२ भाद्रों २०२० बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल
हथ्थ नाल मिलाया हथ्थ, दस्त दस्त नाल जुड़ाईआ। शब्द उडारी लैणा नट्ठ, भज्जणा वाहो दाहीआ। संगीआं साथीआं कर इकट्ठ, आपणा मेल मिलाईआ। वेख खेल पुरख समरथ, बेपरवाह दए समझाईआ। वारता रसना जिह्वा गाथ, छन्दा बंदी बेपरवाहीआ। सति सतिवादी खेल तमाश, दो जहाना दए जणाईआ। साचे मण्डल पावे रास, काहन आपणा खेल वखाईआ। कवण दवारिओं अइउँ चल के पास, पासा आपणा लै उलटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, छन्दा बंदी वारतालाप, दोंहां करे आप मिलाप, मेला वेखे थाउँ थाईंआ। आपणी बोलो रसना ज़बान, बत्ती दन्द हिलाईआ। कवण कलमा कवण कलाम, कवण घट घट रिहा टिकाईआ। कवण इस्म आअज़म सच निशान, कवण महिराब रिहा सुहाईआ। कवण देवणहार पैग़ाम, सच साची करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, करे खेल साचा हरि, छन्दा बंदी बत्ती दन्दी बंदा बंदगी विचों प्रगटाईआ। कवण सच कवण झूठ, कवण खेल रिहा दरसाईआ । कवण दिशा कवण कूट, कवण हिस्सा वंड वंडाईआ। कवण साध कवण अवधूत, कवण लेख रिहा जणाईआ। कवण पूत कवण कपूत, कवण दर दर फिरे आपणा फेरा पाईआ। कवण तागा कवण सूत, कवण तन्दी जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वारतालाप बिन वर्तमान वरतंत भगवन्त इक्को इक समझाईआ। वारतालाप दस्सो उह, जो लिखण पढ़न विच ना आईआ। जिस दी धार सदा निरमोह, निरवैर खेल कराईआ। ओस नाल जाणा छोह, जगत छोहर मिले वड्याईआ। दुरमति मैल मैल धो, निर्मल रूप इक प्रगटाईआ। आपा आप ना लैणा खोह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वारतालाप जगत कहाणी, बोध अगाध धुर दी बाणी, शब्दी शब्द भेव चुकाईआ। ना कोई वेखे वेखणयोग, मन मति बुध ना कोए चतुराईआ। जगत वासना करदा फिरें भोग, साची सेज़ ना कोए हंढ्ढाईआ। हउमे हंगता लग्गा रोग, कूड़ी क्रिया करे लड़ाईआ। शब्द तन ना लग्गी चोट, नगारा सच ना कोए वजाईआ । आल्हणिउँ डिग्गा बोट, मातलोक रिहा कुरलाईआ। नज़र ना आई निर्मल जोत, अन्ध अन्धेरे बैठा आसण लाईआ। शब्द सुणा उह श्लोक, जिस धारों नूर करे रुशनाईआ। ओस धाम किस बिध जाए पहुंच, कवण पौड़ी डण्डा वेख वखाईआ। लखण पुष्कर वेख करौच, सलमल सान जम्बु दीप ख़ुशी मनाईआ। कुशा कुत्ते रहे भौंक, कूकर सूकर आपणा राग अलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुच्छणहारा उह घर, जिस दा दरवाजा नज़र किसे ना आईआ। सिधी सादी जगत गल्ल, गल्लीं बातीं जगत खेल कराइंदा। प्रभ का खेल सदा अछल्ल, जीव जंत भेव कोए ना पाइंदा। उच्चे टिल्ले पर्बत लोअ पुरी अकाश रहे हल्ल, बेपरवाह आपणा धक्का लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, बोध अगाध शब्द अनाद विच ब्रह्माद ब्रह्माड आपणी कार कमाइंदा। वारता बोले जगत कहाणी, लख चुरासी जीव जंत देण दुहाईआ। सतिगुर बोले धुर दी बाणी, शब्दी राग सुणाईआ। आवण जाण खेल महानी, जुग चौकड़ी कार कमाईआ। शाहो भूप वड सुल्तानी, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। पारब्रह्म ब्रह्म देवे दानी, दाता दानी दया कमाईआ। धुरदरगाही इक निशानी, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। निहकलंक वड्डा बलवानी, बलधारी आप हो जाईआ। जगत नेत्र ना कोई वेखे जीव नादानी, निज नेत्र गुरमुखां नज़री आईआ। जिस दा नाम तीर निशान तिक्खी कानी, आर पार दो जहान कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निक्की निक्की वारता विच कदे ना आईआ। बहिस विच राग सस्ता, हरि का नाम कीमत कोई ना पाईआ। जगत विद्या काया कम्म ना
