२५ सावण २०२० बिक्रमी कपूर सिँघ दे गृह मोगा ज़िला फिरोजपुर
सो पुरख निरँजण सच सुल्तान, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण मेहरवान, बेपहचान बेपरवाहीआ। एकँकार वड बलवान, बलधारी इक अख्वाईआ। आदि निरँजण नूर महान, जोती जाता डगमगाईआ। अबिनाशी करता वसे सच भूमका अस्थान, सच दवारे सोभा पाईआ। श्री भगवान मर्द मर्दान, भेव अभेदा भेव ना राईआ। पारब्रह्म प्रभ खेल महान, खेलणहार इक अख्वाईआ। जोती नूर नूर कर प्रधान, दर घर साचे नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। हरि पुरख निरँजण खोल्ह दुआरा, सचखण्ड साचा आप वसाइंदा। एकँकारा बन्न्हे धारा, थिर घर आपणा रंग रंगाइंदा। आदि निरँजण कर उज्यारा, जोती जाता नूर वखाइंदा। अबिनाशी करता पावे सारा, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। श्री भगवान मीत मुरारा, साचा सज्जण आप हो जाइंदा। पारब्रह्म आपणे रंग रह्वे करतारा, करता आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा खेल वखाइंदा। निरगुण खेल करे अगम्म, अगम्मड़ी कार कमाईआ । सो पुरख निरँजण बेड़ा बन्न्ह, हरि पुरख निरँजण सेव कमाईआ। एकँकार कहे धन्न धन्न, आदि निरँजण शुकर मनाईआ। श्री भगवान आपणा कहिणा आपे मन्न, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। अबिनाशी करता बण के जननी जन, सुत दुलारा इक्को जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप रचाईआ। आपणा खेल पुरख समरथ,
हरि करता आप रचाइंदा। निरगुण निरवैर हो प्रगट, निराकार कार कमाइंदा। सचखण्ड दुआर खोल्ह हट्ट, दर घर साचे सोभा पाइंदा। जोती जोत कर प्रकाश, नूर नुराना डगमगाइंदा। आपणी इच्छया आपणी आस, आपणे विचों आप उपाइंदा। आपे दासी आपे दास, बण सेवक सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच साची कार कमाइंदा। साची कार करे करतार, हरि करता वड वड्याईआ। साचा मन्दिर खोल्ह किवाड़, दरगाह साची सोभा पाईआ। नूर नुराना परवरदिगार, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। मुकामे हक़ सांझा यार, एका एक सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाईआ। साचा खेल करे सचखण्ड, सचखण्ड निवासी दया कमाइंदा। निरगुण नूर सूरा सरबँग, शाह पातशाह भेव खुल्हाइंदा। आपणे घर सच अनन्द, अनन्द इक्को इक उपजाइंदा। आपणा बन्धन पा बंध, साचा संग आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप रचाइंदा। साची खेल निरगुण धार, निरवैर पुरख आप रचाइंदा। आदि जुगादी हो तैयार, हरि करता कार कमाइंदा। सचखण्ड दुआरे बैठे ठांडे दरबार, घर साचा आप सुहाइंदा। जुग चौकड़ी वेख संसार, करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। सेवा ला गुरू अवतार, गुर गुर शब्दी नाउँ वड्याइंदा। लख चुरासी भर भण्डार, चारे खाणी वंड वंडाइंदा। चारे बाणी बोल जैकार, नाअरा इक्को नाम समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वखाइंदा। साची खेल करे गोबिन्द, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। आदि जुगादी बण बख्शंद, बख्शिश आपणी दए समझाईआ। निरगुण धार जोत सरूप वड सागर सिन्ध, गहर गम्भीर इक अख्वाईआ। शब्द अनादी साची बिंद, पूत सपूता एका जाईआ। सचखण्ड दुआरे अन्दर थिर घर वसाए इक्को पिण्ड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर दए वड्याईआ। साचा मन्दिर थिर घर, सचखण्ड अन्दर आप बणाइंदा। सो पुरख निरँजण देवणहारा वर, वर दाता आप हो जाइंदा। करे खेल नरायण नर, नर हरि आपणी कार कमाइंदा । सच महल्ले आपे खड़, सचखण्ड साचे जोत वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे आप समझाइंदा। सुत दुलारे शब्दी सुत, हरि सच सच जणाईआ। जुग चौकड़ी सोहे तेरी रुत्त, रुत्त रुतड़ी आप महकाईआ। वेखे खेल अबिनाशी अचुत, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी बैठा रहे लुक, सति सरूप नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच साचा दए समझाईआ। सच साचा हरि जणा, आदि आदि दए वड्याईआ। शब्द दुलारे बेपरवाह, बेपरवाही दए वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी झोली पा, तेरी गंढ्ढ बंधाईआ। जलवा जोती नूर धरा, ज़हूर इक्को इक रुशनाईआ। साचा मन्दिर
दए वसा, थिर घर वज्जे इक वधाईआ। सचखण्ड निवासी चढ़े चा, वेखणहारा चाईं चाईंआ। तेरी रचना दिती रचा, पंज तत मेला सहिज सुभाईआ। त्रै त्रै लेखा आप लिखा, लेखा जाणे बिन कलम शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार आप वड्याईआ । आदि पुरख दए वडया, हरि वड्डा वड वड्याइंदा। सुत दुलारे होए सहा, साची रमज़ आप अलाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी रचन रचा, पुरी लोअ आकाश पाताल तेरा रंग वखाइंदा। मण्डल मण्डप सोभा पा, गगन गगनंतर खोज खुजाइंदा। साचा हुक्म इक वरता, हुक्मी हुक्म आप सुणाइंदा। सचखण्ड निवासी सच्चा शहिनशाह, पातशाह आपणी कार कमाइंदा। जुग चौकड़ी कोई भेव ना सके पा, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह नज़र किसे ना आइंदा। तेरी गोदी दए सुहा, पिता पूत नाल मिलाइंदा। जोती जाता नूर रुशना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म वरते आदि, सुत दुलारे आप जणाईआ। तेरी रचना रच ब्रह्माद, ब्रह्मांड तेरी सरनाईआ। तेरा नाउँ वजाए नाद, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाईआ। तेरा लेखा बोध अगाध, भेव अभेद कोए ना पाईआ। निरवैर पुरख देवे तेरा साथ, तेरा सदा सहाईआ। हरि पुरख निरँजण सुणाए आपणी गाथ, एकँकार करे पढ़ाईआ । आदि निरँजण कर प्रकाश, दीपक दीआ इक जगाईआ। अबिनाशी करता पावे रास, गोपी काहन वेस वटाईआ। श्री भगवान दासी दास, सेवक सेवा आप कमाईआ। पारब्रह्म प्रभ वेखे खेल तमाश, ख़ालक ख़लक रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सुत दुलारे एह समझाईआ। सुत दुलारे चढ़या चा, चाउ घनेरा इक रखाईआ। आदि पुरख मिल्या इक मलाह, प्रभ दाता बेपरवाहीआ। साची रचना दए रचा, रच रच वेखे शहिनशाहीआ। सचखण्ड दुआरे आसण ला, थिर घर मेरी बणत बणाईआ। पुरी लोअ आकाश प्रकाश दए करा, ब्रह्मण्ड खण्ड वज्जे वधाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव नाल दए रला, धुर फ़रमाना हुक्म जणाईआ। त्रैगुण माया दए प्रगटा, पंज तत करे कुड़माईआ। लख चुरासी रंग रंगा, घट घट आपणा नूर वखाईआ। जुग चौकड़ी वंड वंडा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अंग लगाईआ। धुर दी बाणी बाण लगा, बोध अगाध करे शनवाईआ। शब्द अनादी नाद अला, अनरागी आपणा राग सुणाईआ। निरगुण नूर जोत कर रुशना, दो जहान करे रुशनाईआ। पंज तत काया दए वडया, माणस मानुख सोभा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लए प्रगटा, पारब्रह्म प्रभ बख्शे इक सरनाईआ। जुग चौकड़ी लए हंढ्ढा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पार कराईआ। नव नौ चार लेखा दए मुका, बेअन्त बेअन्त बेपरवाह आपणा भेव ना किसे जणाईआ। सुत दुलारे तेरा रंग लए रंगा, रंग रंगीला इक अख्वाईआ। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी दए खपा, जो उपजे सो रहिण कोए
ना पाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां धुर फ़रमाना दए समझा, सच संदेसा इक घलाईआ। वेद पुराण शास्त्र सिमरत गीता ज्ञान अञ्जील कुरान दए दृढ़ा, खाणी बाणी संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्दी सुत दए समझाईआ। शब्दी सुत छोटे बाल, हरि साचा सच जणाईआ। नेत्र खोल्ह कर ध्यान, हरि साची करे पढ़ाईआ। थिर घर तेरा मकान, सचखण्ड मेरी शनवाईआ। जुग चौकड़ी खेल महान, हरि करता आप कराईआ। गुर शब्दी देवे दान, शब्द अमोलक तेरी झोली पाईआ। निरगुण हो के जावीं काहन, सरगुण गोपी आप नचाईआ। परमात्म हो के देवीं दान, आत्म आपणा अंग बणाईआ। सच झुलाईं इक निशान, नाउँ निरँकारा इक वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर वेखीं आण, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा देण ब्यान, धुर दी धार इक दरसाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर करन कल्याण, कलमा नबी रसूल जणाईआ। साचा देणा धुर फ़रमान, बण फ़रमांबरदार सेव कमाईआ। तेरा मन्दिर सोहे मकान, महिमा अकथ इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्दी सुत आप समझाईआ। शब्द सुत मेरे सच दुलारे, सो साहिब आप जणाइंदा। तेरे सोहण सच मुनारे, थिर घर एका सोभा पाइंदा। निर्मल जोत जगे अगम्म अपारे, दीआ बाती नज़र कोए ना आइंदा। पुरख अबिनाशी एकँकारे, अक्ल कल धारी तेरी खेल रचाइंदा। जुग चौकड़ी कोई ना पारावारे, आदि अन्त कोए कहिण ना जाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी तेरे पनहारे, विष्न ब्रह्मा शिव तेरे चरणां सीस झुकाइंदा। पंज तत गुरू अवतार तेरे दर भिखारे, खाली झोली सर्ब भराइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण तेरी महिमां गायण गाणे, गीत संगीत आप बणाइंदा। तेरा रंग सूरा सरबँग इक्को माणे, पुरख अकाल तेरी सेज हंढ्ढाइंदा। तेरे हुक्मे अन्दर राजे राणे, शाह सुल्तान तेरी धार वखाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड तेरे भाणे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर तेरे हथ्थ रखाइंदा। सुत दुलारे मेरे लाल, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी दो जहानां बणीं दलाल, निरगुण सरगुण वणज कराईआ। तेरा मन्दिर सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक वड्याईआ। सच स्वामी वसे नाल, हरि विछड़ कदे ना जाईआ । तेरी लेखे लावे घाल, कीती घाल थांएँ पाईआ। आदि पुरख कहे कोई कर स्वाल, बण स्वाली मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त इक वरताईआ। सुत दुलारा मंगे मंग, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। शाह पातशाह सूरे सरबँग, तेरे हथ्थ मेरी वड्याईआ। जुग चौकड़ी दो जहान तेरा वजावां मृदंग, नाम नगारा हथ्थ उठाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल वेखां लँघ, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। हुक्मे अन्दर बदलां सूरज चन्द, ज़िमीं
असमान सदा सरनाईआ। नित नवित्त तेरा रहे अनन्द, दूजा रस ना कोए वखाईआ। तेरे मिलण दा सदा मुकया रहे पन्ध, पांधी बण ना फेरा पाईआ। मेरा प्रेम ना होवे भंग, तेरी प्रीती घट ना जाईआ। मैं सुत दुलारा तेरा फ़र्ज़ंद, फ़रमांबरदार इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी कोटन कोटि जाण लँघ, थिर कोए रहिण ना पाईआ। इक्को मंगां हरि जू मंग, दर तेरे अलख जगाईआ। तेरा रूप लख चुरासी हँ, ब्रह्म पारब्रह्म तेरा बंस इक अख्वाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे ओट तकाईआ। सुत दुलारे आप समझावांगा। तेरा हुक्म इक वरतावांगा। दो जहानां हुक्म समझावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव आप प्रगटावांगा। त्रैगुण माया गंढ्ढ पवावांगा। पंज तत इक्को गंढ्ढ वखावांगा। लख चुरासी वंड वंडावांगा। घट घट वासी वेस वटावांगा। पुरख अबिनाशी कार कमावांगा। पवण स्वास धार चलावांगा। जोत प्रकाश नूर रखावांगा। ज़िमीं असमान नाल मिलावांगा। कर ध्यान वेख वखावांगा। तेरा नाम ज्ञान जणावांगा। कर प्रधान लोकमात, पंज तत साचा जोड़ जुड़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हावांगा। लख चुरासी रंग रंगवांगा। चारे खाणी वेख वखावांगा। चारे बाणी भेव चुकावांगा। चारे कुण्ट फोल फुलावांगा। चारे युग पन्ध मुकावांगा। जुग जुग आपणी धार वखावांगा । गुर अवतार पैगम्बर नाल मिलावांगा। धुर दी धार आप समझावांगा। सच गुफ़तार आप समझावांगा। काया तत आप वडयावांगा । ब्रह्ममत्त आप दृढ़ावांगा। चरण नत इक जुड़ावांगा। सति संग आपणे हथ्थ रखावांगा। अन्तिम चौकड़ इक्को भेव खुल्हावांगा। तेई अवतारां पड़दा लाहवांगा। भगत अठारां जोड़ जुड़ावांगा। ईसा मूसा मुहम्मद मुख नकाब उठावांगा। नानक गोबिन्द जोत जगावांगा। शब्द चोट नगारे लावांगा। पुरख अकाल इक्को ओट जणावांगा। निहकलंकी वेस वटावांगा। दुआर बंक इक सुहावांगा। सम्बल डेरा साचा लावांगा। राउ रंक रंग रंगावांगा। शब्दी सुत इक उपजावांगा। काया बुत्त ना कोए वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जोती धार इक रखावांगा। जोती धार इक रखावांगा। कलयुग अन्तिम वेस वटावांगा। नौ खण्ड पृथ्मी हुक्म मनावांगा। सत्तां दीपां पड़दा लाहवांगा। ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजावांगा। जेरज अंड भेव चुकावांगा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां मेट पन्ध, साचा मार्ग इक वखावांगा। जुग जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी इक्को गंढ्ढ पवावांगा। चार वरन दा शब्दी तन्द, आत्म परमात्म खेल खलावांगा। पारब्रह्म ब्रह्म वसे संग, शरअ ज़ंजीर तोड़ तुड़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द सुत तेरा डंका इक वजावांगा। शब्द सुत तेरा डंका इक वजावेगा। श्री भगवान वेस वटावेगा। नर नरेश फेरा पावेगा। विष्न ब्रह्मा महेष सीस झुकावेगा। वसणहारा सचखंड साचे
