२७ सावण २०२० बिक्रमी बेला सिँघ दे गृह पिण्ड माहल ज़िला अमृतसर
सचखण्ड निवासी सतिगुर एक, पुरख अकाल खेल कराइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी देवे टेक, दो जहान दया कमाइंदा। निरगुण सरगुण लिखे लेख, लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। निरवैर पुरख धारे भेस, वेस अवल्लड़ा आप कराइंदा। शाहो भूप बण नरेश, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। इक सुहाए सुहंजणा देस, जोती जाता डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा वेस आप वखाइंदा । साचा वेस धरे निरँकार, आदि कहिण कोए ना पाईआ। वसणहारा धाम न्यार, निहचल बैठा डेरा लाईआ। निरगुण दीआ कर उज्यार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। शाह पातशाह सच्ची सरकार, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। लेखा जाणे धुर दरबार, मुकामे हक़ वड्डी वड्याईआ। नूर नुराना परवरदिगार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार कमाईआ। आपणी कार करे करतार, करनी आपणे हथ्थ
रखाइंदा। सो पुरख निरँजण हो तैयार, साहिब सतिगुर धार चलाइंदा। हरि पुरख निरँजण खोल्ह किवाड़, बंक दुआरी बंक वड्याइंदा। एकँकार पावे सार, भेव अभेदा आपणा आप खुल्हाइंदा। आदि निरँजण कर उज्यार, उजाला इक्को इक प्रगटाइंदा । अबिनाशी करता मीत मुरार, सच्चा सज्जण आप हो जाइंदा। श्री भगवान लेखा जाणे धुर दी धार, अलेख रूप ना कोए वटाइंदा। पारब्रह्म प्रभ दर दरवेश बण भिखार, भिक्खक एका मंग मंगाइंदा। तख्त निवासी पुरख अबिनाशी सच महल अटल सोभावन्त बैठ सच्ची सरकार, सच संदेसा नर नरेशा इक इकल्ला आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, दूजा संग ना कोए रलाइंदा । दूजा संग ना कोए साथ, साथी नज़र कोए ना आईआ। प्रगट हो पुरख अबिनाश, आपणी कल धराईआ। असुते रूप कर प्रकाश, अनभव आपणी खेल रचाईआ। वेखणहारा खेल तमाश, आप आपणे रंग समाईआ। राजन राज बण दासी दास, चाकर पा ख़ाक आप हो आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा तख्त इक वड्याईआ। साचे तख्त बैठ सुल्तान, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। सति सतिवादी इक निशान, निरवैर पुरख आप उपाइंदा। दाता हो के मन्ने आण, दीनन आपणी कार कमाइंदा। करे खेल आप महान, महिमा कथ ना कोए सुणाइंदा। योद्धा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची खेल आप समझाइंदा। साची खेल करे समरथ, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। निरगुण धार कर प्रगट, ना कोई पिता ना कोई माईआ। सचखण्ड दुआर खोल्ह हट्ट, बण वणजारा सेव कमाईआ। आपणी महिमा गा अकथ, नाउँ निरँकारा सिफ्त सालाहीआ । ठाकर स्वामी चलाए रथ, रथवाही नज़र किसे ना आईआ। जुग चौकड़ी मार्ग दस्स, पांधी आपणा राह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड वज्जे इक वधाईआ। सचखण्ड वज्जे वधाई एक, एकँकारा आप वजाइंदा। पुरख अगम्मा देवे टेक, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। निरगुण निरगुण कर कर हेत, साचा संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। साची खेल करनेयोग, सो पुरख निरँजण वड्डी वड्याईआ। निरगुण निरगुण कर संजोग, सचखण्ड मेला सहिज सुभाईआ। नारी कन्त भोगे भोग, ततव तत ना कोए रखाईआ। इक सुहाए साचा कोट, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। जोती मेला निर्मल जोत, जोती जोत करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नर हरि दाता बेपरवाहीआ । नर हरि दाता नरायण, इक इकल्ला आप अख्वाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी कोई ना सके कहिण, सिफ्त सालाही सिफ्त विच कदे ना आइंदा। आपे बणे साक सज्जण सैण, साचा
