पुस्तकालयभाग १५

पहली भाद्रों २०२० बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल

सो पुरख निरँजण सच सुल्तान, तख्त निवासी खेल कराइंदा। हरि पुरख निरँजण नौजवान, नर हरि नरायण हुक्म वरताइंदा। एकँकार वड बलवान, बलधारी भेव चुकाइंदा। आदि निरँजण हो प्रधान, जोती जाता नूर वखाइंदा। अबिनाशी करता हो मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाइंदा। श्री भगवान सच निशान, निरगुण निरवैर आप झुलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ करे ध्यान, निराकार वेख वखाइंदा। सचखण्ड दुआरा सच मकान, आदि पुरख आप सुहाइंदा। भूपत भूप राज राजान, नीकन नीक खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाइंदा। आपणा भेव खोले्ह आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सचखण्ड निवासी खोल्ह ताक, पर्दा इक्को इक चुकाईआ । निरगुण नूर कर प्रकाश, जोती जोत जोत जोत रुशनाईआ। इक इकल्ला देवे साथ, दूजा संग ना कोए निभाईआ। करे खेल पुरख समरथ, समरथ आपणी धार बंधाईआ। थिर घर खोल्ह सचखण्ड अन्दर हट्ट, घर घर विच लए प्रगटाईआ। नाउँ निरँकार बोल अलख, नाअरा इक्को इक सुणाईआ। दीन दयाल हो प्रतख, अनभव नूर करे रुशनाईआ। सति सतिवादी गाए आपणा जस, सिफ्ती

सिफ्त सिफ्त सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचे सोभा पाईआ। घर साचे हरि सोभावन्त, सो साहिब खेल कराइंदा। निरगुण जोत श्री भगवन्त, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। करे खेल आप बेअन्त, कथनी कथ ना कोए समझाइंदा। नाता जोड़ नार कन्त, सेज सुहञ्जणी आप हंढ्ढाइंदा। निरवैर बणाए अगम्मी बणत, अलख अगोचर आपणी धार चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी खेल आप वखाइंदा। आपणी खेल करे करतार, सचखण्ड वज्जे सच वधाईआ। निर्मल दीआ कर उज्यार, तेल बाती ना कोए टिकाईआ। साचा माही बेऐब परवरदिगार, नूर नुराना नूर इलाहीआ। मुकामे हक़ ठांडे दरबार, सच सिँघसण आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच तौफ़ीक इक प्रगटाईआ। सच प्रगटाए इक तौफ़ीक, तोहफ़ा आपणा आप जणाइंदा। दूसर ना कोई दिसे रफ़ीक, संगी रूप ना कोए वखाइंदा। बैठा रहे आप अतीत, भेव अभेद कोए ना पाइंदा। साचा कलमा साचा नग़मा गाए अगम्मी गीत, गावणहारा आप अलाइंदा। करे खेल इक अनडीठ, नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाइंदा । आपणा भेव चुकाए भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। सचखण्ड दुआरे हो प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाईआ। बख्शणहारा इक ध्यान, ध्यान ध्यान विच समाईआ। देवणहारा इक ज्ञान, ज्ञान इक्को इक समझाईआ। वखावणहारा इक मकान, मुकामे हक़ करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। देवे वड्याई वड्डा वड, वड दाता दया कमाइंदा । आपणी धारों आपा कढ्ढ, आपणे घर वसाइंदा। आपणा प्रेम प्रीत करे लड, साची रीती आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण दाता पुरख बिधाता साची वस्त आप उपाइंदा। साची वस्त उपाए एक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। सच दुआरे बख्शे टेक, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। बिन कलम शाही कागद लिखे लेख, अक्खर रूप ना कोए जणाईआ। सति स्वामी आपणा जाणे भेत, भेव समझ सके ना कोए राईआ। धार धार नाल करे हेत, प्यार प्यार नाल प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। धुर दा लेखा रखे हथ्थ, शाहो भूप खेल कराइंदा। प्रगट हो पुरख समरथ, निरगुण आपणी धार चलाइंदा । ना कोई नेत्र ना कोई अक्ख, नैण नज़र कोए ना आइंदा। ना कोई पैर ना कोई हथ्थ, सरवण रूप ना कोए वटाइंदा। ना कोई जिह्वा ना कोई बत्ती दन्द वखाए हट्ट, वणज वणजारा ना कोए कराइंदा। ना कोई ततव ना कोई तत्त, पंज तत मेल ना कोए मिलाइंदा। ना कोई बूँद ना कोई रत, रक्त रंग ना कोए वखाइंदा। ना कोई तीर्थ ना कोई घाट, सरोवर साचा सर ना कोए वहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, सचखण्ड दुआरे हरि सोभा पाइंदा। सचखण्ड दुआरा सुहाए आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। ना कोई पूजा ना कोई पाठ, सिमरन रूप ना कोए वखाईआ। ना कोई तीर्थ ना कोई ताट, किनारा वंड ना कोए वंडाईआ। ना कोई सखीआं मिल के मंगल गाए गाथ, गोपी काहन रूप ना कोए वटाईआ। ना कोई सज्जण ना कोई साक, बंधप नज़र कोए ना आईआ। ना कोई लोक ना कोई हाट, ना कोई तबक वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि आपणी धार आप प्रगटाईआ। आपणी धार आपे रख, निरगुण आपणी कार कमाइंदा। बेपरवाह हो प्रतख, बेपरवाही खेल खिलाइंदा। साचा मार्ग आपे दस्स, बण पांधी पन्ध मुकाइंदा। साचे मन्दिर आपे वस, गृह आपणे सोभा पाइंदा। साचा प्रेम देवे रस, रस रसीआ आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। आपणा हुक्म वरते वड राजा, हरि दाता बेपरवाहीआ। सचखण्ड दुआर रच के काजा, रचना आपणी दए जणाईआ। छप्पर छन्न चार दीवार ना कोए दरवाज़ा, ताकी नज़र कोए ना आईआ। जोती धार ग़रीब निवाज़ा, नर हरि इक्को आसण लाईआ। ना कोई राग नाद वज्जे वाजा, धुन करे ना कोए शनवाईआ। ना कोई बोल जैकार मारे वाजा, उच्ची कूक ना कोए सुणाईआ। करे खेल पुरख समराथा, समरथ आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे घर दए वड्याईआ । साचा घर सचखण्ड, सो पुरख निरँजण आप बणाईआ। जिस दी एको जाणे वंड, दूजा समझ सके ना राईआ। जिस गृह वसे सूरा सरबँग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दुआरे इक अनन्द, अनन्द अनन्द विचों प्रगटाईआ। जिस दर दरवेश इक्को रिहा मंग, भिक्खक स्वाली रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए खुल्हाईआ। आदि पुरख श्री भगवान, भगवन आपणा खेल कराइंदा। धर्म दुआरे इक निशान, सति सतिवादी आप झुलाइंदा। पुरख अकाला हुक्मरान, आपणी इच्छया हुक्म प्रगटाइंदा। दर दरवेश बण दरबान, दर आपणे अलख जगाइंदा। आप आपणा कर परवान, मिहबान आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म देवे एकँकार, अक्ल कला वड्याईआ। सचखण्ड बैठ सच्चे दरबार, दरगाह साची सोभा पाईआ। निरगुण नूर नूर उज्यार, आपणी खेल आप कराईआ। सो पुरख निरँजण बण सरकार, सच सरकार लए बणाईआ । हरि पुरख निरँजण मददगार, संगी इक्को नज़री आईआ। एकँकार बण के यार, यारी आपणे नाल लगाईआ। अबिनाशी करता खोल्ह किवाड़, दर साची सेव कमाईआ। श्री भगवान नैण उग्घाड़, बिन अक्खां अक्ख मिलाईआ। पंचम मेल इक दुआर, जोत निरँजण आदि निरँजण आपणी धार जणाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मरान इक हो जाईआ। हुक्मरान इक्को दाता, आदि पुरख आप अख्वाइंदा । आपणी रखे उत्तम ज़ाता, अजाति रूप ना कोए वटाइंदा। आपणे नाल बन्न्हे नाता, बिधाता आपणा मेल मिलाइंदा। सच दुआर इक्को हाता, हदूद रूप ना कोए वखाइंदा। ज़ाहर बातन करे बातां, रसना जिह्वा सिफ्ती सिफ्त ना कोए सालाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे साचे तख्त सोभा पाइंदा। साचे तख्त हरिजू चढ़या, आदि पुरख वड्डी वड्याईआ। आपणा खेल आपे करया, करनहार बेपरवाहीआ। आपणा नाउँ ढोला गीत आपे पढ़या, करे सच पढ़ाईआ। आपणे भय भउ आपे डरया, दूजा नज़र कोए ना आईआ । सच महल्ले आपे खड़या, उच्चे टिल्ले सोभा पाईआ। आपणा वर आपे वरया, आपे कन्त कन्तूहल साची सेज हंढ्ढाईआ। आपणा भण्डार आपे भरया, वड वडी दया कमाईआ। आपणा घाड़न आपे घड़या, ना को पिता ना को माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आपणी रचना लए रचाईआ। आदि रचना रच निरँकार, आपणा आप उपाया। साची इच्छया खोल्ह किवाड़, सचखण्ड लए प्रगटाया । करे खेल अगम्म अपार अगम्मड़ी धार चलाया। हड्ड मास नाड़ चमड़ा ना कोए आधार, रंग रूप नज़र ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख आपणा पड़दा दए खुल्हाया। आदि पुरख प्रभ पड़दा लाह, सचखण्ड दुआर ख़ुशी मनाईआ। निरगुण बणया निरगुण मलाह, निरगुण बेड़ा आप चलाईआ। निरगुण देवे निरगुण सलाह, निरगुण निरगुण मता पकाईआ। निरगुण मेला निरगुण सहिज सुभा, निरगुण निरगुण लए प्रनाईआ। निरगुण रंग निरगुण सूरा सरबँग दए चढ़ा, निरगुण निरगुण वेखे चाईं चाईंआ। निरगुण साचा खेड़ा दए वसा, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। निरगुण उच्च महल अटल डेरा देवे ला, महिफ़ल इक्को घर वखाईआ। निरगुण नूर कर रुशना, जोती जाता डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा भेव आप खुल्हाईआ। धुर दा भेत हरि जू खोले्ह, खोल्हणहार इक अख्वाइंदा। जोती धार शब्दी बोले, शब्द आपणी इच्छया विच प्रगटाइंदा। अन्तर बाहर भीतर वसणहारा कोले, दूर दुराडा पांधी पन्ध नज़र ना आइंदा। साचे मन्दिर उच्चे टिल्ले घर बहि के गाए ढोले, ढोला आपणा नाम समझाइंदा। आपणा पड़दा आपे फोले, आपणा खेल आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी आप कमाइंदा। धुर दी करनी करे करनेयोग, दूजा नज़र कोए ना आईआ। आदि पुरख अनादी कर सच संजोग, मेला एका एक मिलाईआ। देवणहारा दरस अमोघ, मुख पड़दा नक़ाब दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप समझाईआ। आपणी धार दस्से भगवान, श्री भगवन दया कमाईआ। आदि आदि बण सुल्तान, शहिनशाह आपणा हुक्म