देस, लोकमात नूर धरावेगा। मुच्छ दाढ़ी ना कोए केस, मूंड मुंडाया नज़र किसे ना आवेगा। कलयुग अन्तिम मेटे भेख, भेखी कोए रहिण ना पावेगा। लेखा चुक्के मुल्लां शेख़, पीर पैगम्बरां गोद सवावेगा। आत्म परमात्म करे साचा हेत, हितकारी आपणा रंग रंगावेगा। लख चुरासी वेखे जगत संसारी खेत, गुरमुख गुर गुर आपणे घर वसावेगा। शब्द सुत तेरी खेडे खेड, हरि खडारी इक्को आवेगा। पीर पैगम्बर पहलों भेज, सच संदेसा आप सुणावेगा। श्री भगवन्त साचा कन्त कलयुग अन्तिम अन्त जोती नूर धर के तेज, तेज आपणा इक जणावेगा। जन भगतां माणे सेज, आत्म अन्तर सोभा पावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा लेखा आपणे हथ्थ रखावेगा। धुर दा लेखा आप मुकाएगा। पुरख अबिनाशी वेस वटाएगा। कल कल्की नाउँ धराएगा। साची वनगी इक वखाएगा। दुआर बंकी इक सुहाएगा। राउ रंकी आप उठाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा भेव आप चुकाएगा। साचा भेव प्रभू चुकावेगा। कलयुग अन्तिम वेस वटाएगा। निर्भय हो के आप आएगा। भउ सब दे सिर जणाएगा। मैं तूं पन्ध मुकाएगा। हां हूं ना कोए जणाएगा। आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाएगा। साची गाथन इक सुणाएगा। बातन बात आप पढ़ाएगा। कलयुग मेट अन्धेरी रातन, सतिजुग साचा चन्द चमकाएगा। वीह सौ वीह बिक्रमी देवे सच्चा साथन, संगी इक्को नज़री आएगा। कोटी कोट दर दरवेश खड़न त्रैलोकी नाथन, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाएगा। भगत भगवान पूरी करे आसन, गुरमुख गुर गुर आपणे अंग लगाएगा। वेखणहार पृथ्मी आकाशन, गगन मण्डल फोल फुलाएगा। जिस दी गुर अवतार पीर पैगम्बर बणे शाख़न, सो आपणी शनाख़त आपणे हथ्थ रखाएगा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण जीव जंत साध सन्त बीसवीं सदी सारे आखण, निहकलंक निरवैर पुरख प्रभ आएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द सुत तैनूं वडयाएगा। शब्द सुत तैनूं वडयावेगा। प्रभ इक्को सतिगुर आवेगा। दूजा रहिण कोए ना पावेगा। धुर संदेसा आप सुणावेगा। ब्रह्मा विष्न महेषा, चरणां हेठ रखावेगा। जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर करन आदेसा, सो पुरख निरँजण नज़री आवेगा। जिस दी विष्नूं माणे सांगोपांग बाशक सेजा, सो नेत्र नैणां नीर वहावेगा। चार युग सुनेहड़ा पहलों भेजा, धुर दी खबर आप पहुंचावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सदी बीसवीं आपणा पड़दा लाहवेगा। सदी बीसवीं पड़दा लौहणा ए। निहकलंक आप अख्वाउणा ए। शब्द डंक नाम वजाउणा ए। दो जहान आप जगाउणा ए। लख चुरासी भरम मिटाउणा ए। जन भगतां भेव खुलाउणा ए। साचे सन्तां मेल मिलाउणा ए। गुरमुखां आपणी गोद उठाउणा ए। गुरसिखां इक्को राह वखाउणा ए। चार वरन दा पन्ध मुकाउणा ए। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र
वैश इक्को घर वसाउणा ए। ना कोई दूई ना द्वैत, शरअ शरीअत मेट मिटाउणा ए। नानक गोबिन्द कर के गया हदाइत, पुरख अकाल इक मनाउणा ए। वीहवीं सदी पूरी करे शरायत, आपणे लेखे आपणा लेखा पाउणा ए। पन्द्रां कत्तक किसे ना जाणी पेश, राजे राणयां इक्को वार समझाउणा ए। साधो सन्तो छड्ड दयो भेख, पुरख अकाल दीन दयाल हुक्म धुर दा आप जणाउणा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआर इक वसाउणा ए। सुत दुलारे उठ के भज्ज, सो साहिब हुक्म जणाईआ। दो जहानां जा के गज्ज, उच्ची गरज नाम लगाईआ। कूड़ी क्रिया देवो तज, जगत अभिमान रहिण ना पाईआ। अबिनाशी करता श्री भगवान साहिब सुल्तान सच सिँघासण बैठा सज, साढे तिन्न हथ्थ दए वड्याईआ। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग इकावन बावन जो पड़दा रिहा कज्ज, सो सावण ख़ुशी मनाईआ। बिन मक्कयों बिन काअबयों कराए हज्ज, घर हाज़र हुजरा इक वखाईआ। साचे तख्त बैठ समरथ, महिमा अकथ दए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर संदेसा आप सुणाईआ। शब्द सुत साचे मीत, मित्र प्यारे तेरी वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा गौंदे रहे गीत, ढोला सोहला सिफ्त सालाहीआ। तेरे हुक्मे अन्दर मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ तेरी करन वड्याईआ। तेरा खेल सदा अनडीठ, जग नेत्र नज़र ना आईआ । बिन भगतां कोई ना करे तेरी प्रीत, प्रीतीवान बैठे मुख छुपाईआ। मेहरवान हो के देवीं भीख, भिच्छया आपणी इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरा लेखा तेरे हथ्थ फड़ाईआ। शब्द दुलारे तेरा सुल्तान, सो साहिब सच जणाईआ। जुग चौकड़ी हुक्मरान, आपणा हुक्म मनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगण दान, दर दरवेश सीस झुकाईआ। रसना जिह्वा शब्दी ढोला करदे गए कलाम, कायनात कर पढ़ाईआ। कलयुग अन्त प्रगट होए इक अमाम, बेपहचान बेपरवाहीआ। लेखा जाणे दो जहान, निरगुण सरगुण धार वखाईआ। गुर अवतार मन्नदे गए इक्को काहन, सो साहिब सच्चा शहिनशाहीआ। भगत करदे गए प्रणाम, बन्दना बंदगी इक समझाईआ। कल कल्की प्रगट होवे आण, कल कलेश दए खपाईआ। जिस दा शब्द झुल्ले निशान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सदी बीसवीं होए प्रधान, बीस बीसा इक अख्वाईआ। सब नूं मन्नणी पए आण, सीस सके ना कोए उठाईआ। कलयुग जीव होए अञ्याण, सुरती शब्द ना कोए जुड़ाईआ। चारों कुण्ट फिरन सुआन, घर मिल्या ना सच्चा माहीआ। पंज तत मगर लग्गा शैतान, शरअ करे लड़ाईआ। सिदक सबूरी मिल्या ना सच ईमान, अमल आमल ना कोए कमाईआ। सच हदीस ना पढ़ी कुरान, काया कुरा ना खोज खुजाईआ। मन्त्र नज़र ना आया सति नाम, नाम सति ना कोए समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दे
के गए पैग़ाम, परा पसन्ती मद्धम बैखरी राग सुणाईआ। बिन सतिगुर पूरे करे ना कोई पहचान, अन्तर नज़र किसे ना आईआ। जगत विद्या ना कोई ज्ञान, चौदां विद्या नैण शरमाईआ। चौदां तबक होए हैरान, चौदां लोक सार ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सुत दुलारे शब्दी फड़, तेरी कार दए समझाईआ। प्रभू तेरी कार समझावेगा। वीह सौ वीह बिक्रमी भेव खुलावेगा। इक्की सावण रुत्त वडयावेगा। जो बैठे लुक लुक, तिन्हां फड़ के बाहर कढ्ढावेगा। शब्दी शब्द लए पुच्छ, रसना विवाद ना कोए वधावेगा। जे कोई है किसे कोल कुच्छ, कुशता सब दा आप बणावेगा। पिछला पैंडा सब दा रिहा मुक्क, अग्गे इक्को धार वखावेगा। सन्त सुहेले गोदी चुक्क, चारों कुण्ट आप प्रगटावेगा। हरि का शब्द साचा शेर रिहा बुक्क, लख चुरासी जम्बक सिर ना कोए चुकावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द सुत इक्को इक उठावेगा। शब्द सुत दुलारा उठेगा। लख चुरासी जीवां जंतां साधां सन्तां कोलों पुछेगा। अन्दर वड़ साढे तिन्न हथ्थ अन्दर कोए ना लुकेगा। निरगुण सरगुण चले धार, सरगुण निरगुण अग्गे झुकेगा। आदि जुगादी इक प्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि नरायण इक्को तुठेगा। नर हरि नरायण दया कमाइंदा, हरि सतिगुर मेहरवान। जुग चौकड़ी वेस वटाइंदा, निरगुण सरगुण हो प्रधान । कलयुग अन्तिम वेखण आइंदा, योद्धा सूरबीर बली बलवान। सन्त सुहेले नाल मिलाइंदा, जुग चौकड़ी कर परवान। अन्तर वड़ वड़ आप उठाइंदा, बाहरों बोले ना कोई ज़बान। दीपक जोती इक जगाइंदा, दीआ जगे सच महान। शब्द अनादी नाद सुणाइंदा, अनहद राग सच्ची धुन्कान। अमृत आत्म जाम प्याइंदा, तृष्ना भुक्ख मेट निशान। आत्म सेजा सोभा पाइंदा, सच तख्त बैठ सुल्तान। कर्म कांड मेट मिटाइंदा, पंज तत नेड़ ना आए शैतान। ब्रह्म मति इक समझाइंदा, आत्म परमात्म कर ध्यान। घर मन्दिर इक वखाइंदा, घर घर विच सोहे मकान। हरिसंगत आप जगाइंदा, जागणहार श्री भगवान। निज नेत्र आप खुल्हाइंदा, दोए लोचण बंद दुकान। साचा खेत्र इक वखाइंदा, जिस घर वसे मेहरवान। रुत्त चेत्र आप वड्याइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा दान। दाता दानी आए आप, प्रभ वड्डा वड वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा जपदे गए जाप, सो सच रिहा दृढ़ाईआ । जन भगत जणाए आपणा आप, भेव अभेदा भेव खुल्हाईआ। आत्म परमात्म मेल करे वड प्रताप, जगत संताप रहिण ना पाईआ। सोहँ शब्द साचा पाठ, पूजा इक्को इक समझाईआ। आत्म सरोवर तीर्थ ताट, साचा रंग इक रंगाईआ। फड़ उतारे आपणे घाट, पत्तण आया चल के माहीआ। कलयुग पिछली मुक्की वाट, सतिजुग साचा राह जणाईआ। हरिसंगत मिल के गाओ
साची गाथ, चार वरन इक पढ़ाईआ । नानक गोबिन्द सब दे वसे साथ, राम कृष्न विछड़ कदे ना जाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद बणे दास, बण सेवक साची सेव कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव पूरी करे आस, निरासा कोए नज़र ना आईआ। जिस दी उपजे धुर तों शाख़, सो शनाख़त रिहा समझाईआ। मिल सतिगुर कोई ना होए उदास, सतिगुर शब्द उदासी दए मिटाईआ। भरम भउ दा करो विनास, अबिनाशी करता दया कमाईआ। श्री भगवान सदा सहाई अनाथां नाथ, जगजीवण दाता वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत संग समाईआ। हरिसंगत तेरा लेखा सच, सो सतिगुर आप लगाइंदा। मन बन्दर ना जाए नच्च, मन मनसा मेट मिटाइंदा। लूं लूं अन्दर आपे रच, साढे तिन्न करोड़ रंग रंगाइंदा। लेखे लग्गे काया कच्च, कंचन गढ़ आप वसाइंदा। सति धर्म दा मार्ग दस्स, चार वरनां जोड़ जुड़्हाइंदा । पुरख अकाल मेला हस्स हस्स, आत्म परमात्म संग निभाइंदा। प्रेम प्याला पीओ रस, निझर झिरना आप झिराइंदा। इक दूजे नूं दयो दस्स, श्री भगवान दया कमाइंदा। जिस दे पिच्छे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत रहे नट्ठ, चारों कुण्ट नज़र किते ना आइंदा । जोग अभ्यास करदे पूजा पाठ, तीर्थ तट डेरा लाइंदा। सो पुरख समरथ कलयुग अन्तिम हो प्रगट, गोबिन्द खोल्लया इक्को हट्ट, सम्बल आपणा राह जणाइंदा। बाहरों दिसे गंवार जट्ट, अन्दरों मारे शब्द निशाना तीर फट्ट, चिल्ला नज़र किसे ना आइंदा। जो चरणी जाए ढट्ठ, तिस बिन हथ्थां लए चक्क, करे नबेड़ा हक़ो हक़, हकीकत आपणी आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिसंगत इक्को घर वसाइंदा। हरिसंगत तेरा वसे खेड़ा, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। अबिनाशी करता बन्ने्ह बेड़ा, श्री भगवान चप्पू नाम लगाईआ। कर्म कांड दा कटे जेड़ा, बन्धन कोए रहिण ना पाईआ। शरअ शरीअत दा खुल्ल्हा वेहड़ा, लाशरीक करे ख़ुदाईआ। इक्को नाम जणाए तूं मेरा मैं तेरा, आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को गंढ्ढ पवाईआ। लख चुरासी आवण जावण पतित पावण चुकावे गेड़ा, दस दस मास अग्न ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिसंगत लेखा लेखे पाईआ। हरिसंगत लेखा जाए लग्ग, लगावणहार गोपाल स्वामी दया कमाइंदा। मिल्या मेल सूरे सरबग्ग, सो साहिब वेख वखाइंदा । त्रैगुण माया लग्गी बुझे अग्ग, झूठी ममता मोह मिटाइंदा। दरस दिखाए उपर शाह रग, शहिनशाह आपणा पड़दा लाहइंदा। अमृत जाम प्याए मध, रस इक्को इक वखाइंदा। नौं दुआरे पार हद्द, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाइंदा। दस्म दुआरी आपे सद्द, सद्दा आपणा नाम सुणाइंदा। हरिमन्दिर गुरमुख बीह के जाओ सज, सच दुआर इक वड्याइंदा। मुरीदो मुर्शद करो हाज़र हज्ज, हाज़र हज़ूर इक्को नज़री आइंदा। लोक लज्जया देवो तज, लोकलाज