संग आपणा आप निभाइंदा। आपे जाणे लहिणा देण, देवणहार आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा भेव आप जणाइंदा। साचा भेव पुरख अकाल, एकँकारा आप खुल्हाईआ । सति सतिवादी हो तैयार, साची कार आप कमाईआ। शब्दी सुत कर प्यार, अबिनाशी अचुत दए वड्याईआ। साची रुत्त सिरजणहार, सच दुआरे आप सुहाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर उज्यार, साची सेवा इक लगाईआ। त्रैगुण माया भर भण्डार, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। लख चुरासी भाण्डा घड़ बण ठठयार, घट घट वस्त आप प्रगटाईआ। दीआ बाती कर उज्यार, जोत निरँजण करे रुशनाईआ । अमृत प्याला साकी बण के दए प्याल, निझर झिरना आप झिराईआ। जुग चौकड़ी वंड वंड अगम्म अपार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराईआ। जुग जुग खेल करे भगवान, भगवन आपणी कार कमाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दे ज्ञान, साचा मन्त्र इक दृढ़ाइंदा। लख चुरासी कर प्रधान, बोध अगाधी भेव खुलाइंदा। नाम निधाना धुर फ़रमान, धुर संदेसा आप अलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साची सिख्या, नाम अगम्मी पाए भिख्या, देवणहारा देंदा लैंदा नज़र किसे ना आइंदा। नाम भिख्या पा भरपूर, भरपूरी दया कमाईआ। घट घट वजाए नाद तूर, तुरत आपणा हुक्म सुणाईआ। जोती जलवा दे के नूर, नूरो नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख पुरख अबिनाशा, लख चुरासी वेखे खेल तमाशा, धरनी धरत धवल रचना आप रचाईआ। धरनी धरत धवल पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल खेल खिलाइंदा। पुरी लोअ दे धरवास, ब्रह्मण्ड खण्ड रास रचाइंदा। सूरज चन्द कर प्रकाश, किरन किरन आप चमकाइंदा। निरगुण सरगुण बण बण दास, गुर अवतार पीर पैगम्बर रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण कल आपणी कार कमाइंदा। निरगुण सरगुण दोवें रंग, हरि करता आप जणाईआ। पंज तत माणे सेज पलँघ, सेज सुहञ्जणी आप हंढ्ढाईआ । अन्तर आत्म देवे अनन्द, परमात्म ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत चाढ़्हे चन्द, सूरज चन्द ना कोए चमकाईआ। आदि पुरख आदि सुणाया इक्को छन्द, सोहँ ढोला राग अलाईआ। जुग चौकड़ी मेटे पन्ध, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मार्ग आपे लाईआ। सोहँ रूप उपजाई धार, परमात्म आत्म खेल कराइंदा। निरगुण सरगुण कर उज्यार, जोती जाता मेल मिलाइंदा। शब्द विचोला गुर करतार, हरि करता नाल रलाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग वेखे वारो वार, चारे खाणी चारे बाणी चारों कुण्ट फोल फुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धार धार नाल मिलाइंदा।
सोहँ धार पुरख अगम्म, निरगुण निरगुण आप उपाईआ। ना मरे ना पए जम्म, जीवण जुगत ना कोए वड्याईआ। करता पुरख करे कराए आपणा कम्म, निहकर्मी आपणी धार वखाईआ । हरख सोग ना कोए ग़म, चिन्ता रोग ना कोए वधाईआ। पवण स्वास ना कोए दम, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। चार दीवार ना छप्पर छन्न, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रचना आप रचाईआ। साची रचना रच अकाल, अक्ल कल खेल खिलाइंदा। निरगुण सरगुण उपर हो दयाल, दीनन आपणा भेव चुकाइंदा। काया मन्दिर अन्दर सच्ची धर्मसाल, गुर अवतार आप वखाइंदा। पीर पैगम्बर दीपक जोत जगे बेमिसाल, मिसल आपणे नाल मिलाइंदा। सति सरूपी बण दलाल, लोकमात वणज कराइंदा। हकीकत जणाए हक़ हलाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा भेव आप खुल्हाइंदा। साचा