पुस्तकालयभाग १५

२६ सावण २०२० बिक्रमी माधा सिँघ दे गृह चीमा कलां ज़िला अमृतसर

सचखण्ड निवासी सच दरबार, सो पुरख निरँजण आप लगाइंदा। दर दरवेश चोबदार, हरि पुरख निरँजण आप अख्वाइंदा। एकँकार सेवादार, सच साचा चाकर सेव कमाइंदा। आदि निरँजण कर उज्यार, निरगुण जोत नूर रुशनाइंदा। अबिनाशी करता बण के हुक्मरान, तख्त निवासी साचे तख्त सोभा पाइंदा। श्री भगवान सच निशान, निरगुण निरवैर आप उठाइंदा। पारब्रह्म प्रभ हो प्रधान, सति प्रधानगी आप कमाइंदा। भूपत भूप राज राजान, शहिनशाह आपणी खेल रचाइंदा। धुर संदेसा इक फ़रमान, धुरदरगाही आप उपजाइंदा। मुकामे हक़ खेल महान, परवरदिगार भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप उपाइंदा। साचा हुक्म वरते निरँकार, दूजा संग ना कोए रखाईआ। सच दुआरे हो तैयार, सति सतिवादी ख़ुशी मनाईआ। आदि जुगादी भेव न्यार, अपरम्पर स्वामी आप खुल्हाईआ। जोती शब्दी करे ख़बरदार, सच संदेसा इक सुणाईआ। नर नरेशा शाहकार, पातशाह बेपरवाहीआ। अगम्म अथाह हो उज्यार, सच विहार इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप रचाईआ। साची खेल रचे भगवान, हरि करता वेख वखाइंदा। निरगुण दाता नौजवान, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। दीपक जोती जगे महान, बाती तेल ना कोए पाइंदा। सुहाए भूमका सच अस्थान, सचखण्ड दुआर आप वड्याइंदा। छप्पर छन्न ना कोए मकान, चार दीवार ना कोए वखाइंदा। सूरज चन्द ना कोए महान, मण्डल मण्डप ना कोए डगमगाइंदा। ना कोई ज़िमीं दिसे असमान, समुंद सागर संग ना कोए रखाइंदा। करे खेल आप मेहरवान, मिहबान बीदो आपणी कार आप कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा आप सुहाइंदा । सच दुआर सोभावन्त, सो साहिब आप सुहाईआ। निरगुण निरगुण नर हरि नरायण बण बण कन्त, सच कन्तूहल सेज सुहाईआ। धार अगम्म बणाए बणत, ना को पिता ना कोए माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी जुग चौकड़ी सदा निहकामी, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल अपारा, आदि जुगादी आप कराइंदा। लेखा जाणे धुर दरबारा, दरगाह साची सोभा पाइंदा। शब्दी सुत सुत दुलारा, विष्न ब्रह्मा शिव जोड़ जुड़ाइंदा। लख चुरासी ला अखाड़ा, चारे खाणी नाच नचाइंदा। चारे बाणी बोल जैकारा, शब्द अनादी राग अलाइंदा। दीआ बाती कमलापाती कर उज्यारा, जोत निरँजण डगमगाइंदा। जुग चौकड़ी वेखे वारो वारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढ्ढाइंदा। त्रैगुण माया भर भण्डारा, पंचम वस्त आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल करे करतार, आपणे हथ्थ रखे

वड्याईआ। निरगुण सरगुण बन्न्हे धार, धरनी धरत धवल वड्याईआ। पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड महल अटल उसार, अचल्ल अटल दए सुहाईआ। रवि ससि कर उज्यार, जोती किरन नूर रुशनाईआ। बोध अगाध शब्द जैकार, विष्न ब्रह्मा शिव पढ़ाईआ। सच तौफ़ीक परवरदिगार, लाशरीक नूर इलाहीआ। हकीकत खोल्हे आप किवाड़, हक़ हकूक दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रचना आप रचाईआ। साची रचना रच भगवन्त, नर हरि आपणी कार कमाइंदा। आपे आदि आपे अन्त, मध आपणा खेल वखाइंदा। आपे नार आपे कन्त, सेज सुहञ्जणी आप हंढ्ढाइंदा। आपे मणीआ आपे मंत, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाइंदा। आपे जीव आपे जंत, साध सन्त आप हो आइंदा। आपे बोध अगाधा होए पंडत, ज्ञान गोझ आप समझाइंदा। आपे आदि जुगादी बणे अखण्डत, खण्ड खण्ड ना कोए कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा राह चलाइंदा। जुग जुग चलाए राह, हरि वड्डा वड वड्याईआ। दाता दानी बेपरवाह, निरगुण सरगुण भेव चुकाईआ। आत्म परमात्म बन्धन पा, ब्रह्म पारब्रह्म वंड वंडाईआ। ईश जीव रंग रंगा, जगदीश करे कुड़ामाईआ। सुरती शब्दी मेल मिला, मिलणी इक्को घर रखाईआ। लेखा लिख लिख कलम शाह, शास्त्र सिमरत करे पढ़ाईआ। वेद पुराणां दए समझा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी कार कमाईआ। आपणी करनी करे कार, कुदरत कादर वेख वखाइंदा। जुग चौकड़ी वेखे चार, कोटन कोटि काल बिताइंदा। दो जहानां खेल न्यार, चौदां तबकां भेव चुकाइंदा। लोक चौदां खोल्ह किवाड़, शब्दी निरगुण कुण्डा लाहइंदा। लख चुरासी कर पसार, घट घट अन्दर वेख वखाइंदा। सेवा ला गुरू अवतार, पीर पैगम्बर हुक्म मनाइंदा। शब्दी ढोला गा विच संसार, जुग चौकड़ी नाम प्रगटाइंदा। वेखे विगसे वारो वार, वेखणहारा नज़र किसे ना आइंदा। धुर संदेसा नर नरेशा शब्द अगम्मी देंदा रिहा सिरजणहार, सच सुच सच आप दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाइंदा। साचा खेल वखाए आप, निरगुण सरगुण