वरताईआ। दर दरवेश खेल महान, मेहरवान आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपे राजा आपे प्रजा आपे हुक्म दए समझाईआ। राजा प्रजा बण के एक, एकँकार दए जणाईआ। मेरी मेरा रखे टेक, मेरा तेरा नज़र कोए ना आईआ। निरगुण निरगुण करे हेत, हितकारी इक अख्वाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो पुरख निरँजण बण के भूप, भूपत इक्को सोभा पाईआ। सो पुरख निरँजण बणया राजा, शाह पातशाह सोभा पाइंदा। पारब्रह्म प्रभ रच आपणा काजा, करनी करता आप कमाइंदा। दोहां खेल खेल तमाशा, इक इकल्ला आप वखाइंदा । साचे मण्डल पावे रासा, गोपी काहन आपणा नूर नचाइंदा। अगम्म अथाह बेपरवाह जोती जाता पुरख बिधाता इक्को इक हो प्रकाशा, प्रकाशवान आप हो आइंदा। ना कोई तोला ना कोई मासा, ना कोई भार वंड वंडाइंदा। करे खेल शाहो शबाशा, शाह पातशाह आपणी कार कमाइंदा । आपे भिच्छया आपे इच्छया आपे पूरी करे आसा, आसावंद आप हो आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। आपणा हुक्म वरते राणा, राजन एक वड्डी वड्याईआ। निरगुण मन्न्हे निरगुण भाणा, निरगुण निरगुण सीस झुकाईआ । निरगुण गावे निरगुण गाणा, निरगुण निरगुण ध्यान लगाईआ। निरगुण वखाए निरगुण मकाना, धर्म दुआर इक प्रगटाईआ। निरगुण हुक्म निरगुण परवाना, निरगुण संदेसा दए जणाईआ। निरगुण पावे निरगुण आणा, निरगुण निउँ निउँ लागे पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच साची कार कमाईआ। सच साचा हरि कार कमाए, करनहार खेल कराइंदा। आपणा हुक्म आप वरताए, धुर दी धार आप समझाइंदा। पारब्रह्म तेरी सेवा लाए, सो पुरख निरँजण शहिनशाह अख्वाइंदा। तेरा मार्ग इक उपजाए, शब्दी वंड वंडाइंदा। साची गंढ्ढ एका पाए, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाइंदा। धुर दा अनन्द इक वखाए, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आप जणाइंदा। धुर दी धार पारब्रह्म तेरी सेवा, सो पुरख निरँजण आप लगाईआ । करे खेल अगम्म अभेवा, भेव अभेद दए जणाईआ। तेरी धारों उपजे तेरा मेवा, अमृत इक्को फल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म इक्को इक जणाईआ। हुक्म एको एक वरतारा, वरतावणहार आप वरताइंदा। पारब्रह्म तेरी चले धारा, सो पुरख निरँजण हरि समझाइंदा। दोए जोड़ कर निमस्कारा, साचा मार्ग इक रखाइंदा। तेरा मेरा खेल न्यारा, आदि नज़र कोए ना आइंदा। ना कोई दूजा वेखणहारा, संगी रूप ना कोए रखाइंदा। ना कोई कातब बणे लिखारा, कलम शाही वंड ना कोए वंडाइंदा। ना कोई मित्र ना कोई यारा, ना कोई सत्थर सेज हंढ्ढाइंदा। ना कोई गुर ना अवतारा, पीर पैगम्बर नज़र कोए ना आइंदा। तेरा