भेव खोल्हे आप, आपणे हथ्थ रखी वड्याईआ। जिस विष्न ब्रह्मा शिव दस्सया जाप, तूं मेरा मैं तेरा दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। जिस लख चुरासी थापण दित्ता थाप, घड़ भाण्डे वेख वखाईआ। जिस गुर अवतार पीर पैगम्बर बणाए दास, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। जिस गोपी काहन रचाई रास, मण्डल मण्डप सोभा पाईआ। जिस जोती नूर कीता प्रकाश, निरगुण निरगुण निरवैर इक अख्वाईआ। जिस दा खेल पृथ्मी आकाश, ब्रह्मण्ड खण्ड वज्जे वधाईआ। जिस दी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रखदे गए आस, सो साहिब इक अख्वाईआ। जिस नूं भगत गौंदे स्वास स्वास, सन्त बैठे ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, जुग जुग आपणी खेल रचाईआ। जुग जुग खेल करे करतार, हरि करता दया कमाइंदा। शब्द संदेसा दे गुरू अवतार, पीर पैगम्बर आप पढ़ाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण बण लिखार, कातब इक्को कलम चलाइंदा। गीता ज्ञान दे संसार, अञ्जील कुराना आप अलाइंदा। खाणी बाणी दे प्यार, चारों कुण्ट रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सो करता कार कमाइंदा। सो करता हरि साहिब स्वामी, पुरख अकाल इक अख्वाईआ। आदि जुगादि अन्तरजामी, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। योद्धा सूर सदा निहकामी, कर्म कांड ना कोए रखाईआ। बोध अगाध अगम्मी बोले बाणी, चौदां विद्या ना कोए पढ़ाईआ। सुरत शब्द मिलावे हाणी, घर मेला सहिज सुभाईआ। अमृत प्याए ठंडा पाणी, कँवल नाभी मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल करदा आया, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। सन्त सुहेले लए जगाया, पड़दा दूई द्वैत चुकाईआ। भगत भगवान लए उठाया, फड़ बांहों गले लगाईआ। हउमें रोग दए गंवाया, माया ममता आप मिटाईआ । भुक्खा नंगता गोद बहाया, राज राजानां ख़ाक मिलाईआ। साचा पंडता इक बण जाया, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग निरगुण सरगुण आप हंढ्ढाईआ। जुग चौकड़ी जाए हंढ्ढ, थिर कोए रहिण ना पाईआ । गुर अवतार कर कर गए वंड, लेखा लेख लिख्त विच पाईआ। नव नौ चार जाए लँघ, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। कलयुग अन्त प्रगट होवे सूरा सरबँग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। दो जहानां चाढ़्हे इक्को चन्द, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया ढाहे कंध, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। चार वरन सुणाए इक्को छन्द, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश दए समझाईआ। भेव चुकाए आत्म हँ, ब्रह्म आपणा आप बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी धार जणाईआ। जुग जुग धार दस्से आप, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। साहिब सतिगुर सच्चा बाप, पिता पुरख वेस वटाइंदा। दो जहानां लए नाप, शब्द पैमाना हथ्थ उठाइंदा। वेखणहारा चौदां हाट, चौदां तबकां कुण्डा लाहइंदा। पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड चरण कँवल बणाई खाट, साची सेजा सोभा पाइंदा। कलयुग अन्तिम मेटे वाट, पांधी इक्को नज़री आइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप लख चुरासी वेख अन्धेरी रात, साचा चन्द नाम चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे भगवन्त, भगवन आपणी दया कमाईआ। लेखा जाणे जुगा जुगन्त, जुग जुग आपणा राह वखाईआ। कोटन कोटि दस्स दस्स नाम मणीआ मंत, रसना जिह्वा करे पढ़ाईआ। हरिजन विरले मेले सन्त, गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ। आपणा