दया कमाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दस्से जाप, निष्अक्खर अक्खर रूप वटाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर बातन करे बात, बैतल आपणा भेव चुकाईआ। सति धर्म इक बणाए प्रभ जमात, इक्को अक्खर आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नित नवित्त आपणा वेस वटाईआ। नित नवित्त वेस अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप वटाइंदा। हरि पुरख निरँजण इक इकल्ला, अक्ल कलधारी खेल कराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार फड़ाया पल्ला, पीर पैगम्बर आपणी गंढ्ढ पवाइंदा। जलवा नूर वखाया अल्ला, बिस्मिल आपणी कार कमाइंदा। जोती धार शब्दी रला, रूप रंग रेख साचे देस नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना आप मनाइंदा। धुर फ़रमाना देंदा आया, हरि शब्दी हुक्म मनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेवा लाया, दर बैठे सीस झुकाईआ। त्रैगुण माया राह जणाया, पंज तत करे कुड़माईआ। लख चुरासी बन्धन पाया, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। गुर अवतार नाल रलाया, पीर पैगम्बर वेख वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढ्ढाया, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग पन्ध मुकाईआ। सच संदेस धुर दा लेख आप समझाया, रमज़ समझ नाल मिलाईआ। कमचखेल हरि खेल खिलाया, अलनेक नूर ख़ुदाईआ। आलम उल्मा आप पढ़ाया, बेनज़ीर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी हुक्मे अन्दर, जुग चौकड़ी आप कराइंदा। पंज तत काया खोल्ह जन्दर, गुर अवतार पड़दा लाहइंदा। मन वासना बन्न्हे बन्दर, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाइंदा। भाग लग्गा डूंग्घे खण्डर, जोती दीप डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म वरते जग्ग, लोकमात वज्जे वधाईआ। सन्त सुहेले भगत भगवान आपे लभ्भ, लख चुरासी विचों मेल मिलाईआ। सच दुआरे निरगुण सद्द, सरगुण दए समझाईआ। कर प्रकाश उपर शाह रग, भेव अभेद खुल्हाईआ। नाम निधान वजाए नद, अनहद राग सुणाईआ। कूड़ी क्रिया पार हद्द, घर घर विच लए मिलाईआ। सच जणाए विश्व यद, वासतक आपणा भेव मिटाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म होण ना देवे अड्ड, हरिजन साचे जोड़ जुड़ाईआ। दुआर वखाए इक्को पद, पतिपरमेश्वर वज्जे वधाईआ। कोटन कोटि जुग गए लद, जुग चौकड़ी गेड़ा आप दिवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा समझाईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतार, लोकमात सेव कमाईआ। दोए जोड़ करदे गए निमस्कार, निउँ नउँ सजदा सीस झुकाईआ। तेरा नग़मा अगम्मी गुफ़तार, कलमा नबी रसूल पढ़ाईआ। तेरा सदका सिरजणहार, सिर सिर रिज़क सबाईआ। तेरा मन्दिर उच्च मनार, महिफ़ल इक्को नज़री आईआ। तेरा हुक्म अगम्म अपार, जुग चौकड़ी वरते बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराईआ। साचा खेल करे निरँकार, निरवैर दया कमाइंदा। गुर अवातर पीर पैगम्बर मंगदे गए दीदार, निरगुण निरवैर आपणा नूर आप चमकाइंदा। दर दरवेश बणदे रहे भिखार, खाली झोली सर्ब भराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा संग आप निभाइंदा। साचा संग निभाए एक, एका हथ्थ वड्डी वड्याईआ। तेई अवतारां दिती टेक, भगत अठारां भेव चुकाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद लिख्या लेख, लेखा लिखे बिन कलम शाहीआ। नानक गोबिन्द दस्सया भेत, श्री भगवान पड़दा लाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सारे मंगदे गए टेक, हरि चरण तेरी सरनाईआ। कवण वेला धारें भेख, जोती नूर करें रुशनाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए जणाईआ। आपणा लेखा दस्से भगवान, जुग चौकड़ी आप जणाईआ। नव नौ चार बीते विच जहान, थिर कोए रहिण ना पाईआ। कलयुग अन्त होए प्रधान, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। धर्म उठाए इक निशान, दो जहानां दए वखाईआ। सम्बल वसे सच मकान, डेरा इक्को घर लगाईआ। धुर संदेसा दे फ़रमान, शब्द अगम्मी आप जणाईआ। लेखा जाण राज राजान, भूपत भूप भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए मुकाईआ। साचा लेख मुकावे अन्त, अन्तष्करन सब दा वेख वखाइंदा। प्रगट हो श्री भगवन्त, भगवन आपणी कार कमाइंदा। लख चुरासी वेखे जीव जंत, साध असाध पड़दा लाहइंदा। आत्म परमात्म जणाए साचा मंत, मन्त्र इक्को इक समझाइंदा। सच सवाणी शब्द हाणी मेले कन्त, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाइंदा। गढ़ तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म आप समझाइंदा। सो पुरख