, सुरती शब्दी डोर ना कोए बंधाइंदा। आत्म परमात्म कोई ना करे वसाल, वसल हक़ ना कोए वखाइंदा। त्रैगुण माया कोई ना तोड़े जंजाल, जागरत जोत ना कोए जणाइंदा। काया मन्दिर अन्दर सच्ची दिसे ना किसे धर्मसाल, शिवदुआले ठाकर मन्दिर मस्जिद मट्ठ गुरुदुआर जीव जंत सर्ब फिराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी भेव चुकाइंदा। गुर अवतार सच दुआर, श्री भगवान आप उठाईआ। नेत्र खोलो्ह वेख उग्घाड़, दो जहानां वाली दए समझाईआ। चारों कुण्ट हाहाकार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। निरगुण नज़र ना आए नर निरँकार, सरगुण रोवे मारे धाहींआ। माया ममता हउमे हंगता करे ख्वार, जूठ झूठ करे लड़ाईआ। ज़ात पात वरन गोत दीन मज़्हब चार कुण्ट करन हाहाकार, सति सन्तोख नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे भेव चुकाईआ। सचखण्ड दुआरे शाह सुल्तान, सो पुरख निरँजण सर्ब जणाइंदा। नेत्र खोल्ह वेखो मार ध्यान, दीन दुनी आप वखाइंदा। लख चुरासी अन्दर वड़या कल शैतान, माया ममता काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाच नचाइंदा। साचा नूर जोत प्रकाश चमके कोई ना भान, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाइंदा। परम पुरख सच प्रीती कोई ना देवे दान, आत्म मेल ना कोए वखाइंदा। घर सखी सवाणी नज़र ना आए शब्द सरूपी साहिब काहन, बंसुरी नाम ना कोए सुणाइंदा। आत्मक धुन उपजाए ना कोए धुन्कान, अनहद नादी राग ना कोए अलाइंदा। अमृत आत्म मिले ना पीण खाण, निझर झिरना ना कोए झिराइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सचखण्ड दुआरे सारे होए हैरान, नेत्र अक्ख ना कोए

खुल्हाइंदा। साबत रिहा ना किसे ईमान, सिदक सबूरी ना कोए हंढ्ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा भेव आप चुकाइंदा। धुर दा भेव खोल्हे भगवान, सचखण्ड निवासी दया कमाईआ। कलयुग वेखो कूड़ होया प्रधान, चारों कुण्ट नाच नचाईआ। शरीअत विच वड़या शैतान, शमा सच ना कोए जगाईआ। चारों कुण्ट अन्ध अंध्यान, दीपक नूर ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर पारब्रह्म प्रभ आपे आप उठाईआ। गुर अवतार नेत्र खोल्ह दो जहान, ध्यान लगाईआ। पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड ना कोई ज्ञान, उत्भुज सेत्ज चले ना कोए चतुराईआ। सृष्ट सबाई लख चुरासी जीव जंत कलयुग बणया अन्त नादान, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। काया मन्दिर बंक सुहाए ना कोए मकान, दीपक दीआ घर करे ना कोए रुशनाईआ। नज़र ना आवे साचा काहन, निरवैर पुरख बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा रिहा वखाईआ। आपणा लेखा पूरब लैणा वेख, जुग चौकड़ी नाल रलाईआ। तेई अवतार आए धर धर भेख, लोकमात फेरा पाईआ। नाम स्नेहड़ा देंदे रहे संदेस, धुर दी धार आप जणाईआ। भगत अठारां करदे रहे हेत, हितकारी जोड़ जुड़ाईआ। लेखा लिखदे रहे पीर पैगम्बर औलीए मुल्लां शेख़, कुतब गौंस आपणा भेव जणाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद देंदे रहे उपदेश, कलमा नबी रसूल पढ़ाईआ। नानक गोबिन्द चेतन रहे चेत, चितवत ठगौरी कोए ना पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चार वरन खेली खेड, चार कुण्ट फेरा पाईआ। अन्तिम दस्स के गए अगम्मी भेत, भेव अभेद जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी दर दरवाज़ा इक्को इक सुहाईआ। सचखण्ड दुआर हरि जू चढ़या, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर फड़या, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। साचा ढोला इक्को पढ़या, तूं मेरा मैं तेरा राग अलाइंदा। निरगुण धार सरगुण घड़या, घाड़त घड़त वेख वखाइंदा। निरवैर हो के अन्दर वड़या, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आइंदा। ना जीवे ना कदे मरया, मरन जीवण वंड ना कोए वंडाइंदा। कलयुग अन्त लै अवतरया, जोती जोत जामा पाइंदा। सर्ब कलां भरपूर सूरा सरबँग एकंकरया, करनी करता आप कराइंदा। निरभउ होए कदे ना डरया, भय आपणा सर्ब रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच महल्ला इक वसाइंदा। सच महल्ले गुरू अवतार, सो साहिब आप बुलाईआ। पीर पैगम्बर दोए जोड़ करन निमस्कार, सजदा सीस जगदीश कराईआ। मुकामे हक़ सांझा यार, लाशरीक आसण लाईआ। जलवा नूर इक उज्यार, बेनज़ीर करे रुशनाईआ। वड अमाम सच्चा सिक्दार, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। रहमत कर आप निरँकार, निरगुण आपणी कार कमाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी

हो तैयार, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता सति सतिवादी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे एका जोत नूर रुशनाईआ। सचखण्ड दुआरे निरगुण जोत, निरवैर पुरख डगमगाइंदा। ना कोई किला ना कोई कोट, बंक दुआर आप वड्याइंदा। ना कोई समझ ना कोई सोच, ना कोई विद्या अक्खर पढ़ाइंदा। ना कोई खण्ड ब्रह्मण्ड परलोक लोक, चौदां तबक ना कोए वखाइंदा। ना कोई नाम नाद श्लोक, नाअरा हक़ ना कोए सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा एकँकारा पुरख अबिनाशी आप सुहाइंदा। सचखण्ड दुआर सुहाए आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इकट्ठे कीते आप, दीन मज़्हब ज़ात पात ना कोए लड़ाईआ। कलयुग अन्त सारे करो इक्को जाप, सतिजुग साची धार समझाईआ। श्री भगवान अगम्मी बाप, पुरख अकाल दए वड्याईआ। हरि सरनाई साचा नात, चार वरन ना कोए लड़ाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद गुर अवतार बणो इक जमात, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। लेखा चुकाए कायनात, कलमा नबी आप समझाईआ। जीव जंत प्याए आबे हयात, हयाती सब दी दए बदलाईआ। सतिजुग साची बख्शे दात, सति सतिवादी होए सहाईआ। धर्म दवारे लग्गे भाग, भगवन आपणा रंग रंगाईआ। कलयुग अन्त लख चुरासी विचों सन्त सुहेले विरले जाण जाग, जिन्हां आपणा भेव चुकाईआ। काया मन्दिर अन्दर दीपक जोत जगे चराग़, अन्ध अन्धेर रहिण ना पाईआ । त्रैगुण माया बुझाए आग, अमृत मेघ इक बरसाईआ। सुरत सवाणी शब्द मिलाए सुहाग, कन्त कन्तूहल मेल मिलाईआ। धुरदरगाही बेपरवाही जन भगतां बख्शे सच्चा राज, सचखण्ड दुआर दए वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे समाज, साहिब