पुस्तकालयभाग १५

२८ सावण २०२० बिक्रमी हरबंस सिँघ बलवन्त सिँघ दे गृह पिण्ड माहल ज़िला अमृतसर

तेरा दर पुरख अबिनाशी, कल अन्तिम इक्को नज़री आईआ। चार युग दी भटकदी दासी, भगती दर तेरे कुरलाईआ। चारों कुण्ट जीव जंत मैनूं करदे हासी, मेरे नेत्र नैण रहे शरमाईआ। तीर्थ तट्टां कोई ना लभ्भी मैनूं घाटी, मन्दिर मस्जिद थाँ नज़र कोए ना आईआ। वेख के आई चौदां लोक हाटी, चौदां तबकां नट्ठी वाहो दाहीआ। जिध्धर जावां वज्जे काती, सच प्रीत ना कोए वखाईआ। मैनूं नज़र ना आई कोई प्रभाती, संधया सोभा कोई ना पाईआ। कूड़ी क्रिया रुले बंदे ख़ाकी, तेरी ख़ाहिश ना किसे रखाईआ। गुर अवतारां कोलों हो के आकी, मन डंका रहे वजाईआ। किसे गृह नज़र ना आई खुल्ही ताकी, जिस घर वेखां सच्चा माहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरे सन्तां देंदी रही पाती, घर घर सुनेहड़ा आप पुचाईआ। प्रीतीवान प्रीत करदी रही दिवस राती, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। कलयुग अन्त नज़र ना आए कोए साची खाटी, सुंञी सेज सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, दर मिले इक सरनाईआ। भगती कहे मैं आई रो, दर तेरे सीस झुकाईआ। लख चुरासी लई टोह, घर वड़न कोए ना पाईआ। साचा करे ना कोई मोह, मुहब्बत इक ना कोए रखाईआ। चार युग दी करनी खोह, ख़ाली हथ्थ फिराईआ। सच प्रकाश ना दिसे लो, अन्ध अन्धेरा छाईआ । किसे दर ना मिले ढो, खुलड़े केस रही वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ । भगती कहे मैं बण निमाणी, दर तेरे कूक सुणाईआ। अठसठ तीर्थ बणया पाणी, सीतल धार ना कोए वहाईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद मट्ठ गुरमुख लभ्भा ना कोई हाणी, माया ममता बैठी नाच नचाईआ। लख चुरासी पुणी छाणी, घर घर रड़कणा पाईआ। अन्तर आत्म गावे कोई ना बाणी, रसना जिह्वा सर्ब हिलाईआ। सतिगुर मेरे दीन दयाल तूं मैनूं आपणे घर दी बणाया शाहणी, कलयुग अन्तिम खाली हथ्थां दयां दुहाईआ। ना कोई सुणे तेरी मेरी कहाणी, कूड़ा गीत ढोला सर्ब गाईआ। उठ वेख फिरे भुल्ली तेरी चारे खाणी, ख़ाह मख़ाह मेरे नाल करे लड़ाईआ। मैं तेरी बाली नढ्ढी धी नयाणी, जुग चौकड़ी तेरी आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, घर सच मिले सरनाईआ। भगती कहे प्रभ मैं आई दौड़, दर तेरे सीस झुकाईआ। जीव जंत रीठा होया