आए बसता, हरि का अक्खर पढ़न कोए ना पाईआ। श्री भगवान हर घट अन्दर दीपक नूर हो के जगदा, जोती जोत करे रुशनाईआ । नौ दुआरे पार लँघदा, साचे मन्दिर डेरा लाईआ। ना रोवे ना कदे हस्सदा, अट्ठे पहर ख़ुशी मनाईआ। प्रेम प्यार देवे आपणे रस दा, रस रसीआ साचा माहीआ। ब्रह्म पारब्रह्म सद हुक्म घल्लदा, हुक्मे अन्दर फिराईआ। एह खेल पुरख अटल दा, ना कोई जाणे जीव सौदाईआ । वारता विच आपणी धार कदे ना घल्लदा, धुर दी करे अगम्म पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पारब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म पारब्रह्म एका धार बंधाईआ। सेवो भाई सेवो, सेवण जाच अजे ना आईआ। लेवो भाई लेवो, वड दाता दात आप वरताईआ। देवो भाई देवो, आपणा आप भेंट चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल खेलणहार आपणी खेल खलाईआ। पुरख अकाल कोल इक सटेज, सीट सदा रिज़र्व रखाईआ। जिन्हां आपणे करके दए भेज, तिन्हां किरपा कर के लए मिलाईआ। गुर अवतार जगत मार्ग देंदे रहे संदेस, अक्खर अक्खर नाम पढ़ाईआ। पौड़ी पौड़ी चढ़ के लैणा वेख, घर घर विच नज़री आईआ। पंचम मीता पंचम अलेख, इक्को अगम्म अथाह वड्डी वड्याईआ। अबिनाशी करता जन भगतां संग करे इक्को हेत, हितकारी फेरा पाईआ। रुत बसन्ती मौले चेत, फुल फुलवाड़ी आप महकाईआ। ठाकर हो के ठोकर ला लवे वेख, अन्दर बाहर खोज खुजाईआ। जिन्हां आपणा देवे भेत, पड़दा कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आत्म परमात्म परमात्म आत्म निज धारा जोड़ जुड़ाईआ। कबीर किहा साचा बोल, अनबोलत आप सुणाईआ। साहिब स्वामी जिस आए कोल, घर सज्जण फेरा पाईआ। सुरत सुआणी जावे मौल, शब्द हाणी मेल मिलाईआ। देवे वड्याई उपर धौल, धरनी धरत ख़ुशी मनाईआ। आदि अन्त पूरा करे कौल, कीता कौल भुल्ल ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मेले सहिज सुभाईआ। घर मेला हरि जू कन्त, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। नाल लै के जाए भगवन्त, जिस जन आप प्रनाइंदा। सो उधरे साचा सन्त, जिस नारी कन्त प्रनाइंदा। धाम सुहाए सोभावन्त, घर सुहञ्जणा इक वड्याइंदा। कबीर पुरख पाया इक भगवन्त, दूजा अंग ना कोए लगाइंदा। ब्रह्म जोत होए प्रकाश, घर घर विच करे रुशनाईआ। काला नीला पीला खेल तमाश, चिट्टी धार रूप वटाईआ। सूहा कंचन लाल नरेश, निरगुण नूर रुशनाईआ। ककी धार दए संदेस, शब्दी रूप प्रगटाईआ । जो कबीर निरगुण ल्या वेख, सो कबीर सरगुण गया समझाईआ। जिस वेले होए जोत प्रवेश, जोती जोत करे कुड़माईआ। पिछों वखावे सच्चा देस, जिस घर वसे सच्चा माहीआ। जिस गृह रूप ना कोई रेख, रंग नज़र किसे ना आईआ। उच्चे गढ़ चढ़ के देवे इक संदेस, सृष्ट सबाई गया समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, दीपक दीपक नाल करे रुशनाईआ । कँवल नाभी ना खिले फुल्ल, मुख कँवल ना कोए खिलाईआ। किरपा करे आप अभुल्ल, मेहरवान होए सहाईआ। भगत उपजाए आपणी कुल्ल, कुलवन्ता बेपरवाहीआ। निझर झिरना जाए डुल्ल, अमृत मेघ इक बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, तिस पत डाली रूप महकाईआ। ऊँधे कँवल होए प्रकाश, जोती जोत जोत रुशनाईआ। घर मिले आबेहयात, हयाती हयाती विचों दए बदलाईआ। नज़री आए इक नवाब, नौबत साचे नाम वजाईआ। दर दरवेश करे आदाब, सजदा सर इक झुकाईआ। जिस दा खेल बेताब, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल दए जणाईआ। ईड़ा पिंगल सुखमन मार्ग निक्का, पगडण्डी रूप जणाईआ । जिस दा मार्ग जगत दिसे तिक्खा, तिन्हां तीखण रिहा बुझाईआ। संदेसा देवे उठ गुरमुखा, गुर गुर बूझ बुझाईआ। सचखण्ड दुआर वखाए इक्को सुखा, सुख आत्म दए जणाईआ। कबीर जुलाहा प्रभ दरस दा भुक्खा, छोटे मोटे राह खहिड़े चरणां हेठां गया दबाईआ। जा के मन्दिर इक्को डिठा, घर साचे होई रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन सद्दे आपणे घर, तिस मार्ग मार्ग विचों लँघाईआ। सच निशान सतिगुर इष्ट, इष्ट गुर देव आप बंधाइंदा। कर किरपा खोल्हे दृष्ट, दिब नेत्र पड़दा लाहइंदा। जिस नूं राम गुर चेला मन्नदे गए वशिष्ट, विश्व आपणी कार कमाइंदा। जिस दा खेल आदि जुगादि भविक्ख्त, भावना सब दी पूर कराइंदा। जिस दी महिमा करे लिख्त, लिख लिख लेखा सर्ब जणाइंदा। सो सतिगुर सदा निरिछत, इच्छया सब दी पूर कराइंदा। कर किरपा जिस देवे आपणा इष्ट, सो बिन जगत नेत्र ध्यान लगाइंदा। माणस जन्म ना होए भृष्ट, मनमति ना कोए कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा इष्ट आप रखाइंदा। जिस दी जोत उस दे अंग, सो अंगीकार अख्वाईआ। जिस दी खेल सो सूरा सरबँग, शाह पातशाह हुक्म वरताईआ। जिस दा नूर उस दा चन्द, चन्द चांदनी रिहा चमकाईआ। जिस ने घड़या सो देवे भन्न, घड़न भंनणहार आप हो जाईआ । जिस ने जणया सो लेखा जाणे जननी जन, बणे धन जणेंदी माईआ। सो कट देवो कन्न, जो सतिगुर शब्द सुणन ना पाईआ। सो नेत्र होवण अन्न्ह, जिन्हां सतिगुर साहिब नज़र ना आईआ। सो रसना करो खन खन, जो हरि हरि नाम ना सदा ध्याईआ। सो बत्ती दन्द देवो डंन, जो कूड़ी क्रिया वासना नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, आपणे हुक्मे अन्दर जुग जुग कार कमाईआ। रोम रोम साढे तिन्न करोड़, साढे तिन्न हथ्थ मिली वड्याईआ। जिस दा नाता पुरख अकाल ल्या जोड़, मास चम्मड़ी मेल मिलाईआ । आप बैठा रिहा ख़ामोश,
चुप चाप बोल ना कोए सुणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल वेखणहारा आपे दोष, निर्दोष नज़र कोए ना आईआ । जिस रचाई रचना सो सोचणहारा सोच, दूजा समझ कोए ना पाईआ। पूरी करे प्रभ आपणी लोचना लोच, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अंग अंग आपणा रंग आप रंगाईआ। जोग अभ्यास जुगत जग धार, जगजीवण दाते आप बणाईआ। जटा जूट करन विचार, अन्तर बैठे ध्यान लगाईआ। जिस किरपा करे आप करतार, तिस साची बूझ बुझाईआ। जिस दर्शन पाया सो उच्ची