मेरा इक विहारा, बिवहारी आप समझाइंदा। आदि पुरख प्रभ बण वणजारा, तेरा साचा हट्ट चलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ कढ्ढे हाढ़ा, निरगुण निरगुण अग्गे वास्ता पाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देदे साचा वर, पारब्रह्म मंग मंगाइंदा। पारब्रह्म प्रभ मंगे मंग, निरगुण अग्गे झोली डाहीआ। सो पुरख निरँजण तेरा संग, आदि जुगादि मेरी धार प्रगटाईआ। तेरा नाउँ साचा छन्द, शब्दी ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, कवण वेला लएं मिलाईआ। कवण वेला मेलें मेल, पारब्रह्म प्रभ आप जणाइंदा। सो पुरख निरँजण तेरा अचरज खेल, खेल खेल मैं बिगसाइंदा। दीवा जगे बिन बाती तेल, नूरो नूर डगमगाइंदा। सचखण्ड निवासी सज्जण सुहेल, तख्त निवासी हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, कवण वेला अंग लगाइंदा। सो पुरख निरँजण कहे सरबँग, सूरबीर दया कमाईआ। पारब्रह्म प्रभ लाए अंग, अंगीकार आप हो जाईआ। सच दुआरे चाढ़्हे रंग, रंग इक्को इक वखाईआ। तेरी धार उपजाए आप बख्शंद, बख्शश तेरी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो पुरख निरँजण देवणहार वड्याईआ। पारब्रह्म दोए जोड़ करे असीस, सो सतिगुर तेरी सरनाईआ। सचखण्ड दुआर वसें जगदीश, जगदीशर तेरी शहिनशाहीआ। तेरे ताज सोहे सीस, पंचम पंचम सोभा पाईआ। तेरी करे ना कोए रीस, तेरा सानी नज़र कोए ना आईआ। तेरी आदि जुगादि चले रीत, रीतीवान तेरी बेपरवाहीआ। तेरा खेल सदा अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाईआ। तेरा कलमा इक हदीस, मेरा नाम सच पढ़ाईआ। हउँ दर ते मंगां भीख, बण स्वाली झोली डाहीआ। अन्तिम दस्स दे सच तारीख़, जिस दी तवारीख़ सके ना कोए लिखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दी बज्झे इक्को प्रीत, नाता आदि जुगादि जुड़ाईआ। तेरा मुख मेरी पीठ, पीठ तेरा मुख बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे सच्चा वर, पारब्रह्म प्या सरनाईआ। पारब्रह्म प्रभ सरन ढट्ठ, इक अरदास सुणाइंदा। सो पुरख निरँजण खोल्ह हट्ट, दर दरवाज़ा तेरा नज़र कोए ना आइंदा। वस्त अगम्मी इक्को वार घत्त, दूजी वार मंगण कोए ना आइंदा। तेरा मेरा खेड़ा जाए वस, घर इक्को सोभा पाइंदा। तेरा नाउँ पुरख समरथ, हथ्थ तेरे नाल मिलाइंदा। तेरी महिमा अकथना अकथ, तेरा ढोला राग अलाइंदा । तेरा पैंडा मुकावां नट्ठ नट्ठ, बण पांधी सेव कमाइंदा। सच सुल्तान इक्को सच्ची दस्स, कवण वेला अन्त मिलाइंदा। सो पुरख निरँजण सचखण्ड निवासी सच्चा राजा प्या हस्स, हँसमुख आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पारब्रह्म तेरा मार्ग इक जणाइंदा । पारब्रह्म तेरा मार्ग आप लगावांगा। सचखण्ड साचा खेल रचावांगा। वंड आपणे हथ्थ रखावांगा। सगला संग आप हो जावांगा। तेरा घर इक

प्रगटावांगा। नारी नरायण सेज हंढ्ढावांगा। दे के अगम्मी वर, सुत शब्द तेरी झोली पावांगा। शब्द सुत दुलारा फड़, तेरा राह समझावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव घाड़न घड़, साची सेवा इक लगावांगा। त्रैगुण माया ला लड़, रजो तमो सतो गंढ्ढ रखावांगा। पंज तत जड़त जड़, साचा मेला मेल मिलावांगा। लख चुरासी घाड़न घड़, पारब्रह्म ब्रह्म तेरी अंस उपजावांगा। लख चुरासी रूप धर सहँस, सहँसर आपणी कार कमावांगा। निरगुण सरगुण बणा के बंस, बंसाँवली इक चलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पारब्रह्म ब्रह्म तेरा मार्ग इक दरसावांगा। पारब्रह्म ब्रह्म मार्ग इक लगाएगा। प्रभ आपणी दया कमाएगा। निरगुण निरगुण वंड वंडाएगा। सरगुण साची वस्त दस्त फड़ाएगा। निरवैर हो के रहे मस्त, अलमस्त आपणी कार कमाएगा। डेरा लाए कीट हसत, ऊँच नीच ना कोए जणाएगा। निरगुण सरगुण अन्दर आवे परत, प्रतिनिध आप हो जाएगा। ना कोई सोग ना कोई हरख़, चिन्ता ग़म ना कोए जणाएगा। अमृत मेघ इक्को बरख, सीतल धार इक वहाएगा। जुग चौकड़ी करके तरस, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आप पढ़ाएगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आप जणाएगा। धुर दी धार आप जणाउँदा ए। पारब्रह्म प्रभ भेव खुल्हाउँदा ए। ब्रह्म तेरी अंस बणाउँदा ए। लख चुरासी विच टिकाउँदा ए। घर घर विच आप सुहाउँदा ए। उपर पड़दा एका पाउँदा ए। बजर कपाटी जिंदा लाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो पुरख निरँजण आप समझौंदा ए। सो पुरख निरँजण आप समझाया ए। धुर दा भेव आप खुलाया ए। निरगुण सरगुण वेस वटाया ए। जोती जोत जोत रुशनाया ए। काया कोट बंक सुहाया ए। लोक परलोक वेख वखाया ए। सच श्लोक इक्को गाया ए। निरगुण निरगुण रखे ओट, ओढण इक्को नज़री आया ए। प्रेम प्रीती लग्गे चोट, नाम नगारा इक वजाया ए। जुग चौकड़ी सिफ्ती सिफ्त कराए रसना जिह्वा होंट, बत्ती दन्द मेल मिलाया ए। घर घर दर दर आपे पहुंच, आप आपणा पड़दा लाहया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, ब्रह्म पारब्रह्म आप जणाया ए। पारब्रह्म तेरा खेल अपारा, हरि करता आप कराईआ। आत्म ब्रह्म तेरा सहारा, ईश जीव तेरी वड्याईआ। तेरी नईया तेरा किनारा, तेरी मंज़ल तेरे हथ्थ फड़ाईआ। तेरा सईया मीत मुरारा, बेपरवाह इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, धुर दा पड़दा आप उठाईआ। प्रभ सच दस्स, कद आपणा रूप वटाओगे। निरगुण सरगुण पार करके हद्द, हदूद आपणी आप समझाओगे। प्रगट कर के आपणी यद, विश्व आपणी कार कमाओगे। जुग चौकड़ी कर के रद्द, रस्ता इक्को इक वखाओगे। लख चुरासी जीव वासना बध, बदला लेखा झोली पाओगे। भाग लग्गा के काया हड्ड, पंज तत जोत जगाओगे।