नाउँ देवे मणीआ मंत, मन वासना दए मिटाईआ। दूजी रहे ना कोई चिन्त, चिन्ता चिखा ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह प्रभ खेल करदा, करनहार अख्वाइंदा। निर्भय हो कदे ना डरदा, भउ सर्ब सिर जणाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी घाड़न घड़दा, घड़ भाण्डे वेख वखाइंदा। डूंग्घी भँवरी काया कवरी साढे तिन्न हथ्थ अन्दर आपे वड़दा, औंदा जांदा नज़र किसे ना आइंदा। ना जींदा ना कदे मरदा, मात गर्भ ना अग्न तपाइंदा। शब्द अगाध बोध ढोला इक्को पढ़दा, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। करे खेल नरायण नर दा, नर हरि आपणा हुक्म वरताइंदा। जुग चौकड़ी बण के बरदा, जन भगतां सेव कमाइंदा। पौड़ा वखाए हरी हरि दा, जन भगत सुहेले आप चढ़ाइंदा। लेखा जाणे थिर घर दा, सचखण्ड साचे आसण लाइंदा । इक्को देस सच्चे पिर दा, जुग जुग आपणा वेस धराइंदा। जिस दी उडीक गुर अवतार पीर पैगम्बर रखे चिर दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सो साहिब वेख वखाइंदा। सो साहिब प्रभ लए वेख, जिस विच वड्डी वड्याईआ। किसे नज़र ना आए रूप रेख, रंग कहिण कोए ना पाईआ। वसणहारा सचखण्ड देस, थिर घर शब्द दए वड्याईआ। दो जहानां बण नरेश, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। बण स्वामी धारे भेख,
बंक दुआर करे रुशनाईआ। सम्बल करे इक्को हेत, बंक दुआरी वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पड़दा आप उठईआ। साचा पड़दा अन्तिम चुक्क, निरगुण नूर करे उज्यारया। दो जहानां वखाए इक्को मुख, श्री भगवान परवरदगारया । कलयुग अन्तिम वेला रिहा ढुक, गुर अवतार पीर पैगम्बर सदके वारी घोली वारया। श्री स्वामी पुरख अकाला एका पए बुक्क, नाम शब्द मारे ललकारया। सन्त सुहेले गुरमुख सच्चे गोदी लए चुक्क, देवे सति सति हुलारया। लख चुरासी कूड़ी क्रिया वेखे दुःख, नव नौ हाहाकारया । कलयुग कूड़ा चार कुण्ट दहि दिशा माया ममता हउमें हंगता पाई लुट्ट, मिले सति ना कोए भण्डारया। दीनां मज़्हबां ज़ातां पातां पई फुट्ट, साधां सन्तां भुल्लया हरि करतारया। अबिनाशी करते कोलों गए रुठ, काम क्रोध लोभ मोह घर घर भरम हंकारया। किसे नज़र ना आवे अबिनाशी अचुत, निर्मल जोत ना कोए उज्यारया। झूठा प्यार मांवां पुत, वेले अन्त संग ना कोए निभा रिहा। लख चुरासी कोल नहीं कुछ, बिन हरि नाम खाली सर्ब वखा रिहा। राज राजानां लग्गी भुक्ख, ग़रीब निमाणे गले ना कोई लगा रिहा। जिध्धर वेखो पई लुट्ट, सांतक सति ना कोई वरता रिहा। पुरख अकाल दीन दयाल कलयुग अन्तिम गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कोलों रिहा पुच्छ, नेत्र खोल्ह वेखो विच संसारया । मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गुरुदुआर कोई हिरदा ना जावे झुक, सजदा हक़ ना कोए करा रिहा। आत्म परमात्म तीर निशानिउँ रिहा उक, अणयाला रूप ना कोए वटा रिहा। सति धर्म दा तागा रिहा टुट्ट, फड़ गंढ्ढ ना कोए पवा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख वखा रिहा। कलयुग अन्त वेखे भगवान, सचखण्ड वासी नैण उठाईआ। चारों कुण्ट फिरे शैतान, दरोही ख़ुदाए वाहो दाहीआ । चार वरन ना दिसे कोई ईमान, बेईमान जगत लोकाईआ। ग़रीब निमाणयां सारे खाण, मेहर नज़र ना कोए उठाईआ। चार कुण्ट होई हैरान, धरनी धरत धवल दए दुहाईआ। नेत्र रोवे नैण शरमाण, अक्खीं हन्झूआं हार परोईआ। किरपा कर मेरे मेहरवान, तुध बिन होए ना कोए सहाईआ। सदी बीसवीं पहुंची आण, सतिगुर गोबिन्द गया लिखाईआ। चारों कुण्ट झुल्ले कूड़ निशान, सति निशान ना कोए उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहार आप हो जाईआ। कलयुग अन्तिम वेखे पारब्रह्म, ब्रह्म पड़दा आप उठाईआ। खाली दिसे काया चम्म, हरि का नाउँ नज़र किते ना आईआ। रसना कहिन्दे असीं जपदे दमां दम, अन्तर लिव ना कोए लगाईआ। पूजा पाठ कर के स्वारदे आपणा कम्म, जगत वासना नाल मिलाईआ। बिन माया दिसे घर घर ग़म, ख़ुशी नज़र कोए ना आईआ। जो ठग्गी यारी करे तिस नूं माता कहे पुत्त मेरा प्या जम्म, जिस दी सिफ्त करे लुकाईआ। कलयुग कहे मेरा कम्म, घर घर रिहा भुलाईआ। गुरमुख कहिण प्रभ देवणहारा