कूक करे पुकार, रसना जिह्वा ढोला गाईआ। जिस उपजाया सर्ब संसार, तिस अग्गे चले ना कोए चतुराईआ। रोम रोम ना कोए आधार, रौणक आपणे नाल बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोगा अभ्यास देवे अभ्यासी, करे खेल पुरख अबिनाशी, साची शाख़ी शनाख़त वासते आप प्रगटाईआ। जिस गृह जोत होवे प्रकाश, प्रकाशवान नज़री आईआ। तिस होर ना कोई आस, आसा ओट ना कोए रखाईआ। सो खेल करे तमाश, बेपरवाह बेपरवाहीआ। धुर दा हुक्म सच बलास, निरगुण धार दए प्रगटाईआ। बैखरी बाणी बोल खोले्ह भेव ख़ुलास, ख़ालस मार्ग दए समझाईआ। लख चुरासी जिस दवारिओं उपजी शाख़, सो शनाख़त रिहा जणाईआ। हुक्म संदेसा जाए आख, आखर नज़र किसे ना आईआ। आपणे गृह वसे शाहो शाबाश, शहिनशाह आपणे रंग समाईआ। बिन बैखरी बाणी जोत दा कोई ना जाणे प्रकाश, बिन दस्सयां समझ किसे ना आईआ। · जन भगतां अन्दर गुप्त चले धार,
बिन अक्खरां करे पढ़ाईआ। अट्ठे पहर नूर उज्यार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। बिन रसना करे गुफ़तार, गीत अतीत इक समझाईआ। रौला पावे वासते संसार, भुल्लयां भटकयां रिहा उठाईआ। हरि भुल्लो ना जीव गंवार, हर घट बैठा आसण लाईआ। नेत्र खोल्ह करो दीदार, दीद ईद चन्द चढ़ाईआ। सिफ्त सालाह तों वसे बाहर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार जोत प्यार, जोत जोती दए समझाईआ। जोत धार सदा निष्अक्खर, अक्खर नज़र कोए ना आईआ। वसे धाम निराले वक्खर, साचे घर सोभा पाईआ। शब्दी धार हो के आए दिसण, जोत सिफ्ती ढोला गाईआ । लख चुरासी जीव जंत आए हिक़ण, नाम इशारे नाल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वसे सदा वक्खर, सुरत विच ना आए फ़र्क, फ़कत आपणी खेल कराईआ। जिस रचना रचाई जगत, सो जुगती रिहा छुपाईआ। भेव खोले्ह आपणे वक्त, भरमे रखे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी दए समझाईआ। जिस अन्दर निरगुण जोत वखाए आपणा मुख, मुख मुखड़ा आप दरसाईआ। तिस नूं भुल्लयां भटकयां वल वेख के आवे दुःख, क्यों भुल्ले बेपरवाहीआ। मन मति बुध बदलण आपणा रुख़, मार्ग साचे
पन्ध मुकाईआ। गुरमुख वेख कूड़ी क्रिया कदे ना रहे चुप्प, कूड़ी क्रिया दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती जोत करे रुशनाईआ। कलयुग अन्तिम वध्या पाप, पापी घर घर डेरा लाईआ। कोई किसे ना सके आख, आपणा आप ना कोए बचाईआ। घर घर कूड़ा बणया साक, सतिगुर सज्जण ना कोए समझाईआ। गुर नानक वेले फुटी शाख़, हुण चारों कुण्ट वड्डा बूटा सब नूं आपणे हेठां रिहा दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल पुरख समरथे, समरथ धार चलाइंदा। हुक्मे अन्दर सारे बद्धे, बाहर हुक्म ना कोए वखाइंदा। दो जहान फिरन भज्जे, पुरी लोअ नाच नचाइंदा। गुर अवतार देंदे फिरन सद्दे, सच सुनेहड़ा आप घलाइंदा। पुरख अकाल अन्तिम इक्को लभ्भे, निरगुण नूर जोत प्रगटाइंदा। सच सिँघासण बहि के सजे, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। जन भगतां पड़दा कज्जे, नाम दोशाला हथ्थ उठाइंदा। कूड़ी क्रिया भाण्डा भज्जे, साची सिख्या इक समझाइंदा । एथे ओथे दो जहान रखाए लज्जे, लाजावन्त आप हो