सतिगुर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां करे पढ़ाईआ। तेई अवतार बिन रसना कहिन्दे, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। चरण सरनाई तेरी रहिंदे, दर तेरे अलख जगाईआ। पीर पैगम्बर सच भाणा सहिंदे, सिर सके ना कोए उठाईआ। गुर गुर धार चरणी ढहिंदे, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, घर तेरे वज्जे वधाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सुणो मीत, सो साहिब आप जणाइंदा। वीह सौ वीह बिक्रमी खेल करे अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आइंदा। पिछला लेखा वेखो मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ आप जणाइंदा। परम पुरख दी भुल्ले सारे रीत, निरगुण इष्ट ना कोए मनाइंदा । आत्म परमात्म ढोला गाए कोए ना गीत, सोहँ रूप ना कोए समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। गुर अवतार करो याद, पिछला लेखा रिहा जणाईआ। दोए जोड़ करदे रहे फ़रयाद, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। कलयुग अन्तिम देण दाद, निहकलंक नरायण नर वेस वटाईआ। निरवैर पुरख

देणा साथ, सगला संग निभाईआ। लहिणा देणा चुक्के पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल भेव चुकाईआ। चार युग दी पूरी करनी आस, आसा तृष्ना मेट मिटाईआ। भगत सुहेला हो के बणया दास, घर साचे सेव कमाईआ। निरगुण नूर कर प्रकाश, जोती जोत जोत रुशनाईआ। लेखा जाण पवण स्वास, पवण पवणां डेरा ढाहीआ। सिर रखणा आपणा हाथ, मेहर नज़र उठाईआ। तेरी महिमां बोध अगाध, गुर अवतार पीर पैगम्बर भेव कोए ना आईआ। अन्त ना पाया सन्त साध, बेअन्त तेरी शरनाईआ। लख चुरासी विचों काढ, चरण कँवल दे वड्याईआ। पुरख अकाल पिता रूप हो के कर लाड, पूत सपूते गुर अवतार गोद उठाईआ। तेरी नज़र ना आई किसे हद्द, पार किनारा समझ कोए ना पाईआ। पीर पैगम्बर तेरा करदे गए हज्ज, हज़रत तेरा हाज़र हज़ूर जलवा नूर इलाहीआ। कलयुग अन्तिम पड़दा लैणा कज्ज, तेई अठारां दस त्रै इक तेरी ओट तकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पन्ध मुकाया नट्ठ नट्ठ, बण पांधी फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर दर बैठे सीस झुकाईआ। दर तेरे झुकया सीस, दोए जोड़ पए सरनाईआ। कर किरपा हरि जगदीश, जगदीशर तेरी इक सरनाईआ। कलयुग अन्त तेरे नाम बिन ख़ाली होए खीस, माया ममता घर घर होए हल्काईआ। साची करे ना कोए हदीस, पट्टी नाम ना कोए पढ़ाईआ। तेरा खेल सदा अनडीठ, साहिब समझ कोए ना पाईआ। लहिणा चुका हस्त कीट, ऊँच नीच कोए रहिण ना पाईआ। काया काअबा दिसे मन्दिर मसीत, चार दीवारी वेखण कोए ना जाईआ। नज़री आए इक अतीत, त्रैभवन धनी स्वामी आपणा डेरा लाईआ। भगत भगवान करन सच प्रीत, प्रीती इक्को इक समझाईआ। दिवस रैण घड़ी पल वसणा आपे चीत, घर चेतन कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कलयुग अन्तिम आस रखाईआ। कलजुग अन्त अन्त कल आवांगा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां लेख चुकावांगा। सच सुअम्बर इक रचावांगा। दो जहान वेख वखावांगा। धर्म दुआरा इक प्रगटावांगा। निहकर्मी कर्म कमावांगा। पंज तत ना कोए वखावांगा। जोती