भगतां संग संग ना कोए निभाइंदा। श्री भगवान तुहाढ्ढे अन्दर वड़े भज्ज, आउँदा जांदा हथ्थ किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिसंगत रंग रंगाइंदा। हरिसंगत रंग चढ़े्ह चलूल, चार वरन मिले वड्याईआ। वेखो शंकर सुट्ट बैठा त्रसूल, निउँ निउँ बैठा सीस झुकाईआ। ब्रह्मा कहे मेरा कोई ना रिहा मूल, ब्रह्म चले ना कोए वड्याईआ। विष्नूं कहे मेरा भुल्लया सर्ब असूल, असलीअत कोए रहिण ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बंर कहिण प्रभ भुल्लया कन्त कन्तूहल, लख चरुासी भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। सच पंघूड़ा कोई ना रिहा झूल, नाम हुलारा ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिसंगत संग रखाईआ। हरिसंगत तेरा सगला साथ, सो सतिगुर आप निभाइंदा। पूरब लहिणा वेखे मस्तक माथ, भेव अभेदा आप जणाइंदा। शब्द अगम्मी चाढ़े्ह राथ, रथ रथवाही सेव कमाइंदा। पार उतारे कलयुग घाट, नईया नाम इक जणाइंदा। कूड़ी क्रिया जाए पाट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा दिवस आप सुहाइंदा। साचा दिवस सुहाए इक्की सावण, साँवल सुन्दर बेपरवाहीआ। परम पुरख प्रभ आया पतित पावण, पतित पापी पार कराईआ। आत्म परमात्म चार वरन ढोला गावण, गा गा ख़ुशी मनाईआ। नारी कन्त आपणा रावण, घर सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। आत्म परमात्म होया ज़ामन, धुर दी ज़ामनी आप निभाईआ। गुरमुखो गुरसिखो तुहाढ्ढे नेड़ ना आए कामनी कामन, काम चेष्टा दए गंवाईआ। इक दूजे दा दरस करो आम्हणो साम्हण, सनमुख बैठा बेपरवाहीआ। शब्द सरूप फड़ाया दामन, दामनगीर आप हो जाईआ। ना कोई खत्री ना कोई ब्राह्मण, शूद्र वैश नज़र कोए ना आईआ। ना कोई देस राम रावण, ना कोई लंका गढ़ करे लड़ाईआ। ना कोई काहना कृष्ना मुकन्द मनोहर लखमी नरायण करे पहचानन, वराट रूप ना कोए समझाईआ। ना कोई ईसा मूसा सुणाए पैग़ामन, धुर कलाम ना कोए जणाईआ। ना कोई नानक गोबिन्द धरे ध्यानन, ध्यान ध्यान विच ना कोए रखाईआ। कलयुग जीव होए बेईमानन, मनसा कूड़ी सर्ब वधाईआ। हरिसंगत तेरा इक्को सच्चा कामन, प्रभ चरण ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, इष्ट दृष्ट आप खुल्हाईआ। हरिसंगत तेरा रूप अनोखा, चार युग मिले वड्याईआ। गुरसिख गुरसिख किसे नाल करे ना कोई धोखा, सच सुच इक समझाईआ। माणस जन्म प्रभ मिलण दा मौका, लख चुरासी विचों नज़री आईआ। कूड़ी क्रिया अन्दर ना होणा थोथा, होछी मति ना कोए वड्याईआ। काया अन्दर आपणा खोल्ह के पढ़ो पोथा, पुस्तक हरि जी आप लिखाईआ। जिस दे अन्दर लुके चौदां लोका, चौदां तबक मुख छुपाईआ। तिस दा नाम इक श्लोका, सोहला इक्को इक वड्याईआ। उस साहिब दी रखो ओटा,
पुरख अकाल सची सरनाईआ। जिस वसाया पटणा पौंटा, अन्त नदेड़ गया समझाईआ। सो इक्को ढईआ सुत्ता रिहा ला के ढौंका, सचखण्ड आपणी सेज बणाईआ। कलयुग अन्तिम साढे तिन्न हथ्थ आपे वेखे कोठा, सम्बल नगरी डेरा लाईआ। पुरख अकाल सतिगुरू इक्को बहुता, बहुते गुरू कम्म किसे ना आईआ। काया अन्दर मार के वेखो गोता, हीरे माणक लाल जवाहर मेरा नाउँ घर घर विच नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिसंगत सतिजुग सच करे पढ़ाईआ। हरिसंगत तेरा सतिजुग सोहला, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। आत्म परमात्म मिल के गाओ ढोला, ढोलक छैणा ना कोए वजाइंदा। काया बदलणहारा चोला, चोली रंग आप रंगाइंदा। अन्तर आत्म आपे मौला, मौला आपणी खेल वखाइंदा। अमृत भरे नाभ कौला, कँवल नाभी आप उलटाइंदा। देवे वड्याई उपर धवला, धरनी धरत धवल सुहाइंदा। जिस नूं कहिन्दे नूर इलाही अवल्ला, आलमीन खेल खलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिसंगत आई आपणे रंग रंगाइंदा। हरिसंगत आई सच दुआर, मिले नाम वड्याईआ। राए धर्म ना करे ख्वार, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। लाड़ी मौत ना करे शृंगार, वेले अन्त ना लए प्रनाईआ। सतिगुर पूरा दए दीदार, निरगुण सरगुण होए सहाईआ। फड़ के बाहों लए उठाल, आत्म परमात्म आप जगाईआ। उठ सवाणी चल मेरे नाल, पीआ प्रीतम उँगली लाईआ। नाता तोड़ शाह कंगाल, चारे वरनां करे कुड़माईआ। जन भगतां पुछे आपे हाल, मुर्शद मुरीदां वेख वखाईआ। वेले अन्त ना खाए काल, महाकाल पल्लू दए छुडाईआ। जन भगतो हल्ल होए स्वाल, बाकी कोए रहिण ना पाईआ। श्री भगवान बणे दलाल, सच दलाली आप कमाईआ। धन्न भाग जो घालण आए घाल, दूर दुराडा पंध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत तेरा ढोला गाईआ। हरिसंगत तेरा नाम प्यारा, चार युग वड्याइंदा। जिस दे हिरदे वसे गुरू अवतारा, पीर पैगम्बर डेरा लाइंदा। तिन्हां मित्र आप निरँकारा, निरगुण आपणी सेव कमाइंदा। सच्चा सोभिआ इक दुआरा, सो साहिब वेख वखाइंदा। मालवे खोल्लया सच कवाड़ा, कुण्डा आपणी हथ्थीं लाहइंदा। गोबिन्द अन्त पा के गया पुआड़ा, श्री भगवान साचा संग निभाइंदा। कपूर सिँघ कढ्ढणा रिहा हाढ़ा, चालीवां मुक्ता आपणे दोए दोए जोड़ हक़ सीस निवाइंदा। कवण वेला वेखां धुरदरगाही लाड़ा, सतिगुर इक्को नज़री आइंदा। जिस ने हरिसंगत माण दिवाया सतारां हाढ़ा, हरि जू आपणा लेखा हरिसंगत झोली पाइंदा। जिस दीआं गुर अवतार पीर पैगम्बर गाउँदे गए वारां, सो वारता भगतां आप सुणाइंदा। जन वेखण आया तेरा प्यारा, पीआ प्रीतम फेरा पाइंदा। हरिसंगत तेरा वेख्या मुफ्त नज़ारा, नज़र विच इक्को नर हरि नज़री आइंदा। सब नालों कर के बैठे किनारा, कर्म कांड किसे नेड़ ना
आइंदा। कोई लभ्भण जाए ना जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, अन्दर वड़ डूंग्घी कन्दर ध्यान ना कोए लगाइंदा। जिन्हां सतिगुर पूरा नज़री आए ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर दया कमाइंदा। तिस दा दो जहान करन मुज़ाहरा, मुफ्त आपणा खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत तेरा वेख्या घर, घर इक्को नज़री आइंदा। इक्को घर इक दरवाज़ा, इक्को बंक सुहाईआ। इक्को पुरख ग़रीब निवाज़ा, देवणहार सदा वड्याईआ। इक्को नाम निधान वजाए वाजा, सुर ताल इक रखाईआ। इक्को भूप इक्को राजा, शहिनशाह इक अख्वाईआ। इक्को करता इक्को काजा, इक्को करनी रिहा कमाईआ। इक्को मारनहारा वाजां, इक्को सतिगुर रिहा जगाईआ। इक्को जुग चौकड़ी फिरे भाजा, नित नवित्त आपणा वेस वटाईआ। इक्को कलयुग अन्तिम आया देस माझा, सम्बल नगरी सोभा पाईआ। इक्को वजाए सति रबाबा, नाम सति करे पढ़ाईआ। इक्को पकड़े हथ्थ वागा, डोर इक्को हथ्थ उठाईआ। इक्को पार कराए हादा, हदूद अरबा आपणे चरणां हेठ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत दए वड्याईआ। हरिसंगत तेरा सच मुनारा, मुनी मुनीशर ध्यान लगाईआ। इक्की सावण चल के औण गुरू अवतारा, पीर पैगम्बर फेरा पाईआ। साचा लग्गे धर्म अखाड़ा, निरगुण सरगुण गोपी काहन नचाईआ। मिले मीत अगम्मी यारा, यारी यारां नाल रखाईआ। जिस नूं कहिन्दे एकँकारा, अक्ल कला रिहा समाईआ। सो लै के आया नाम भण्डारा, अणमंगयां रिहा वरताईआ। रातीं सुत्यां दए दीदारा, दिने जागदयां दरस दिखाईआ। निरगुण नूर जोत उज्यारा, शब्दी शब्द डंक वजाईआ। कागद कलम लिख लिख हारा, कातब चले ना कोए चतुराईआ। बेअन्त अन्त कहे ना कोई विच संसारा, ”क्यों” घर घर बैठा डेरा लाईआ। जो आपणा खोले्ह आप कवाड़ा, तिस सतिगुर दए बुझाईआ। जिस निरँकार मिल्या नानक सतिगुर मीत मुरारा, सो सतिगुर नानक भगतां गुरसिखां दए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पीर पैगम्बर गुर अवतार कुतब औलीए गौंस यार वेखणहारा थाउँ थाईंआ। हरिसंगत साचा मेला, मिलणी जगदीश कराईआ। इक्को घर सोहे गुरू चेला, चेला गुरू रूप वटाईआ। पुरख अबिनाशी मिल्या सज्जण सुहेला, घर साचे वज्जे वधाईआ। वसणहारा धाम नवेला, हरिजन वेखे चाईं चाईंआ। जोत निरँजण चाढ़े्ह तेला, आदि निरँजण सगन मनाईआ। अचरज खेल प्रभू कल खेला, ख़ालक ख़लक भेव ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिसंगत दुआरे दए वड्याईआ। हरिसंगत तेरा नाम इकट्ठ, हरि शब्दी जोड़ जुड़ाइंदा। बीज बीजे आत्म वत, अमृत सिंच हरा कराइंदा। फुल्ल फुलवाड़ी वेखे पत, पत डाली आप महकाइंदा। बूटा गोबिन्द लाया हस्स हस्स, श्री भगवान फुल्ल खिलाइंदा। दूर दुराडा वेखे नट्ठ नट्ठ, बण पांधी पन्ध मुकाइंदा।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिसंगत जोड़ जुड़ाइंदा। हरिसंगत हरि जू जुड़या जोड़ा, शब्दी सुरती मेल मिलाईआ। साहिब सतिगुर इक्को घोड़ा, नाम निरवैर रिहा वखाईआ। सस्से उपर लाया होड़ा, होका दो जहानां सुणाईआ। हँ ब्रह्म प्रभ आपे बौहड़ा, आत्म परमात्म भेव चुकाईआ। अग्गे वेला रहि गया थोड़ा, कलयुग रोवे मारे धाहींआ। किसे दा अटकाया अटके कोई ना रोड़ा, रोकणहारा नज़र कोए ना आईआ। ज़ोरू ज़र ना चले ज़ोरा, ज़ोरावर बेपरवाहीआ। जिस दा मन्त्र इक्को फोरा, फ़ुरने विच सर्ब लोकाईआ। सो साहिब हरिसंगत तेरी पकड़े डोरा, डोरी आपणे नाल बंधाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त मनमुखां देवे जवाब कोरा, लारा लप्पा ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, सच अखाड़ा एकँकारा विच संसारा, निरगुण धारा आप लगाईआ। निरगुण धार संगत वेस, अवल्लड़ी कार कमाईआ। जोती जोत जोत प्रवेश, परम पुरख बेपरवाहीआ। डूंग्घी भँवरी करे हेत, काया कवरी वेख वखाईआ। सोहणा वसे साहिब दा देस, जिस दुआरे फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बिरध बाल नौ जवान मूर्ख मूढ़्ह जगत अञ्याण, जो अन्तर बैठे कर के ध्यान, तिन्हां बेड़ा पार कराईआ। तिन्हां बेड़ा होए पार, जो एका नाम ध्याईआ। साची रैण खिले गुलज़ार, गुलशन आप महकाईआ। प्रेम प्रीती चले फुहार, अमृत मेघ बरसाईआ। गुरमुख गुरसिख सन्त सुहेले दए आधार, भगत भगवन्त जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि इक्को इक फेरा पाईआ। इक्की सावण सच विहार, बिवहारी आप कराईआ। दो इक दा सच प्यार, इक दो जोड़ जुड़ाईआ। दो तों बणया निरगुण धार, इक इक्को नज़री आईआ। इक एकँकार पसार, दोए धार आप प्रगटाईआ। दूआ एका जगत वणजार, बण वणजारा हट्ट चलाईआ। दूआ बणे गुरू अवतार, एका पुरख अकाल रिहा समाईआ। दोहां मेला कलयुग अन्तिम एका वार, कोई समझ ना सके राईआ। पढ़ पढ़ विद्या गए हार, विद्या दाता नज़र किसे ना आईआ। इक दूजे नाल करन विचार, मन मति बुध रहे दृढ़ाईआ। इक दो तिन्नां तों वसण बाहर, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। दोआ हो के गुरू अवतार करदे गए पुकार, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। इक हो के निरगुण आवें निराकार, निरगुण तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरे पिच्छे दो तेरा लैण सहार, अग्गे तेरा राह तकाईआ। दूए अग्गे एका लग्गे इक्की जुड़ जाए विच संसार, इक्की गोबिन्द गया पाईआ। इक्की सिखां देवे आधार, निक्की निक्की कर गुफ़तार, अन्तर दे शब्द कटार, खण्डा इक्को इक चमकाईआ। सस्सा साहिब सतिगुर प्यार, वावा विश्व दए आधार, णाणा कोई सार ना पाए विच संसार, संसे विच सर्ब लुकाईआ। इक दो दा जोड़ा जुड़या खेल
खलाए अगम्म अपार, अगम्मड़ी कार कमाईआ। इक्की सावण दा इक विहार, पन्द्रां कत्तक दी बन्न्हे धार, सतिजुग बणाए सचखण्ड सच दरबार, दरगाह साची इक वखाईआ। चार युग दा लिख्या गुर अवतारां पीर पैगम्बरां लेखा साम्हणे देवे पाड़, रुक्का किसे हथ्थ रहिण ना पाईआ। वीहवीं सदी जिस दी करदे गए पुकार, पुश्त दर पुश्त गए समझाईआ। तिस दा लेखा दस्से आप अहिवाल, ऐहल आपणा आप जणाईआ। रात नूं सुणना नाल ख्याल, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, इक्की सावण, आया प्रेम प्रीती सेज रावण, रव रिहा हर घट थाईंआ। इक्की सावण पैणी इकी, इक्को वार जणाईआ। चार वरन दी बणनी सिक्खी, सो साहिब दए वड्याईआ। जिस दी धार होणी तिक्खी, जग नेत्र नज़र ना आईआ। धरत मात सच दवारे जा के पिट्टी, खुलड़े केस दए दुहाईआ। मेरी ख़ाक उड गई मिट्टी, प्रभू तेरी चरण धूढ़ नज़र ना आईआ। तेरी खेल किसे ना डिठी, तेरा रंग ना कोए वखाईआ। मैं तेरे भगतां चुकदी चुकदी गई भिटी, ऊँच नीच ज़ात पात मेरे उते करन लड़ाईआ। तेरी सिख्या साहिब किसे ना सिक्खी, गुर अवतार पीर पैगम्बर कर कर गए पढ़ाईआ। जिध्धर वेखां लख चुरासी दिसे फिकी, अमृत रस रसना ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। साची सिक्खी कर परवान, परवाना आपणा नाम फड़ाईआ। अन्दर वड़ श्री भगवान, दूई द्वैत दे कढ्ढाईआ। सच सरोवर करा अशनान, अट्ठसट्ठ लोड़ रहे ना राईआ। शब्द भण्डारा दे दान, दूजे दर मंगण कोए ना जाईआ। घर दीवा बाती दे महान, अन्ध अन्धेर दए चुकाईआ। चार वरन दे ज्ञान, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश पढ़ाईआ। तेरी आत्म सब दे अन्दर बलवान, क्यों माया हेठ दबाईआ। कर्म कांड कर कल्याण, कलमा आपणा नाम पढ़ाईआ। साचा दस्स इक ईमान, सिदक सबूरी इक जणाईआ। कूड़ी क्रिया मेट तूफान, शौह दरिया दे रुढ़्हाईआ। इक्को वार कर सर्ब कल्याण, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। किरपा कर श्री भगवान, साहिब सतिगुर तेरी सरनाईआ। बिन इक्की इक्की कुलां तारे ना कोए जहान, जहंनम विच जांदी दिसे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग जुग आपणी धार बंधाईआ। मैं एका इक्की वडयावांगा। निरगुण हो के हुक्म मनावांगा। साची सिक्खी सिख समझावांगा। धुर दी लिखी लेखे लावांगा। गोबिन्द हथ्थ दिती चिट्ठी, अन्तिम पढ़ के आप सुणावांगा । धरत मात ना जाए भिटी, सच सुच अमृत मेघ बरसावांगा। सतिजुग साची चले रीती, रीतीवान इक दरसावांगा। लेखा चुके हस्त कीटी, ऊँच नीच मेट मिटावांगा। इक्की सावण सुणनी पिछली बीती, अगली गंढ्ढ आप खुल्हावांगा। कोई चढ़या रहे ना उपर टीसी, सब नूं फड़ के थल्ले लाहवांगा। सारे कहिण बीस बीसी,
