३२ सावण २०२० बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल
डंका वज्जे दो जहान, सो पुरख निरँजण आप वजाइंदा। शाहो भूप वड राज राजान, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। दो जहानां दए ज्ञान, विष्न ब्रह्म शिव आप समझाइंदा। धर्म वखाए इक निशान, सचखण्ड दुआरे आप झुलाइंदा। लेखा जाणे धुर दी बाण, धुरदरगाही हुक्म वरताइंदा। निरगुण सरगुण वेखे मार ध्यान, लख चुरासी खोज खुजाइंदा। आत्म परमात्म देवणहारा माण, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा भेव चुकाइंदा। ईश जीव करे ध्यान, जगदीश आपणा पड़दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धुर दी धार आप समझइन्दा । धुर दी धार पुरख समरथ, सो साहिब आप जणाईआ। निरवैर हो चलाए रथ, महासार्थी सेव कमाईआ। पुरी लोअ आकाश पाताल जुग चौकड़ी खण्ड ब्रह्मण्ड मथ, चरण सरन बख्शे इक सरनाईआ। लहिणा जाणे सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, वड दाता बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी जणावणहार बोध अगाध अकथना अकथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा भेव आप खुल्हाइंदा। साचा भेव खोल्हे निरँकार, निरगुण हथ्थ वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादि वड शाहकार, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। जुग चौकड़ी वेखणहार विच संसार, निरगुण सरगुण धार प्रगटाईआ। कल कल्की लै अवतार, योद्धा सूरबीर वेस वटाईआ। वसणहारा धाम न्यार, सम्बल आपणा डेरा लाईआ। सच संदेसा देवे आण, नर नरेशा बेपरवाहीआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले भगत भगवान करे परवान,
नाम परवाना हथ्थ फड़ाईआ। आत्म परमात्म देवे इक ज्ञान, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए पढ़ाईआ। काया महल अटल उच्च मकान, घर घर विच सोभा पाईआ। दीआ बाती दीपक जोती जगे महान, कमलापाती निरगुण नूर करे रुशनाईआ। अमृत बूँद प्याए स्वांती, ठांडी ठार धार जणाईआ। कलयुग मेटे अन्धेरी राती, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। दिवस रैण रहे प्रभाती, संधया रूप ना कोए वटाईआ। चरण कँवल पतिपरमेश्वर इक्को बन्न्हे नाती, दूजा नाता नज़र कोए ना आईआ। नव नौ चार उतरे पार घाटी, शौह दरया ना कोए रुढ़ाईआ। मित्र प्यारा मिले इक्को साकी, भर प्याला जाम नाम प्याईआ। लेखा जाणे माणस ख़ाकी, बंद ताकी आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, नर हरि नरायण आप कराइंदा। महल अटल उच्च मुनारा, बंक दुआरा इक सुहाइंदा। निरगुण नूर कर उज्यारा, सोभावन्त सोभा पाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, लेखा लेख ना कोए समझाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर आदि जुगादि जुग चौकड़ी करदे गए निमस्कारा, सजदा सीस सर्ब झुकाइंदा। जलवा नूर परवरदिगारा, बेपरवाह आपणी कार कमाइंदा। कलयुग अन्तिम खेल करे न्यारा, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता, कल आपणी धार प्रगटाइंदा। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर निरगुण सरगुण सच्चा मीता, सज्जण इक्को इक अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, दूसर संग ना कोए बणाइंदा। दूसर संग ना कोए मीत, सज्जण नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल अगम्म अथाह बेपरवाह बैठा रहे सदा अतीत, घर साचे डेरा लाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सुणावणहारा साचा गीत, मेरा तेरा राग अलाईआ। ना कोई मन्दिर ना मसीत, शिवदुआला मट्ठ नज़र कोए ना आईआ । ना कोई हस्त ना कोई कीट, ना कोई ऊँच ना कोई नीच, राउ रंक ना कोए वखाईआ। करे खेल सदा अनडीठ, जगत नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, वड वड्डा शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। शाह पातशाह हरि पुरख अकाल, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। सचखण्ड निवासी दीन दयाल, दयानिध ठाकर स्वामी मेहर नज़र इक उठाइंदा। सन्त सुहेले गुरमुख वेखे आपणे लाल, लालन आपणे रंग रंगाइंदा । शब्द विचोला बण दलाल, साचा हट्ट इक खुल्हाइंदा। पुच्छणहार मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाइंदा। नाता तोड़ काल महाकाल, निरवैर आपणा घर वखाइंदा। लख चुरासी विचों भाल, भगत भगवन्त मेल मिलाइंदा । अन्त खाए ना कोई काल, जम का डण्ड ना कोए वखाइंदा। काया मन्दिर अन्दर वखाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक वड्याइंदा। जोत निरँजण दीपक बाल, आदि निरँजण वेख वखाइंदा। अमृत आत्म जाम दए प्याल, निझर झिरना आप झिराइंदा। आत्म सेजा दए स्वाल, सेज सुहञ्जणी इक
वड्याइंदा। काया माटी वेखणहारा हड्ड मास नाड़ी खाल, रक्त बूँद फोल फोलाइंदा। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाल, शास्त्र सिमरत वेद पुराण भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, निरगुण निरगुण अपणी कार आप कमाइंदा। निरगुण कार करे करतार, करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। सचखण्ड निवासी साचे तख्त बैठ सच्चे दरबार, दरगाह साची सोभा पाईआ। ना कोई दिसे चोबदार, दर दरवेश नज़र कोए ना आईआ। ना कोई मंगे दर भिखार, भिक्खक रूप ना कोए वटाईआ। ना कोई गुरू पीर अवतार, साध सन्त संग ना कोए रखाईआ। ना कोई शास्त्र सिमरत वेद करे विचार, ना कोई अञ्जील कुरान रिहा उच्चार, तीस बतीस हदीस करे ना कोए पढ़ाईआ। ना कोई पीर पैगम्बर ना कोई दिसे यार, मुल्लां शेख़ मसायक रूप ना कोए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी कमावे जग, जगजीवण दाते हथ्थ वड्याईआ । जुग चौकड़ी नव नौं चार गए लँघ, कलयुग अन्तिम वेला आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सोहले ढोले गा के गए छन्द, रसना जिह्वा बत्ती दन्द कर पढ़ाईआ। सीस झुकाउँदे रहे दीन दयाल साहिब बख्शंद, सजदा इक्को इक जणाईआ। मंगदे रहे परमानंद, निज आत्म होए रसाईआ । नाता तुटे दूई द्वैती झूठी कंध, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म देवे गंढ्ढ, दिती गंढ्ढ ना कोए खुल्हाईआ। सुरत सवाणी ना होवे रंड, गुर शब्दी मेला सहिज सुभाईआ। आवण जावण दो जहान लख चुरासी मुक्के पन्ध, मात गर्भ फेरा कोए ना पाईआ। नर निरँकार सदा वसे संग, साचा संग निभाईआ। करे खेल सूरा सरबँग, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र बेनज़ीर इक्को इक उठाईआ। बेनज़ीर लाशरीक, शिरकत विच कदे ना आइंदा। कलयुग अन्तिम मेटे अन्धेरा तारीक, नूरी चन्द इक चमकाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद मंगदे गए भीख, अन्तर आत्म ध्यान सर्ब लगाइंदा। परवरदिगार बेपरवाह वड अमाम तेरा गौंदे गए गीत, रसना जिह्वा सिफ्त सालाहइंदा। अञ्जील कुरान लेखा दस्सदे गए हदीस, मसला हक़ हक़ समझाइंदा। त्रैभवन धनी साहिब सतिगुर बैठा रहे अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आइंदा। मुरीद मुर्शद वसे चीत, चेतन धार आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण सरगुण आपणी कार कमाइंदा। निरगुण सरगुण करे धन्दा, नज़र किसे ना आईआ। देवे वड्याई पंज तत ख़ाकी बंदा, ख़ालस आपणा भेव चुकाईआ। साहिब ठाकर सद बख्शंदा, बख्शिश इक्को झोली पाईआ। एथे ओथे आर पार मँझधार वखाए आपणा कन्ढ्ढा, नईया सागर आप तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा
साचा वर, जुग चौकड़ी वेखे चाईं चाईंआ। जुग चौकड़ी वेख वखाउँदा ए। सो पुरख निरँजण वेस वटौंदा ए। हरि पुरख निरँजण निरगुण धार चलाउँदा ए। एकँकारा आपणी कल वखाउँदा ए। आदि निरँजण जोती नूर डगमगाउँदा ए। अबिनाशी करता शाहो भूप नाम धराउँदा ए। श्री भगवान हुक्म वरताउँदा ए। पारब्रह्म प्रभ सीस झुकाउँदा ए। ब्रह्म आपणी वंड वंडाउँदा ए। निहकर्मी कर्म कमाउँदा ए। साची सरन इक दरसाउँदा ए। चरण कँवल इक वडयाउँदा ए। धरनी धरत धवल सोभा पाउँदा ए। निरगुण सरगुण खेल कराउँदा ए। गुर अवतार भेव चुकाउँदा ए। शब्द जैकार ढोला गाउँदा ए। नाउँ निरँकार आप दृढ़ाउँदा ए। महल अटल इक रुशनाउँदा ए। दीआ बाती आप जगाउँदा ए। कमलापाती सोभा पाउँदा ए। सूरज चन्न आप चमकाउँदा ए। मण्डल मण्डप डेरा लाउँदा ए। ज़िमी असमान रंग रंगाउँदा ए। गगन गगनंतर खोज खुजाउँदा ए। साचा मन्त्र इक समझाउँदा ए। लख चुरासी बणतर आप बणाउँदा ए। त्रैगुण माया लाह बसन्तर, अग्नी इक्को इक वखाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप रचाउँदा ए। आपणा खेल आप रचाउँदा ए। निरगुण सरगुण धार बंधाउँदा ए। लख चुरासी आप रचाउँदा ए। अण्डज जेरज वंड वंडाउँदा ए। उतभुज सेत्ज बणत बणाउँदा ए। शब्द धार इक सुणाउँदा ए। बेपरवाह कार कमाउँदा ए। खोल्ह किवाड़ बंक सुहाउँदा ए। हो उज्यार नूर चमकाउँदा ए। बण के यार संग निभाउँदा ए। पारब्रह्म प्रभ भेव खुलाउँदा ए। ब्रह्म आपणा घर वखाउँदा ए। काया मास नाड़ी चम्म हड्ड गंढ्ढ पवाउँदा ए। पवण स्वास दे के दम, रसना जिह्वा नाल रलाउँदा ए। साचा नूर चाढ़्ह चन्न, घर घर विच दीपक आप जगाउँदा ए। लेखा जाण मति बुध मन, मनसा जगत नाल प्रनाउँदा ए। सरवण सरोते ला कन्न, नेत्र अक्ख अक्खां नाल मिलाउँदा ए। आप हो के सब तों वक्ख, हरिजू आपणी कार कमाउँदा ए। जुग चौकड़ी मार्ग दस्स, गुर अवतार पीर पैगम्बर निष्अक्खर अक्खर आप पड़ाउँदा ए। निरवैर हो के अन्दर वस, साची करनी आप कमाउँदा ए। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी मुकाए नट्ठ नट्ठ, पांधी बण के फेरा पाउँदा ए। निरगुण सरगुण सति सतिवादी नाम रट, रट्टा दो जहान चुकाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धुर दी धार आप प्रगटाउँदा ए। धुर दी धार आप प्रगटाउँदा ए। पुरख अबिनाशी खेल कराउँदा ए। सचखण्ड निवासी वेस वटाउँदा ए। जोत प्रकाशी नूर धराउँदा ए। आदि जुगादी साचा साथी, सगला संग निभाउँदा ए। बिन अक्खरां दस्से पूजा पाठी, अन्तर मन्त्र इक दृढ़ौंदा ए । लहिणा चुकाए दिवस राती, घड़ी पल ना वंड वंडाउँदा ए। बोध अगाध सुणाए गाथी, भेव अभेदा आप खुलाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करनी आप कमाउँदा ए। जुग करनी कार कमाउँदा ए। धुर
दा प्यार तोड़ निभाउँदा ए। मित्र प्यारा इक अख्वाउँदा ए। सांझा यार नाउँ प्रगटौंदा ए। धुर कलाम आप समझाउँदा ए। वड अमाम वेख वखाउँदा ए। नग़मा इक्को इक अलाउँदा ए। सलाम सब नूं आप पुचाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची खेल आप वखाउँदा ए। साची खेल आप वखाउँदा ए। गुर अवतार हुक्म मनाउँदा ए। धुर दी धार राहे पौंदा ए। शब्द नगार ढोल वजाउँदा ए। अनहद निक्की निक्की गुफ़तार, घर घर मंगल गीत अलाउँदा ए। आप बोल सच जैकार, धुर संदेस आप समझाउँदा ए। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बीतया विच संसार, थिर रहिण कोए ना पाउँदा ए। पंज तत चोला छड्ड गए गुरू अवतार, गुर शब्दी इक्को सोभा पाउँदा ए। जिस दा डंका वज्जे सदा संसार, राउ रंक आप जगाउँदा ए। सो साहिब करे खेल करतार, कुदरत कादर वेख वखाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भेव आप चुकाउँदा ए। आपणा भेव आप चुकाउँदा ए। निरगुण आपणा वेस वटाउँदा ए। निहकलंक नाउँ प्रगटाउँदा ए। जोती जोत जोत रुशनाउँदा ए। शब्द बोध अगाध सणाउँदा ए। गुरमुख विरले सन्त साध उठाउँदा ए। लख चुरासी विचों काढ, निरगुण आपणा मेल मिलाउँदा ए। पुरख अकाल करे लाड, जोती माता गोद सुहाउँदा ए। सति पुरख निरँजण बणया साक, सगला संग बणाउँदा ए। बजर कपाटी खोल्ह ताक, तकवा इक्को इक रखाउँदा ए। कल मेट अन्धेरी रात, शमां दीप इक जगाउँदा ए । जुग विछड़यां पुच्छे वात, अन्तिम मेला आप मिलाउँदा ए। दुरमति मैल देवे काट, अमृत मेघ इक बरसाउँदा ए। लेखा चुक्के चौदां लोक हाट, जिस जन आपणे घर वसाउँदा ए। अठसठ तीर्थ ना कोई ताट, सच सरोवर आप नुहाउँदा ए। मेल मिलावा पुरख समराथ, आवण जावण पन्ध चुकाउँदा ए। साचे पत्तण पाली बैठा घाट, फड़ बेड़े आप चढ़ाउँदा ए। कलयुग अन्तिम मेटे वाट, पांधी आपणा फेरा पाउँदा ए। भगत भगवन्त लए राख, सिरजणहार घर घर वेख वखाउँदा ए। लेखा चुके जात पात, चार वरन एका गंढ्ढ बंधाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा हुक्म वरताउँदा ए। निरगुण साचा हुक्म वरताउँदा ए। दो जहानां पढ़दा लौंहदा ए। शब्द गुरू बलकार इक अख्वाउँदा ए। नाम खण्डा तिक्खी धार, आप चमकाउँदा ए। ना कोई घड़े लुहार तरखाण, बाढी नज़र कोए ना आउँदा ए। पुरख अकाल आवे विच मैदान, साची मजलस आप लगाउँदा ए। लेखा जाणे दो जहान, दोए दोए धार रूप वटाउँदा ए। निरगुण सरगुण साचा रूप वखाए काहन, गुरमुख सखी आप प्रनाउँदा ए। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी वेखे मार ध्यान, पूरब लहिणा फोल फुलाउँदा ए। बिन पढ़यां देवे ज्ञान, अक्खर इक्को इक समझाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि साची खेल वखाउँदा ए। हरि साची खेल
वखाउँदा ए। घर मन्दिर अन्दर वड़ के आपणा गीत अलाउँदा ए। साचे पौड़े साहिब चढ़ के, महल अटल इक रुशनाउँदा ए। सुरत सवाणी डूंग्घी भँवरों फड़ के, पार किनारे आप लगाउँदा ए। शब्द हाणी नाल जोड़ जड़ के, साची सेजा आप सुहौंदा ए। आपे वेखे अग्गे खड़ के, मुख पड़दा ना कोए रखाउँदा ए। जेहड़ा हथ्थ ना आया मर के, सो जींवदयां जीव जीव बदलाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रंगाउँदा ए। आपणा रंग प्रभू रंगाउँदा ए। कलयुग अन्त वेख वखाउँदा ए। गुरमुख साचे सज्जण उठाउँदा ए। फड़ बाहों गोद बठाउँदा ए। जन्म जन्म दा रोग मिटाउँदा ए। चिन्ता सोग ना कोए रखाउँदा ए। साचा जोग इक समझाउँदा ए। धुर संजोग मेल मिलाउँदा ए। घर विजोग ना कोए वडयाउँदा ए। किला कोट इक वसाउँदा ए। चोट नगारे नाम लगाउँदा ए। निर्मल जोत जोत जगाउँदा ए। घर घर गुरमुख पहुंच, आप आपणा मेल मिलाउँदा ए। श्री भगवान जन भगतां मिलण दा रखे सदा शौक, बण के शौहर नार कन्त हंढ्ढाउँदा ए। लख चुरासी मचाए शोर, नेत्र नैण सतिगुर पूरे दरस कोए ना पाउँदा ए। कोई कहे उच्चे टिले पर्बत प्रगट होणा पूत सपूता ब्राह्मण गौड़, साचे आसण सोभा पाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाउँदा ए। आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाउँदा ए। समरथ कार कमाउँदा ए। बोल अलख, अलख नाम जणाउँदा ए। जन भगतां मार्ग दस्स, दहि दिशा मेल मिलाउँदा ए। अन्दर वड़ जाए हस्स हस्स, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आउँदा ए। तीर निशाना नाम मारे कस कस, अणयाला आप चलाउँदा ए। बुरज हँकारी जाए ढट्ठ, कूड़ी क्रिया मेट मिटौंदा ए। मन खेड़ा होवे भट्ठ, कूड़ी अग्नी आप जलाउँदा ए। सच दुआरे खोल्ह के हट्ट, घर घर विच आप प्रगटाउँदा ए। करे स्वांग बण नटुआ नट, नट नटुआ आपणी धार जणाउँदा ए। गुरमुख विरले देवे मत्त, जिस आपणा ब्रह्म ज्ञान दृढ़ाउँदा ए। नाड़ बहत्तर ना उबले रत, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए हल्काउँदा ए। हिरदे हरि जू जाए वस, वास्ता आपणे नाल पाउँदा ए। नानक गोबिन्द ईसा मूसा मुहम्मद गया दस्स, कलयुग वेला अन्त आप सुहौंदा ए। प्रगट होए पुरख समरथ, कल कल्की वेस वटाउँदा ए। जिस दा नाम आदि जुगादि जुग चौकड़ी रसना जिह्वा रहे रट, बत्ती दन्द सिफ्त सलौंहदा ए। सो साहिब करे जोत प्रकाश, प्रकाशवान इक्को नज़री आउँदा ए। साचे मण्डल पाए रास, गोपी काहन नाच नचाउँदा ए। गुर अवतार पीर पैगम्बर जन भगतां पूरी करे आस, निरासा कोए नज़र ना आउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल आपणी धार बन्हाउँदा ए। कल आपणी धार बन्हावेगा। प्रभ अचरज खेल रचावेगा। निरगुण नज़र किसे ना आवेगा। लख चुरासी भरम भुलावेगा। गुरमुख साथी आप उठावेगा । कर के राखी,