डंन, मिले अन्त सजाईआ। पुरख अकाल मन्नो सब दा जननी जन, आदि जुगादी पिता माईआ। उस दे चरण कँवल करो ध्यान, इष्ट इक्को नज़री आईआ। जिस दे अग्गे गुर अवतार पीर पैगम्बर देण ब्यान, करनी रहे अग्गे सर्ब टिकाईआ। लोकमात सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बण के आए महमान, हुक्मे अन्दर फेरा पाईआ। दस्स के गए इलाही कलाम, नग़मा तेरा नाम सुणाईआ। खाणी बाणी करके गए प्रधान, ढोला सच्चो सच अलाईआ। कलयुग भुल्ले जीव अञ्याण, साची सिख्या सर्ब भुलाईआ। कूड़ी क्रिया पीण खाण, सतिगुर रस नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा हरि, कलयुग अन्तिम पड़दा लाहीआ। कलयुग अन्तिम पड़दा लौहणा, सो साहिब हुक्म वरताइंदा। कलयुग कूड़ा कूड़ मिटाउणा, कूड़ी क्रिया आप खपाइंदा। सच धर्म इक चलाउणा, रहबर इक्को फेरा पाइंदा। चार वरनां रंग रंगाउणा, ज़ात पात ना वंड वंडाइंदा। धर्म दुआरा इक वसाउणा, धुर दी धार इक जणाइंदा। सतिगुर पूरा सृष्ट सबाई इक मनाउणा, दूजा गुरू नज़र कोए ना आइंदा। आत्म परमात्म परमात्म आत्म मेल मिलाउणा, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाइंदा। सच रंगीला पलँघ विछाउणा, पावा चूल ना कोए बणाइंदा। सज्जण मीत स्वामी घर बहाउणा, दोए जोड़ ध्यान लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, साचा मार्ग इक समझाइंदा। साचा मार्ग दस्से अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। माणस मानुख मानुष काया होए ठंडी सीत, मन वासना ना होए कोई हल्काईआ। सतिजुग चले इक्को रीत, साची होवे नाम पढ़ाईआ। मिले धाम इक अनडीठ, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। सख़ीआँ मिल के गाए गीत, ढोला इक्को इक अलाईआ। निरगुण निरगुण करे प्रीत, सरगुण सरगुण सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सर्ब वड्याईआ। सतिजुग देवे सच वड्याई, हरि वड्डा दया कमाइंदा। भगत जनां कर कुड़माई, घर सज्जण मेल मिलाइंदा। अन्तर बाहर वज्जे वधाई, साचा नाद आप सुणाइंदा। पुरख परमेश्वर पारब्रह्म साहिब सतिगुर वेखे चाईं चाईं, चाउ घनेरा इक जणाइंदा। मार्ग लाए पांधी राही, राह इक्को इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची धार आप बदलाइंदा। साची धारा जावे बदल, कलयुग अन्त रहिण ना पाईआ। पुरख अकाल करे अदल, अदालत इक्को इक वखाईआ। जन भगतां पूरी करे मज़ल, घर साचे मेल मिलाईआ। गुरमुख कोई ना रहे बुज़दिल, भय भउ दए मिटाईआ। गुरमुख सूरा सदा ख़ुशदिल, ख़ुशीआं विच साहिब गुण गाईआ। लख चुरासी रही भुल्ल, हरि जू नज़र किसे ना आईआ। जगत माया रहे रुल, रौला पाए कूड़ लोकाईआ। हरि का नाम ना मिल्या अनमुल्ल, कीमत हट्ट ना कोए लगाईआ। सतिजुग सच दुआरा गया खुल्ह, हरि करता आप खुल्हाईआ। जो गुरमुख दर