वीहवीं सदी आप समझावांगा। जिन्हां भुंन कबाब खाधा उपर सीखीं, तिन्हां अज़ाब अन्त दिवावांगा । जो भुल्ले हक़ हदीसी, तिन्हां हज़रत कोलों मूँह भवावांगा। सब दे खाली कर के खीसी, राजे राणयां तख्तों लाहवांगा। गुरमुख गुरसिख हरिसन्त हरिभगत प्रभ दे बणन नज़दीकी, नेरन नेरा राह जणावांगा। जो शरीक फसे विच शरीकी, तिन्हां शिरकत मेट मिटावांगा। धरत मात चौदां कत्तक इक्को वार उडीकीं, तेरा लेखा तेरी झोली पावांगा। प्रभ ने लिखी लिख्त बारीकी, बिन हरफ़ां पढ़ सुणावांगा। चार युग पैंती अक्खरां नाल लग्गी रही प्रीती, बावन अक्खर बाबत आपणी आप जणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्की सावण दा इक दिहाढ़ा, इक्को वार वडयावांगा। इक्की सावण वीहवीं सदी, सद्दा सर्ब दिवाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस ने बद्धी, बदला लेखा सब दा झोली पाइंदा। कलयुग उलटी वहण वहे नदी, वाहवा आपणी धार वखाइंदा। भगत भगवन्त लख चुरासी विचों जाए कढ्ढी, फड़ फड़ बाहों पार कराइंदा। पार कराए कूड़ी हद्दी, घर साचा इक वखाइंदा। पुश्त दर पुश्त वेखे यदी, विष्न ब्रह्मा शिव विश्व आपणी धार वखाइंदा। सच प्रीती जिन्हां लग्गी, लागत सब दी झोली पाइंदा। कलयुग अन्तिम ख्वाहिश फिरे भज्जी, चारों कुण्ट आप दौड़ाइंदा। कूड़ी क्रिया खा खा रज्जी, सच सुच झोली ना कोए पाइंदा। मंदभागण होई नढ्ढी, हरिभगत नढ्ढा अंग ना कोए लगाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर दस्स के गए साची सदी, सच सुनेहड़ा इक सुणाइंदा। मुल्लां शेख पंडत पांधे कूड़ी क्रिया खावण वढ्ढी, हरि का नाम सच ना कोए वरताइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान गुरबाणी कागजां उते कीती रद्दी, सच सुच सति तोड़ ना कोए निभाइंदा। मदिरा मास खा खा मधुर रस लैण मध्धी, आत्म रस नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, इक्की सावण इक्को रंग रंगाइंदा। इक्की सावण आया उह, जिस दा सच ध्यान लगाईआ। जिस दे पिच्छे बाले दित्ते नीहां हेठ महीना पोह, वदी सुदी ना कोए जुड़ाईआ। जिन्हां पिच्छे माछूवाड़े सूलां सत्थर ल्या जोह, यारड़ा इक ध्यान लगाईआ । जिस दे पिच्छे नईया नौका लई डबो, खेवट खेटा संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो साहिब लै के आया ढोआ ढो, दूआ एका एका दूआ एका दोआ जोड़ जुड़ाईआ। इक्की सावण सब दा सांझा, सभना आप जणाईआ। हरि के नाम बिनां कोई ना रहे वांझा, प्रभ देवणहार सर्ब वड्याईआ। कलयुग अन्तिम कूड़ी क्रिया झक्खड़ वगे झांजा, उच्चे पर्बत रिहा ढाहीआ। वीहवीं सदी पिछों फिरना मांजा, सफा सब दी दए उठाईआ। किसे ना गाउणा हीर रांझा, सद हेक ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत दिवस समझाईआ। इक्की सावण आया मुका पन्ध, पांधी आपणा फेरा पाईआ।
श्री भगवान दा सुणना छन्द, इक्को ढोला रिहा सुणाईआ। कूड़ी क्रिया मुक्के गंद, कूड़ कुड़यारा रहिण ना पाईआ। हरि का नाउँ चढ़े्ह चन्द, जगत अन्धेर दए गंवाईआ। चार वरनां आवे इक अनन्द, निजानंद इक रसाईआ। नौ दुआरे खण्ड खण्ड, घर दसवें बूझ बुझाईआ। सुरत सवाणी ना होए रंड, गुर शब्द लए प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका इक्की दए जणाईआ। सावण इक्की जग विच आया, मिले माण वड्याईआ। सतिगुर पूरा दया कमाया, होए आप सहाईआ। त्रैगुण माया डेरा ढाहया, ढाह ढाह ख़ाक कराईआ। साचा मन्त्र इक दृढ़ाया, भाण्डा भरम भंनाईआ। घर परमेश्वर नज़री आया, सच ताकी खोल्ह खुल्हाईआ। सख़ीआँ मिल के मंगल गाया, वज्जी नाम वधाईआ। मालवा संगत वड वडयाया, हरि मिल्या बेपरवाहीआ। मार्ग सौखा इक लगाया, चलो वाहो दाहीआ । अद्धविचकार ना कोई अटकाया, विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाईआ। थिर घर साचे लए मिलाया, हरि शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। सचखण्ड निवासी होए सहाया, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, एका इक्की आख़र आपणे नाम जणाईआ। एका इक्की हरि का नाम, दो इक आप जणाइंदा। दो जहान पीओ जाम, सच प्याला हथ्थ उठाइंदा। श्री भगवान सुणो पैग़ाम, कलमा नबी रसूल पढ़ाइंदा। मन्त्र सचा सति नाम, नाम सति आप उपाइंदा। काया नगर खेड़ा ग्राम, जिस घर साचे डेरा लाइंदा। सो मन्दिर सोहे मकान, सोभावन्त आप सुहाइंदा। सृष्टी भुल्ली विच जहान, दूती दुष्टी सर्ब कुरलाइंदा। कूड़ी क्रिया कलयुग करी प्रधान, सच सुच नज़र कोए ना आइंदा। राजा प्रजा दोए होए हैरान, धीरज धीर ना कोए रखाइंदा। साबत दिसे ना कोए ईमान, हदीस सच ना कोए समझाइंदा। एका इक्की कलयुग अन्त होए परवान, सतिजुग साची सिक्खी रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि दाता पुरख बिधाता वेखणहारा इक इकांता, अक्ल कलधारी एकँकारी खेल न्यारी वड संसारी, संसार सागर खोज खुजाइंदा। खोजणहार संसार सागर, गहर गम्भीर खेल कराइंदा। वेखणहारा काया गागर, लख चुरासी फोल फोलाइंदा। नाम वणजारा बण सौदागर, सौदा इक्को हट्ट विकाइंदा। जन भगतां जुग जुग देवे आदर, मनमुखां दर दुरकाइंदा। शब्द दुशाला अगम्मी चादर, साचा पड़दा आप उठाइंदा। निर्मल कर्म कर उजागर, दुरमति मैल आप धवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलयुग अन्तिम देवे वर, सतिजुग साचा मार्ग लाइंदा। सतिजुग साचा मार्ग लाउणा, सो साहिब हथ्थ वड्याईआ। एका इक्की अंग लगाउणा, अक्ल कला सरनाईआ। भेव अभेदा आप जणाउणा, अनभव आपणा राह वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलयुग अन्तिम
देवे वर, सतिजुग साचा राह जणाईआ। तख्त निवासी शाह सुल्तान, नर निरँकार वड्डी वड्याईआ। पुरख अकाल वाली दो जहान, सति सतिवादी बेपरवाहीआ। वसणहारा सच मकान, सचखण्ड साचे डेरा लाईआ। निरगुण रूप बेपहचान, रंग रेख ना कोए वखाईआ। जोती जाता हो प्रधान, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। मुकामे हक़ खेल महान, बेपरवाह आप प्रगटाईआ। लाशरीक नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि आपणी कार कमाईआ। शाह सुल्ताना मेहरवान महिबूब, मुहब्बत इक अख्वाइंदा। निरगुण निरवैर सति सरूप, सति सति कार कमाइंदा। आपे वसे आपणी कूट, दिशा वंड ना कोए वंडाइंदा। आपे तागा आपे सूत, ताणा पेटा आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि आपणा खेल कराइंदा। आदि पुरख हरि खेल अवल्ला, अलख अगोचर आप कराईआ। निरगुण धार इक इकल्ला, अक्ल कल वड्डी वड्याईआ। सति प्रकाश दीपक बला, तेल बत्ती ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाईआ। आपणा भेव खोले्ह निरँकार, नर हरि आपणी दया कमाइंदा। सो पुरख निरँजण हो तैयार, हरि पुरख निरँजण पड़दा लाहइंदा। एकँकार कर विहार, बिवहारी आपणी धार चलाइंदा। आदि निरँजण नूर उज्यार, ज़हूर इक्को इक दरसाइंदा। अबिनाशी करता खोल्ह कवाड़, सचखण्ड दुआर आप वड्याइंदा। श्री भगवान हो तैयार, साहिब सुल्तान आसण लाइंदा। पारब्रह्म प्रभ बण भिखार, दर दरवेश अलख जगाइंदा। पुरख अकाला वड बलकार, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। दीन दयाला देवणहार, दाता दानी आप अख्वाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबार, दरगाह साचा धाम सुहाइंदा। इक इकल्ला निराकार, निरवैर आपणा भेव आपणे विच छुपाइंदा। सचखण्ड वसे सच दरबार, सोभावन्त सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि आदि आपणी कल वरताइंदा । आदि कल हरि वरतंता, भेव कोए ना पाईआ। खेले खेल श्री भगवन्ता, भगवन आपणी धार चलाईआ। आप बणाए आपणी बणता, घड़न भंनणहार आप हो जाईआ। आपे इष्ट देव गुर मंता, सीस जगदीश आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि आपणे हथ्थ रखी वड्याईआ। आदि पुरख प्रभ हो तैयार, निरगुण आपणा रूप वटाया। मात पित ना कोए प्यार, पूत सपूत ना कोए जाया। दाई दाया ना कोए आधार, सेवक सेव ना कोए कमाया। साचा मन्दिर ना कोए मकान, सुहञ्जणी सेज ना कोए वखाया। शत्रु मीत ना कोए आधार, साचा संग ना कोए निभाया। इक इकल्ला एकँकार, आपणी कल आप प्रगटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख आपणा पड़दा आप उठाया। आपणा पड़दा आपे खोल्ह, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। आपा वखाए आपणे कोल, दूजा नज़र कोए ना आईआ।
आपे तोले आपणा तोल, तोलणहारा बेपरवाहीआ। जोती जाता वसे अडोल, डुल कदे ना जाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए समझाईआ। आपणा लेखा दस्से भगवान, भगवन आपणी दया कमाइंदा । सो पुरख निरँजण हो मेहरवान, मेहर नज़र उठाइंदा। हरि पुरख निरँजण देवे दान, दयावान वेख वखाइंदा। एकँकारा कर परवान, सच परवाना इक प्रगटाइंदा। आदि निरँजण खेल महान, नूर नूर विचों वखाइंदा। अबिनाशी करता बण के काहन, दर घर साचे सोभा पाइंदा। श्री भगवान गुण निधान, गुण निधान आप हो जाइंदा। पारब्रह्म प्रभ आपा आप कर परवान, आप आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुलाइंदा। आदि पुरख हरि आप स्वामी, अपरम्पर आपणा खेल रचाईआ । सो साहिब बण निहकामी, निहकर्मी कर्म कमाईआ। पुरख अकाला अन्तरजामी, अन्तरयामता आपणे विच छुपाईआ। आदि बणया आपणा बानी, आपणी धार आप प्रगटाईआ। करे खेल आप लासानी, गहर गम्भीर सचा शहिनशाहीआ। जिस दी दस्से ना कोए निशानी, बेअन्त कह कह सीस झुकाईआ। सो साहिब वड प्रधानी, वड प्रधानगी आप कमाईआ। सचखण्ड दुआर बणाए सच्ची राजधानी, राजा इक्को नज़री आईआ। तख्त निवासी खेल महानी, महाबली आप समझाईआ। आपे जाणे धुर फ़रमानी, धुर संदेसा आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप रचाईआ। आपणा खेल रचे अगम्म, अगम्मड़ी कार कमाइंदा। मात पिता गोदी पए ना जम्म, काया तत ना कोए वखाइंदा। निराकार करे कराए साचा कम्म, कर्म कांड ना वंड वंडाइंदा। आदि बेड़ा आपणा बन्न्ह, साची धार आप वखाइंदा। सचखण्ड दुआरे चाढ़्ह चन्न, जोती जोत डगमगाइंदा। देवणहारा साचा धन, नाम आपणा आप वरताइंदा। ना कोई मनसा ना कोई मन, ममता होर ना कोए रखाइंदा। आपे बण के जननी जन, धन्न जणेंदी माई आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप कमाइंदा। साची कार आपे कर, हरि करता खेल रचाईआ। निरगुण जोत आपे धर, वेखणहार बेपरवाहीआ। देवणहारा साचा वर, साची वस्त आप वरताईआ। निरगुण घाड़न अगम्मी घड़, ठठयारा आपणी कार कमाईआ। सच महल्ले आप चढ़, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। निष्अक्खर अक्खर आपे पढ़, एकँकारा करे पढ़ाईआ। सति सतिवादी फड़ाए लड़, पल्लू एका गंढ्ढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दा सच विहारा, करे कराए एकँकारा, जोती जोत करे प्यारा, नार कन्त रूप सुहाईआ। नार कन्त श्री भगवन्त, सचखण्ड सेज हंढ्ढाइंदा। आप बणा आपणी बणत, साचा रूप आप प्रगटाइंदा। करे खेल साहिब बेअन्त, भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप वखाइंदा। साचा राह साहिब सुल्तान,