चार दीवारी जगत छड्ड, बिन छप्पर छन्न सोभा पाओगे। मैं दर्शन करां रज्ज, नेत्र नैणां नाल मिलाओगे। तेरा नज़री आए इक्को हज, काअबे कोलों मुख भवाओगे। जुग चौकड़ी खेड़ा दिसे भट्ठ, साचा मन्दिर इक वसाओगे। सति धर्म दा खोल्ह के हट्ट, सौदा इक्को नाम विकाओगे। निरगुण जोत कर प्रकाश, प्रकाशवान आप हो आओगे। घट घट अन्दर रख के वास, तख्त निवासी हुक्म वरताओगे। गुर अवतार पीर पैगम्बर सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो गौंदे रहे तेरी गाथ, तिन्हां लहिणा झोली पाओगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर सज्जण कवण बिध दरस दिखाओगे। हरि साचा कहे सच जणावांगा। पारब्रह्म ब्रह्म तेरा आदि जुगादि समझावांगा। गुर अवतार धार प्रगटावांगा। पीर पैगम्बर नूर रखावांगा। भगतां खोल्ह बंद किवाड़, मन्दिर इक्को इक सुहावांगा। धुरदरगाही बण के लाड़, दो जहानां सोभा पावांगा। कलयुग द्वापर त्रेता सतिजुग नव नौ चार कर के पार, पार किनारा इक समझावांगा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी बण लिखार, धुर दा लेखा आप प्रगटावांगा। कागद कलम शाही कर प्यार, शहिनशाह इक्को रूप जणावांगा। नित नवित्त निरगुण सरगुण सुणदा रहां पुकार, पुनह पुनह वेख वखावांगा। घर घर विच देंदा रहां दीदार, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ावांगा। मेरी कोई ना पाए सार, आपणा अन्त ना किसे समझावांगा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां बच्चयां वांग करां प्यार, फड़ के उँगली आप लगावांगा। काया मन्दिर अन्दर वज्जे रबाब, सच सतार तन्दी तन्द आप हिलावांगा। धुर दा ढोला सच जैकार, छन्दा बंदी राग अलावांगा। बंदीख़ाना बंदगी खोल्ह किवाड़, बंदगी इक्को इक समझावांगा। चरणां कँवलां हेठां जोड़, अमृत मेघ मुख चुआवांगा। बण के वेखां सांझा यार, सगला संग निभावांगा । लेखा जाणां जुग चौकड़ी चार, चौकड़ आपणी गंढ्ढ जणावांगा। चारे वेदां भर भण्डार, चारे मुख सिफ्त जणावांगा। चारे बाणी बोल जैकार, चारे खाणी आप पढ़ावांगा। चारे युग कर के ख़बरदार, सोइआं सुत्यां आप उठावांगा। चारों कुण्ट लै बहार, सुख सागर रूप वटावांगा। लख चुरासी हंढ्ढावां नार, कन्त इक्को इक अख्वावांगा। गुर अवतार सेवादार, पीर पैगम्बर दर दरबान बहावांगा। दूरों दूरों करन निमस्कार, सीस सजदा सब दा आप झुकावांगा। रहबर बण के वेखां निरगुण सरगुण धार, सतिगुर बण के आपणी कार कमावांगा। ब्रह्म तेरे नाल कर प्यार, पारब्रह्म तेरी अंस आप उपजावांगा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग सुता रहु पैर पसार, वेले अन्त आप उठावांगा। जुग जुग दे रुठड़े मेलां यार, फड़ बाहों रुस्सयां गले लगावांगा। धुर दे भुक्ख्यां दयां दीदार, स्वच्छ सरूपी रूप वटावांगा। माया विच लुकयां लवां उठाल, त्रैगुण नाता तोड़ तुड़ावांगा। लेखा जाण शाह कंगाल, चारे वरनां मेल मिलावांगा। पारब्रह्म तेरा बण के साहिब आप दलाल, ब्रह्म हट्टी

इक विकावांगा। तेरी लेखे लावां घाल, घाली घाल थांएँ पावांगा। तूं मेरा मैं तेरे नाल, तेरा मेरा इक्को बंक सुहावांगा। दीपक जोत अगम्मी बाल, साचा नूरी चन्द चमकावांगा। साचे तख्त बैठ करतार, करनी आपणी आप कमावांगा। धुर संदेसा देवां अन्तिम वार, बाणी बाण निराला तीर चलावांगा। इकट्ठे कर गुरू अवतार, तेई अवतारां नैण खुल्हावांगा। भगत अठारां कर प्यार, चरण कँवल इक समझावांगा। ईसा मूसा वेख मुहम्मद यार, यारी हकीकत नाल जणावांगा। नानक गोबिन्द वखाल सच दरबार, सचखण्ड साचा इक वडयावांगा। धुर दा बोल नाम जैकार, शब्दी ढोला इक्को गावांगा। साचा सोहला सिफ्ती वार, छत्ती रागां सेवा लावांगा। दस अट्ठ कर विचार, अट्ठ दस भेव चुकावांगा। चौदां लोकां ला के पाड़, पड़दा सब दा आप मुकावांगा। चौदां तबकां चरणां हेठ लताड़, भार इक्को वार पावांगा। बण के आवां साचा लाड़, साचा अस्व इक दौड़ावांगा। उच्ची बोल नाम जैकार, तेरा मेरा ढोला इक सुणावांगा। ना कोई पुरख ना कोई नार, नर नरायण रूप वखावांगा । जोती जोत जोत उज्यार, शब्दी शब्द डंक सुणावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव कर ख़बरदार, धुर दा हुक्म इक मनावांगा। सुरप्त इन्द करोड़ तेतीसा नेत्र रोवे धाहां मार, धुर दा हुक्म आप वरतावांगा। कलयुग अन्तिम खेल करां कमाल, कमला रमला हो के आपणा झट्ट लँघावांगा । जे कोई लभ्भण जाए विचों धर्मसाल, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आवांगा। जे कोई मन्दिरां करे भाल, अग्गों खाली हथ्थ मुड़ावांगा। जे कोई मस्जिदीं लभ्भे दलाल, झूठा वणज इक जणावांगा। जिन ईसा मूसा बणाए लाल, सो जलवा नूर आप प्रगटावांगा। आ के वेखां मुरीदां हाल, मुरीद मुर्शद आपणी कार कमावांगा। गुरमुख गुर गुर आप उठाल, गोद सुहञ्जणी आप सुहावांगा। लेखे ला के गुज़री लाल, गुज़रया हाल फेर परतावांगा। पारब्रह्म तेरी कर के आपे भाल, ब्रह्म विचों तेरा आपे भेव चुकावांगा। साढे तिन्न हथ्थ अन्दर वज्जे ताल, ताल तलवाड़ा इक रखावांगा। ऊँचां नीचां वेखां शाह कंगाल, बरन अठारां वरन चार मेल मिलावांगा। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले भगत भगवान गोदी लए स्वाल, सुत्यां फेर ना कदे जगावांगा। सचखण्ड दुआरे लै के जावां नाल, दूजे हथ्थ ना किसे फड़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पारब्रह्म तेरा अन्तिम रंग रंगावांगा। पारब्रह्म प्रभ तेरा रंग रंगाएगा। सो पुरख निरँजण वेस वटाएगा। हरि पुरख निरँजण आपे आएगा। एकँकारा कार कमाएगा। आदि निरँजण नूर रुशनाएगा। अबिनाशी करता दर्द दु:ख भय भंजन आप हो जाएगा। श्री भगवान नेत्र अंजन इक्को पाएगा। पारब्रह्म प्रभ वस्त मंगण इक्को आएगा। चार कुण्ट वज्जे नाम मृदंगन, मृदंगा इक्को हथ्थ उठाएगा। जिस कसीरिउँ बणाया कंगण, रविदास चमारा चमड़ी गंढ्ढ पाणां, पारब्रह्म प्रभ नज़री आएगा। जिस कबीर जुलाहे तणया ताणा, तन्दी तन्द नाल जुड़ाएगा। जिस सैण