ते आवे भुल्ल, तिन्हां भुल्लयां मार्ग लाईआ। सन्त सुहेले तेरा बूटा जाए ना हुल, फल अमृत आप लगाईआ। भाग लग्गे साची कुल, धन धन जणेंदी माईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सुरप्त इन्द करोड़ तेतीसा गुर अवतार पीर पैगम्बर ख़ुशीआं नाल बरसावण फुल्ल, बरखा इक्को इक लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, रुत्त रुतड़ी आप महकाईआ। सतिजुग सोहे रुतड़ी रुत्त, प्रभ साचा दया कमाइंदा। करे खेल अबिनाशी अचुत, चेतन आपणी धार समझाइंदा। सुत दुलारे साचे उठ, श्री भगवान आप जगाइंदा। जन भगतां उपर जा के तुठ, तेरा साचा रंग रंगाइंदा। अमृत जाम देदे घुट्ट, सच प्याला हथ्थ फड़ाइंदा। आवण जावण जाए छुट्ट, लख चुरासी फंद कटाइंदा। लोकमात दा बूटा पुट्ट, सचखण्ड दुआरे आप लगाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो गए रुस, प्रभ कलयुग अन्तिम आपणे घर वसाइंदा। नव नौ चार निरगुण हो के जो रिहा लुक, सो निरवैर आपणा पड़दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, हरि जू आपणी कार कमाइंदा। हरि जू कार करे अपार, अन्त कहिण कोई ना जाईआ। कल कल्की लै अवतार, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। डंका वज्जे विच संसार, शब्द नगारा नाद सुणाईआ । चारों कुण्ट पावे सार, दहि दिशा खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा हरि इक्को नाम जणाईआ। सच संदेसा देवे आण, आण आपणी इक समझाइंदा। विष्नूं उठ कर ध्यान, बेपरवाह हुक्म वरताइंदा। ब्रह्मे आपणी वेख दुकान, ब्रह्मण्ड आप वखाइंदा। शंकर तेरी चुके काण, त्रिसूल बल ना कोए धराइंदा। त्रैगुण माया आए हान, रजो तमो सतो एका हुक्म जणाइंदा। पंज तत तेरा खेल महान, सो साहिब आप वखाइंदा। लख चुरासी चुके काण, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज आपणी रचना आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म इक वरताइंदा। धुर दा हुक्म गुर अवतार, तेई अवतारां आप जणाईआ । भगत अठारां होवो ख़बरदार, बेख़बर ख़बर आप पुचाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद खोलो्ह अक्ख नैण किवाड़, ग़फ्लत कोए रहिण ना पाईआ। लेखा जाणे परवरदिगार, लाशरीक सच्चा शहिनशाहीआ। नानक गोबिन्द निरगुण जोत करे प्यार, परम प्रीती इक दृढ़ाईआ। साची बाणी तीर निराला देवे मार, अणयाला आप चलाईआ। भरमे भुल्ला सर्ब संसार, गुरमति नज़र किते ना आईआ। कुँवार कन्या करे शृंगार, मात पूत सेज हंढ्ढाईआ। धीआं भैणां करन वणज व्यपार, गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ कूड़ी क्रिया करे कुड़माईआ। नाता तुट्टा तीर्थ तट जमना गंगा सुरस्ती त्रबैणी, नेत्र नैण नीर वहाईआ। कोई ना मेटे गोबिन्द तेरी कहिणी, नानक सतिगुर लेख ना कोए बुझाईआ। कलयुग अन्तिम लहिणी देणी, सब दी लेख लिख्त वेख वखाए थाउँ थाईंआ। नव नौ दिसे अन्धेरी
रैणी, चन्द नूर ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, चार युग दी पिछली गाथा, अगला खेल करे पुरख समराथा, अकथना काथा, कथनी कथ कथ कहिण कोए ना पाईआ। अगला भेव हथ्थ भगवान, समझ किसे ना आईआ। गुर अवतार दस्स के गए निशान, निशाना नाम तीर चलाईआ । दो जहानां हुक्मरान, हाकम इक अख्वाईआ। कलयुग अन्त हो प्रधान, सच प्रधानगी दए समझाईआ। सतिजुग मार्ग लाए आण, कलयुग कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। चार वरनां दए ज्ञान, बरन अठारां करे पढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर प्रभ दर ते ढोला इक्को गाण, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। सारे कहिण तूं मेरा मैं तेरा तुध बिन दिसे ना कोए निशान, दर नज़र कोए ना आईआ। कर किरपा कर कल्याण, कलमा नबी रसूल समझाईआ। मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला इलाही नूर तेरा महान, महिफल मजलस तेरी इक्को भाईआ । आदि जुगादि सति सतिवादी तेरा नाम, साचे राम साचे काहन तेरी सरनाईआ। साचे गोबिन्द तोहे प्रणाम, चरण सरन मिले सरनाईआ। कलयुग अन्तिम किरपा कर महान, महाबली वेस वटाईआ। तेरे