हरि इक्को इक प्रगटाईआ। सचखण्ड अन्दर खोल्ह दुकान, थिर घर देवणहार वड्याईआ। दीवा जोत जगे महान, तेल बाती नज़र कोए ना आईआ। घाड़त घड़े बेपहचान, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी थिर घर वासी, शब्दी शब्द आप कराइंदा। निरगुण नूर जोत प्रकाशी, प्रकाशवान भेव चुकाइंदा। आपणी इच्छया पूरी करे आसी, आसावंद आप हो जाइंदा। नाउँ रख पुरख अबिनाशी, आपणी कला आप प्रगटाइंदा। चिन्ता ग़म ना कोए उदासी, हरख़ सोग ना कोए वखाइंदा। मण्डल मण्डप ना कोए रासी, सूरज चन्द ना कोए चमकाइंदा। गगन गगनंतर ना पृथ्मी आकाशी, धरत धवल ना कोए वखाइंदा। गुर अवतार ना कोई साथी, पीर पैगम्बर ना वंड वंडाइंदा। शब्द नाद धुन ना कोए पूजा पाठी, शास्त्र सिमरत लेख ना कोए लिखाइंदा। तीर्थ किनार ना कोए ताटी, सरोवर रूप ना कोए वखाइंदा। चौदां लोक ना कोए हाटी, चौदां तबक ना कुण्डा लाहइंदा। करे खेल प्रभ कमलापाती, इक इकल्ला वेस वटाइंदा। ना कोई दिवस ना कोई राती, घड़ी पल ना वंड वंडाइंदा। ना कोई संधया ना प्रभाती, भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाइंदा। ना कोई दीवा ना कोई बाती, हवन धूप ना कोए वखाइंदा। ना कोई मज़्हब ना कोई जाति, दीन वंड ना कोए वंडाइंदा। ना कोई पाखर ना कोई आसण ना कोई अस्व पावे काठी, शाहसवार ना कोए अख्वाइंदा। ना कोई दिसे ऐरावत हाथी, चौदां रतन वंड ना कोए वंडाइंदा। ना कोई प्याला ना कोई साकी, भर प्याला जाम ना कोए प्याइंदा । करे खेल आदि पुरख इक इकांती, अक्ल कल आपणी कार कमाइंदा। आदि आदि, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप समझाइंदा। साची करनी करने योग, सो साहिब इक अख्वाईआ। सचखण्ड निवासी निरगुण निरगुण भोगे भोग, भस्मड़ आपणी धार जणाईआ। धुरदरबारी करके धुर संजोग, जोती जोत मेल मिलाईआ। सचखण्ड दुआरा किला कोट, बंक देवे माण वड्याईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती जोत करे रुशनाईआ। अन्तिम दस्से इक्को ओट, सच सहारा इक समझाईआ। निरगुण निरगुण उते होवे मोहत, मुहब्बत इक्को घर वखाईआ। इक्को प्रेम इक्को प्रीतम इक्को ढोला गाए श्लोक, राग इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए समझाईआ। धुर दा लेखा सचखण्ड दुआर, हरि सतिगुर आप कराइंदा। आदि पुरख आपणी किरपा धार, आप आपणा मेल मिलाइंदा। थिर घर अन्दर सच विहार, थिर दरबारी आप कराइंदा। दाई दाया बण निरँकार, निरगुण आपणी सेव कमाइंदा। जननी जन अगम्म अपार, मीत मुरारा गोद सुहाइंदा। घर मन्दिर ठांडा दरबार, अग्नी तत ना कोए रखाइंदा। सच दुआर खोल्ह किवाड़, ताकी इक्को इक बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, थिर घर इक्को इक वसाइंदा। थिर घर वसाए आप प्रभ, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सुत दुलारा साची यद, साचा बंस दए बणाईआ। आदि जुगादि आपणी जाणे आपे हद्द, दूसर समझ किसे ना आईआ। बिन अक्खरों बिन कलमिउँ बिन सिफ्ती नामों वज्जे नद, नाद अनादी आप सुणाईआ । सच सिँघासण पुरख अबिनाशन एकँकारा आपे सज, सति पुरख निरँजण सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दी साची धार, आप जणाए हरि निरँकार, दूजे समझ किसे ना आईआ। सचखण्ड अन्दर खेल अवल्ला, थिर घर आपणी रुत्त सुहाईआ। सुत दुलारा इक इकल्ला, शब्दी डेरा लाईआ। श्री भगवान फड़ाए पल्ला, पल्लू नज़र किसे ना आईआ। जोती धार आपे रला, शब्दी राग आप अलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सुत दुलारे हो मेहरवान, सो साहिब देवे इक्को दान, सचखण्ड निवासी चरण ध्यान, सच चरणोदक इक वखाईआ। चरण ध्यान लैणा रख, सो साहिब आप जणाइंदा। सचखण्ड दुआरे श्री भगवान सदा प्रतख, निरगुण आपणा आसण लाइंदा। आदि जुगादि तेरा करे पक्ख, मेहर नज़र इक उठाइंदा। साचा मार्ग देवे दस्स, धुर दी धार आप जणाइंदा। वस्त अमोलक देवे हथ्थ, बिन हथ्थां आप वरताइंदा। महिमा दस्से इक अकथ, कथनी कथ ना कोए सुणाइंदा। सुत दुलारे तेरा चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। करे खेल पुरख समरथ, बेपरवाह आपणी कल आप वरताइंदा। थिर घर देवे इक्को रस, रस रसीया आप हो जाइंदा। तूं मेरा मैं तेरे वस, इक्को प्रेम बंधाइंदा। साचा मार्ग लाए हस्स हस्स, सो साहिब आप समझाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर आपणा हुक्म मनाइंदा। सो कहे मैं वड बलवाना, पुरख अकाल अख्वाईआ। शब्द सुत तेरा निशाना, गुप्त तेरी धार चलाईआ। दोहां मेल इक मकाना, घर साचे वज्जे वधाईआ। मेरा नाउँ तेरा परवाना, तेरा परवाना सर्ब शनवाईआ। मेरा प्रेम तेरा गाणा, तेरा गाणा साचा राह वखाईआ। तेरा बाप पुरख सुल्ताना, शाह पातशाह इक हो जाईआ। योद्धा मर्द बणे मर्दाना, सच मर्दानगी आप जणाईआ। सचखण्ड बैठा रहे बण के काहना, सच सिँघासण सोभा पाईआ। देंदा रहे सदा सद दाना, दाता दानी वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक समझाईआ । सो कहे सुण मेरे सुत, इक मेरी वड्याईआ। थिर घर सोहे तेरी रुत्त, सचखण्ड मेरी धार चलाईआ। जो कुछ पुच्छणा सो मैथों पुच्छ, सच सच दयां जणाईआ। आदि जुगादि रव्हां लुक, नज़र किसे ना आईआ। सदा मिटावां तेरी भुक्ख, तृष्ना रहे ना राईआ। लाडले पुत्त गोदी चुक्क, सच दुआर दयां वसाईआ। तेरा पैंडा ना जावे मुक्क, जुग चौकड़ी वंड वंडाईआ। तूं मेरी धार प्या उठ, मैं तेरा नूर करां रुशनाईआ। थिर घर वसे तेरी इक्को
गुट्ठ, नुकर कोना नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत रिहा समझाईआ। सो कहे मैं तेरा बाप, पिता इक अख्वाईआ। हँ ब्रह्म कर मेरा जाप, तेरी धार समझाईआ। आदि जुगादि तेरा साथ, सगला संग रखाईआ। तेरे अन्दर खोल्हां ताक, कुण्डा आपणी हथ्थीं लाहीआ। मेरी पट्टी तेरी जमात, अक्खर अक्खर ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख आप समझाईआ। सुत कहे मैं तेरा लाल, प्रभ लालन तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरे दर करां स्वाल, बण स्वाली झोली डाहीआ। मेरी वसदी रहे सच्ची धर्मसाल, थिर घर वज्जदी रहे वधाईआ। आदि जुगादि ना होवां कंगाल, शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। एथे ओथे दो जहानां सुणदा रहीं मेरा हाल, हालत तेरी झोली पाईआ। जिध्धर वेखां वसें नाल, विछोड़ा कोई नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, मेरी आसा पूर कराईआ। तेरी आसा पूर करावांगा। शब्दी सुत संग निभावांगा। अबिनाशी अचुत दया कमावांगा। तैनूं बणाया आपणा पुत्त, पोतरा विष्न ब्रह्मा शिव तेरी गोद बहावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा जाप इक जपावांगा। तूं मेरा मैं तेरा नाउँ, नर निरँकार आप जणाईआ। तेरा मेरा साचा थाउँ, समझ कोए ना पाईआ। पिता पूत पकड़े बांहों, फड़ बांहों गले लगाईआ। सचखण्ड दुआरे इक नयाउँ, शहिनशाह हक़ो हक़ समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख सच सुल्तान, सच सच दृढ़ाईआ। सुत दुलारे चढ़या रंग, रंग इक्को इक रंगाया। थिर घर वज्जा नाम मृदंग, ढोलक छैणा ना कोए रखाया। पिता पूत इक्को आया अनन्द, अनन्द अनन्द विच रखाया। इक्को ढोला इक्को छन्द, सोहँ राग अलाया। तेरा मेरा मुकया पन्ध, पांधी रूप ना कोए वखाया। तेरा चरण मेरा अंग, सूरे सरबँग तेरी सरनाया। बिन तेरे कदे ना पवे ठंड, सांतक सति ना कोए कराया। तेरा विछोड़ा ना होए रंड, रंडेपा कोए रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाया। दर साचे जगाई अलख, अलख निरँजण दया कमाइंदा। आपणी धारों कीता वक्ख, अन्तिम आपणा मेल मिलाइंदा। हथ्थ नाल आप मिलावे हथ्थ, बिन हथ्थां हथ्थ फड़ाइंदा। सति सरूपी चलाए रथ, रथवाही आप हो जाइंदा। साचा मार्ग इक्को दस्स, साची इच्छया इक प्रगटाइंदा । विश्व खेल करे समरथ, वास्ता आपणे नाल जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे अन्दरों कढ्ढे तेरी धार, किरपा करे आप निरँकार, भेव अभेद ना कोए जणाइंदा। तेरे अन्दरों कढ्ढे धार, धार आपणी नाल मिलाईआ। आपणी इच्छया कर बलकार, भिच्छया तेरी झोली पाईआ। तेरा मूल बणे संसार, तेरी रचना रिहा समझाईआ। विष्नूं विश्व दए आधार, आप आपणा
रंग रंगाईआ। देवणहार सच भण्डार, अमृत जाम दए पिलाईआ। कँवली कँवल कर तैयार, कँवल नैण वेख वखाईआ। खिली सच्ची इक गुलज़ार, गुलशन आपणा आप महकाईआ। धार धार नाल धार, धार धार दए जणाईआ। विष्नूं अन्दर प्रेम प्यार, पारब्रह्म लए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। विष्न ब्रह्मा जाया आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। आपे करे वड प्रताप, वड प्रतापी आप हो जाईआ। सुन्न अगम्म खेल तमाश, धूंआँधार आप समाईआ। शंकर करे साचा साथ, शहिनशाह देवणहार वड्याईआ। एका माई अलखना लाख, अलख अगोचर आप प्रगटाईआ। ना कोई सज्जण ना कोई साक, बंधप कोए नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्दी शब्द दए वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जाया प्रभ, आपणी दया कमाईआ। आपणी धारों आपे लभ्भ, आपे लए प्रगटाईआ। आपे अमृत चोवे नभ, कँवली कँवल आप खिलाईआ। आप वखाए आपणी हद्द, भेव अभेदा आप समझाईआ। आप जणाए साचा छन्द, साचा ढोला इक पढ़ाईआ। आप प्याए जाम मध, मधुर रस इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आदि आपणा भेव दए समझाईआ। आदि आदि खोल्हे भेद, भेव आपणा आप जणाइंदा। करे खेल अछल अछेद, वल छलधारी कार कमाइंदा। ना कोई रूप ना कोई रेख, रंग नज़र किसे ना आइंदा। ना कोई मुच्छ दाढ़ी केस, मूंड मुंडाया ना कोए वखाइंदा। ना कोई कातब ना कोई लेख, ना कोई अक्खर वक्खर वंड वंडाइंदा। पुरी खण्ड ना कोए देस, गगन मण्डल ना कोए सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। सुत दुलारे विश्व प्यार, विष्नूं आप जणाईआ। विष्नूं दोए जोड़ करे पुकार, निरगुण अग्गे सीस झुकाईआ। तूं दाता सिरजणहार, हथ्थ तेरे वड्याईआ। हउँ बालक बाल नादान, समझ कोए ना पाईआ। सति प्रीती दे ज्ञान, निष्अक्खर आप जणाईआ। तेरे दर ते मिले दान, दूजा घर ना कोए वखाईआ। तूं साहिब सच्चा सुल्तान, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। साचा दे सति फ़रमान, फ़रमांबरदार सेव कमाईआ। मैं मन्नां तेरी आण, दर तेरे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। ब्रह्मा दोवें जोड़ हथ्थ, निरगुण अग्गे सीस झुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरे वस, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। साचा मार्ग देणा दस्स, प्रभ तेरी सेव कमाईआ। मेरे ख़ाली वेख हथ्थ, झोली नज़र किछ ना पाईआ। चरण कँवल गया ढट्ठ, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, तेरे दर अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। शंकर रोवे भोला नाथ, भोले भाउ ध्यान लगाइंदा। कोई ना लभ्भे सच्चा साथ, उँगली उँगली ना कोए मिलाइंदा।
ना कोई पत्तण दिसे घाट, तट कोई ना वेख वखाइंदा। ना कोई पिता ना कोई मात, सज्जण रूप ना कोए वखाइंदा। तेरे नाल जुड़या नात, नाता इक्को घर वखाइंदा। तेरे चरणां होवां दास, बण सेवक सेव कमाइंदा। प्रभ पूरी करनी आस, आसा इक्को इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे वास्ता पाइंदा। तिन्नां देवे इक इशारा, सो साहिब आप जणाईआ। शब्द सुत करो प्यारा, परम पुरख आप समझाईआ। जिस दे कोल मेरा भण्डारा, थिर घर बैठा डेरा लाईआ। साचा वणज करे वणजारा, तिन्नां इक्को हट्ट चलाईआ । करे खेल अगम्म अपारा, अगम्मड़ी कार आप वखाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। रागां नादां वसे बाहरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए समझाईआ। तिन्ने उठे नेत्र खोल्ह, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। सुत दुलारा बैठ अडोल, थिर घर सच्चा आसण लाईआ। प्रेम नाल सद्दे कोल, हौली हौली रिहा बुलाईआ। मेरे नाल करो कौल, कीता कौल भुल्ल ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी आपणी कार दए समझाईआ। तिन्नां करना कौल इकरार, इक इकल्ला आप जणाइंदा। साचा दस्सां इक विहार, बण बिवहारी आप समझाइंदा। विष्नूं हथ्थ तेरे भण्डार, दाता दानी दया कमाइंदा। ब्रह्मे ब्रह्म कर पसार, पारब्रह्म आप समझाइंदा। शंकर तेरे हथ्थ कटार, ब्रह्मे कीता मूल मुकाइंदा। त्रिसूल करे ख़बरदार, अकाल रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि पुरख आपणा भेव आपे आप खुल्हाइंदा । तिन्नां करी इक सलाह, इक दूजे नाल ध्यान लगाईआ। पारब्रह्म प्रभ मिले मलाह, बेड़ा सब दा लए चलाईआ। साचा मार्ग दए समझा, सिख्या इक्को करे पढ़ाईआ। आपणी उँगली लए लगा, चारों कुण्ट लए भवाईआ। सिर हथ्थ लए टिक्का, मेहर नज़र उठाईआ। आपणा भेत दए खुल्हा, अनभव आपणा नूर करे रुशनाईआ। वस्त अमोलक साडी झोली देवे पा, ख़ाली भण्डार दए भराईआ। हौली हौली मार्ग देवे ला, राह खैहड़ा इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा संग आप निभाईआ। तिन्नां कीती इक दलील, इक ध्यान लगाईआ। प्रभ अग्गे करो इक अपील, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। शब्द बणे सदा वकील, साडा साचा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया दए कमाईआ। तिन्नां करी इक अरदास, प्रभ अग्गे सीस झुकाया । कर किरपा पुरख अबिनाश, मेहरवान बेपरवाहया। आदि रची तूं आपणी रास, तेरा मण्डल नज़र किसे ना आया। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा प्रकाश, दूजी वंड ना कोए वखाया। सुत दुलारा सदा साथ, आपणा संग निभाया। साचा दस्सदे पूजा पाठ, मन्त्र इक्को इक्को दृढ़ाया । जिस जपयां आवे ना घाट, घाटा कोए रहिण ना