जाइंदा। सिँघ सूरबीर हो के गज्जे, गर्ज आपणा नाम प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी कर कार, हरि करता वड वड्याईआ। खेले खेल सर्ब संसार, महासार्थी फेरा पाईआ। लहिणा चुक्के चौथे युग आपणी वार, वारता सके ना कोए सुणाईआ। नव नौ दिसे धूंआँधार, सत्त वज्जे ना कोए वधाईआ। करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर सच्चा शहिनशाहीआ। सच महल्ल इक उसार, देवणहार नाम वड्याईआ। जन भगतां कर प्यार, प्रीती आपणे नाम बंधाईआ। साचे मन्दिर गाए आपणी वार, सोहला इक्को इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल करदा, करनी आप कमाइंदा। निरगुण हो के घर घर वड़दा, सरगुण पड़दा आप उठाइंदा । जन भगत दुआरे बणे बरदा, बण सेवक सेव कमाइंदा। मार्ग दस्से इक्को हरि दा, दूजा राह ना कोए वखाइंदा। शब्द ढोला इक्को पढ़दा, सो साहिब आप समझाइंदा। कूड़ी क्रिया नाल लड़दा, नाम खण्डा इक चमकाइंदा। साचा भाणा आपे जरदा, सिर भाणा आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। साची खेल देवे दस्स, दस्सणहार आप अख्वाईआ। लख चुरासी रिहा वस, बिस्तर इक्को सेज हंढ्ढाईआ। पांधी पन्ध मुकाए नस्स नस्स, दोए दोए आपणी धार चलाईआ। अन्तिम खेल करे समरथ, महिमा अकथ करे पढ़ाईआ। कूड़ा बुरज जाए ढट्ठ, अन्त नज़र कोए ना आईआ। धीरज देवे इक्को हठ, सबर सबूरी प्याला जाम प्याईआ। पुरख अकाल बंधाए नत, नाता इक्को नाल जुड़ाईआ। धीरज देवे साचा सति, सन्तोख आपणा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह
प्रभ खेल करदा, करनहार कल आया। निरवैर हो कदे ना डरदा, डर सब दे सिर रखाया । लेखा जाणे सीस धड़ दा, लख चुरासी खोज खुजाया। जन भगत दुआरे होए बरदा, बण सेवक सेव कमाया। लेखा जाणे नर हरि दा, नर नरायण वड्डी वडयाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर इक सुहाया। साचा मन्दिर भगत दुआर, हरि भगवन आप सुहाईआ। दर्शन देवे खोल्ह किवाड़, नौ दुआरे पार कराईआ। साचे तख्त बैठ निरँकार, निरगुण आपणा राह समझाईआ। दीआ बाती एका बाल, कमलापाती करे रुशनाईआ। धर्म वखाए सची धर्मसाल, घर घर विच वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। लेखा जाणे हरि गोपाल, गोपालन आपणी दया कमाइंदा। हरि भगत उठाए साचे लाल, लाल रंगीला रंग रंगाइंदा। चरण कँवल दए बहाल, साचा मन्दिर इक सुहाइंदा। अन्दर बाहर चले नाल, जगत विछोड़ा मेट मिटाइंदा। लख चुरासी विचों भाल, कोझे कमले गले लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगत दुआरा आप सुहाइंदा। भगत दुआरे श्री भगवान वड़ के, वाहवा एका करे पढ़ाईआ। महल अटल उच्चे चढ़ के, चोट नगारे नाम लगाईआ। दरस देवे प्रभ साचा खड़ के, ख़ालस आपणा नूर दरसाईआ। निरगुण जोत जोत धर के, ज़हूर इक्को इक शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखा जाणे एका थाईंआ । एका थाँ चाउ घनेरा, सो साहिब आप जणाईआ। गुरसिख तूं मेरा मैं तेरा, भगत भगवान वज्जे वधाईआ। नित नवित्त वसावण आए खेड़ा, निरवैर आपणा फेरा पाईआ। कलयुग वेखणहारा झेड़ा, झगड़ा करे सर्ब लोकाईआ। खेल खेले हेरा फेरा, अछल अछल्ल बेपरवाहीआ। गुरमुख