अर्पन कीता तेरा दान, तेरी वस्त तेरे दस्त फड़ाईआ। हउँ बाले नढ्ढे तेरे अञ्याण, तेरा भेव कोई ना आईआ। तूं साहिब सतिगुर चतुर सुघड़ सुजान, सच तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सच सुच आप समझाईआ। चरण प्रीत इक जणावांगा। साची रीत आप वखावांगा। धुर दा गीत इक अलावांगा। मन्दिर मसीत पन्ध चुकावांगा। हर घट वस के चीत, चेतन सुरती आप बणावांगा। पतित पापी कर पुनीत, पुनह पुनह वेख वखावांगा । लहिणा देणा चुक्के हस्त कीट, ऊँचां नीचां राउ रंकां इक्को घर बहावांगा। दूजे दर कोई ना मंगे भीख, हरि का नाम आप वरतावांगा। लख चुरासी आत्म परमात्म आपे जीत, जित हार इक्को हथ्थ फड़ावांगा। करे खेल साहिब अनडीठ, अनडिठड़ा राह इक जणावांगा। कोई ना दिसे कलयुग कौड़ा रीठ, मिट्ठा अमृत रस आप भरावांगा। घर घर नज़री आए मीत, शत्रु सर्ब मेट मिटावांगा। पुरख अकाल नज़री आए इक अतीत, त्रैगुण डेरा आपे ढावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचा राह चलावांगा । सतिजुग साचा राह चलाएगा। प्रभ आपणी दया कमाएगा। निरगुण हो के वेख वखाएगा। सरगुण पड़दा आप चुकाएगा। कलयुग अन्तिम सड़दा, ठंडा सीत अमृत आप बरसाएगा। जन भगतां अन्दर आपे वड़दा, बंद किवाड़ी कुण्डा ताकी लाहेगा। आत्म परमात्म ढोला आपे पढ़दा, सोहँ राग आप अल्हाएगा। करे खेल नरायण नर दा, नर हरि आपणी कार कमाएगा। जुग चौकड़ी आपणा भाणा आपे जरदा, लख चुरासी भाणे विच वखाएगा। सन्त साजण गुरमुख गुर गुर सतिगुर पूरा आपे वरदा, नार कन्त रूप वटाएगा। डूंग्घी भँवरी काया कवरी आत्म
सेजा आपे चढ़दा, सेज सुहञ्जणी सोभा पाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे आप मिलाएगा। हरिजन मेला उपर शाह रग, शहिनशाह आपणा मेल मिलाईआ। निर्मल दीपक जोत जाए जग, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। घर विच घर कराए हज्ज, मक्का काअबा इक्को नज़री आईआ। सच महिराबे बहे सज, हुजरा सच्चा सोभा पाईआ। जिस नूं नूर इलाही कहिन्दे आलमीन रब्ब, यामबीन बेपरवाह इक्को इक नूर ख़ुदाईआ। सो लेखा जाणे सब, बसते सब दे फोल फुलाईआ। चार युग दी मेटे हद्द, अग्गे मार्ग इक वखाईआ। चार वरन इक दवारिउँ पए लभ्भ, घर घर आपणा पड़दा लाहीआ। साचा नाम वजाए नद, अनहद सेव लगाईआ । फड़ फड़ हँस बणाए कग्ग, कागों हँस उडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साहिब सतिगुर देवे वर, भगत भगवान अंग लगाईआ। भगत भगवान लगाए अंग, अंगीकार हरि अख्वाइंदा। निज आत्म परमात्म देवे अनन्द, अनन्द अनन्द विचों प्रगटाइंदा। कूड़ी क्रिया जगत वासना मेटे गंद, सच सुगंध इक उपजाइंदा। नाम जपाए बिन बत्ती दन्द, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। धुर दी धारों आवे छन्द, संसा रोग सर्ब मिटाइंदा। सुरत सवाणी ना होवे रंड, शब्द हाणी मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जाता पुरख बिधाता, कलयुग मेटे अन्धेरी राता, सतिजुग देवे साची दाता, इक्को नाम धुर सौगाता, चार वरन पढ़ाए गाथा, अठारां बरन लहिणा देणा चुके मस्तक माथा, पुरख अकाल होवे साथा, नज़री आए त्रिलोकी नाथा, कोटन कोटि त्रिलोकी नाथ आपणे हुक्मे विच फिराईआ। साचा हुक्म धुर फ़रमान, धुरदरगाही आप सुणाइंदा। जिस दे उत्तों पीर पैगम्बर गुर अवतार होए कुरबान, सो करबला रूप वटाइंदा। जिस दे पिच्छे गोबिन्द नींहां हेठ दब्बे बाल अञ्याण, सो कलयुग जड़्ह उखड़ाइंदा। जिस दा लेखा दो जहान, भरम भुलेखा सर्ब चुकाइंदा। जन भगतां मिले आण, मिलणी आपणे नाल कराइंदा। कबीर जुलाहा वेखे मार ध्यान, नेत्र नैण नैण उठाइंदा। कलयुग अन्त श्री भगवन्त साचा कन्त खेल करे महान, ग़रीब निमाणे कोझे कमले