निरँजण बण के पंडत, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा दर इक सुहाइंदा। साचा दर सोहे दरबार, घर साचे वज्जे वधाईआ। चार युग दे गुर अवतार, पीर पैगम्बर लए उठाईआ। इकट्ठे करे एको वार, एकँकारा आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ । कलयुग अन्तिम चार कुण्ट दहि दिशा दए वखाल, नौ खण्ड पृथ्मी पड़दा लाहीआ। नेत्र खोल्ह करो वसाल, भेव अभेद आप जणाईआ। गुरमुख लभ्भ सच्चे लाल, लाल लाल पुरख अकाल रहे मनाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ होण कंगाल, साचा हट्ट ना कोए चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कलयुग अन्तिम इक इशारा नाम जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन ध्यान, सदी वीहवीं नैण उठाईआ। सति धर्म दिसे ना कोए निशान, हरि का शब्द ना कोए कमाईआ। सिदक सबूरी ना कोए ईमान, साची शरअ ना कोए वड्याईआ। कलयुग घर घर वड़या शैतान, दर दर होए लड़ाईआ। साध सन्त होए बेईमान, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। राज राजान ना करे कोई ध्यान, रय्यत रंग ना कोए रंगाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण सर्ब पछताण, पश्चाताप करे सर्ब लोकाईआ। अञ्जील कुरान नैण शरमाण, अल्ला राणी मुख घूँगट रही पाईआ। पीर पैगम्बर ईसा मूसा मुहम्मद उच्ची बोल ना सकण ज़बान, ज़ेर ज़बर ना कोए समझाईआ। चारों कुण्ट कूड़ प्रधान, डंका इक्को रिहा वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर चार कुण्ट रहे तक्क, नेत्र नैण नैण उठाईआ। सृष्ट सबाई जो मार्ग आए दस्स, जीव जंत भुल्ले पांधी राहीआ। हिरदे हरि किसे ना रिहा वस, खाली भाण्डे रहे वखाईआ। मन वासना रहे नच्च, मति कूड़ी करे कुड़माईआ। बुद्धि हो निमाणी गई ढट्ठ, दर चले ना कोए चतुराईआ। मणका मणका

हथ्थां नाल माला रहे रट, मन का मणका ना कोए भवाईआ। हरि का नाम लभ्भदे हट्टो हट्ट, काया मन्दिर अन्दर खोजण कोए ना पाईआ। नहा नहा थक्के अट्ठसट्ठ, अमृत सरोवर अशनान करन कोए ना आईआ। पूजा करदे शिवदुआले मट्ठ, साढे तिन्न हथ्थ बंक देवे ना कोए वड्याईआ। दुरमति मैल सके ना कोई कट, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखण तमाशा, दो जहान ध्यान लगाईआ। कलयुग तेरा उलटे पासा, पुश्त तेरी रहिण ना पाईआ। सति धर्म दा होया नासा, कूड़ो कूड़ वज्जी वधाईआ। गुरमुख गुरसिख फिरे निरासा, आसा पूर ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कहिन्दे, श्री भगवान अग्गे सुणाईआ। चारों कुण्ट सति मनारे खेड़े ढहिंदे, साचा बुरज नज़र ना आईआ। कूड़े मार्ग मनमुख जीव पैंदे, पैंडा हक़ ना कोए मुकाईआ। दीन मज़्हब इक दूजे दे नाल खहिंदे, ज़ात पात करे लड़ाईआ। चार वरन इकट्ठे हो किते ना बहिंदे, नानक गुर गोबिन्द सिख्या गए भुलाईआ। ना मुरदे ना दिसण जींदे, माणस जन्म रहे लुटाईआ। प्रभ सरनाई ना कोई थींदे, थिर घर मेल ना कोए मिलाईआ। कूड़ी मदिरा सारे पींदे, गोबिन्द तेरा अमृत पीण कोई ना आईआ। कूड़ी निंद्रा सुत्ते नींदे, ज्ञान अक्ख ना किसे खुल्हाईआ। कलयुग हुलारे चढ़ी पींघे, अन्तिम टुट्टण वेला आईआ। जिउँ किरसाण बीज बींदे, फल वढ्ढण चाईं चाईंआ। गुरमुख सच ध्यान रखींदे, सच तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतारां रिहा जणाईआ। गुर अवतार नेत्र पेख, प्रभ साचे रहे जणाईआ । सो साहिब सतिगुर तेरा कोई ना आवे भेत, बेअन्त तेरी वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरे हुक्मे अन्दर खेड के आए खेड, बण खडारी जगत फेरा पाईआ। अन्तिम तेरा नेंहों लग्गा हेत, प्रीती इक्को चरण रखाईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा पेख, पेखणहार सच गोसाईंआ। तेरे हथ्थ असाडा लेख, दूजा समझ ना सके राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गुर अवतार मंग मंगाईआ। गुर अवतार मंगण मंग, कलयुग अन्त ध्यान लगाईआ। सृष्ट सबाई होई नंग, पड़दा ओढण सिर नज़र किसे ना आईआ। सति सरूप ना चढ़या रंग, रूप कसुंभड़ा सर्ब लोकाईआ। भंडी दिसे सर्ब वरभण्ड, भाण्डा भरम ना कोए भंनाईआ। कूड़ी क्रिया कीता रंड, साचा कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ। बण वैरागी कोई ना गावे छन्द, अन्तर आत्म सच ध्यान ना कोए लगाईआ। दूई द्वैत कोई ना ढाहे कंध, शरअ शरीअत ना कोए मिटाईआ। दीन दयाल किसे ना मिले बख्शंद, रहमत सच ना कोए कमाईआ। ना कोई समाए परमानंद, निजानंद ना कोए रसाईआ। ना कोई