सेव कमावेगा। गुर गोबिन्द सच्ची आखी, सो पूरी कर वखावेगा। शब्द अगम्मी चढ़ के राकी, अस्व इक्को इक दौड़ावेगा। चौदां तबकां खोल्ह ताकी, चौदां लोकां पड़दा लाहवेगा। सरगुण कोए रहे ना आकी, फड़ फड़ सब दा सीस निवावेगा। लहिणा देणा सब दा चुक्के बाकी, हिसाब किताब आपणे हथ्थ रखावेगा। लख चुरासी जगावणहारा दीवा बाती, जोती चराग़ इक जगावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि करता खेल वखावेगा। हरि करता खेल करेगा। निरभउ कदे ना डरेगा। जन भगतां अन्दर वड़ेगा। साचे पौड़े आपे चढ़ेगा। सच महल्ले आपे खड़ेगा। सोहँ ढोला इक्को पढ़ेगा। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म नार वरेगा। गोबिन्द वसदा रहे खेड़ा, दीपक जोती एका धरेगा। सन्त साजण बन्न्हे बेड़ा, जिन्हां आपणे नाल जड़ेगा। लख चुरासी देवे गेड़ा, अग्गे कोई मात ना अड़ेगा। अन्तिम करे हक़ नबेड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण हो के आपे लड़ेगा। निरगुण हो के करे लड़ाई, शस्त्र नज़र कोए ना आइंदा । नाम खण्डा खड़ग चमकाई, दोहरी धार रूप प्रगटाइंदा। कूड़ी क्रिया दए कढ्ढाई, भय भउ आप रखाइंदा। बुध विवेक करे कर सफाई, निर्मल नीर सीर प्याइंदा। बेपरवाह होए सहाई, दयावान दया कमाइंदा। आत्म परमात्म करे कुड़माई, घर मेला मेल मिलाइंदा। सुरती शब्दी धी जवाई, सौहरे पेईए इक्को घर वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म वरते जग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। सृष्ट सबाई बुझे अग्ग, अग्नी तत रहिण ना पाईआ। ज़ात पात मिटे हद्द, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। विश्व उपजे इक्को यद, बंस सरबंस आप सुहाईआ। कूड़ी क्रिया विचों कढ्ढ, साचा मार्ग दए वखाईआ। लेखे लाए काया माटी हड्ड, नाड़ बहत्तर सोभा पाईआ। दरस दिखाए उपर शाह रग, शहिनशाह आपणा मेल मिलाईआ। बिन मक्कयों काअबयों कराए हज्ज, हुजरा हक़ इक वखाईआ। सच महिबूब बहे सज, महिराब इक्को इक रुशनाईआ। नाम नगारा जाए वज्ज, नौबत इक्को इक शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल खलाउणा, ख़ालक ख़लक आप समझाइंदा। वड अमाम रूप वटाउणा, बेनज़ीर नज़र किसे ना आइंदा। साचा कलमा नबी रसूल आप पढ़ाउणा, अलिफ़ ये पन्ध मुकाइंदा। साचा नग़मा इक्को गाउणा, लाशरीक आप सुणाइंदा। साची मजलस सोभा पाउणा, महिफ़ल इक्को इक वड्याइंदा। चौदां लोक हसरत आप मिटाउणा, हशर आपणे हथ्थ वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी खेल आप समझाइंदा। साची खेल खेले परवरदिगार, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। पीर पैग़बर हुक्म सुणाए एका वार, वारता आपणी दए जणाईआ। साचा सजदा करो सच दरबार, सच हदीस इक सुणाईआ। पूरब लेखा चुक्के विच संसार, वड संसारी
आप चुकाईआ। काग़ज़ कलम गए हार, नेत्र रोवे जगत शाहीआ। दरोही ख़ुदाए मेरे यार, मिहबान बीदो तेरी इक सरनाईआ। रहमत कर अन्तिम वार, दर तेरे इक्को अर्ज़ सुणाईआ। कोना कोना होया ख़बरदार, बेख़बर तेरी ख़बर ना कोए सुणाईआ । सदी चौधवीं गई हार, हर के हरि की ओट तकाईआ। थक्की मांदी फिरे दर दर भिखार, नेत्र आंधी नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आपणा हुक्म आप समझाईआ। साचा हुक्म कलमा कलाम, कायनात आप जणाइंदा। कलयुग प्रगट होए इक अमाम, सिर अमामां फेरा पाइंदा। पीर पैगम्बर बरदे करे ग़ुलाम, बरख़ुरदार आपणी सेवा लाइंदा। चौदां तबकां बदल देवे निज़ाम, नज़रीआ इक्को वार उठाइंदा। सच संदेसा दए पैग़ाम, पात्र इक्को इक वखाइंदा। जिस दा दीन मज़्हब इस्लाम, सो असल वसल आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप मनाइंदा। साचा हुक्म नबी रसूल, रसवा इक्को इक मनाईआ। बीस बीसा करना पए कबूल, अज़ किबल आपणा खेल समझाईआ। धुर दा हुक्म इक माअकूल, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद ना जाणा भूल, अभुल रिहा जणाईआ। सदी चौधवीं बदले आप असूल, असलीअत आपणी दए समझाईआ। उम्मत उम्मती अन्तिम वेला गया फ़ज़ूल, फ़ाज़ल फ़ज़ल ना कोए कमाईआ। मस्तक मिली ना किसे धूल, टिक्का हक़ ना कोए लगाईआ। आत्म सेजा टुट्टी चूल, बाढी बणत ना कोए बणाईआ। नज़र ना आए कन्त कन्तूहल, दरस मिले ना सच्चे माहीआ। सच पंघूड़ा कोई ना लए झूल, बैठे हूरां ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। लेखा जाणे चौदां तबक, तबअ सब दी खोज खुजाइंदा । साहिब सुल्तान सुणाए इक्को सबक, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। लाशरीक आया परत, लाताअरीफ़ फेरा पाइंदा। ना कोई सोग ना कोई हरख, हरस हवस ना कोए वधाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दा इक्को अर्श, कुर्श आपणी कार कमाइंदा। सो साहिब मेहरवान करे तरस, रहमत नाल आप समझाइंदा। उठ के वेखो सदी चौधवीं लिख्त पढ़त, लेखा पिछला आप जणाइंदा। मुल्लां शेख़ कलयुग अन्तिम मेरा कलमा लैंदे धड़त, मुफ्त नाम ना कोए जणाइंदा। वढ्ढीखोर होए नधड़क, ख़तरा ख़ौफ़ ना कोए जणाइंदा। जीवां जंतां रहे झटक, छुरी हक़ हथ्थ ना कोए उठाइंदा। बीस बीसा परवरदिगार सांझा यार नूर इलाही सब नूं पाए वखत, वेला वक्त हथ्थ किसे ना आइंदा। जिस दा फ़रमान इक्को सख्त, दो जहान ना कोए मिटाइंदा। ज़िमीं असमानां उलटाए तख्त, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाइंदा। जिस दा हुक्म ना जाए अटक, अद्धविचकार ना कोए रखाइंदा। सो शाहसवारा बांकी चल्ले चाल मटक, मेहरवान आपणा कदम टिकाइंदा। शब्द अगम्मी चढ़ाए कटक, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। दुष्टां मारना ना समझे आपणी हत्तक, हत्या
विच कदे ना आइंदा। जिस दा खेल होणा अन्तिम जगत, पीर पैगम्बर ध्यान लगाइंदा। परवरदिगार आउणा इक्को फ़कत, फ़िकरा आपणा नाम सुणाइंदा। लख चुरासी विचों गुरमुख विरले कढ्ढे भगत, मुरीद मुर्शद जोड़ जुड़ाइंदा। तिस दी नज़र ना आए हरकत, अन्दर वड़ वड़ पड़दा लाहइंदा। आदि जुगादि नित नवित्त जिस साहिब दी साची बरकत, सो बरीख़ाना आप खुलाइंदा। उस दे नाल क्या कोई करे शिरकत, जिस लाशरीक आपणी गोद बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदी सदीवी वेख वखाइंदा। सदी सदीवी खोले्ह अक्ख, आख़र आपणा नैण उठाईआ। ईसा कह के गया दस्स, दहि दिशा आप जणाईआ। मेरा बाप मेरे पिच्छे आवे हस्स हस्स, नूरी नूर नूर रुशनाईआ। सब दा खेड़ा करे भट्ठ, मार्ग आपणा दए समझाईआ । मुहम्मद चरण गया ढठ, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। वड अमाम नबेड़ा करे हक़, हकीकत साची खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सच पड़दा आप उठाईआ। साचा पड़दा देवे चुक्क, उहला रहिण कोए ना पाईआ। निरगुण आपणी धारों पए उठ, मात पित पूत कोए ना जाईआ। एथे ओथे दो जहान आप सुहाए सुहञ्जणी रुत्त, गुर अवतार पीर पैगम्बर भगत भगवान सन्त सुजान गुरमुख गुरसिख फुलवाड़ी आप महकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो सच दवारिओं गए रुट्ठ, कर किरपा मेल मिलाईआ । अन्तर आत्म जाम प्याए घुट्ट, अमृत रस इक चखाईआ। जागत सोवत हालत लए पुच्छ, हाल मुरीदां आप जणाईआ। फड़ फड़ बांहों गोदी लए चुक, चुक चुक आपणी ख़ुशी वखाईआ। कलयुग अन्तिम वेला रिहा ढुक, बण पांधी वेख वखाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी कूड़ी क्रिया लग्गी भुक्ख, हरि का नाम मंगण कोए ना आईआ। चौथे युग बूटा रिहा सुक्क, हरया सिंच ना कोए कराईआ। भाग लग्गे ना जननी कुक्ख, भगत रूप ना कोए दरसाईआ। मात गर्भ उलटा