पाया। तेरे चरणां जुड़या रहे नात, नाता बिधाता ना कोए तुड़ाया। साडी इक्को रहे जमात, दूजी पट्टी ना कोए वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्त्र दे समझाया। साचा मन्त्र हरि समझाइंदा, आदि पुरख करतार। सो साहिब आप अख्वाइंदा, हँ सरूप करे पसार। सोहँ ढोला राग अलाइंदा, आदि जुगादी इक जैकार । तेरा मेरा प्यार वखाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल रचाइंदा। सोहँ ढोला सदा गाओगे। श्री भगवान दर्शन पाओगे। माण अभिमान विच कदे ना आओगे। आपा हरि जू भेंट चढ़ाओगे। सज्जण साक इक बणाओगे। घर ताक इक खुल्हाओगे। भविक्ख्त वाक इक प्रगटाओगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे मन्दिर सोभा पाओगे। श्री भगवान तेरा नाम ध्यावांगे। सोहँ ढोला गावांगे। मेरा तेरा भेव ना कोए रखावांगे। बिन रसना जिह्वा राग अलावांगे। बण सेवक सेव कमावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा साचा घर, जिस घर तेरा दर्शन पावांगे। जिस वेले सोहँ ढोला गाओगे। घर आपणे मैनूं पाओगे। पड़दा आपणा परे हटाओगे। घर मन्दिर इक सुहाओगे। अन्दरे अन्दर जोत जगाओगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर सज्जण वेख वखाओगे। प्रभ तेरा ढोला गीत गावांगे। प्रीत तेरे नाल रखावांगे। तूं वसणा साडे चीत, चेतन तेरी कार कमावांगे। तेरे दर तों मंगी भीख, भिक्खक बण के अलख जगावांगे। तेरी रखीए सदा उडीक, नित नित तेरा ध्यान लगावांगे। आपणी दस्स सच तरीक, जिस वेले तेरा साख्यात दर्शन पावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, दर आयां लेखा पूर करावांगे। विष्न ब्रह्मा शिव हरि समझाइंदा। भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। विष्नूं तेरे हथ्थ भण्डार वखाइंदा। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म रूप प्रगटाइंदा। शंकर तेरी त्रिसूल इक चमकाइंदा। आदि रखाया तुहाढ्ढा मूल, अन्तिम आपणा राह जणाइंदा। करे खेल कन्त कन्तूहल, साचा बंक आप बणाइंदा। त्रैगुण माया बरसे फूल, फूलन बरखा एका लाइंदा। पंज तत बन्न्हे असूल, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश गंढ्ढ पवाइंदा। लख चुरासी करनी पए कबूल, तिन्नां इक्को वार समझाइंदा। धुर दा हुक्म ना जाणा भूल, अभुल्ल आप दृढ़ाइंदा। किसे कोलों लैणा ना मसूल, मुफ्त आपणा हुक्म वरताइंदा । धुर दा हुक्म इक माअकूल, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। इक्को दाता दूल्हो दूल्ह, दो जहानां इक अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धार आप जणाइंदा। साची धार सुणो सच एक, एकँकार जणाईआ। त्रै पंज जग साची टेक, श्री भगवान दए समझाईआ। पारब्रह्म प्रभ धारे भेख, लख चुरासी वंड वंडाईआ। चारे खाणी लए पेख, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रंग चढ़ाईआ। साचे मन्दिर करे आदेस, सजदा इक्को सीस झुकाईआ।
निरगुण जोत कर प्रवेश, घर भाण्डे करे रुशनाईआ। नौ दुआरे लए वेख, ख़ालक ख़लक वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि आदि दए समझाईआ। विष्न ब्रह्मे शिव सेव कमौणी, हरि साचा सच जणाइंदा। लख चुरासी मात उपजौणी, साचा मार्ग इक दृढ़ाइंदा। लख चुरासी वंड वंडौणी, जून अजूनी आप जणाइंदा। साची गंढ्ढ आप पवौणी, तन्द डोरी आपणे हथ्थ रखाइंदा। धुर दी जोत इक जगौणी, जोत निरँजण रंग रंगाइंदा। शब्द धुन इक सुणौणी, अनहद राग राग अलाइंदा। आत्म सेजा इक बणौणी, घर घर विच डेरा लाइंदा। आसा तृष्ना नाल मिलौणी, काम क्रोध लोभ मोह हँकार संग निभाइंदा। पंज दस हरि खेल वखौणी, पंजी आपणी धार बंधाइंदा। निरगुण सरगुण कार कमौणी, करता आपणी कार कमाइंदा। जुग चौकड़ी स्वांग रचौणी, स्वांगी आपणा स्वांग समझाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बन्धन पौणी, बन्दना आपणे हथ्थ वखाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक समझाइंदा। साची सिख्या देवे आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जपणा इक्को जाप, सोहँ ढोला रिहा पढ़ाईआ। लख चुरासी वेखे वड प्रताप, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ । जुग चौकड़ी थापण थाप, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार कमाईआ। प्रभ साची कार कमावेगा। लख चुरासी आप उपावेगा। निरगुण सरगुण रंग रंगावेगा। माणस मानुख आप प्रगटावेगा। जोती जोत जगावेगा। शब्दी नाद इक सुणावेगा। पंज तत काया लावे भाग, आत्म परमात्म मेल मिलावेगा। सुरती बन्न्हे साचा ताग, शब्दी आपणा सगन जणावेगा। निर्धन मारे सच्ची वाज, सरधन सोया आप उठावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेख आप समझावेगा। धुर दा लेख आप जणाएगा। लख चुरासी वेख वखाएगा। निरगुण सरगुण रूप वटाएगा। भेव अभेदा आप खुल्हाएगा। ब्रह्मावेता आप पढ़ाएगा। चारे वेदां भेव चुकाएगा। चारे कुण्ट खेल खिलाएगा। दहि दिशा पड़दा लाहेगा। साचा हिस्सा आप वंडाएगा। धुर दी धार आप प्रगटाएगा। जल बिम्ब रूप समाएगा। किरन किरन विचों प्रगटाएगा। चन्द सूरज आप चमकाएगा। मण्डल मण्डप आसण लाएगा। गगन गगनंतर सोभा पाएगा। भेव अभेदा आप खुल्हाएगा। अछल अछेदा वेख वखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप कमाएगा। प्रभ साचा कार कमावेगा। सतिजुग साचा राह चलावेगा। ब्रह्मावेता वेख वखावेगा। साचा नेता इक बणावेगा। धुर दा भेता आप खुल्हावेगा। ब्रह्मा सुत आप उठावेगा। सन्त कुमार माण दिवावेगा। बराह रूप आप धरावेगा। यगै पुरुष भेव ना आवेगा। हाव ग़रीब रंग रंगावेगा। नर नरायण वंड वंडावेगा। कपलमुन आप समझावेगा। दत्ता त्रै फड़ उठावेगा। रिखप देव राह जणावेगा। पिरथू आपणी गोद बहावेगा।
मत्तस इक्को खेल खिलावेगा। कच्छ भार सीस उठावेगा। धनंतर आपणा भेव चुकावेगा। बावन आपणी खेल खिलावेगा। हँसा इक्को चोग चुगावेगा। मोहणी रूप वटावेगा। सोहणी सूरत आप बणावेगा। नर सिँघ नाउँ धरावेगा। हरी हरि आप हो जावेगा। नरायण आपणा पड़दा लाहवेगा। ब्रह्मण इक्को माण दिवावेगा। राम रूप सर्ब समावेगा। लंका गढ़ तुड़ावेगा। कुँवारी कन्या भाग लगावेगा। वेद व्यासा आप प्रगटावेगा। पुराण अठारां भेव ख़ुलासा आप खुल्हावेगा। साची बंसुरी नाम वजावेगा। काहन घनईया नाउँ धरावेगा। साची गोपी आप प्रनावेगा। घाटी औखी आप चढ़ावेगा। गीता ज्ञान इक दृढ़ावेगा। अट्ठ दस मेल मिलावेगा। ग़रीब निमाणे पार करावेगा। बोध बोध ज्ञान इक समझावेगा। मूसा आपणी कल वरतावेगा। ईसा इक बाप ध्यावेगा। मुहम्मद निउँ निउँ सीस झुकावेगा। चार यारी गंढ्ढ पवावेगा। अल्ला राणी जोड़ जुड़ावेगा। नानक निरगुण जोत जगावेगा। वरन गोत ना कोए रखावेगा। काया कोट बंक सुहावेगा। शब्द चोट इक लगावेगा। साची जोत इक प्रगटावेगा। लोक परलोक आप समझावेगा। सच श्लोक आपे गावेगा। सोहँ ढोला राग अलावेगा। मन्त्र सति नाम दृढ़ावेगा। सचखण्ड दवारे सोभा पावेगा। दर दरवेश अलख जगावेगा। लख चुरासी नालों हो के वक्ख, पुरख अकाल इक मनावेगा। चार वरनां मार्ग दस्स, ज़ातां पातां मेट मिटावेगा। अंगद सिर ते रख हथ्थ, अंगीकार आप करावेगा। अमृत अमरू दे रस, अमरापद इक जणावेगा। राम दास हो के वस, वास्ता आपणे नाल रखावेगा। गुर अर्जन मार्ग दस्स, बोध अगाध शब्द ज्ञान पढ़ावेगा। हरि गोबिन्द मेला हस्स हस्स, दो धारां खेल खिलावेगा। हरिराए महिमा अकथ, कथनी कथ ना कोए जणावेगा। हरिकृष्न हरि सरनाई गया ढट्ठ, बाल बाला वंड वंडावेगा। तेग़ बहादर खोल्लया हट्ट, सीस धड़ वंड वंडावेगा। गुर गोबिन्द बोल अलख, पुरख अकाल इक मन्नावेगा। बाले नीहां हेठां रख, कलयुग अन्त जड़ उखड़ावेगा। साचा लेखा गया दस्स, धुर दा लेख आप समझावेगा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण रहे हस्स, हरि का भेव कोए ना पावेगा। वेद व्यासा लिख के गया हथ्थ, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा उच्चे टिल्ले पर्बत डेरा लावेगा। मूसा वेंहदा रिहा प्रतख, जलवा नूर इक जणावेगा। ईसा अक्खां नाल रिहा तक्क, मेरा पीर मेरे पिच्छे फेरा पावेगा। मुहम्मद कहे नबेड़ा करे हक़, सिर अमामां रूप वटावेगा। नानक किहा आए पुरख समरथ, निहकलंका नाउँ रखावेगा। गुर गोबिन्द किहा सम्बल जाए नगर वस, साढे तिन्न हथ्थ आप वडयावेगा। चार युग दा खेड़ा जाए ढट्ठ, नौं सौ चुरानवे चौकड़ी पन्ध मुकावेगा। सच धर्म दा खोल्हे हट्ट, कूड़ी क्रिया रोग गंवावेगा। चार वरनां देवे इक्को मत्त, ब्रह्म मति इक समझावेगा। ग़रीब निमाणयां रखे दे कर हथ्थ, कोझयां कमलयां गोद बहावेगा। शाह सुल्तानां झोली करे सक्ख, तख्त ताज सर्ब मिटावेगा। अन्तिम खेड़ा
सब दा करे भट्ठ, बण भठियाला अग्नी डाहवेगा। लख चुरासी विचों गुरमुख विरले लए रख, जिन्हां आपणा भेव खुल्हावेगा। पीर पैगम्बर गुर अवतार सब दा करे इकट्ठ, चार युग दा पन्ध मुकावेगा। प्रगट हो पुरख समरथ, धुर दा हुक्म इक सुणावेगा। जिस दा पन्ध मुकौदे नट्ठ नट्ठ, सो पांधी बण के आवेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, विष्न ब्रह्मा शिव तेरा लहिणा अन्त मुकावेगा। तेरा लहिणा अन्त मुकाएगा। अबिनाशी करता इक्को आएगा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग वेख वखाएगा। कलयुग अन्तिम फेरा पाएगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर आप उठाएगा। विष्न ब्रह्मा शिव नाल रलाएगा। करोड़ तेतीसा भेव चुकाएगा। ईसा मूसा पड़दा लाहेगा। मुख नकाब ना कोए रखाएगा। सच आदाब इक समझाएगा। हक़ जनाब फेरा पाएगा। आफ्ताब इक रुशनाएगा। महिबूब इक्को नज़री आएगा। सच अरूज सोभा पाएगा। मुरीद मुर्शद कर महिफ़ूज, महिफ़ल आपणी आप समझाएगा। दरगह साची वखाए हदूद, हाज़र हो के आप समझाएगा। जिस दा पढ़दे हज़ारा दरूद, इस्म आज़म आपणी कार कमाएगा। सो साहिब होए मौजूद, मौजूदगी सब दी वेख वखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्तिम लेख चुकाएगा। विष्न ब्रह्मा शिव रखणा याद, आदि पुरख आप समझाईआ। जुग चौकड़ी देवां दाद, गुर अवतार मात प्रगटाईआ। लेखा जाणा सन्त साध, भगत भगवान कर पढ़ाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड वजा नाद, पुरी लोअ करां शनवाईआ। लख चुरासी साजण साज, घर घर आपणा डेरा लाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चला जहाज़, चप्पू इक्को हथ्थ उठाईआ । गुर अवतारां पीर पैगम्बरां धुर दी मार आवाज़, इकट्ठे इक्को घर कराईआ। वेखो हरि का कलमा सच निमाज़, नमाज़ी आपणा भेव जणाईआ । जिस साजण ल्या साज, सो सज्जण रिहा उठाईआ। सच दुआरे आउणा भाज, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। सचखण्ड दा वेखो राज, रयत्त इक्को रिहा बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम मेला लए मिलाईआ। कलयुग वेला अन्तिम आवेगा। सच अमाम फेरा पावेगा। धुर कलाम इक जणावेगा। सच पैग़ाम इक पुचावेगा। चौदां सदीआं जो होए बदनाम, बदी सब दी वेख वखावेगा। जिस ने पीर पैगम्बर कीते ग़ुलाम, सो बरदे बन्न्ह ल्यावेगा। चार कुण्ट रहिण ना देवे कोई हराम, हरामी सारे वेख वखावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल अन्तिम फेरा पावेगा। कल अन्तिम हरि जू आया ए। नर नरेश रूप वटाया ए। दर दरवेश फेरा पाया ए। विष्न ब्रह्मा शिव उठाया ए। अन्तर जणाए इक्को लिव, बाहरों नाद ना कोए वजाया ए। डूंग्घी धार खोल्हे भेव, अभेद आप दृढ़ाया ए। जुग जुग करो साची सेव, सेवा हरि जू लेखे लाया ए। देवणहारा अगम्मी मेव, अमृत फल इक वखाया ए। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप दरसाया ए। साचा राह इक दरसाउँदा ए। सचखण्ड दुआर वडयाउँदा ए। लोकमात वेस वटाउँदा ए। नर नरायण नाउँ धराउँदा ए। सीस जगदीश ताज सुहाउँदा ए। आपणे मुख आप वखाउँदा ए। दो जहानां दु:ख गवाउँदा ए। जुग चौकड़ी जो सुखणा रहे सुख, तिन्हां आसा पूर कराउँदा ए। जन भगतां लाहे लग्गी भुक्ख, जन्म कर्म रोग मिटाउँदा ए। साची गोदी लए चुक्क, चुक्क चुक्क ख़ुशी आप मनौंदा ए। दूर दुराडयां लए पुच्छ, नेरन नेरा नज़री आउँदा ए। सति सतिवादी वेखे झुक, शहिनशाह आपणी वंड वंडाउँदा ए। कलयुग अन्तिम बूटा देवे पुट्ट, धुर दा माली फेरा पाउँदा ए। श्री भगवान नालों गए जो रुट्ठ, तिन्हां दोज़ख़ अग्न तपाउँदा ए। विष्न ब्रह्मा शिव अन्त कोई ना रहे लुक, लुक्या आपणा पड़दा लौंहदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाउँदा ए। साची करनी हरि कमाउँदा ए। निहकलंक नाउँ धराउँदा ए। शब्दी डंक इक वजाउँदा ए। गुर अवतार आप उठाउँदा ए। दर दुआर बंक बणाउँदा ए। साचा हुक्म इक सुणाउँदा ए। चार युग दे विछड़े यार मिलाउँदा ए। दीन मज़्हब दा मोह चुकाउँदा ए। साची सो इक सुणाउँदा ए। तुसीं मेरे गए हो, होका हरि जू इक अलाउँदा ए। दूजा रहे ना कोए को, कोटी कोट उठाउँदा ए। घर दीपक करे लो, अज्ञान अन्धेर मिटाउँदा ए। आत्म परमात्म जाए छोह, ब्रह्म पारब्रह्म समाउँदा ए। कूड़ी क्रिया सब तों लए खोह, ख़ाली हथ्थ फिराउँदा ए। गुर अवतार पीर पैगम्बर किसे नाल ना करे धरोह, धोखा दे ना कोए भुलाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग वेला अन्त सुहाउँदा ए। कलयुग वेला अन्त सुहाउँदा ए। नानक लेखा पूर कराउँदा ए। कल कल्की वेस वटाउँदा ए। सृष्ट सबाई मरदी आप बचौंदा ए। माणस जन्म सृष्टी हरदी, साचा सुख़न आप सुणाउँदा ए। जिस साहिब कोलों गुरमुख आसा डरदी, तिस सतिगुर आप मिलाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल वखाउँदा ए। हरि आपणी खेल वखावेगा। इक्की सावण दया कमावेगा। पतित पावण लेख लिखावेगा। लिख्या लेख ना कोए मिटावेगा। कलयुग कूड़ा भेख चुकावेगा। साचा देस इक वसावेगा। नर नरेश वेख वखावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कल आप वरतावेगा। साची कल प्रभू वरतावेगा। चार कुण्ट अन्धेरा छावेगा। साचा चन्द नज़र ना आवेगा। टुट्टी गंढ्ढ ना कोए वखावेगा। सृष्ट सबाई पावे डण्ड, हरि का नाम ना कोए ध्यावेगा। कलयुग जीव होई नार रंड, हरि कन्त ना कोए हंढ्ढावेगा। लख चुरासी भागां मंद, चारों कुण्ट वेख वखावेगा। जिन्हां साहिब दा गाया सच्चा छन्द, तिन्हां आपणा रंग वखावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी पूरी करे मंग, मांगत नज़र कोई ना आवेगा। हरि मंगता इक उपजाइंदा, पारब्रह्म करतार। जुग चौकड़ी
वेख वखाइंदा, निरगुण सरगुण लै अवतार । जीव जंत वेख वखाइंदा, लख चुरासी पावे सार। शास्त्र सिमरत वेद पुराण आप उपजाइंदा, गीता ज्ञान दए आधार। अञ्जील कुरान तीस बतीस आप समझाइंदा, सच हदीस परवरदिगार। मुकामे हक़ सोभा पाइंदा, शाह पातशाह सच्ची सरकार। राम रहीम रहमान आप अख्वाइंदा, रहबर बणे विच संसार। कलयुग अन्तिम मेट मिटाइंदा, सतिजुग साचा करे उज्यार। साची रुत्त इक सुहाइंदा, सचखण्ड निवासी सांझा यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुर दी धार। धुर दी धार आप समझाएगा। जुग चौकड़ी लेख मुकाएगा। दो जहान वेख वखाएगा। राज राजान डेरा ढाहेगा। शाह सुल्तान इक हो जाएगा। मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला, इलाही नूर इक चमकाएगा। दो जहानां देवे सद्दा, सद आवाज़ इक सुणाएगा। पन्द्रां कत्तक आवे भज्जा, पारब्रह्म प्रभ फेरा पाएगा। सच दुआरे बहि के सजा, भगत दुआर इक वडयाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलाएगा। भगत दुआर सच्ची सरकार, सच सिँघासण सोभा पाईआ। दिल्ली तख्त दिली दिलदार, दिलबर आपणा लए बणाईआ। आपे तालब पूरी करे आपणी तलब तलबगार, ताकत आपणे हथ्थ रखाईआ। वरते हुक्म इक संसार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। वाली हिन्द होणा ख्वार, होणी सब दे सिर ते छाईआ। आउणा पए सच दरबार, नंगी पैरीं फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दो इक वंड वंडाईआ। दो इक दा सच्चा गानां, सो साहिब आप बंधाईआ। प्रगट हो श्री भगवाना, भगवन आपणी कार कमाईआ। लेखा जाणे दो जहानां, ज़िमीं असमानां पड़दा लाहीआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दए परवाना, धुर फ़रमाना आप जणाईआ। पिछला छड्डणा पए ईमाना, आमल इक्को अमल कराईआ। सब ने गाउणा सच्चा गाणा, सोहँ राग इक अलाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश करे परवाना, हिंदू मुस्लिम सिख ईसाई इक पढ़ाईआ। कलमा रसूल सच्चा गाणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका एक दए जणाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे हस्सण, प्रभ दर ते ख़ुशी मनाईआ। वड वड्याई प्रभ आया मार्ग दस्सण, निरगुण आपणा वेस वटाईआ । हर हिरदे अन्दर आया वसण, हरि मन्दिर रूप वखाईआ। तीर अणयाला आया कसण, तिक्खी मुखी धार चलाईआ। कूड़ी क्रिया आया झस्सण, चरणां हेठ दबाईआ। लख चुरासी विचों वरोले मक्खण, नाम मधाणा इक्को पाईआ। जन भगतां खोल्हे इक्को अक्खन, सो अक्ख आपणे नाल मिलाईआ। साचे काअबे कराए आपणा हजन, हाजी आपणी दया जणाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड सत्त दीप जीव जंत साध सन्त किसे ना देवे भज्जण, भज्जयां राह नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दृष्टी दए खुल्हाईआ। साची दृष्टी देवे खोल्ह, दृष्टांत इक्को इक जणाइंदा। सृष्टी
मालक बोले बोल, अनबोलत राग अलाइंदा। गुरमुख वसो प्रभ दे कोल, बिन भगतां श्री भगवान ना सोभा पाइंदा। दर आ के पड़दे लवो खोल्ह, बंद ताकी कुण्डा लाहइंदा। घर शब्द अगम्मी सुणो ढोल, अनहद नादी नाद सुणाइंदा। आत्म परमात्म मिल के करो चोल्ह, साची सेजा इक सुहाइंदा। हरि का रूप कोई ना जाणे पंडत पांधा रौल, पढ़यां हथ्थ किसे ना आइंदा। जुग चौकड़ी निरगुण तैनूं सरगुण करदा रिहा मखौल, मसख़रा तेरा रूप वटाइंदा। तेरा अन्त ना पाए कोई उपर धौल, धरनी धरत समझ ना कोए समझाइंदा। विष्नूं तेरा पूरा करे कौल, ब्रह्मे तेरा इकरार वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां रखे अडोल, अडुल आपणे रंग रंगाइंदा। साचे रंग रंगे भगवन्त, भगवन आपणी दया कमाईआ। सतिजुग तेरा साचा मंत, मन्त्र इक्को नाम पढ़ाईआ। गढ़ तोड़े हउमें हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। मेल मिलावा साची संगत, सगला संग निभाईआ। भेव खुलाए बोध अगाधा आत्म पंडत, परमात्म करे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा इक प्रगटाईआ । सचखण्ड दुआरा प्रगटे मात, धरत धवल आप सुहाइंदा। चार वरन बणाए इक जमात, अक्खर वक्खर इक पढ़ाइंदा। कलयुग मेटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाइंदा। पुरख अकाल सज्जण साक, दीन दयाल दया कमाइंदा। जन भगतां खोल्ह ताक, आपणा घर वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साची कल वरताइंदा। सतिजुग वरते साची कल, कलधारी आप वरताईआ। नव खण्ड जाए हल, धरनी धीर ना कोए धराईआ। सृष्ट सबाई वेखे डूंग्घी डल, डूंग्घा सागर तरन कोए ना पाईआ। सिंमल नज़र ना आए फल, ख़ाली रुक्ख फुल्ल रहे महकाईआ। अमृत मिले ना कोई जल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेखण आईआ। कलयुग अन्तिम वेखणहारा, एकँकारा आप अख्वाइंदा। सो पुरख निरँजण निरगुण धारा, हरि पुरख निरँजण फेरा पाइंदा। एकँकारा कर पसारा, आदि निरँजण डगमगाइंदा। अबिनाशी करता ला अखाड़ा, लख चुरासी नाच नचाइंदा। श्री भगवान वजावे ताड़ा, ताल इक्को इक समझाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म दस्से भेव न्यारा, निरगुण आपणा राह समझाइंदा। सोहँ शब्द सच जैकारा, आदि जुगादि आप रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दी साची धारा, थिर घर दा इक पसारा, कलयुग दी अन्तिम वारा, लोकमात आप जणाइंदा। लोकमात कल अन्तिम वेला, वेला वक्त समझ ना आईआ। श्री भगवान सज्जण सुहेला, सांझा पीर फेरा पाईआ। वसणहारा सदा रंग नवेला, निरगुण आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जाता वड वड्याईआ। जोती जाता आदि निरँजण, जुग चौकड़ी खेल खिलाइंदा। सतिगुर साहिब दर्द दु:ख भय भंजन, भव
सागर पार कराइंदा। चरण धूढ़ी देवे मजन, दुरमति मैल धवाइंदा। नेत्र नाम पाए अंजन, अज्ञान अन्धेर गंवाइंदा। कलयुग अन्त सन्त सुहेले आया सद्दण, धुर संदेसा आप सुणाइंदा। जोत सरूप जोती मघन, साची लग्न इक लगाइंदा। त्रैगुण मेटे लग्गी अग्न, अमृत मेघ मेघ बरसाइंदा। नाम साचा लाए मुख सगन, साचा संग बणाइंदा। आत्म परमात्म तेरा इक्को भजन, सोहँ ढोला राग अलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा नाम समझाइंदा। सतिजुग सच्चा इक्को नाम, अमृत बाणी रस जणाईआ। सतिजुग सच्चे इक्को काम, निहकर्मी आप समझाईआ। सतिजुग सच्चे इक्को राम, राम रूप हरि वखाईआ। सतिजुग सच्चे इक्को काहन, साची बंसुरी नाम शनवाईआ। सतिजुग साचे इक्को अमाम, इक्को कलमा दए पढ़ाईआ। सतिजुग सच्चे इक मकान, मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मट्ठ गुरुदुआरा इक्को नज़री आईआ। सतिजुग सच्चे इक्को तीर्थ तट, सरोवर इक्को इक सुहाईआ। सतिजुग सच्चे खुल्हे इक्को हट्ट, चार वरन वणज वखाईआ। सतिजुग सच्चे इक्को मति, मनमति रहिण ना पाईआ। सतिजुग सच्चे इक्को रत्त, नाड़ बहत्तर रत्त ना कोए उबलाईआ। सतिजुग सच्चे इक्को वत, बीज मन्त्र घर घर दए बिजाईआ। सतिजुग सच्चे इक्को रथ, बण रथवाई आप चलाईआ। सतिजुग सच्चे पाए नथ्थ, नाम डोरी हथ्थ उठाईआ। सतिजुग सच्चे सोहँ ढोला लैणा रट, चारे युग ख़ुशी मनाईआ। द्वापर त्रेता चरणी रहे ढट्ठ, कलयुग रोवे मारे धाहींआ। दरोही ख़ुदाए मेरी होई बस्स, बसता अलिफ़ ये बंधाईआ। अक्खरां नाल गाया ना जाए जस, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। लभ्भयां किसे ना आयों हथ्थ, प्रभ तेरी वड वड्याईआ। कलयुग अन्तिम हो प्रगट, जन भगतां इक बुझाईआ। हिरदे अन्दर गिउँ वस, वास्ता आपणे नाल पाईआ। अमृत निझर दित्ता रस, झिरना इक्को इक झिराईआ। दूई द्वैती मिटी वट, शरअ शरीअत नज़र कोए ना आईआ। साचा मार्ग दित्ता दस्स, दहि दिशा वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे मेल मिलाईआ। घर साचे हरि मिलंदड़ा, मेहरवान भगवान। कलयुग अन्तिम वेस वटंदड़ा, योद्धा सूरबीर बलवान। गुर अवतार आप उठंदड़ा, पीर पैगम्बरां देवे ध्यान। विष्न ब्रह्मा शिव नाल रलंदड़ा, हुक्म सुणाए हुक्मरान। कलयुग अन्तिम पन्ध मुकन्दड़ा, कूड़ी क्रिया मिटे निशान। सतिजुग साचा आप उठंदड़ा, साचा युग करे सवाधान। साचा नाम झोली पवंदड़ा, सोहँ देवे दान। मस्तक टिक्का इक लगंदड़ा, जोती नूर जगे जहान। बजर कपाटी तोड़ तुड़ंदड़ा, बख्शणहारा चरण कँवल ध्यान। आत्म सेज इक सुहंदड़ा, सच दुआरे हो मेहरवान। आत्म परमात्म मेल मिलंदड़ा, आवण जावण चुक्के काण। सुरती शब्दी गंढ्ढ पवंदड़ा, नाता जोड़े नौजवान। अंगीकार आप अख्वंदड़ा, लेखा जाणे गोपी काहन। साचा मन्दिर इक वसंदड़ा, भगत दुआरा करे परवान। पन्द्रां कत्तक हुक्म वरतन्दड़ा,