कौड़, साचा रस नज़र कोए ना आईआ। कोई ना तक्के मेरे वल कर के ग़ौर, गहर गम्भीर तेरी सार कोए ना पाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार मचावे शोर, बांके छोहर रिहा भरमाईआ। अन्दर वड़ गए कूड़े चोर, ठग्गी करन वाहो दाहीआ। सारे कहिन्दे कलयुग अन्त प्रभ दीे रही ना लोड़, घर बुद्धि इक्को इक चतुराईआ। श्री भगवान तेरे वेखण वाले सारे ज़ोर, जोरू ज़र आपणा ध्यान लगाईआ। औह वेख जो रविदास ढोए ढोर, चम्म दृष्टी डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। भगती कहे मेरा टुट्टा माण, सार कोए ना पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर तिन्ने जुग वेख करन पछताण, पश्चाताप रहे जणाईआ। कलयुग अन्तिम होया बेईमान, बेपरवाह नज़र ना आईआ। कूड़ कुड़यारा कर प्रधान, सच सुच दिती छुपाईआ। साचा धर्म ना कोए निशान, साचा कर्म ना कोए कमाईआ। साचा नाम ना कोई गाण, साचा मन्दिर ना कोए सुहाईआ। साचा अमृत ना कोई पान, कूड़ी क्रिया जिह्वा होई हल्काईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, दर तेरे सेव कमाईआ। साची सेवा दस्स प्रभ एक, एकँकार तेरी सरनाईआ । मैं तक्क के आई टेक, इक्को ओट रखाईआ। नेत्र खोल्ह साहिब सतिगुर वेख, नैण मूंद नैण उठाईआ। चार कुण्ट वध्या भेख, भेखाधारी कूकण वाहो दाहीआ। तेरे नाउँ दी मिटदी जावे रेख, तेरा ध्यान ना कोए लगाईआ। मैं घर घर करन गई हेत, मैनूं अंग ना कोए लगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे घर दे वड्याईआ। दे वड्याई पुरख समरथ, थाँ नज़र कोए ना आइंदा। जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, दर तेरा इक्को सोभा पाइंदा। मेरे कोल नहीं कुछ वथ, तेरी मेहर मेरा रंग वखाइंदा। दहि दिशा आई नट्ठ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, दर तेरा इक्को भाइंदा। दर तेरे आई कर परवान, इक्को मंग मंगाईआ। साचा दस्स इक मकान, जिस घर वसां चाईं चाईंआ। अट्ठे पहर रहे तेरा ध्यान, दूजा नज़र कोए ना आईआ। तेरे प्रेम अन्दर करां तेरी पहचान, बेपहचान तेरी सरनाईआ। दर खलोती मंगां दान, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर दे वखाईआ। साचा मन्दिर इक वखाल, वास्ता तेरे अग्गे पाईआ। तेरा नाउँ दीन दयाल, दीनां अनाथां होएं सहाईआ। मैं घालण आई घाल, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। फल रिहा ना किसे डाल, कलयुग सिंमल रुक्ख रिहा लहराईआ। कोई ना चले मेरे नाल, सच्चा संग ना कोए बणाईआ। मैं कर के आई हाल हाल, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। प्रभ साचे दे उठो लाल, हरि लालन फेरा पाईआ। जिस दी जुग चौकड़ी अवल्लड़ी चाल, समझ किसे ना पाईआ। जिस दा मन्दिर सति सच्ची धर्मसाल, धुर दरबारे डेरा लाईआ। जा के सुणावो आपणा हाल, हालत

सब दी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सज्जण बेपरवाहीआ। साहिब सतिगुर पुरख अकाला, अक्ल कलधारी दया कमाइंदा। सति धर्म दी सच धर्मसाला, सच दुआरा इक वखाइंदा। निरगुण निरवैर बणे दलाला, सच दलाली आप कमाइंदा। कूड़ी क्रिया तोड़ जंजाला, साचा मार्ग इक समझाइंदा। मार्ग दस्से अन्त सुखाला, रहबर इक्को नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। साची भगती सुण ला कन्न, हरि करता आप जणाइंदा। मेरे भगतां दा कहिणा मन्न, धुर दी धार आप उपाइंदा। जा के वेख गुरमुख चन्न, सो साहिब आप चमकाइंदा । सिफ्त सुनेहड़ा दे के कह धन्न धन्न, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक वखाइंदा। भगती सुण कर ध्यान, श्री भगवान आप जणाईआ। खैहड़ा छड्ड दे कूड़ जहान, बेमुख संग ना कोए निभाईआ। गुरमुख साचे कर पहचान, जिन्हां प्रभ आपणा रंग वखाईआ। जा के वस ओस मकान, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। बिन मंगया देवे तैनूं दान, ख़ाली झोली दए भराईआ। साचा खेल करे महान, मेहरवान होए सहाईआ। बाली नढ्ढी गुरमुख करे परवान, गुरसिख वेखे चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी सेवा इक लगाईआ। भगती तेरी सेवा एक, हरि साचा आप लगाइंदा। जिन्हां पुरख अकाल ल्या वेख, तिन्हां तेरे नाल मिलाइंदा । पिच्छे रखदे आए तेरी टेक, हुण तेरी टेक भगत आप बणाइंदा। घर घर दर दर गुरमुखां नाल कर हेत, हितकारी आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक अलाइंदा। सच संदेसा देवे मीत, सो सतिगुर आप सुणाईआ। गुरमुख वेख बैठे अतीत, कलयुग नाता रहे तुड़ाईआ। इक्को गौंदे तेरा मेरा गीत, सोहँ ढोला राग अलाईआ। प्रभ वसया ओन्हां चीत, ठगौरी नज़र कोए ना आईआ। सतिजुग सच चलाए रीत, रीतीवान फेरा पाईआ। ना कोई मन्दिर ना मसीत, मुल्लां क़ाज़ी करे ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। ना कोई मुल्लां ना कोई क़ाज़ी, आयत शरायत ना कोए जणाइंदा। ना कोई मसल्ला ना निमाज़ी, सजदा सीस ना कोए झुकाइंदा। ना कोई काअबा ना कोई हाज़ी, ना कोई पांधी पन्ध वखाइंदा। ना कोई अस्व ना कोई ताजी, शाहसवारा नज़र किसे ना आइंदा। आदि जुगादि जिस साजण साजी, सो साहिब खेल वखाइंदा। कलयुग अन्तिम कूड़ी क्रिया कोई ना दिसे ग़ाज़ी, ग़फ्लत सब दी आप मिटाइंदा। जन भगत वेखे वड सवाबी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। साची सिख्या दए नवाब, शाह पातशाह दया कमाईआ। साची भगती उठ उठ भाग, सो साहिब हुक्म वरताईआ। प्रेम प्रीती हथ्थ