टुट्टी सके गंढ्ढ, तन्दी तन्द ना कोए जुड़ाईआ। कलयुग जीव होए अन्ध, साची अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ वीहवीं सदी साडा मुकया पन्ध, सदी चौधवीं लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो तक्को जग, जगजीवण दाता आप जणाईआ। वेखो घर घर लग्गी अग्ग, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। मन वासना सृष्ट सबाई रही भज्ज, हद्द किनारा नज़र किसे ना आईआ। माया ममता हउमें हंगता घर घर लई सद्द, सद्दा इक्को वार सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा दरसाईआ । साचा खेल वेख्या आप, गुर अवतार सीस झुकाईआ। पीर पैगम्बर कहिण तूं इक्को बाप, पिता पुरख तेरे हथ्थ वड्याईआ। गुर अवतार कहिण तूं सच्चा साक, सज्जण इक्को नज़री आईआ। सारे बैठे तेरे घाट, इकावन बावन वेस वटाईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा राख, रक्षक तेरी इक शरनाईआ। तेरी धारों उपजी तेरी ज़ात, अन्तिम तेरे विच समाईआ। पंज तत काया पा के आए वफ़ात, लोकमात रहिण ना पाईआ। तेरा हुक्म संदेसा लिख के आए कलम दवात, खाणी बाणी भेव चुकाईआ। कलयुग अन्तिम सारे बणो इक जमात, साचा अक्खर शब्द पढ़ाईआ। मिटे रैण अन्धेरी रात, कूड़ अमावस दिस ना आईआ। मिलो मेल कमलापात, कँवल नैण रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे सच्चा वर, साहिब तेरी सच सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बरो करो इक दलील, दयावान अख्वाइंदा। श्री भगवान बिन लिख्यों सुणे अपील, दरगाह साची सच दरबार लगाइंदा। वस्त्र पहन बनवारी नील, धुर दी करनी कार कमाइंदा। योद्धा सूरबीर छैल छबील, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप समझाइंदा। सब दा सीस गया झुक, बन्दना इक्को वार जणाईआ। श्री भगवान साडा पैंडा गया मुक्क, एसे कारण अन्तिम तेरी ओट तकाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी सरबगुण दाता आपणी धारों पए उठ, ना कोई जन्मे पिता माईआ। दो जहान सुहञ्जणी सुहाए रुत्त, फुल फुलवाड़ी आप महकाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां जुग चौकड़ी लए पुच्छ, अगला पिछला लेखा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे साचा वर, जिस घर वज्जे तेरी वधाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सच जणावांगा । सब दा लेखा लेखे लावांगा। कलयुग अन्तिम लख चुरासी भरम भुलेखा आप कढ्ढावांगा। निरगुण सरगुण बण के इक्को नेता, दो जहानां हुक्म चलावांगा। जन भगतां देवां आपणा भेता, साचे सन्तां आप उठावांगा। नौ खण्ड पृथ्मी खेलां खेडा, सत्तां दीपां वंड वंडावांगा। शाह सुल्तानां राज राजानां तख्तों लाह के जंगल बियाबान फेरां वांग भेडां, छेड़ू इक्को बण के आवांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमावांगा। साची करनी कार कमावेगा। सो साहिब इक्को आवेगा। देस परदेस डंक वजावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव आप उठावेगा। सोया कोए रहिण ना पावेगा। लहिणा देणा सर्ब मुकावेगा। साक सैण इक हो जावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार पीर पैगम्बर इक्को नाम जपावेगा। प्रभ इक्को नाम जपावेगा। चार युग दा रंग वखावेगा। सति संग इक लगावेगा। मजलस साची आप सुहावेगा। कलयुग ख़सलत आप मिटावेगा। साचा असलत इक प्रगटावेगा। रामा बेटा दसरथ, कृष्ना काहना सीस झुकावेगा। जन भगतां मेला मेले बिछरत, विछड़े आपणा जोड़ जुड़ावेगा। अमाम आवे बण के हज़रत, हाज़र हज़ूर जलवा इक रखावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख वखावेगा। कलयुग अन्तिम वेख वखाएगा। कल कल्की निरगुण आएगा। निहकलंक डंक वजाएगा। राउ रंक आप उठाएगा। सम्बल बंक इक सुहाएगा। जीव जंत सर्ब समझाएगा। चार वरन मेल मिलाएगा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश कोई रहिण ना पाएगा। सति संदेस इक सुणाएगा। पुरख अकाल इष्ट वखाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। पत डाली फल महकाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराएगा। साची करनी करेगा। निरगुण नूर जोत धरेगा। सन्त सुहेले सज्जण वरेगा। गुरमुख गुरसिख आपे फड़ेगा। काया मन्दिर अन्दर चढ़ेगा। दस्म दुआरी आपे खड़ेगा। पंजा चोरां नाल लड़ेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा मार्ग इक्को धरेगा। सच्चा मार्ग इक लगावेगा। सतिजुग राह वखावेगा। कलयुग अन्त मिटावेगा। कूड़ी क्रिया दूर करावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार पीर पैगम्बर एका मन्दिर आप रखावेगा। एका मन्दिर वसेगा। पुरख अकाल निरगुण हस्सेगा। सच दवारा इक्को दस्सेगा। सेवादार हो के नट्ठेगा। करनी कोलों कदे ना हटेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख आपणे रंग रत्तेगा। गुरमुख आपणे रंग रंगाएगा। काया अन्दर पड़दा लाहेगा। बजर कपाटी तोड़ तुड़ाएगा। साची