रुख, दस दस मास अग्न तपाईआ। कलयुग अन्तिम बैठा होए चुप्प, हिरदे हरि ना कोए ध्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल खिलाउणा, ख़ालक ख़लक मख़लूक एका वार जणाईआ। रूप अनूप आप वटाउणा, सति सरूप फेरा पाईआ। शाहो भूप नाम धराउणा, राजन राज राजान शाह सुल्तान भूपत भूप इक्को नज़री आईआ। गोपी काहन श्री भगवान वखाए निशान, दो जहान आप झुलाईआ। गुर अवतार होण हैरान, पीर पैगम्बर सीस झुकाईआ। कलमा नबी रसूल सुणाण, शास्त्र सिमरत वेद करन ध्यान, अञ्जील कुरान दोए जोड़ वास्ता पाण, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। खाणी बाणी करे ब्यान, कलयुग अन्तिम चार वरन होए शैतान, घर घर शरअ करे लड़ाईआ। साचा मन्दिर ना कोए मकान, नज़र ना आवे निगहबान, नेत्र नैण अक्ख प्रतख निज नेत्र ना कोए खुल्हाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोले सारे गाण,
अनहद नादी राग ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग तेरी अन्तिम वर, इष्ट देव गुरदेव स्वामी, आप उपाए सदा निहकामी, घट निवासी अन्तरजामी, जोत प्रकाशी ब्रह्म ज्ञानी, भेव ना जाणे कोए विद्वानी, विद्या विच सार किसे ना आईआ। चौदां विद्या मारे धाह, कलयुग अन्त रही कुरलाईआ। निरगुण मिले ना सच मलाह, बेड़ा सच ना कोए वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी लिख लिख देंदी रही सलाह, सिफ्त नाल मिलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मैनूं बणा के गए गवाह, शहादत अन्त लैण कोए ना आईआ। मैं चारों कुण्ट उच्ची कूक दित्ता सुणा, खुल्हड़े केस दयां दुहाईआ। रहबर इक बेपरवाह, दूजा नज़र कोए ना आईआ। खाणी बाणी मंगे सदा पनाह, बैठी चरण ध्यान लगाईआ। मैं उस दे ढोले रही गा, जिस मेरी बणत बणाईआ। कलयुग वेखो पारब्रह्म सच्चा शहिनशाह, सीस जगदीश ताज सुहाईआ। जिस दा लेखा जाणे कोई ना, बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह के पल्लू सारे गए छुडाईआ। उह बख्शे सर्ब गुनाह, मेहर नज़र इक उठाईआ। फड़ बांहों पार दए करा, लख चुरासी धार ना कोए रुढ़ाईआ। जगत विद्या रही सुणा, बांह हुलारे नाल हिलाईआ। चार वरन वेखो आ, प्रभ वक्खरी कार कमाईआ। सब दा नख़रा दए गंवा, नालश कोए रहिण ना पाईआ। जन भगतां सधरां पूरीआं रिहा करा, सिधी धार इक वखाईआ। चार वरनां पध्धरा धाम दए बणा, ज़ात पात नज़र कोए ना आईआ। धर्म राज दा ख़तरा दए मुका, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। बहत्तर नाड़ी करे रुशना, बहत्तरां आपणा अंक बणाईआ। सत्तरां मेला सहिज सुभा, सतर विच रखे थाउँ थाईंआ। चुहत्तरां साता चौका वंड वंडा, सति सतिवादी खेल वखाईआ। पंचम मेला सहिज सुभा, चार करे इक कुड़माईआ। रंग रंगीला पलँघ वछा, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। दलीलां नाल ना मिले ख़ुदा, जगत वकीलां नाल ना कोए मिलाईआ। अन्त वसीला इक्को लओ बणा, गोबिन्द सूरा वड वड्याईआ। जिस वस्त्र नीला नीली धारों ल्या बदला, नीले वाला सच्चा माहीआ। छैल छबीला नौजवान दर्शन लओ पा, पा दर्शन हरस मिटाईआ। सच कबीला लओ बणा, काबल इक्को नूर ख़ुदाईआ। ढीलापन दयो गंवा, ग़फ्लत कूड़ी दयो चुकाईआ। क्यों जल बिन मीना रहे तड़फा, सुरती शब्द लओ मिलाईआ। घर उजड़या लओ वसा, खेड़ा इक्को सोभा पाईआ। दूजा झेड़ा लओ चुका, तीजा नैण इक खुल्हाईआ। चौथे मेल सहिज सुभा, पंचम वेखे चाईं चाईंआ। छेवें छप्पर छन्न दए वडया, सतवें सति सतिवादी फेरा पाईआ। अट्ठवेंं अट्ठां तत्तां लहिणा देणा लओ मुका, नांवें नौ दर अग्न ना कोए तपाईआ। दस्म दुआरी मिल के आपणा प्रीतम लओ मना, क्यों बैठे मुख भवाईआ। कलयुग चार कुण्ट जे किते नहीं मिलदा थाँ, साची आओ चल सरनाईआ। सतिगुर पूरा पकड़े बांह, फड़ बांहों गले लगाईआ। करे लाड जिउँ पुत्रां