पिच्छे रीझाया राणा, सो रय्यत वेखण आएगा। जिस नामे छप्पर छन्न छुहाणा, सो भगत दुआरा वेखण आएगा। चार युग दा माण गंवाणा, अभिमान रूप ना कोए वटाएगा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां जुग जुग देंदा रिहा जो धुर फ़रमाना, अन्तिम आपणा हुक्म वरताएगा। सब ने मन्नणा सिर ते भाणा, सीस अग्गों ना कोए उठाएगा। लेखा लिख लिख गए वेद पुराणा, शास्त्र सिमरत सर्ब समझाएगा। कलयुग अन्तिम आए भगवाना, भगवन आपणा वेस वटाएगा। निहकलंक बण जरवाणा, जाबर जबर सर्ब खपाएगा। दो जहानां गाए तराना, तुरीआ राग मुख शरमाएगा। करे खेल वाली दो जहाना, चौदस चौदां चन्द ना नैण उठाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो पुरख निरँजण अन्तिम वेखण आवेगा। सो पुरख अन्तिम वेखण आएगा। निरगुण हो के जोत जगावेगा । सरगुण साची खेल समझावेगा। त्रैगुण नाता तोड़ तुड़ावेगा। पंज तत आपणी बूझ बुझावेगा। नाड़ बहत्तर ना कोई तपावेगा। अमृत मेघ इक बरसावेगा। मनमति दूर करावेगा। गुरमति इक प्रगटावेगा। नौ खण्ड मार्ग लावेगा। सत्त दीप राह चलावेगा। नीच ऊँच इक बणावेगा। सच तमीज़ इक समझावेगा। ग़रीब निमाणयां रीझ पूर करावेगा। आप बण के रहे नाचीज़, जन भगतां ऊँचो ऊँच रखावेगा। गुरमुखां नाल गोबिन्द गंढ्ढ गया पीच, कर किरपा आप खुल्हावेगा। कलयुग दोहां होवे बीच, विचोला इक्को रूप वटावेगा। शाह पातशाह राज राजान खाली करे खीस, माया राणी नाच नचावेगा। जो साहिब सतिगुर उते जाण पतीज, तिन्हां अग्गे पर्चा कोई ना पावांगा । लख चुरासी मंगे भीख, दर दर सृष्ट सबाई आप भवावांगा। जिन्हां साहिब ना वसया चीत, तिन्हां चातरी अन्त गंवावांगा। जिन्हां हरि ना गाया गीत, तिन्हां डूंग्घी धार वहावांगा। जो लभ्भदे फिरदे शिवदुआले मठ मन्दिर मसीत, तिन्हां साख्यात नज़री आवांगा। चार वरन सृष्ट सबाई आत्म परमात्म करो प्रीत, घर ब्रह्म पारब्रह्म मेल मिलावांगा। रल के सखीआं गाओ एका गीत, सोहँ ढोला आप जणावांगा। लख चुरासी लओ जीत, हार चरणां हेठ रखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म आप वरतावांगा । साचा हुक्म आप वरतावांगा। कलयुग अन्तिम डेरा ढाहवांगा। दीन मज़्हब दा राह खैहड़ा मेट मिटावांगा। धुर फ़रमान ग़ज़ब दा, इक्को इक सुणावांगा। वेखो हाल की हुन्दा बशर दा, विछड़यां कूड़े धंदे लावांगा। पुरख अकाल इक्को नितरदा, कलयुग कूड़ा बद्दल आप उडावांगा । करे खेल साचे पितर दा, गुर अवतार पीर पैगम्बर पूत गोद सुहावांगा। लख चुरासी घाड़न घड़ के बण तसवर जो तस्वीर चित्रदा, सो साहिब आपणा हुक्म वरतावांगा। कलयुग अन्तिम वेला लख चुरासी फ़िकर दा, फ़िकरे इके नाल समझावांगा। हुण वेला नहीं कहाणी ज़िकर दा, ध्यान इक्को चरण लगावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्म पारब्रह्म आप दरसावांगा। पारब्रह्म

ब्रह्म तेरा प्रभू उपजाएगा। निहकर्मी कर्म कमाएगा। साची धरनी सोभा पाएगा। मरन डरन भय मिटाएगा। साची तरनी आप तराएगा। हरन फरन नेत्र आप खुल्हाएगा। वरनी बरनी मोह तुड़ाएगा। गुरमुखो साची पौड़ी चढ़नी, घर विच डण्डा आप लगाएगा। तुख्म तासीर हो के तुक इक्को पढ़नी, ढोला इक्को राग अल्हाएगा। सुखमन टेडी बंक नौ दुआर ईड़ा पिंगल अन्ध अन्धेर कूड़ी क्रिया कोई ना अग्गे अड़नी, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, पारब्रह्म ब्रह्म तेरा आप समझाएगा। ब्रह्म ब्रह्म अन्त समझावेगा। फड़ मार्ग आपे लावेगा। कर्म कांड मेट मिटावेगा। साचा नाद धुन सुणावेगा। ब्रह्म ब्रह्माद खोज खुजावेगा। अनरसीआ सच स्वाद, इक वखावेगा। ढोला गा के बोध अगाध, निष्अक्खर आप पढ़ावेगा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कराए पिछली याद, भविक्ख्त वाक आप समझावेगा। वाहद लाशरीक निरगुण दाता आवे गाॅड, गाईड सब नूं आप करावेगा। जन भगतां रखे लाज, सिर आपणा हथ्थ टिकावेगा। जिस नूं कहिन्दे गुरू महाराज, सच्चे पातशाह शाह पातशाह सीस आपणे ताज टिकावेगा। उहदा कोई ना जाणे काज, करनी करता आप कमावेगा। सब नूं अन्तिम छड्डणी पए निमाज़, हुजरा हज्ज इक्को वार वखावेगा। जिस नूं सजदा करे ईसा मूसा मुहम्मद मन्ने नवाब, सो शहिनशाह नज़री आवेगा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सारे करन आदाब, रूप इक्को इक समझावेगा। नबी रसूलां देवणहारा दात, दयावान फेरा पावेगा। पट्टी पढ़ाए इक जमात, अलिफ़ ये नुक़ता नून आप मिटावेगा। साची दस्से इक्को रीत, रहबर इक्को हुक्म मनावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पारब्रह्म तेरा ब्रह्म आप उठावेगा। श्री भगवान ब्रह्म उठाएगा। निहकर्मी कर्म कमाएगा। फड़ चरणी सीस झुकाएगा। साची कथा कहाणी पढ़नी, आत्म परमात्म राग जणाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा वेस धराएगा। निरगुण धर के आए वेस, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। साहिब वसे अगम्मड़े देस, अगम्म हथ्थ वड्याईआ। हुक्म वरताए बण नरेश, शहिनशाह अख्वाईआ। कलयुग अन्तिम वेखे खेल, खेलणहारा ख़लक ख़ुदाईआ। सन्त सुहेले सज्जण गुरमुख मेल, गुरसिख गुर गुर बूझ बुझाईआ। जोत निरँजण चाढ़े्ह तेल, आदि निरँजण ख़ुशी वखाईआ। प्रभ ठाकर मिल्या सज्जण सुहेल, हरि सतिगुर सच्चा माहीआ। जिस लख चुरासी हुक्मे अन्दर धर्म राए दी घल्ले जेल, गुरमुख साचे सचखण्ड वसाईआ। वसणहारा धाम नवेल, दहि दिशा वेखे चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पारब्रह्म लए मिलाईआ। पारब्रह्म मिलणा अन्त, अन्त आप जणाइंदा। खेल करना नार कन्त, कन्त कन्तूहल सेज हंढ्ढाइंदा। रंग चढ़े्ह इक्को बसन्त, उतर कदे ना जाइंदा। तेरा मेरा भेव ना पाए कोई पंडत, चौदां विद्या नैण शरमाइंदा । चार युग दा