फड़ रबाब, भगत दुआरे जा वजाईआ। निउँ निउँ सीस कर आदाब, अदब नाल चरण सीस टिकाईआ। दोवें हथ्थ जोड़ मारीं आवाज, नेत्र नैण शरमाईआ। जन भगतो रखो मेरी लाज, कलयुग रैण अन्धेरी छाईआ। मैनूं हुक्म देवे जिस दे सीस सोहे ताज, तख्त ताज नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। भगती कहे मैं जावांगी। तेरे भगतां सीस निवावांगी। जगदीश तेरा शुकर मनावांगी। जिस वेले दर्शन पावांगी। बण सेवक सेव कमावांगी। काया अन्दरों कूड़ा करकट हूंझ के बाहर कढ्ढावांगी। अन्दर वड़ के तेरा प्रेम प्रीती ढोला गावांगी। गुरमुख झरोखे बारी खड़ के, प्रभ तेरा राह तकावांगी। लख चुरासी नालों लड़ के, गुरमुखां गंढ्ढ पवावांगी। घर घर अन्दर पाणी भर के, कँवल नाभ भरावांगी। सच रबाब हथ्थीं फड़ के, अनहद नाद सुणावांगी। प्रेम प्रीती तेल बाती धर के, घर दीपक जोत जगावांगी। बण निमाणी दर ते खड़ के, दोए जोड़ वास्ता पावांगी। मैं चौथे युग गुरमुख लम्भया मर मर के, बिन मरनीउँ मरना आप सिखावांगी। साहिब सतिगुर जो तेरा ढोला आए पढ़ के, तिन्हां कोलों आपणी भुल्ल बख्शावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, बण बरदी सेव कमावांगी। सेवा करां प्रभ बण के बरदी, अट्ठे पहर ध्यान लगाईआ। दिवस रैण रव्हां डरदी, भय भउ सिर मनाईआ। तेरा ढोला रहां पढ़दी, सोहँ राग अलाईआ। तू ही तू रहां करदी, करते तेरी इक सरनाईआ। मेहरवान तूं बणया दर्दी, दुखियां दर्द वंडाईआ। चार युग साधां सन्तां नाल रही लड़दी, घर घर झगड़ा पाईआ। बिन सतिगुर पूरे बिन तेरे घर किसे ना वड़दी, दूरों दूरों सब नाल यारी लाईआ। कोई कहे गर्मी कोई कहे मिले विच सर्दी, छे रुत्तड़ी रंग ना कोए वखाईआ। बारां मास मैं रही मरदी, घड़ी पल वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दित्ता साचा वर, धन्न तेरी वड्याईआ। धन्न वड्याई वड मेरे भाग, हरि साचे भाग लगाया। जुग चौकड़ी पिछला धोया दाग़, निहकर्मी कर्म कमाया। जन भगत हथ्थ फड़ाई मेरी वाग, वास्ता इक्को घर रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दित्ता इक्को दान, गुरमुख सज्जण मिले आण, घर इक्को नज़री आया।