जामा वेस वटावांगा। शब्द नाद धुन सुणावांगा। बोध अगाध पढ़ावांगा। हर हिरदा आपे सोध, हरि का रूप जणावांगा। कूड़ी क्रिया कोई ना करे योद्ध, योद्धा सूरबीर आपणा शब्द बणावांगा। जन भगतां दे दे दरस अमोघ, पिछला लेख चुकावांगा। भेव खुल्हावां अगला गोझ, सतिजुग राह समझावांगा। जो दर्शन रहे साचा लोच, तिन्हां लोचा पूर करावांगा। चौदां विद्या चौदां लोक कोई ना करे सोच, चौदां तबकां सोच भुलावांगा। निरगुण हो के सरगुण लवां खोज, खोजत खोजत आपणी कार कमावांगा। जन भगतां पूरब जन्म मेट के रोग, चिन्ता सोग सर्ब गंवावांगा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां सचखण्ड दुआर सुणा पहलां श्लोक,

सोहला इक्को इक वडयावांगा। बिन भगतीउँ देवणहारा मोख, मेहर नज़र इक उठावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां लहिणा देणा अन्त मुकावांगा। गुर अवतार लहिणा देणा आप मुकाएगा। पुरख अबिनाशी वेस वटाएगा। निहकलंक नाउँ रखाएगा। शब्द डंका इक वजाएगा। राउ रंक आप जगाएगा। सम्बल नगर इक वसाएगा। हो उज्यार नूर प्रगटाएगा। बण सौदागर वणज वखाएगा। बैठ इकागर हुक्म वरताएगा। जन भगतां देवे आदर, सचखण्ड दुआर सुहाएगा। निर्मल कर्म करे उजागर, दुरमति मैल धवाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आपणे हथ्थ रखाएगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर चरण लग्ग, इक अरदास सुणाईआ। सो पुरख निरँजण सूरे सरबग्ग, शाह पातशाह तेरी सरनाईआ। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी युग जाण लँघ, अन्तिम कलयुग मात आईआ। तेरा ढोला गौंदे रहीए बण मलंग, निरगुण सरगुण नाच नचाईआ। जुग चौकड़ी चढ़दे रहिण चन्द, गुर गुर शब्दी रूप वटाईआ। अन्तिम सब दा मुके पन्ध, थिर रहिण कोए ना पाईआ। दीन दयाल साहिब इक बख्शंद, बख्शिश तेरे हथ्थ सुहाईआ। तेरी रचना कोट ब्रह्मण्ड, विष्न ब्रह्मा शिव बैठे सेव कमाईआ । आदि पुरख अबिनाशी करते तेरा कोई ना आया अन्त, बेअन्त कहिण कोए ना पाईआ। सारे गट्टीआं करदे गणत, अगणत अंक ना कोए जणाईआ। दर दरवेश भिखारी बणे मंगत, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। तूं साहिब सुल्ताना बोध अगाधा पंडत, तेरा निष्अक्खर समझ कोए ना पाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरा मंत, मन्त्र तेरा नाम अख्वाईआ। लख चुरासी आत्म परमात्म बणे कन्त, घर घर आपणी सेज हंढ्ढाईआ। पंज तत काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, लोकमात उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला अन्तिम आपणा मेल मिलाईआ। श्री भगवान हो मेहरवान, सचखण्ड निवासी आप जणाइंदा। कलयुग अन्त बेनन्ती करां आप परवान, मेहर नज़र उठाइंदा। नव नौं चार पिछों देवां दान, दाता दानी हो के दया कमाइंदा। प्रगट होवां विच जहान, निरगुण नूर डगमगाइंदा। सच दवारा खोल्ह महान, दीआ बाती इक टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आप जणाइंदा। धुर दा लेखा आप जणावांगा। कलयुग अन्तिम वेस वटावांगा। कल कल्की फेरा पावांगा। चार वरन बण के दर्दी, दुखियां दर्द वंडावांगा। कलयुग अन्तिम वेख सृष्टी सड़दी, अमृत मेघ इक बरसावांगा। दीन मज़्हब ज़ात पात चार वरन जो लड़दी, झगड़ा कूड़ा सर्ब गंवावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां इक्को घर वसावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर इक्को घर वसणगे। रसना बोल हरि जैकार, ढोला लख चुरासी दस्सणगे। सतिजुग