लेखा अन्तिम करे खण्डत, खण्डा खड़ग नाम उठाइंदा। भेव खुल्हाए जेरज अण्डज, उतभुज सेत्ज फोल फुलाइंदा। भगत दुआरे बणे मंगत, प्रेम प्रीती भिख्या मंग मंगाइंदा। गुरसिखो गढ़ तोड़ो हउमे हंगत, निवण-सो-अक्खर इक पढ़ाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म लाए अंगत, अंगीकार आप हो जाइंदा। सर्ब जीआं दा इक्को मंत, मन्त्र ढोला आपे गाइंदा। रल के बहि जाओ साची पंगत, ऊँच नीच ज़ात पात जूठ झूठ डेरा ढाइंदा। पुरख अकाल अग्गे करो मिन्नत, जो साहिब विछड़े मेल मिलाइंदा। कलयुग किसे दी चलण ना देवे कोई हिम्मत, कोटन कोटि अन्दर वड़ वड़, पाणी ठर ठर, अग्नी सड़ सड़, उच्चे टिले चढ़ चढ़, शास्त्र सिमरत पढ़ पढ़ ध्यान लगाइंदा। अबिनाशी करता वेखणहारा दर दर घर घर नर नर, लख चुरासी खोज खुजाइंदा। कलयुग अन्त श्री भगवन्त गुरमुख गुरसिख सज्जण फड़ फड़, डूंग्घी कन्दर आपे वड़ वड़, लेखा जाण सीस धड़ धड़, धड़ा आपणे नाल मिलाइंदा। जन भगतां पिच्छे आप मर मर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा रूप वटाइंदा। नित नवित्त आदि जुगादि पल्लू फड़ फड़, साची गंढ्ढ आप पवाइंदा। कलयुग अन्त नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप लख चुरासी कोई ना जाए अग्गे अड़, जो अड़या सो पार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा आपे वर, वर आपणा झोली आपे पाइंदा। आपे दाता आप भिखारी, देवणहार आप अख्वाईआ। आपे भूप आप सिक्दारी, आपे भिख्या मंगे चाईं चाईंआ। आपे शाह पातशाह फड़े तेज़ कटारी, ख़ाली हथ्थ आप हो जाईआ। आपे खेले खेल पुरख नारी, नार कन्त सेज सोभा पाईआ। आपे करे सच संगारी, साची इच्छया आप प्रगटाईआ। आपे बणे कन्या कुँवारी, अंगीकार ना कोए रखाईआ। आपे बणे शाहसवारी, शहिनशाह साचे आसण सोभा पाईआ। आपे बण वड्डा दरबारी, धुर दरबारा इक लगाईआ। आपे सेवक सेवा करे न्यारी, निरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। आपे योद्धा सूरबीर बण बलकारी, बलहीण आप हो जाईआ। आपे बण गुरू अवतारी, ज्ञान गुरदेव आप समझाईआ। आपे कागद कलम लिखणहारी, आपे लेखा दए मिटाईआ। आपे खेल खेले जुग चारी, जुग चौकड़ी आपे डेरा ढाहीआ। आपे प्रनावे गुरमुख सची लाड़ी, बण कहार डोली आपणे कंध उठाईआ। आपे घूँगट चुक्के पहली वारी, आपे नेत्र नैण नैण शरमाईआ। आपे सच झरोखे खोले्ह बारी, बंद किवाड़ा आप कराईआ । आपे निरगुण जोत जगे निरँकारी, अन्ध अन्धेर आप अख्वाईआ। आपे अमृत झिरे ठंडा पाणी, अग्नी अग्ग आप बरसाईआ। आपे शब्द बणे सच्चा हाणी, आपे बैठा मुख भवाईआ। आपे वेखे चारे खाणी, आपे पड़दा रिहा वखाईआ। आपे सुरत बणाए साची राणी, आपे धक्का देवे लाईआ। आपे सुणाए अकथ कहाणी, आपे भरम भुलेखा देवे पाईआ। आपे जाणे पद निरबाणी, आपे धूंआँधार समाईआ। आपे खेल करे महानी, आपे नज़र किसे ना आईआ। आपे बणे वड विद्वानी,

आपे शैतानी धार चलाईआ। आपे मारे तीर अणयाला कानी, आपे मुखी दए तुड़ाईआ। आपे माण दवाए जगत मात भानी, आपे शब्दी बूझ बुझाईआ। करे खेल श्री भगवानी, भगवन आपणा हुक्म वरताईआ। पारब्रह्म उठ कर ध्यानी, धीरजवान रिहा समझाईआ। उठ वेख सच निशानी, शहिनशाह आपणी दए बुझाईआ। जिस नूं कहिन्दे आदि शक्ति जोत नुरानी, सो जोत सेवा रही कमाईआ। जिस दा खेल शक्ति भवानी, सो भावना विच समाईआ। जिस दी चतुर्भुज निशानी, सो निशाना रिहा लगाईआ। आ दर ते सुण सच्ची कहाणी, हरि करता रिहा जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर होए हैरानी, हरि का भेव कोए ना पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अन्तिम आपणा घर वसाईआ। अन्तिम घर वसाउणा तेरा, तेरी वज्जे वधाईआ। ब्रह्म कहे तूं मेरा, मैं तेरी तक्कां सरनाईआ। कलयुग अन्तिम कर नबेड़ा, हकीकत वेख थाउँ थाईंआ। कूड़यां साधां सन्तां डुब्बदा जांदा बेड़ा, जो प्रभ नूं धोखा दे जीवां जंतां रहे भरमाईआ। कलयुग अन्तिम उजड़न वाला खेड़ा, खिड़की कुण्डा नज़र कोए ना आईआ। रसना जिह्वा जगत ज्ञान करदे झेड़ा, अन्तर मेल ना कोए मिलाईआ। चारों कुण्ट होया अन्धेरा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मन हँकार कहे मेरा मेरा, मति मतिवाली दए दुहाईआ। बुद्धि कहे मेरा ढट्ठा डेरा, मेरा बल ना सके बणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल साहिब सतिगुर निरगुण रूप सच स्वामी ठाकर आवे बण के शेरा, सिँघ आपणी भबक लगाईआ। सारे इक्को वार धरत मात दा खुल्ल्हा कर जाण वेहड़ा, जम्बक नज़र कोए ना आईआ । अन्दर वड़ के पुरख अकाल कोलों डर के कहिण तूं मेरा मैं तेरा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल कहे मैं आया दो जहान हथ्थीं डोर फड़ के, बचया कोए रहिण ना पाईआ। मैं नित नित वेखां जो उठ के बाहरों नहौंदे तड़के, अन्तर अमृत सरोवर नहावण कोए ना जाईआ । मैं सदा वेखां जो घरों निकले लड़ के, मन झगड़ा सके ना कोए मुकाईआ। मैं वेखणहारा जो अठसठ तीर्थ भटके, काम वासना सके ना कोए मिटाईआ। मैं वेखां गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ वड़ के, कलयुग जीव धीआं भैणां रहे तकाईआ। मैं वेखां जो घर घर मंगदे फिरदे लड़ के, आपणा आप रहे मिटाईआ। गुरसिखो गुरमुखो सतिगुरू मिलदा जींवदयां मर के, मरना नानक गोबिन्द गया समझाईआ। आओ वेखो पल्लू फड़ के, गंढ्ढ आपणे नाल बंधाईआ। जेहड़ा तुहाढ्ढी नींह गया धर के, अन्तिम महल्ल दए वसाईआ। पुरख अकाल नाल आया रल के, जोती शब्द वज्जी वधाईआ। लभ्भणा फेर किसे ना भलके, भुल्लयां हथ्थ किसे ना आईआ। सति सिँघासण बैठा मल के, सम्बल आपणा डेरा लाईआ। उठो वेखो भज्ज भज्ज के, हरिमन्दिर रिहा सुहाईआ। मन बन्दर ना जाए छल के, वलीआ छलीआ आया बेपरवाहीआ। पहलों गुर अवतार पीर पैगम्बर घल्ल के, आपणा सुनेहड़ा दित्ता पुचाईआ।