हाटी नाम वखाएगा। बूँद स्वांती अमृत जाम प्याएगा। रैण अन्धेरी राती मेट मिटाएगा। साची घाटी आप चढ़ाएगा। उत्तम जाति आप बणाएगा। अट्ठे पहर रहे प्रभाती, सूरज चन्द ना कोए चमकाएगा। हरिजन लाए आपणी छाती, शहिनशाह आपणा कर्म कमाएगा। करे प्रकाश बिन तेल बाती, जोत निरँजण डगमगाएगा। अमृत जाम प्याए काया बाटी, सरोवर इक्को इक वखाएगा। मेल मिलाए कमलापाती, पतिपरमेश्वर अंग लगाएगा। सतिजुग साचे बणे साथी, मार्ग इक्को इक रखाएगा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश गावण गाथी, आत्म परमात्म ढोला इक सुणाएगा। खेले खेल पाकन पाकी, पतित पापी आप तराएगा। शब्द अगम्मी चढ़ के राकी, अस्व घोड़ा

इक दौड़ाएगा। दो जहानां चाल रखे बांकी, शाह सवारा नज़र किसे ना आएगा। गोबिन्द लिख के गया पाती, अन्तिम पत्रा आप उठाएगा। जेहड़ी पहलों रहि गई बाकी, अन्तिम लेखा पूर कराएगा। जाम प्याला प्याए बण के साकी, गुरमुखां इक्को रस वखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग साचा रंग रंगाएगा। सतिजुग साचा रंग चाढ़्हेगा। श्री भगवान वेख विचारेगा। गुर अवतार सर्ब पुकारेगा। पीर पैगम्बर दर निमस्कारेगा। भगत भगवान वाजां मारेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच महल्ल इक उसारेगा। सच महल्ल प्रभू बणाएगा। कारीगर आप अख्वाएगा। बाढी नज़र कोए ना आएगा। तिन्न सौ सट्ठ हाडी जोड़ जुड़ाएगा। बहत्तर नाड़ी नत पवाएगा। लहू मिझ गारा आप बणाएगा। नाम तगारा हथ्थ उठाएगा। प्रेम कांडी पोच पुचाएगा। ठांडा बंक इक सुहाएगा। अन्तिम आपणा डेरा लाएगा। सम्बल नाउँ इक रखाएगा। गोबिन्द गढ़ इक वसाएगा। उपर चढ़ दरस दिखाएगा। जन भगतां मेटे पिछली हरस, अगला जन्म लेखे पाएगा। कलयुग अन्तिम कर के तरस, ग़रीब निमाणे अंग लगाएगा। अमृत मेघ देवे बरस, तपदे हिरदे ठंड वरताएगा। निरगुण धारों आया परत, सरगुण आपणा हुक्म चलाएगा। गोबिन्द सूरा ला के गया शर्त, कलयुग अन्तिम निहकलंक डंक वजाएगा। कलयुग जीवां पढ़न दा होया ठरक, अन्दर वड़ दरस कोए ना पाएगा। जे कोई दूरों वेखे मन करे हरख, आत्म मेल ना कोए मिलाएगा। कलयुग सब दे कोलों मंगे धड़त, कूड़ा वट्टा हथ्थ उठाएगा। कोई ना जाणे गोबिन्द तेरी लिख्त पढ़त, लिख्त पढ़त सरसा विच रखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवे वर, वर दाता अन्तिम आपणा राह लगाएगा। अन्तिम मार्ग लग्गे मात, चार युग मता इक पकाईआ। सतिजुग साची चले गाथ, हरि का नाम इक पढ़ाईआ। चरण कँवल सहारा नात, सच बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। लहिणा चुक्के मस्तक माथ, पूरब सब दा झोली पाईआ। खेले खेल पुरख समराथ, शास्त्र सिमरत वेद पुराण समझ कोए ना आईआ। सारे बैठे आपणे घाट, राह तक्कण बेपरवाहीआ। कवण वेला आए पुरख अबिनाश, साडी नईया लए चलाईआ। गोपी काहन ख़ुशीआं विच पौंदे रास, मण्डल मण्डप नाच नचाईआ। साहिब सतिगुर दीन दयाल ठाकर स्वामी साडे आवे पास, करवट आपणी आप बदलाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद रहे झाक, झाकी इक्को इक रखाईआ। कवण वेला प्रभ खोल्हे आपणा ताक, साचे हुजरे उच्च महिराबे मुख नकाबे पड़दा लाहीआ। सति सरूप मारे इक आवाज़े, कलमा नबी रसूल दए समझाईआ। निउँ निउँ सजदा करीए दर आदाबे, सलाम असलामअलैकम आलमीन इक जणाईआ। शाहसवारा निरगुण धारा चरण देवे इक रकाबे, मक्के काअबे चरणां हेठ दबाईआ।

आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण जिस साजण साजे, तिस सजदा करना सो पीर बेपरवाहीआ। मिले मेल हरि माधव माधे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, साचा भेव आप जणाईआ। गुर अवतार करन उडीक, इक्को ओट तकाईआ। जेहड़ी लिख के गए तरीक, सो वेला नेड़े आईआ। साहिब स्वामी करन आए प्रीत, प्रीतीवान फेरा पाईआ। कलयुग बदली पिछली रीत, सतिजुग साचा राह चलाईआ। लहिणा चुके मन्दिर मसीत, घर घर विच काअबा इक्को नज़री आईआ। आत्मा गाए परमात्मा गीत, दूजी होर ना कोए पढ़ाईआ। नज़र आए ना कोए शरीक, शिरकत करे ना कोए लोकाईआ। मार्ग मिले इक बारीक, गुर किरपा चलीए वाहो दाहीआ। पुरख अकाल निरगुण दाता मिले ठीक, ठीकर कूड़ा भन्न वखाईआ। वखाए धाम इक अनडीठ, जिस घर वसे सच्चा माहीआ। जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, कल आपणा वेस वटाईआ। कलयुग वेस वटाए अन्त, हरि सज्जण खेल कराइंदा। गुरमुख वेखे साचे सन्त, लख चुरासी खोज खुजाइंदा। चार वरनां मणीआ मंत, मन्त्र इक दृढ़ाइंदा। सब ने मिलणा आपणे कन्त, नर हरि कन्त इक्को नज़री आइंदा । गुरमुखो गुरसिखो काया चोली चाढ़्हो रंग बसन्त, शब्द मजीठी रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जाता पुरख बिधाता कलजुग मेटे अन्धेरी