आपणी गोद बहाइंदा। लभ्भदे फिरदे सुघड़ स्याणे वड विद्वाने, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत डूंग्घी कन्दर समुंद खाई बेपरवाही नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे आप जगाइंदा। हरिजन साचे खोल्हे जाग, हरि जागरत जोत जगाईआ। घर मिलावा कन्त सुहाग, बाहर खोजण कोए ना जाईआ । प्रेम प्रीती देवे इक वैराग, वैरागी आपणी धार वखाईआ। मेहर नज़र कर पूरब जन्म दा धोवे दाग़, कर्म कांड दए मिटाईआ। शब्द अगम्मी चढ़ाए जहाज़, नौका नईया आपणा नाम वखाईआ। घर दीपक जोत जगे चराग़, बिन तेल बाती डगमगाईआ। दर्शन कर के जन भगत कहे मेरे वड वड भाग,
प्रभ मिल्या सहिज सुखदाईआ। जिस ने साजण ल्या साज, सो सज्जण होए सहाईआ। जिस दा सचखण्ड साचे राज, शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ। सो जुग चौकड़ी करता हो के करे काज, करनी आपणी आप कमाईआ। नमो नमो नमो करो ओस महाराज, जिस सिर ताज इक्को इक सुहाईआ। जुग जुग नित नवित्त निरगुण सरगुण हो के रिहा भाज, भावी आपणे चरणां हेठ रखाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त शब्द सरूपी हो के मारे आवाज़, साचा नाअरा इक सुणाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख गुरसिख तेरी सतिगुर रखे लाज, कलयुग अग्नी पोह ना सके राईआ। सच मेला मोहण माधव माध, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरवैर पुरख इक्को हरि, हरिमन्दिर इक सुहाईआ। हरिमन्दिर सुहावे सुहञ्जणा, सो साहिब पुरख सुल्तान। दीपक जगाए आदि निरँजणा, करे प्रकाश दो जहान। प्रगट हो दीनां नाथ दर्द दु:ख भय भंजना, ग़रीब निमाणयां पुच्छे आण। चार वरन कराए साचा मजना, अमृत सरोवर इक अशनान। कूड़ी क्रिया भाण्डा भज्जणा, थिर रहे ना विच जहान। साचा मार्ग इक्को लग्गणा, सतिजुग मात होए प्रधान। ज़ात पात दीन मज़्हब दी चुके हदना, हद्द वखाए इक श्री भगवान। चौथे युग आपणा भार लद्दणा, नाल लै के जाए बेईमान शैतान। हरिमन्दिर विच गुरमुख विरले बहि के सजणा, जिस अन्दर दीपक जोत जगे महान। अट्ठे पहर रहे मग्ना, काम क्रोध ना कोए पहचान। सच नगारा इक्को वज्जणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल सच्चा सुल्तान। सच सुल्तान बण निरँकार, हुक्म हाकम आप चलाईआ। कलयुग अन्तिम करे ख़बरदार, नाम संदेसा इक सुणाईआ। कलयुग कूड़े आपणे कट्ठे कर लै यार, यारी यारां नाल लगाईआ। वीहवीं सदी पैणी मार, अन्त सके ना कोए बचाईआ। चार यारी आई हार, मुहम्मद बैठा मुख लुकाईआ। अल्ला राणी धाहां रही मार, मुख घूँगट इक्को पाईआ। मूसा ईसा करे पुकार, पिता बौहड़ दरोही तेरे नाम दुहाईआ। गोबिन्द सूरा बोल कहे ललकार, पुरख अकाल आवे सच्चा माहीआ। जिस गुरमुख वेखणे आपणे लाल, लालन आपणा रंग रंगाईआ। जो पुच्छे मुरीदां हाल, सो मुर्शद फेरा पाईआ। जिस शाहों करने कंगाल, कंगालों शाह बणाईआ। सो लेखा जाणे हक़ हलाल, हकीकत वेखे थाउँ थाईंआ। उस दे अग्गे किसे दी चले ना कोई चाल, चलाकी सब दी दए मिटाईआ। जिस दा नाम खण्डा सच प्रीती सच्ची ढाल, शब्द चिला साचा इक उठाईआ। सो सतिगुर सदा दीन दयाल, दीनन होए सहाईआ। कलयुग अन्त गुर अवतारां पीर पैगम्बरां सब दा मन्ने स्वाल, आसा सब दी पूर कराईआ। चारों कुण्ट हुक्मे अन्दर फिरे काल, महाकाल हुक्म आप वरताईआ। आप वेखे बहि के सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक्को सोभा पाईआ। सम्बल खेल करे कमाल, कमला रमला झल्ला बण के आपणा भेव छुपाईआ। जन भगतां चले नाल नाल, अन्दर वड़ वड़ राह
वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण निराकार करे खेल आप करतार, कलयुग सतिजुग जाणे धार, धरनी धरत धवल हौला भार आप कराईआ।