अन्तिम जोती धार इक्को डलके, पंज तत ना कोए वड्याईआ। धरत मात दे भार करे हल्के, बेमुख कोए रहिण ना पाईआ। सृष्ट सबाई मारे उथल के, गेड़ा इके वार भवाईआ। गुरमुख प्रेम कुठाली आवण ढल के, कंचन सोना आपणे रंग रंगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दीवे वेखे बलदे, शमअ आपणी हथ्थीं जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, पारब्रह्म तेरा लहिणा झोली पाईआ। पारब्रह्म तेरा लहिणा ब्रह्म, श्री भगवान आप जणाइंदा । जिस दे नाल लगाए कर्म, कर्म सेवा रूप बणाइंदा। तैनूं लपेटया विच काया माटी चम, नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। बिन सतिगुर सब नूं प्या भरम, भाण्डा भरम ना कोए भंनाइंदा। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म सारे पढ़न, ब्रह्म रूप आपणा नज़र किसे ना आइंदा। दूर दुराडे चल के औण गल्लां करन, गल्लीं बातीं प्रभ का भेव कोए ना पाइंदा। मन हँकारी कर के आवण लड़न, हरिजू आदि जुगादी वड लड़ाका जो अड़या भन्न वखाइंदा। जो सन्त सुहेले गुरमुख चेले आवण सरन, तिन्हां आपणा मेल मिलाइंदा । निज नेत्र खोले्ह हरन फरन, मन फ़ुरना बंद कराइंदा। ज्ञान ध्यान अशनान पूजा पाठ सिमरन गुरमुख तेरा पाणी भरन, तेरा प्रभ तेरा खेड़ा आप वसाइंदा। तेरे कोलों विष्न ब्रह्मा शिव डरन, अग्गे अक्ख ना कोए उठाइंदा। जिन्हां पुरख अबिनाशी आया वरन, तिन्हां हथ्थ ना कोई लगाइंदा। पुरख अकाल दीन दयाल आदि पुरख अन्त कीता प्रण, पतिपरमेश्वर आपणा रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जाता पुरख बिधाता इक इकांता अक्ल कला भरपूर आप अख्वाइंदा। अक्ल कल भरपूर स्वामी, सर्ब जीआं दए वड्याईआ। घट निवासी अन्तरजामी, ब्रह्म प्रकाशी जोत लए मिलाईआ। धुर दी बाणी शब्द कहाणी, साची राणी लए प्रगटाईआ। खेले खेल दो जहानी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर किरपा वेख वखाईआ। किरपा अन्दर वेखण आया, वड दाता गुण निधान। भगत भगवन्त लए जगाया, जागरत जोत करे प्रधान। अमृत आत्म दए पिलाया, कूड़ी क्रिया मेटे निशान। साची रमज दए समझाया, बिन रसना करे ज्ञान। साची अक्ख लए मिलाया, प्रतख नज़र आए भगवान। मार्ग दस्स राहे पाया, मंज़ल चढ़ाए आप मेहरवान। हस्स हस्स जोड़ जुड़ाया, नाता तोड़ सर्ब शैतान। साचा घोड़ इक मंगाया, धुरदरगाही दे फ़रमान। सोलां कलीआं आसण लाया, तंग कसे नौजवान। चरण रकाबे इक टिकाया, खेले खेल मर्द मर्दान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा धुर फ़रमान। धुर फ़रमाना सति संदेसा, इक्को वार सुणाईआ । पुरख अकाल नर नरेशा, बेपरवाह फेरा पाईआ। आदि जुगादि रहे हमेशा, ना मरे ना जाईआ। हुक्मे अन्दर विष्न ब्रह्मा शिव महेषा, गणपति गणेशा बैठे सीस झुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन आदेसा, सजदा इक्को घर वखाईआ। कलयुग अन्तिम पूरा करे सदी बीसवीं

सब दा लेखा, लेखा आपणे लेखे पाईआ। जिन्हां रहि जाए भरम भुलेखा, तिन्हां बीस इकीसा भरम मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आपणा देवणहारा आपे दान, अन्त कन्त भगवन्त वेखे आण, महिमा अणगणत आपणे विच छुपाईआ। महिमा अगणत बैठी छुप, ज़ाहर नज़र किसे ना आईआ। नव नौं चार रही चुप्प, आपणा भेव ना कोए जणाईआ। कलयुग अन्तिम बैठी उठ, घर साचे लए अंगड़ाईआ। जन भगतां वल कीता रुख़, भज्जे वाहो दाहीआ। मैं वेखां जा के गोबिन्द तेरे पुत्त, जिन्हां पिच्छे आपणे पुत्तर नींहां हेठ दबाईआ। मैं गोदी लवां जा के चुक्क, आपणी सेव कमाईआ। मैंनूं सोहणा लग्गे मुख, जो तैनूं रहे ध्याईआ। गोबिन्द सूरा आपे तुठ, दे मति रिहा समझाईआ। वेख मेरा अबिनाशी अचुत, मेरे नाल सोभा पाईआ। जिस ने पहलों मैनूं बणाया पुत्त, फिर मैं पुत्रां पुत्रां उत्तों वार कराईआ। हुण नहीं बहिणा मात लुक, आपणा पड़दा दयां उठाईआ। बिन मेरी किरपा कोई ना होवे मेरे उेते खुश, कलयुग जीव करन लड़ाईआ। मैं सब दे नेड़े अन्दर बैठा ढुक, घर आपणे मैनूं मिलण कोई ना आईआ। दर दर जा के डेरयां विच इक दूजे नूं रहे पुछ, किस घर मिले सच्चा माहीआ। सदी वीहवीं किसे कोल नहीं है कुछ, प्रभ खाली भाण्डे दित्ते कराईआ। डरदे साहिब कोलों बैठे लुक, अग्गे आ के मुख ना कोए वखाईआ। जगत वड्याई लग्गी भुक्ख, मस्तक चरणां उते रहे छुहाईआ। किसे नूं देंदे दुद्ध पुत्त, किसे नूं अक्खां मीट ध्यान जणाईआ। किसे नूं कहिण सुरती गई रुट्ठ, भज्जे वाहो दाहीआ। किसे नूं कहिण अन्दर वड़ के बहि जाओ चुप्प, रसना जिह्वा ना कोई गाईआ। जे पुरख अबिनाशी आप लए पुच्छ, फिर बैठण मुख भवाईआ। कलयुग कहे प्रभ वेख मेरी लुट्ट, मैं दिन दिहाढ़े रिहा मचाईआ। बाहरों तैनूं सयदे करन झुक, अन्दर काम क्रोध लोभ मोह हँकार होया हल्काईआ। रात अन्धेरी घर बेगाने करन रुख़, वेसवा रूप जगत वटाईआ। ठाकर स्वामी अन्तर उठ, क्यों बैठा मुख भवाईआ। धर्म नाता सब दा गया तुट्ट, धरत धवल दए दुहाईआ। ख़ाली दिसण सब दे ठूठ, हरि का नाम नज़र कोए ना आईआ। करी कुड़माई जूठ झूठ, हउमे हंगता वज्जी वधाईआ। लख चुरासी वेख करतूत, तेरे तेरी कीती गए भुलाईआ। कलयुग अन्तिम सारा लँघ गया अन्तिम पिच्छे रहि गई निक्की पूछ, सो गोबिन्द आपणी हथ्थीं दए कटाईआ । किसे दी खड़ी रहे ना मुच्छ, मुश्कल विच पए लोकाईआ। जो तैनूं समझदे तुछ, तुरत आपणा हुक्म वरताईआ। सतिजुग बदले तेरी रुत्त, रुत्त रुतड़ी आप महकाईआ। धरत मात कहे मेरे घर छन्नयां पुत्त, सख़ीओ दयो वधाई चाईं चाईंआ। मैं पन्द्रां कत्तक आवां गोदी चुक्क, पुरख अकाल नूं मथ्था दयां टिकाईआ। फड़ के दोंह हथ्थां नाल गोदी देवां सुट, आपणा भार सिर तों लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, हरि का खेल कोई समझ