राता, सतिजुग सुणाए साची गाथा, खेले खेल पुरख समराथा, देवे सहार नाथ अनाथां, दीनन आपणी दया कमाइंदा । दीनन दया कमाइंदा, दयावान करतार। विष्नूं हुक्मे नाल उठाइंदा, उठ वेख मार ध्यान। कलयुग जीव ग़रीब निमाणा अन्त कुरलाइंदा, किसे मिले ना सच पकवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे धुर फ़रमान। उठ ब्रह्मे खोल्ह अक्ख, सो साहिब आप जणाईआ । सच ब्रह्म मार्ग सके ना कोई दस्स, चार वेद विद्या ना कोए पढ़ाईआ। सच दवारिओं उठ के नट्ठ, वेला अन्तिम गया आईआ। अन्तिम छड्डणा पए मट्ठ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेस इक जणाईआ। शंकर हथ्थों सुट्ट त्रिसूल, त्रैगुण अतीता आप जणाइंदा। तेरा अन्तिम मुक्कणा मूल, लेखा लेखे हरि जू पाइंदा। नित नवित्त बदले आपणा आप असूल, असलीअत आपणे विच छुपाइंदा। धुर दा हुक्म करना पए कबूल, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। अबिनाशी करता सुणाए हुक्म माअकूल, मुकम्मल आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला कीता सर्ब उलटाइंदा। पिछला कीता उलटावे आप, उलटी कल वरताईआ। खेले खेल पुरख अबिनाश, समझ कोए ना पाईआ। अकल्ला लेखा रखे आपणे हाथ, अनभव आपणी कार कमाईआ। जन भगत दुआरे हरि भगतां हो के दास, भगवन आपणी सेव कमाईआ। घर दीआ बाती कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। पूरब जन्म दी पूरी आस, पूरब लेखा लेखे

लाईआ। वेखणहारा पवण स्वास, पवण पवणी रिहा समाईआ। लेखा मुक्के धरनी धरत पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल डेरा ढाहीआ। लख चुरासी करे बंद खुलास, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। लाड़ी मौत ना आवे पास, चित्रगुप्त लेखा रहिण ना पाईआ । जिन्हां सतिगुर पूरा वसया साथ, अन्तिम आपणी उंगले लाईआ। मेहरवान करे मेहर अनाथां नाथ, नाथ अनाथी वेख वखाईआ। लै के जाए आपणे घाट, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। सचखण्ड दुआर करे निवास, चरण कँवल दए शरनाईआ। जिन्हां ढोला गाया तूं मेरा मैं तेरा साक, सज्जण बणया बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि इक्को फेरा पाईआ। नर हरि फेरा पाए एक, एकँकारा दया कमाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड जणाए साची टेक, वरभण्ड आप समझाइंदा। साहिब सतिगुर खोल्हे भेत, भेद आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण कर के हेत, हितकारी वेख वखाइंदा। हितकारी हरि वेखण आया, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। त्रैगुण मेटे ममता माया, मेहर नज़र उठाईआ। समरथ सिर दे कर हथ्थ रखे ठंडी छाया, कलयुग तत्ती अग्न ना लागे राईआ। मन्त्र नाम इक दृढ़ाया, हरिजन फड़ के मार्ग पाया, पन्ध मुके वाहो दाहीआ। पुरख अकाल होए सहाया, साची धर्मसाल लए बहाया, धर्म दुआरा इक वखाईआ। काल महाकाल भय चुकाया, सच प्रीती तोड़ निभाया, जग रीती पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे लेखे पाईआ। हरिजन साचा लेखे पा, पल्लू नाम फड़ाइंदा। लख चुरासी कट के फाह, फ़ारग़ आप कराइंदा। रहबर बण के दस्से राह, रस्ता इक समझाइंदा । मन वासना दए मिटा, मनसा पूर कराइंदा। कागों हँसा दए बणा, सोहँ हँसा जाप जपाइंदा। साचा बंसा इक प्रगटा, चारे वरन गंढ्ढ रखाइंदा। साचा डंका नाम सुणा, कूड़ी क्रिया डेरा ढाइंदा। बंदगी बंदा देवे ला, बंदी छोड़ वेख वखाइंदा। चन्द नवचन्दा दए चढ़ा, चौदस आपणी कार कमाइंदा। साचा छन्दा दए सुणा, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। बजर कपाटी कुण्डा दए तुड़ा, नाम हथौड़ा हथ्थ उठाइंदा। लंगढ़ा लूल्हा टुंडा दर आया लेखे लए लगा, जो अन्तर आत्म ध्यान लगाइंदा। अवण गवण दए मिटा, त्रैभवन पार कराइंदा । साची सावण रुत्त दए सुहा, अमृत मेघ बूँद बरसाइंदा। कँवल नाभी दए भरा, भर भण्डारा वेख वखाइंदा। जन्म कर्म दा रोग दए मिटा, हरख सोग ना कोए रखाइंदा। धुर संजोग मेला लए मिला, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। साचा डोला गुरमुख कंध लए उठा, बण के काहनी सेव कमाइंदा। पन्ध मुकाए वाहो दाह, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां चरणां हेठ दबाइंदा। थिर घर जा के दए रखा, उतर पूरब पच्छिम दक्खण दिशा ना कोए जणाइंदा। इक्को जोत नूर लए मिला, मेल मिलावा आपणे हथ्थ वखाइंदा। जोती जोत