साची चल्ले धार, सच दुआरे बहि के हस्सणगे। करे खेल आप करतार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन्दिर इक्को बहि के वसणगे। साचा मन्दिर इक बणावांगा। चार युग दे विछड़े मेल मिलावांगा। पूरब दुखड़े सर्ब गंवावांगा। सुक्के रुखड़े हरे करावांगा। उजल मुखड़े आप करावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव सुतड़े आप उठावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कर इकरार कोई ना मुक्करे, मुकम्मल आपणा हुक्म वरतावांगा। चार कुण्ट दहि दिशा लुक्या कोए ना रहे नुकरे, नुक्ता नून सर्ब गंवावांगा। जिउँ गोबिन्द किहा पुत्तरे, पिता पुरख अकाल वेस वटावांगा। निहकलंक निरगुण धार आपे उतरे, मात पित ना कोए रखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा राह दरसावांगा। सतिजुग साचा राह चलाएगा। प्रभ आपणी दया कमाएगा। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश चार वरन इक्को गंढ्ढ पवाएगा। बरन अठारां मेट मिटाएगा। ऊँच नीच ना कोए वडयाएगा। राउँ रंक आप समझाएगा। दुआर बंक इक वडयाएगा। जन भगतां अन्दर डेरा लाएगा। साची रंगण रंगता रंग रंगाएगा। प्रेम भिखारी बण के मंगता, मंगत दवारे अलख जगाएगा। अबिनाशी करता भुक्खा नंगता, भुख्यां नंगयां सिर आपणा हथ्थ टिकाएगा। कोई भेव ना पाए पंडता, ग्रंथी पन्थी समझ कोए ना आएगा। मुल्ला शेख़ गढ़ होए हउँमें हंगता, निवण सो धार ना कोए कराएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासा पुरख अबिनाशा, गुर अवतारां दए धरवासा, सतिजुग साचा दस्से ख़ुलासा, ख़ुलासी कलयुग कोलों आप कराएगा। सतिजुग अन्त चलाए राह, बीस बीसा दया कमाईआ। निरगुण पुरख बण मलाह, जन भगतां बेड़ा कंध उठाईआ। जगत जहानों पार करा, साची मंज़ल आप मुकाईआ। देवणहारा नाम सलाह, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। गुर अवतार बणाए गवाह, शहादत इक्को वार भुगताईआ। बिन गुरमुखां कोई ना जपे धुर दा नाँ, धुर बाणी बाण ना कोए लगाईआ। कलयुग जीव रसना जिह्वा ढोला दिवस रैण रहे गा, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। बुद्धी काग वांग रही कुरला, माणक मोती हँस सोहँ चोग ना कोए चुगाईआ। दुरमति मैल दाग़ सके ना कोए धवा, दृष्ट इष्ट नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे आदम हव्वा, आदि शक्ति चतुर्भुज आपणी कार कमाईआ। सतिजुग मार्ग लाए आप, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सृष्ट सबाई एका जाप, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म बणाए सच्चा साक, सज्जण इक्को नज़री आईआ। घर विच घर खोल्हे ताक, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। निरगुण जोत जगाए नूर ललाट, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। आत्म नज़री आए साथ, परम आत्म सगला संग निभाईआ। साची सेजा आत्म भोग बलास, घर मन्दिर वज्जे वधाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर पूरी आस, पुश्त दर पुश्त वेखे चाईं चाईंआ। होए सहाई