कलयुग क्रिया पूरी कीती आण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे दो जहान। दो जहानां बण के वाली, वली अहिद ना कोए बणाइंदा। पन्द्रां कत्तक चौथे युग कर के ख़ाली, चारों कुण्ट आप फिराइंदा। चल्ल के आए धुर दा माली, जो बाग़ीचा आदि लगाइंदा। जिस दे अग्गे विष्न ब्रह्मा शिव स्वाली, सब दी आसा पूर कराइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर शब्दी करदे रहे दलाली, जुग चौकड़ी खेल कराइंदा। खेल दस्सदे रहे हक़ हलाली, हकीकत इक्को इक वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि आपणा हुक्म वरताइंदा। हुक्म वरते दो जहान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सचखण्ड निवासी धुर फ़रमान, धर्म संदेसा इक जणाईआ। नर नरेसा वड प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मन्नण इक्को आण, दूजा राह ना कोए वखाईआ। पन्द्रां कत्तक सारे इकट्ठे हो के आपणा आपणा देण ब्यान, कीती करनी सर्ब जणाईआ। तेरे हथ्थ श्री भगवान, आपणी डोर फड़ाईआ। किसे दी करे ना कोई कमान, हुक्म देवे ना वाहो दाहीआ। तेरे बालक बच्चे नढ्ढे नादान, तेरे चरणां सीस झुकाईआ। तेरा संदेसा सुण फ़रमान, सब ने ख़ुशी मनाईआ। कलयुग अन्तिम तेरी तक्कदे गए आण, इक्को ओट रखाईआ। कवण वेला साहिब सतिगुर वेखे आण, प्रभ आपणा फेरा पाईआ। तेरे अग्गे साडा ख़ाली दिसे मैदान, शस्त्र हथ्थ ना कोए उठाईआ। योद्धा हो के फिर बलवान, बलधारी तेरी शरनाईआ। तेरा झुलणा इक निशान, पुरख अकाल तेरे नाम वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग लैणा लाईआ। पन्द्रां कत्तक लेखा लिख के, हथ्थ फड़ावांगे। सारे इकट्ठे आईए मिथ के, मिथ्या सर्ब जहान करावांगे। तेरी नज़री आईए दिस के, दिशा तेरी वंड वंडावांगे। तेरे पेशी आईए पिस के, कलयुग चक्की अन्त चलावांगे। तेरे हुक्मे उत्तों कलयुग जीव सारे खिसके, फड़ सारे बन्न्ह ल्यावांगे। दो जहानां विचों फिटके, डूंग्घी भँवरी अन्त रुढ़ावांगे। तेरा नाम मधाणा रिड़के, नेत्रा गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणी हथ्थीं खिच खिचावांगे। जेहड़े तेरीआं उडीकां करदे चिर के, तिन्हां सोइआं आप उठावांगे। वेखो हाल सच्चे पिर दे, पिता परमेश्वर तेरे नाल मिलावांगे। दीन मज़्हब जो आपो विच दी भिड़दे, तिन्हां फड़ के ख़ाक रलावांगे। जुग चौकड़ी तेरे गेड़े गिढ़दे, कलयुग उलटी लट्ठ गिढ़ावांगे। शाह सुल्तान वेखो तख्तों रिड़्हदे, सम्मत इक्की वंड वंडावांगे। जन भगतां हिरदे कदी ना फिरदे, तेरे भगत तेरे नाल मिलावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरा वेख वखावांगे। गुर अवतार सारे आउणगे। पन्द्रां कत्तक रुत्त सुहाउणगे। छत्र सीस इक झुलाउणगे। जगदीश पुरख इक मन्नाउणगे। हदीस इक्को इक पड़ौ्हणगे। राग छत्तीस नैण शरमाउणगे। बीस इकीस ख़ुशी मनाउणगे। जो चिट्टे उते काली पा के गए लीक,
सो गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणी अक्खीं वेख प्रभ अग्गे आप टिकाउणगे। तेरे दर तों मंगदे रहे भीख, भिक्खक हो के एह सुणाउणगे। कलयुग अन्तिम साडा साहिब सब नूं लए जीत, निहकलंक तेरी सरन सर्ब तकाउणगे। एथे ओथे दो जहान तेरा गौण इक्को गीत, मन्दिर मसीत तेरा राह तकाउणगे। सदी चौधवीं रही बीत, बिस्तरे सारे आप उठाउणगे। किसे ना मिले मंगयां भीख, दर दर भुक्खे पेट वजाउणगे। शाह सुल्तानां होणा ढीठ, ग़रीब निमाणे तेरा नाम ध्यााउणगे। तेरे नाम दी चले इक्को रीत, दूजा राह ना कोए लगाउणगे। तेरे चरणां लग्गे प्रीत, परम पुरख तेरी ओट सर्ब रखाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देणा साचा वर, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान तेरा हुक्म इक सुणाउणगे। तेरा हुक्म इक अवल्लड़ा, समझ किसे ना आईआ। जुग जुग देवें आप इकल्लड़ा, बेपरवाह तेरी बेपरवाहीआ। कलयुग अन्त धाम इक्को मल्लड़ा, सम्बल नगर डेरा लाईआ। महल अटल इक अटलड़ा, अचल्ल नज़री आईआ। धुर दा दीपक सच्चा बलड़ा, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। नाम संदेसा साचा घल्लड़ा, घर घर करें पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, साची करनी कार कमाईआ। साची करनी कर कार, करते तेरे हथ्थ वड्याईआ। सदी चौधवीं रोंदे चार यार, साचा संग ना कोए निभाईआ। अल्ला राणी नार मुटयार, कन्या कुँवार ना कोए प्रनाईआ। झूठा करया जगत शृंगार, कज्जल नैण धार बंधाईआ। लाल मैंहदी कर प्यार, कूड़ी क्रिया रंग वखाईआ। अन्तिम रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। चौदां तबक सुणे ना कोई पुकार, इक चार ना कोए शनवाईआ। इक इकल्ला एकँकार, चौथे युग फेरा पाईआ। डुब्बदे पाहन लाए पार, पाथर आपणा चरण छुहाईआ। सखी सरवर इक सरदार, सच सुल्तान वड वड्याईआ । रहबर बणया परवरदिगार, बेपरवाही विच समाईआ। ख़ालक ख़लक लए उठाल, धुर संदेसा इक जणाईआ। सब दे सिर कूके काल, कलयुग नगारा काल वजाईआ। कोई ना पुच्छे मुरीदां हाल, मुर्शद बैठे मुख छुपाईआ। मक्का काअबा रहे भाल, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा रिहा मुकाईआ। सब दा लेखा मुक्कदा जांदा, मुक्के जगत लोकाईआ । कलयुग अन्तिम थक्का मांदा, आपणा बेड़ा रिहा डुबाईआ। चारों कुण्ट वेख वखांदा, साचा संग ना कोए रखाईआ। भरमे भुल्ला पंडत पांधा, पांधा कुण्डली रास ना कोए जणाईआ। चौदां विद्या अन्तर आंधा, बसन्तर अग्न रही जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कल कल्की खेल रचाईआ। कल कल्की खेल करे गोबिन्द, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। लेखा जाणे डूंग्घी भँवरी सागर सिन्ध, गहर गवर बेपरवाहीआ। तख्तों लाहे सुरप्त राजा इंद, शंकर लेखा मूल चुकाईआ।
ब्रह्मा पारब्रह्म प्रभ वेखे आपणी बिंद, विष्नूं विश्व धार समझाईआ। दीन दयाल बण बख्शंद, बख्शिश आपणी आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर दा सच विहारा, करे कराए करतारा, कुदरत करता वेख वखाईआ। कुदरत करता वेखण आया, वेद शास्त्र भेव ना आईआ। लेखा जाणे त्रैगुण माया, त्रै त्रै पड़दा आप उठाईआ। पंज तत तन भेव चुकाया, घर वज्जे नाम वधाईआ। सम्बल नगर डेरा लाया, संभल संभल चरण टिकाईआ। अबिनाशी करता नज़र ना आया, धरनी धरत सोभा पाईआ। धुर दा बकता बोल सुणाया, सुणे सर्ब लोकाईआ। जुग जुग रच्छया करदा आया, जन भगतां लए तराईआ। कलयुग अन्तिम वेख वखाया, गुरमुख गुर गुर लए उठाईआ। भगत दवारे लए बहाया, साहिब सतिगुर कर कुड़माईआ। सुरती शब्दी मेल मिलाया, अनन्द मंगल इक्को गाईआ। साची जोड़ी जोड़ जुड़ाया, घोड़ी नाम आप चढ़ाईआ। थोड़ी थोड़ी संगत दए समझाया, बौहड़ी बौहड़ी करे सर्ब लोकाईआ। लख चुरासी कौड़ी वेल वेख वखाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अमृत रस गुरमुखां विच भराईआ। अंमित रस इक अनूठा, सो साहिब आप उपजाइंदा। दीन दयाल ठाकर स्वामी तुट्ठा, मेहरवान दया कमाइंदा। गुरसिखां उठावे जिउँ माँ करे लाड आपणे पुत्ता, बिन पिता पुत्त गोद ना सोभा पाइंदा। किसे कम्म ना पीता आउणा हुक्का, हुक्म धुर दा आप जणाइंदा। औह वेखो पीर पैगम्बर अग्गों वखावण इक्को मुक्का, मुख़बर हरि जू आप हो जाइंदा। अञ्जील कुरान जेहड़े दे के गए रुक्का, सो रुख़सत कट के अन्तिम वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार पीर पैगम्बर इक्को दर सुहाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखण आए, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। साडी सिख्या सारे गए भुलाए, धुर दा हुक्म सीस ना कोए टिकाईआ। तेई अवतार रहे शरमाए, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। भगत अठारां रहे कुरलाए, कबीर जुलाहा रोवे मारे धाहींआ। कलयुग जीव मेरा साहिब क्यों गए भुलाए, जिस दिती माण वड्याईआ। राम कृष्न ना किसे नज़री आए, इष्ट दृष्ट ना कोए खुल्हाईआ। साचे हुजरे कोई चढ़न ना पाए, जगत मुजरा वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। आबरू इज्ज़त गए गंवाए, बेइज्ज़त देण दुहाईआ। साची ख़िदमत ना कोए कमाए, ख़ादम नज़र कोए ना आईआ। फ़ितरत गए सर्ब मिटाए, ऐश इशर्त इक हंढ्ढाईआ। सिख़र चोटी चढ़ के कोई रास ना पाए, महिबूब बैठा मुख छुपाईआ। विछड़ विछड़ सारे देण दुहाए, दरोही दरोही रहे सुणाईआ। बिखर बिखर मणके लए गंवाए, गानी कंठ ना कोए बंधाईआ। तसबी हथ्थ ना कोए उठाए, मन का मणका ना कोए भवाईआ। नील वस्त्र ना कोए रंगाए, नीली धार पन्ध ना कोए मुकाईआ। काला सूसा ना कोई तन छुहाए, ईसा मूसा ना दए गवाहीआ। सच हदीसा ना कोई पढ़ाए, अलिफ़ ये रही कुरलाईआ। साचा मकतब
कोई नज़र ना आए, मतलब सके ना कोए समझाईआ। ऐन ग़ैन ना कोई दृढ़ाए, हमज़ा रमज़ ना कोए लगाईआ। ज़ेर ज़बर ना कोई समझाए, नुक्ता नून ना कोए मिटाईआ। बेख़बर ख़बर ना कोई सुणाए, ख़ाह मख़ाह लड़े जगत लोकाईआ। सबर प्याला जाम ना कोई प्याए, आबेहयात ना मुख लगाईआ। सच लुग़ात ना कोई वखाए, जिस दा अक्खर समझ कोई ना पाईआ। बिन वफ़ात कोई नज़र ना आए, फ़तवे सब दे उते लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक दे दे साचा वर, कलयुग अन्त तेरी सरनाईआ। कलयुग अन्त मेरे महिबूब, वास्ता तेरे नाल बंधाईआ। बाकी सारे होए मौकूफ़, मुफ़लस दिसे सर्ब लोकाईआ। पीर पैगम्बरां कोलों ख़ुसणे हकूक, हक़ तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं आप होणा मसरूफ़, आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जलवागर कर रुशनाईआ। जलवागर तेरी रुशनाई, रोशन ज़मीर इक जणाईआ। बेपरवाह तेरी बेपरवाही, बेपरवाही खेल खिलाईआ। परवरदिगार तेरी वड्याई, पर्दानशीं तेरा पर्दा दए चुकाईआ। कागद कलम ना जाणे शाही, अञ्जील कुरान समझ ना पाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद इक्को रमज़ लगाई, रमज़ान विच फ़ाके दित्ते कटाईआ। सच ईमान इक दृढ़ाई, इबनुलवक्त आप समझाईआ। सच शहादत इक रखाई, शहिनशाह आपणी दया कमाईआ। इबादत इक्को इक वखाई, काया काअबा पढ़े कलमा, बुतखाना बणे मैख़ाना, विच फिरे इक दीवाना, दीन दुनी जिस समझ कोए ना पाईआ। सो साहिब कलयुग अन्तिम लै के आए परवाना, लेखा जाणे दो जहानां, नूर इलाही नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सदी चौधवीं तेरा तग़मा, पीर पैगम्बर धुर दा सुणो उठ के नग़मा, हाज़रीन नाज़रीन नायक सहायक ख़ालक ख़लक आप जणाईआ। ख़ालक ख़लक कहे मबीन, महिव तेरे हथ्थ वड्याईआ। पीर पैगम्बर तेरा करन यकीन, बण बरदे सीस झुकाईआ। हुक्मे अन्दर कर इक तलकीन, तकवा इक जणाईआ। पन्द्रां कत्तक सब ने बणना दर मस्कीन, मस्ती सब दी देवे लाहीआ। दर दरवेश होण अधीन, आदाब सलाम इक कराईआ। जो दस्सदे गए गोईपेशीन, सो आपणा हक़ देण हथ्थ फड़ाईआ। लेखा चुक्के नर मदीन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताईआ। साचा हुक्म देवे कलाम, कलमा नबी पढ़ाईआ। सजदा सीस करे सलाम, इक ध्यान लगाईआ। दो इक दा सच निशान, दो जहान झुलाईआ। इक्की सावण इक अमाम, बेपरवाह फेरा पाईआ। शाह पातशाह श्री भगवान, शहिनशाह इक अख्वाईआ। तख्त निवासी हुक्मरान, धुर संदेसा आप सुणाईआ। सतिजुग साचे हो प्रधान, कलयुग कूड़ी मिटे छाहीआ। चार वरनां मिले ज्ञान, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। आत्म परमात्म मिले आण, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। हरिसंगत तेरा आउणा जाणा होया परवान, माणस जन्म
वज्जे वधाईआ। सतिगुर पूरा साहिब सदा मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर नरेश इक हो जाईआ। नर नरेश भगत भगवान, दर साचे दया कमाइंदा। रल मिल गाओ एका गाण, गीत गोबिन्द जणाइंदा। सब दा इष्ट श्री भगवान, पुरख अकाल नज़री आइंदा । जुग चौकड़ी देवे दान, भगत वछल झोली आप भराइंदा। ध्रू प्रहिलाद तारे आण, बल बावन वेख वखाइंदा। अमरीक करे कल्याण, जनक रंग रंगाइंदा। हरी चन्द कर परवान, बिदर सुदामा वेख वखाइंदा। जै देव कर प्रधान, पाती पाती आप पढ़ाइंदा। धन्ने सधने हो मेहरवान, बेणी आपणी गंढ्ढ खुलाइंदा। रविदास चुमारे दे निशान, कंगण कसीरा रूप वटाइंदा। कबीर जुलाहे ताणा तणे आण, तन्दन तन्द गंढ्ढ पवाइंदा। सैण नाई हो मेहरवान, राज राजान सेव कमाइंदा। गनका बद्धक पूतना तारे आप भगवान, सिर मेहर हथ्थ टिकाइंदा । जुग विछड़े मेले आण, नामे छप्पर छन्न छुहाइंदा। नानक गोबिन्द कर परवान, छत्ती युग दी वंड वंडाइंदा। जुग चौकड़ी खेल महान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढ्ढाइंदा। कलयुग अन्तिम हो प्रधान, निहकलंका नाउँ रखाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ दा इक निशान, साची वस्त आप प्रगटाइंदा। नौ दुआरे खोल्ह दुकान, सृष्ट सबाई आप समझाइंदा। भगत दुआरा कर परवान, साची वंडण वंड वंडाइंदा। जिस गृह वसे नौजवान, सच सिँघासण डेरा लाइंदा। धुर दा देवे इक फ़रमान, भेव अभेदा आप खुलाइंदा। सत्तर बहत्तर चुहत्तर करे परवान, पंचम पंच परपंच मेट मिटाइंदा। चार युग दा सच विधान, विद्दत आपणी कार कमाइंदा। वीह सौ वीह बिक्रमी खेल करे महान, मतलब इक्को इक जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सब नूं इक्को हुक्म वरताइंदा। सब ने मन्नणा हुक्म एक, एकँकार आप वरताईआ। नौ खण्ड पृथ्मी रखे टेक, दो जहान करे जणाईआ। पुरख अकाल धर के भेख, अवल्लड़ा वेस वटाईआ । वसणहारा साचे देस, सम्बल आपणी रुत्त सुहाईआ। लख चुरासी रिहा वेख, आप नज़र किसे ना आईआ। गुरमुख विरले करे हेत, फड़ बांहों गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे आप तराईआ।