जोत जाणा समा, समां सब नूं आप समझाइंदा। कूड़ी तमां देणी गंवा, तृष्ना तृखा आप बुझाइंदा। रवां रवीं सच दुआरे जाणा आ, साहिब सतिगुर वेख वखाइंदा। निहकर्मी आपणा कर्म रिहा कमा, कर्म कांड डेरा ढाइंदा। आपणा मन लओ समझा, मन वासना जगत भटकाइंदा। घर घर लाउँदा रहे दाअ, बचया कोई नज़र ना आइंदा। बिन सतिगुर पूरे खैहड़ा सके ना कोए छुडा, सिर हथ्थ ना कोए टिकाइंदा। जिन्हां नाल पिच्छे सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आया निभा, तिन्हां अन्तिम मेल मिलाइंदा। जन भगतां मिलण दी प्रभ नूं अदा, बिन भगतां हरि जू कम्म किसे ना आइंदा। इक इकल्ला परवरदिगार मुकामे हक़ बैठा रोंदा रहे ख़ुदा, बिना मुरीद मुर्शद सोभा कोई ना पाइंदा। हरिसंगत तेरा सतिगुर तेरे नालों होए ना कदे जुदा, सद तेरे अन्दर डेरा लाइंदा। गुरमुख बण के आपणा पड़दा लओ उठा, नानक गोबिन्द अन्दरों नज़री आइंदा। जलवा नूर जोत दए दरसा, शब्दी गाणा साचा राणा धुर दा नाद सुणाइंदा। बेमुहाणा शाह सुल्ताना तख्त निवासी नौजवां, बिरध बालां लेखे लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग चौकड़ी देवे वर, जन भगतां दया कमाइंदा। जन भगतां उपर होए दयाल, दयावान वड्डी वड्याईआ। सन्त सुहेले सच्चे लाल, नित नवित्त आप प्रगटाईआ। गुरमुख गुरसिख जणाए अगम्मी चाल, अवल्लड़ी धार आप प्रगटाईआ। आपे सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद दाता बेपरवाहीआ। सारे रल के करो इक स्वाल, श्री भगवान अन्तिम लेखा कोए रहिण ना पाईआ। लख चुरासी तोड़ जंजाल, आवण जावण कट फाहीआ। तेरे हथ्थ प्रेम रुमाल, छोटे बाले लै उठाईआ। जिउँ गोबिन्द महासिँघ उते होया दयाल, बिन मुक्तीउँ मुक्ती झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, एथे ओथे दो जहान पुरख अकाल मिले सच्ची सरनाईआ। पुरख अकाल तेरा मिलणा, खाली कदी ना जाईआ। साडे मन नहीं जुलणा हिलणा, कलयुग डोरी बंध बंधाईआ। तेरा प्रेम फुल इक्को खिलना, पंखड़ीआं आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देदे आपणा वर, तैनूं देंदयां तोट कोई ना आईआ। देवे वर साहिब सतिगुर ठाकर, ठोकर नाम लगाइंदा। हरिसंगत तेरा कर्म उजागर, प्रभ निर्मल आप कराइंदा। दर आयां सब नूं देवे आदर, दयावान वेख वखाइंदा। भाग लगाए काया गागर, समुंद सागर फोल फुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख सज्जण लए फड़, काया मन्दिर अन्दर चढ़, किला तोड़ हँकारी गढ़, महल अटल उच्च मनार घर विच घर दए वखाल, निरगुण हो के वसे नाल, सरगुण नाता तुट्टे काल, हो कृपाल जिस जन प्रभ आपणा मेल मिलाइंदा।

२७ सावण २०२० बिक्रमी ठक्कर पुरा सड़क उते अकालीआं नाल बचन होए ज़िला अमृतसर

दूर समां आया नेड़े, गुरमुख बैठे ध्यान लगाईआ। कलयुग अन्तिम मिटणे झेड़े, चारों कुण्ट पए दुहाईआ। दुआरे उजड़न वाले खेड़े, श्री भगवान खेल रचाईआ। जेहड़े करदे मेरे मेरे, अन्तिम ख़ाकी ख़ाक समाईआ। झूठे रहिण ना देवे लग्गे डेरे, उच्चे टिल्ले पर्बत डेरा ढाहीआ। लख चुरासी जीव जंत कूड़ी क्रिया अन्दर आई घेरे, बिन सतिगुर पूरे पार ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। दूर दुराडा पैंडा रिहा मुक्क, सो पुरख निरँजण आप मुकाईआ । हरि नामे बिन खाली दिसण बुत्त, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। भज्जे फिरन पिच्छे रोटी टुक्क, गुर का शब्द प्रीत ना कोए लगाईआ। प्रेम प्रीती वधी पुत्त, सतिगुर इष्ट ना कोए मनाईआ। कौड़ा फल उलटे रुक्ख, अमृत नज़र कोए ना आईआ। अन्तर आत्म दर्शन किसे ना पाया झुक, बाहरों फिरदे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। अन्तिम मुक्कण वाला पन्ध, पैंडा कलयुग रहिण ना पाईआ। कूड़ी क्रिया मिटणा गंद, जगत अन्धेर दए गंवाईआ। प्रगट हो सूरा सरबँग, शाह पातशाह आपणा हुक्म मनाईआ। लेखा जाणे नव खण्ड, दीप सत्त फोल फुलाईआ। पड़दा लाहे कोट ब्रह्मण्ड, पुरी लोअ आकाश पाताल भेव चुकाईआ। लेखा जाणे सूरज चन्द, मण्डल मण्डप वेख वखाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवणहारा आपणा अनन्द, साचा छन्द इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। दूर दुराडा पैंडा अन्तिम रिहा जा, लोकमात रहिण ना पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी बणे गवाह, शहादत इक्को वार भुगताईआ। अबिनाशी करता परवरदिगार सांझा यार नूर इलाही बेपरवाही राम रहीम जाए आ, फेरा ख़ालक ख़लक विच पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वड वड्डा शहिनशाहीआ। वेला अन्तिम आया अन्त, अन्तष्करन वेख वखाइंदा। लख चुरासी जीव जंत, कलयुग अग्नी विच तपाइंदा। गुर का शब्द ना जाणे कोए मंत, रसना जिह्वा सर्ब हल्काइंदा। आत्म परमात्म नाता तुट्टा नार कन्त, सेज सुहञ्जणी ना कोए हंढ्ढाइंदा। काया चोली चढ़े रंग ना कोई बसन्त, साची रंगण ना कोए रंगाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा खेल आप वखाइंदा। साचा खेल करे करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। दो जहानां सांझा यार, लाशरीक वेस वटाईआ। मुकामे हक़ हो उज्यार, लोकमात करे रुशनाईआ। सचखण्ड निवासी एकँकार, आदि पुरख वड्डी वड्याईआ। लेखा जाणे गुरू अवतार, पीर पैगम्बर