अनाथां नाथ, दीनन आपणी गोद उठाईआ। पार किनारा दस्से पत्तण घाट, खेवट खेटा जगत बेड़ा आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा भेव खुल्हाईआ। सतिजुग मार्ग चले जग, सो सतिगुर आप लाईआ। जन भगतां लख चुरासी नालों कर अलग्ग, वक्खरी धार दए समझाईआ। त्रैगुण माया बुझाए अग्ग, अग्नी तत ना कोए रखाईआ। नौं दवारे पार हद्द, दसवें आपणा पड़दा लाहीआ। देवे दीदार उपर शाह रग, दीन दयाल होए सहाईआ। बिन मक्कयों काअबयों कराए हज्ज, हुजरा काया बंक इक वड्याईआ। सच सिँघासण बहे सज, शाह नवाब बेपरवाहीआ। कलमा पढ़ाए इक्को हक़, हकीकत वेखे थाउँ थाईंआ। साचा मार्ग देवे दस्स, शरअ शरीअत रहिण कोए ना पाईआ। जिस मिले पुरख समरथ, सो ज़ात पात दीन मज़्हब ना कोए रखाईआ। इक्को ढोला गाए गाथ, तूं मेरा मैं तेरा दोहां इक्को नूर रुशनाईआ। श्री भगवान सतिजुग साचे देवे साची वथ, सोहँ वस्त झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दा सच विहारा, करे कराए आप निरँकारा, निरगुण आपणी सेवा आप कमाईआ। सचखण्ड लगाए आप प्रभ, लोकमात वज्जे वधाईआ। सन्त सुहेले सज्जण लभ्भ, सदा नाम सुणाईआ। अमृत जाम प्याए मध, मधुरा रस ना कोए वखाईआ। कूड़ी क्रिया पड़दा देवे कज्ज, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। नाता तोड़े लोकलाज, गुरमति इक समझाईआ। अन्दर वड़ के मारे शब्द आवाज़, रसना जिह्वा राग ना कोए सुणाईआ। बत्ती दन्द ना कोई देवे दाद, बिन दन्दां हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग दी साची धारा, जन भगतां अन्दर रखाए आप करतारा, करनी आपणी आप समझाईआ। सतिजुग नूर भगतन रंग, हरि भगवन आप चढ़ाइंदा। आत्म परमात्म सेज पलँघ, सुहञ्जणी आप सुहाइंदा। अन्दर बाहर इक अनन्द, गुप्त ज़ाहर आप जणाइंदा। समरथ स्वामी हो के वसे संग, साचा संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साचा धरनी धर, धरत धवल गोद सुहाइंदा। सतिजुग आए लोकमात, कलयुग मात्रा दए मिटाईआ। पुरख अकाल बख्शे दात, वस्त अमोलक गोलक आप टिकाईआ। नव नौ चार बणाए इक जमात, इक्को अक्खर नाम करे पढ़ाईआ। इक्को मंज़ल इक्को पत्तण इक्को घाट, घर इक्को इक सुहाईआ। इक्को साहिब पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता वेख वखाईआ। इक्को मण्डल इक्को रास, इक्को गोपी काहन नचाईआ। इक्को हर घट वसे पास, गृह गृह डेरा लाईआ। इक्को जुग चौकड़ी करे नास, इक्को जुग जुग राह वखाईआ। इक्को गुर अवतार पीर पैगम्बर करे दास, इक्को हुक्मी हुक्म वरताईआ। इक्को धुर संदेसा गया आख, सति सतिवादी साची कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक

नरायण नर, सतिजुग साचे तेरी धार, आप प्रगटाए विच संसार, संसा रोग कोए रहिण ना पाईआ। संसा रोग जाए चुक्क, दु:ख दर्द नज़र ना आईआ। कूड़ी क्रिया पैंडा जाए मुक्क, माया ममता ना होए हल्काईआ। जन भगतां श्री भगवान लए पुच्छ, अन्दर वड़ के फेरा पाईआ। गुरमुख सज्जण साचे उठ, सतिगुर पूरा आप जगाईआ। दयाल ठाकर हो के जाए तुठ, मेहरवान बेपरवाहीआ। सतिजुग सुहाए साची रुत्त, पत डाली आप महकाईआ। सच फुल्लवाड़ी पए फुट्ट, कली कली आप महकाईआ। गोबिन्द लेखा चुक्के पुत्त, पुरख अकाल झोली पाईआ। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जो रिहा लुक, कलयुग अन्तिम पड़दा दए उठाईआ। सन्त सुहेले उजल करे मुख, मुखीआ होए आप शहिनशाहीआ। गुरमुख लख चुरासी आवण जावण पैंडा जाए मुक्क, राए धर्म दए ना कोए सज़ाईआ। मात गर्भ ना होवे उलटा रुख, दस दस मास ना अग्न तपाईआ। घर आत्म देवे सुख, गृह मन्दिर वज्जे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत खुल्हाए साचा दर, दरस दिखाए अन्दर वड़, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। भगत जनां प्रभ अन्दर वड़दा, किरपा निध निधान। साचे पौड़े आपे चढ़दा, नीकन नीका श्री भगवान। साचा ढोला आपे पढ़दा, गाए शब्द महान। सन्त सुहेला आपे वरदा, किरपा कर नौजवान। दर दुआरे आपे खड़दा, स्वच्छ सरूपी हो प्रधान। आपणी करनी आपे करदा, सचखण्ड निवासी खेल महान। कलयुग अन्तिम वेस धरदा, योद्धा सूरबीर बलवान। सम्बल नगर घाड़त घड़दा, साढे तिन्न हथ्थ इक मकान। गोबिन्द सूरा नाल रलदा, जोती शब्द मेल महान। सतिजुग साचे चुक्के पड़दा, पड़दानशीं वेखे मार ध्यान। सति धर्म लोकमात धरदा, धरनी धरत धवल देवे दान। कलयुग कूड़ा फिरे डरदा, नेत्र नैण सर्ब शरमाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी हो प्रधान। सति सतिवादी गहर गम्भीर, गवर भेव कोए ना आईआ। जन भगतां ठांडा करे सरीर, सांतक सति सति वरताईआ। अमृत बख्शे साचा नीर, कँवली कँवल कँवल भराईआ। जन्म जन्म दी कटे पीड़, हउमें हंगता रोग गंवाईआ। चोटी चढ़ के वेखे आप अख़ीर, मंज़ल इक्को इक सुहाईआ। सन्त सज्जण होए ना कोए दलगीर, जगत दलिद्दर रिहा गंवाईआ । तन वस्त्र अन्तिम पाटा चीथड़ दिसे चीर, थिर नज़र कोए ना आईआ। सचखण्ड दवारे हरि निरँकारे भगत भगवान भाईआं नाल मिलाए वीर, वेरवा आपणे हथ्थ रखाईआ। राह तक्के दर कबीर, नेत्र नैण नैण उठाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां बदले आप तकदीर, तबदीली सब दी दए वखाईआ। शरअ कट जगत ज़ंजीर, डोरी आपणा नाम बंधाईआ। प्रगट हो के ज़ाहरा पीर, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सन्त सुहेले गुरु गुर चेले, सचखण्ड निवासी आपे मेले, मेल

मिलावा इक्को घर जणाईआ। मेल मिलावा सतिगुर चरण, दूजा दर नज़र कोए ना आईआ। जन भगतां नेत्र खोल्हे हरन फरन, निज नैण करे रुशनाईआ । भय चुक्के मरन डरन, भउ अवर ना कोए वखाईआ। साचा नाउँ इक्को पढ़न, सोहँ राग अलाईआ। धुर दे पौड़े अन्तिम चढ़न, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव गुरमुख तेरी सेवा करन, दर घर साचे वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, चार युग दे विछड़े कलयुग अन्तिम आया खड़न, खटका होर रहे ना राईआ। भगत भगवान सचखण्ड दुआरे इक्को घर वड़न, दूजा दर वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे साचे घर, घर सच दुआरा एकँकारा दीआ बाती इक उज्यारा, कमलापाती मीत मुरारा, साहिब सज्जण सचखण्ड साचे सच सिँघासण पुरख अबिनाशण डेरा लाईआ।