माँ, पिता पूत सहिज सुखदाईआ। फड़ के हँस बणाए काँ, कागों हँस आप उडाईआ। माणक मोती चोग दए चुगा, तृष्ना भुक्ख रहे ना राईआ। दरस अमोघ दए करा, घर घर विच मेला सहिज सुभाईआ। जन्म जन्म दा रोग दए गंवा, दुखड़ा कोए नज़र ना आईआ। साचा मुखड़ा लए सुहा, जिस मुखड़े हरि का नाम ध्याईआ। साचे पुत्तर लए प्रना, जिन्हां पुत्रां मिल्या सच्चा माहीआ। पूरब चेता दए करा, पिछला लेख भुल्ल ना जाईआ। गोबिन्द विछड़न मिलण दा कोई ना करे वसाह, वेला गया हथ्थ ना आईआ। आपणा आप करो फ़िदा, फ़ितरत आपणी जगत मिटाईआ। जेहड़ा तुहाढ्ढे नालों होया जुदा, अंगीकार सो अख्वाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत काया चोली लओ रंगा, रंग मजीठी इक चढ़ाईआ। माणस जन्म लेखे लओ पा, दोज़ख़ बहिश्तां दोहां कोलों खैहड़ा दए छुडाईआ। नरक स्वर्ग कोई ना सके भुआ, स्वर्ग गुरमुखां चरणां हेठ रखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव गुरमुख तेरे मिलण दा रखण चा, अद्ध विच बैठे ध्यान लगाईआ। सच स्नेहड़ा कबीर जुलाहा गया सुणा, बिन हरि साचे मिले ना कोई सरनाईआ। भगतो सन्तो मेरे पिच्छे आउणा वाहो दाह, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि आपणी दया आप कमाईआ। दया कमाए दयावान, दयानिध अख्वाइंदा। गुरमुख गुरसिख बाल अञ्याण, भुल्ले भटके आप जगाइंदा। चरण कँवल बख्शे इक ध्यान, ध्यान ध्यान नाल मिलाइंदा। अन्तर अन्तर दे ज्ञान, कूड़ी बसन्तर आप बुझाइंदा। मन्त्र इक्को श्री भगवान, सोहँ ढोला राग सुणाइंदा। एथे ओथे चुक्के काण, आवण जाण ना कोए रखाइंदा। देवणहार स्वामी माण, सदा आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, नर हरि साचा आपणी नज़र उठाइंदा। आपणी नज़र उठाए बेनज़ीर, नैण अक्ख खुल्हाईआ। बदलणहारा सदा तकदीर, तदबीर आपणी दए समझाईआ। सूरत सच वखाए तस्वीर, जलवा नूर ज़हूर रुशनाईआ। चोटी चाढ़्हे फड़ अख़ीर, आख़र आपणा मेल मिलाईआ। कट शरअ ज़ंजीर, शहिनशाह इक्को घर दए वड्याईआ। लेखा चुक्के शाह हकीर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सच खुल्हाए इक घर, दर दरवाज़ा आप लगाईआ। दर दरवाज़ा आप लगाउणा, साचा बंक इक सुहाइंदा। ग़रीब निमाणा विच बहाउणा, सोभावन्त आप सुहाइंदा। चार वरनां रंग चढ़ाउणा, रंग रंगीला आप हो जाइंदा। साचा ढोला आप सुणाउणा, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। पवण स्वासी हुक्म वरताउणा, साह साह आप समझाइंदा। पुरख अबिनाशी खेल कराउणा, भेव कोए ना पाइंदा। राम हो के नज़री आउणा, काहन कृष्न रूप वटाइंदा। ईसा मूसा चोला आप बदलाउणा, अल्फ़ी मुहम्मद आप पहनाइंदा। हरफ़ बहरफ़ी आप पढ़ाउणा, सिह-हरफ़ी भेव ना कोए जणाइंदा। चौतरफ़ी चार कुण्ट चौथा
पग पड़दा लौहणा, मुख नक़ाब ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सच अदाब इक सिखाउणा, नवाब इक्को नज़री आइंदा। इक नवाब इक्को आका, अक्ल कल वड्डी वड्याईआ । इक्को हिसाब इक्को बाका, बाकी नवीस इक हो जाईआ। इक्को दर इक्को ताका, इक्को कुण्डा रिहा खुल्हाईआ। इक्को अस्व इक्को राका, शाहसवार इक्को बेपरवाहीआ। इक्को सज्जण इक्को साका, सगला संग इक निभाईआ। इक्को अनाथ इक्को होए नाथ अनाथा, इक्को आपणा भेव चुकाईआ । इक्को गाए मन्त्र गाथा, इक्को करे सच पढ़ाईआ। इक्को मल्ले आपणा घाटा, इक्को पत्तण बैठा बेपरवाहीआ। इक्को बणाए सच जमाता, चार वरन इक समझाईआ। इक्को खोल्हे आपणा खाता, ख़ालक ख़लक दए वरताईआ। इक्को समझाए आपणी भाषा, भाषण देवे थाउँ थाईंआ। इक्को जणाए आपणी रासा, बारां रासी पन्ध मुकाईआ। इक खुल्हाए आपणा सच ख़ुलासा, खुल्ही रहमत आप वरताईआ। इक्को घर घर वेखे तमाशा, तमअ तुखम करे लड़ाईआ। इक्को वेखे खेल सार पासा, पुट्ठी नरद आप उलटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, अन्तष्करन सब दा वेखे सृष्ट सबाई रही भरम भुलेखे, नेत्र लोचण नैण साहिब कोई ना पेखे, रसना कह कह वेला वक्त रहे लँघाईआ।