आपणे हुक्म चलाईआ। कलयुग अन्त लै अवतार, कल कल्की वेस वटाईआ। सम्बल वसे धाम न्यार, त्रैगुण अतीता आपणा आसण लाईआ। धुर दी बाणी बोल जैकार, शब्दी ढोला इक्को गाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरवैर पुरख आपणी धार चलाईआ। निरवैर पुरख हरि इक इकल्ला, एकँकार हरि अख्वाइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटला, ऊँच अगम्म अथाह बेपरवाह फेरी पाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां जुग चौकड़ी जो फड़ौंदा रिहा पल्ला, पल्लू नाम आपणी गंढ्ढ पवाइंदा। कलयुग अन्तिम शब्द सरूपी साचे शब्द कराए इक्को हल्ला, खण्डा खड़ग तीर कमान हथ्थ ना कोए रखाइंदा। लहिणा देण चुकाए राणी अल्ला, सदी चौधवीं चौदां तबकां साचा सबक इक पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। निरगुण वेस धरे निरँकार, भेव अभेद ना कोए जणाईआ । लिख लिख गए गुरू अवतार, नानक गोबिन्द गया समझाईआ। प्रगट होवे कल कल्की अवतार, ना कोई जन्मे पिता माईआ। धुर दी जोत होए उज्यार, साचा शब्द करे शनवाईआ। डंका वज्जे दो जहान, राउ रंकां लए उठाईआ। साधा सन्तां दए ज्ञान, अन्तर आत्म बूझ बुझाईआ। घर घर विच वखाए सच मकान, श्री भगवान कुण्डा लाहीआ। दीपक जोत जगे महान, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। अनहद शब्द सुणाए धुन्कान, अनरागी राग अलाईआ। अमृत आत्म देवे पीण खाण, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। मेट मिटाए पंज शैतान, शरअ शरीअत करे ना कोए लड़ाईआ। इक्को नाम देवे दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश चारे वरन करे परवान, परवाना आपणा नाम हथ्थ फड़ाईआ। बीस बीसा हो प्रधान, हरि जगदीशा सच्चा शहिनशाहीआ। तख्तों लाहे राज राजान, दर दरवेश खाली हथ्थ फिराईआ। योद्धा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा आप प्रगटाईआ। गोबिन्द मेला विच जहान, सीस जगदीश ताज सुहाईआ। भरमे भुल्लण जीव नादान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। पढ़ पढ़ विद्या होण हैरान, हरिमन्दिर हरि जू नज़र किसे ना आईआ। करे खेल श्री भगवान, भगवन आपणा हुक्म वरताईआ। सर्ब जीआं दा दाता इक्को प्रगट होवे पुरख अकाल, अक्ल कल आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, दूर दुराडा पैंडा आए नज़दीक, सो पुरख निरँजण खेल करे ठीक, कूड़ी क्रिया ठीकर भन्न वखाईआ। जिस मंज़ल दी करदे रहे उडीक, सो वेला गया आईआ। जिस दी गुर अवतार लिखदे गए तारीख़, सो तवारीख़ रिहा बदलाईआ। जिस दा मार्ग अगम्म बारीक, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जो साहिब हर घट वसया चीत, लख चुरासी रिहा समाईआ। जिस दी सदी बीसवीं रही बीत, सो अगली पिछली बीती जन भगतां दए समझाईआ। सतिजुग चलाए साची रीत, कलयुग

कूड़ी क्रिया मेट मिटाईआ। चार वरन बन्नाए इक प्रीत, ऊँच नीच आपणी गोद सुहाईआ। पुरख अकाल गाउणा सब ने गीत, गोबिन्द मिले इक शरनाईआ। लेखा चुक्के हस्त कीट, राउ रंक एका नाम ध्याईआ। दर दरवेश नर नरेश हो के मंगण भीख, सीस ताज ना कोए रखाईआ। साहिब स्वामी सतिगुर मीत, परम पुरख पतिपरमेश्वर कलयुग अन्तिम आपणा फेरा पाईआ। जन भगतां सतिजुग वखाए साची लीक, फड़ बांहों पार लँघाईआ। कलयुग जीव जो सतिगुर भुल्ल बणे रहिण ढीठ, तिन्हां शौह दरयाए दए रुढ़ाईआ। वेखणहारा लख चुरासी मिट्ठा कौड़ा रीठ, घर घर अन्दर फोल फुलाईआ। बीस बीसे खेल करे जगदीश, जगदीश्र आपणा हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेड़े ल्याए दुराडा पन्ध, कूड़ी क्रिया ढाहे कंध, सर्ब जीआं आत्म परमात्म जणाए छन्द, रसना जिह्वा बत्ती दन्द कोई ना लावे गंद, सतिगुर प्रीती साची नीती इक उपजाए सच सुगंध, घर घर इक्को रंग वखाईआ। दूर दुराडा पैंडा आ वड़या घर, जुग चौथे पन्ध मुकाईआ। गोबिन्द कोलों गुरमुख रहे डर, गुरसिख बैठे मुख भवाईआ। जिस ने लाई इन्हां जड़्ह, बूटा लोकमात महकाईआ। सो रूप धर के आए नरायण नर, नर हरि आपणी कार कमाईआ। अगला लेखा आपणे हथ्थ फड़, फांदी फाँसी सब दे गल विच पाईआ। सन्त सुहेला गुरु गुर चेला गुरमुख विरला अन्दर वेखे चढ़, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। सतिगुर रूप ना कोई सीस ना कोई धड़, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। शब्दी ढोला रिहा पढ़, छत्ती राग समझ ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसावणहारा साचा घर, जुग चौकड़ी जुग जुग गेड़ा हुक्मे विच भवाईआ।