सके ना राईआ। हरि का खेल सर्ब उडीकण, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ । पाबंदी अन्दर सर्ब चीकण, उच्ची कूक रहे सुणाईआ। जिउँ गोबिन्द नज़र आया भीखण, तिउँ गुरमुखां रिहा जगाईआ। कलयुग कहर अन्धेरी तीखण, आपणी धार वहाईआ। गुरमुख करे विरला सच प्रीतण, प्रीती प्रीतम नाल लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कल अन्तिम वेख वखाईआ । कलयुग अन्तिम रहे उडीक, जगत उडारी मात लगाईआ। गुर अवतारां जो लिखी तरीक, तारीख़ रही समझाईआ । लख चुरासी होई विप्रीत, प्रीती सच ना कोए कमाईआ। सख़ीआँ मिल कोई ना गाए गोबिन्द दा गीत, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ । लभ्भदे फिरन मन्दिर मसीत, मुल्लां शेख़ मुसायक उँगलां नाल रहे समझाईआ। बिन साचे कलमिउँ पढ़ पढ़ होए ढीठ, डेरा कूड़ ना कोए ढाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत होए रुशना, रोशन इक मनार वखाइंदा। जलवा नूर नूर धरा, जलवागर भेव चुकाइंदा। दर दुआर इक खुल्हा, दर्दीआं दर्द आप वंडाइंदा। सब दी सध्धर पूरी दए करा, जो सदके वारी घोली घोल घुमाइंदा। जन्म कर्म दा पत्रा दए उलटा, वरका वरका लेख बदलाइंदा। शत्रु मित्रां दए बणा, शस्त्र खण्डा ना कोए चमकाइंदा । चोटी सिख़रां दए चढ़ा, सकीरी आपणे नाल बणाइंदा। अन्तिम फिकरा दए पढ़ा, सोहँ ढोला राग अलाइंदा। जो बाज़ां तित्तरां गया लड़ा, सो कलयुग अन्तिम निरगुण हो के आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम शिकरा बाज लए बणा, लख चुरासी चिढ़ी आप तुड़ाइंदा। लख चुरासी शब्दी बाज़ चोगा, गोबिन्द चोग चुगाईआ। उच्ची कूक देवे होका, हुक्म दए समझाईआ। फिरे दरोही चौदां तबक चौदां लोका, लुकवीं खेल रहे ना राईआ। अन्दर वड़ के आपणा वेखो कोठा, काया कोठी सोभा पाईआ। जिस दे अन्दर अगम्मी पोथा, बिन इलमों करे पढ़ाईआ। आपणे मिलण दा देवे इक्को मौका, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। किसे नाल करे ना धोखा, जो फड़या सो पार कराईआ । सतिजुग मार्ग दस्से सौखा, आत्म परमात्म सोहँ रूप इक समझाईआ। गुरसिख कोई ना होवे औखा, वेले अन्त सतिगुर पूरा लैण आए चाईं चाईंआ। जोत अकालण साफ़ कर के बैठी चौंका, जन भगतां उपर दए बहाईआ। बिन भगतां श्री भगवान जाए औंता, बिन सिखां गुरू कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलयुग अन्तिम आपे पहुंचा, वीहवीं सदी आपणा हुक्म आप वरताईआ। वीहवीं सदी नूं सारे रोंदे, दो जहान ध्यान लगाईआ। गुर अवतार ढोला गौंदे, तूही तूही राग अलाईआ। तेरा राह इक तकौंदे, तकवा इक जणाईआ। जुग चौकड़ी रहे भौंदे, इकट्ठयां मेल ना कोए मिलाईआ। उच्चे नीवें सारे सौंदे, बिस्तर इक्को ना कोए हंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सो वीहवीं सदी लेखे लाईआ। वीहवीं सदी करे मंज़ूर, हरि करता दया कमाइंदा । पहलों बख्शे सर्ब कसूर, सब दे लेखे आप मुकाइंदा। जिस दे पिच्छे सूली चढ़या मनसूर, सो सूली मनसूर आपणे गल लटकाइंदा। जिस दे पिच्छे अग्नी सड़े वांग तन्दूर, तिन्हां अग्नी तत बुझाइंदा। जिहड़े जुग चौकड़ी औंदे रहे बण मज़दूर, तिन्हां मज़दूरी वेख वखाइंदा। जेहड़े वसदे रहे दूर दूर, अन्तिम आपणे कोल बहाइंदा। सारे मंगो इक्को वार बख्श साडे कसूर, कुलवन्ता आपणी दया कमाइंदा। सब दे भाण्डे करे भरपूर, ख़ाली नज़र कोए ना आइंदा। ज़रूरत पूरी करे ज़रूर, ज़ाहर ज़हूर वेख वखाइंदा। काग़ज़ कलम शाही निहकलंक कीता मशहूर, गुर अवतार लेख लिखाइंदा। अन्तिम मिलण नूं होए सर्ब मजबूर, मुश्कल हल्ल ना कोए कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, जलवा देवे नूर ज़हूर, ज़ाहरा पीर बेनज़ीर लाशरीक सच तौफ़ीक इक ख़ुदाए बेपरवाहे इक्को इस्म इक्को आअज़म इक्को आदम आप जणाइंदा। इक्को आदम आदम बू, बेवफ़ा सर्ब लोकाईआ। इक्को नाअरा इक्को लारा दस्से हू, अन्ना हू नाल मिलाईआ। रल मिल कहे आपा तू ही तू, तू ही तू ही राग अलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि शब्द ब्रह्माद वेखे आपणी जूह, साचे खेड़े डेरा लाईआ। वेखणहारा पाक रूह, बुत्त बुत्तख़ाना फोल फुलावे थाउँ थाईंआ। जो मुरीद मुर्शद गया छूह, वांग शमस तबरेज़ शमअ देवे जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, जन भगतां वेखण आवे मूँह, जिन्हां मुखड़ा गोबिन्द धोता चाईं चाईंआ।