२८ सावण २०२० बिक्रमी हज़ारा सिँघ दे गृह अमृतसर

धुर दी लिख्त सतिगुर हथ्थ, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाइंदा। आदि जुगादी पुरख समरथ, साची हुक्मे कार कराइंदा। धाम न्यारे लए रख, छप्पर छन्न नज़र कोए ना आइंदा। शब्दी गुर साची धार देवे दस्स, लिख्त पढ़त आपणा नाम जणाइंदा।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वरताइंदा। लिख्त पढ़त सदा अनडिठ, कलम शाही ना कोए चतुराईआ। बिन अक्खरां देवे लिख, निष्अक्खर दए वड्याईआ। नित नवित्त भगत भगवान करे हित, गुर गुर गुरसिख वेख वखाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला बण के सच्चा पित, पतिपरमेश्वर पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भविख भविश आपणे हथ्थ रखाईआ। गोबिन्द लेखा गोबिन्द पढ़या, जीव जंत कहिण कोए ना पाईआ। गोबिन्द मन्दिर गोबिन्द वड़या, दूजा नज़र कोए ना आईआ। गोबिन्द दुआरे गोबिन्द खड़या, गोबिन्द वेखे चाईं चाईंआ। गोबिन्द चरण गोबिन्द पड़या, गोबिन्द साची अलख जगाईआ। गोबिन्द करनी गोबिन्द करया, गोबिन्द दाता बेपरवाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी खेल गोबिन्द विच रखाईआ। गोबिन्द लेख सदा अलेख, लिखण पढ़न विच कदे ना आइंदा । जुग चौकड़ी धर धर भेस, सो साहिब आप समझाइंदा। वसणहारा सचखण्ड देस, महल अटल इक रुशनाइंदा। करे खेल आदि जुगादी एक, एकँकार कल वरताइंदा। सरसे दिती चरण टेक, सच सहारा इक वखाइंदा। निर्मल कर आप विवेक, ववेकी खेल रचाइंदा। निरगुण सरगुण साचा हेत, जल बिम्ब रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। लिख्त पढ़त गोबिन्द संदेसा, धुर फ़रमाणा इक जणाईआ। शाहो भूप वड नरेशा, नर हरि नरायण बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी धर धर वेसा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढ्ढाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नित नवित्त जाणे लेखा, लिखणहार इक्को इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। गोबिन्द लेख गोबिन्द आसा, गोबिन्द सरसे विच दबाईआ। सो सर जिस गृह गोबिन्द भरवासा, सो साबत इक्को नज़री आईआ। जिस दा आर पार किनारा नज़र ना आए कोई पासा, डूंग्घा सागर गहर गम्भीर इक्को इक रखाईआ । तिस मन्दिर ना कोई लेख ना लिखासा, लिख्त नज़र कोए ना आईआ। तिस मन्दिर गोबिन्द दा गोबिन्द करे अरदासा, दोए जोड़ सीस झुकाईआ । पारब्रह्म प्रभ तेरा खोल्ह ना सके कोई ख़ुलासा, पड़दा उपर ना कोए उठाईआ। कूड़ी क्रिया होवे नासा, अन्त कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सो सरसा हरि सतिगुर चरण, गोबिन्द इक ओट जणाइंदा। जिथ्थे खुल्हे नेत्र हरन फरन, जगत अक्ख ना कोए रखाइंदा। जिस दुआरे गुर अवतार पीर पैगम्बर पढ़न, सो लिख्त गोबिन्द आप जणाइंदा। कलयुग अन्तिम श्री भगवान अबिनाशी करता करे खेल हरन फरन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अनभव आपणी धार चलाइंदा। गोबिन्द लिख्त पढ़त दित्ता इशारा, सृष्ट सबाई गया जणाईआ। वेखो

गोबिन्द खाली छड्ड के गया दुआरा, पुरी अनन्द ना भाग लगाईआ। धन दौलत पिता पुत ना कीता प्यारा, साक सज्जण सैण ना कोए रखाईआ। इक्को पुरख अकाल तक्क सहारा, साचे मार्ग चले वाहो दाहीआ। सृष्ट सबाई लख चुरासी जीव जंत चारे खाणी कूड़ पसारा, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। जिस ने पुरख अकाल दीन दयाल सच स्वामी इक्को विचारा, अन्तर आत्म खोज खुजाईआ। तिस दर शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान दर दर फिरन भिखारा, भिख्या मंगण वाहो दाहीआ। सो साहिब अगम्म अपारा, अलख अगोचर बेनज़ीर नज़र किसे ना आईआ। लाशरीक परवरदिगारा मुकामे हक़ एकँकारा, सचखण्ड निवासी घर साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गोबिन्द एका लेख जणाईआ। गोबिन्द लेखा बिन लिख्त पढ़त, अक्षर वंड ना कोए वंडाईआ। कलयुग करनी ना मंगे धड़त, आड़्हत रूप ना कोए वंडाईआ। आपणे विचों आपणा लिख्या लेख मुड़ कढ्ढे परत, बिन लेखा जाणे कलम शाहीआ। लख चुरासी जीव जंत सारे करन हरख, सोग चिन्ता ग़म नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, डूंग्घे सर आपणा लेखा आप दबाईआ। डूंग्घा सर सरसा रूप, साहिब गोबिन्द आप जणाइंदा। जिस दी दिशा ना कोई कूट, हिस्सा वंड ना कोए वंडाइंदा। नज़र ना आए कोई सरूप, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। सो लेखा जाणे अनूप, महिमा अकथ कथ्थ दृढ़ाइंदा। कलयुग अन्तिम प्रगट होए साचा भूप, आपणा हुक्म आपणा फ़रमाण, धुर दी बाण निरगुण सरगुण धार आप प्रगटाइंदा। कलयुग जीव गुर का लेख सके ना कोए पछाण, बेपहचान पहचान विच किसे ना आइंदा। रसना जिह्वा ढोले सारे गाण, अन्दर वड़ मन्दिर चढ़ गोबिन्द धार दरस कोए ना पाइंदा। जिस धार आपणा लेखा गया धर, तिस धार विचों प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखा जाणे साचा हरि, गोबिन्द लेखा हथ्थ किसे ना आइंदा। सतिगुर पूरा होए मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। बिन भगतीउँ देवे आपणा दान, नाम अमुलड़ा झोली पाईआ। अन्तर वड़ के होए दयावान, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस वखाए आपणा घर, तिस दूजी लोड़ रहे ना राईआ। सतिगुर पूरा सदा समरथ, दीन दयाल अख्वाइंदा। जिस सिर रखे आपणा हथ्थ, दो जहानां पन्ध मुकाइंदा। आत्म परमात्म जोड़े नात, दूई द्वैती मोह मिटाइंदा। अन्दर बाहर मेट अन्धेरी रात, निरगुण साचा चन्द चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, फड़ बाहों पार कराइंदा। सतिगुर पूरा सज्जण मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी चलाए रीत, गुरमुख सज्जण आप जगाईआ। मेल मिलाए बिन मन्दिर मसीत, काया काअबा इक्को इक वखाईआ। आत्म परमात्म

पारब्रह्म ब्रह्म गाए इक्को गीत, करे सच पढ़ाईआ। धर्म निशान वखाए ठीक, घर घर विच पड़दा लाहीआ। नज़री आवे इक अतीत, त्रैगुण लेखा दए मुकाईआ। चरण कँवल हरि बख्शे इक प्रीत, पूजा पाठ सिमरन जोग अभ्यास हठ तप साधन इक्को विच समाईआ। · गुरू बिनां ना उतरे पार, निरगुण सरगुण आप समझाइंदा। बिन करनी कमाईउँ सतिगुर पूरा

देवे तार, मेहर नज़र आप टिकाइंदा। खोल्हे दृष्ट वखाए इष्ट सच्चे घर बार, घर घर विच मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस खोल्हे बंद किवाड़, तिस दर आपणा रंग रंगाइंदा। समरथ पुरख साहिब सुल्तान, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। अनपढ़यां देवे आप ज्ञान, सुत्तयां जागदयां लए जगाईआ। घर विच घर दरस दिखा श्री भगवान, आपणी बूझ दए बुझाईआ। उठ सुत मेरे बाल नादान, गुरसिख साची सोझी पाईआ। लभ्भणहारा सतिगुर पूरा आप मेहरवान, गुरसिख लभ्भण कदे किते ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, उच्चे टिल्ले पर्बत पहाड़ समुंद सागर डूंगर खाई हथ्थ किसे ना आईआ।