बैठे कर के जेरा, ध्यान इक्को इक लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अवल्ला, अवल्ल आप कराइंदा। सच महल्ल इक्को मल्ला, आसण सिँघासण सोभा पाइंदा। निरगुण हो के सरगुण फड़ाए पल्ला, आप आपणा रंग रंगाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा आप वसाइंदा। सच दुआरा भगत घर, श्री भगवान आप वसाईआ। जन्म मरन दा चुक्के डर, लख चुरासी रहिण ना पाईआ। पुरख अकाल लाए लड़, नार कन्त लए प्रनाईआ। आत्म सेजा जाए चढ़, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। बिन रस्सी डोरी लए फड़, शब्दी तन्द इक बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा सहिज सुखदाईआ । हरि सच्चा सहिज सदा सुखदायक, सुख सागर रूप वटाइंदा। सति सतिवादी बण के नायक, नईया नौका आपणा नाम वखाइंदा। जन भगतां उते होए सदा मुशतायक, मुश्कल कूड़ी हल्ल कराइंदा। वेले अन्त देवे किफ़ायत, किफ़ायत शुआरी आप समझाइंदा। कलयुग अन्तिम करे रयाइत, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। चार
वरन ना कोए शरायत, शरीअत लेखा आप चुकाइंदा। आत्म परमात्म दए हदाइत, हदीस कलमा इक सुणाइंदा। सतिजुग साची मिले रवाइत, राह इक्को इक रखाइंदा। लेखा जाणे कायनात, चारों कुण्ट खोज खुजाइंदा। लेखा चुके कूड़ी मायक, माया पल्लू नाम झोली पाइंदा। सतिगुर हो के बणे सहायक, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बोध अगाधी करे बहिस, शब्दी ढोला राग अलाइंदा। शब्दी ढोला गावे गीत, गहर गम्भीर दया कमाईआ। भेव खुलाए हस्त कीट, कीट कीटां दए समझाईआ। माणस मानुख मानव जन्म लैणा जीत, जीवण जुगत इक दृढ़ाईआ। दर्शन पाओ हरि अतीत, त्रैगुण देवे डेरा ढाहीआ। पंज तत चोला होए ठांडा सीत, काया अग्नी तत ना कोए तपाईआ। भगत भगवान चले सांझी रीत, सतिजुग साचे आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, वड दाता इक अख्वाईआ।
२ भाद्रों २०२० बिक्रमी प्रीतम सिँघ नज़ाम पुरा दे नवित्त हरि भगत दुआर जेठूवाल
श्री भगवान सुहाए रुत्ते, रुत्त आपणी आप जणाईआ। लहिणा देणा सब तों पुछे, पिछला लेखा वेख वखाईआ। कलयुग कहे उठो सारे सुत्ते, द्वापर त्रेता सतिजुग तिन्नां रिहा जणाईआ। डूंग्घी धार क्यों बैठे लुके, आपणा मुख छुपाईआ। वेखो नाम जपण वाले पींदे हुक्के, रसना कूड़ होई हल्काईआ। मन वासना बण सवान फिरदे कुत्ते, कुटलता घर घर डेरा लाईआ। सच प्रीती कोलों रुक्खे, नीती नज़र किसे ना आईआ । प्यो पुत्त नूं फड़ के कुट्टे, मावां धीआं पई लड़ाईआ। साध सन्त वड़ गए गुट्ठे, सिर सके ना कोए उठाईआ। कूड़ विकारा लैंदा हूटे, पींघ हुलारे इक चढ़ाईआ। गोबिन्द दिसण ना सच्चे बूटे, पत डाली रही कुमलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। कलयुग बोले दस्से हाल, हालत सर्ब जणाईआ। प्रगट होया दीन दयाल, दयानिध वड्डी वड्याईआ। दर आ के करो स्वाल, बण स्वाली झोली डाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर वेखो मार ध्यान, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। चारों कुण्ट भुल्लया सर्ब ज्ञान, मन्त्र नाम ना कोए दृढ़ाईआ। घर घर वसया कूड़ अभिमान, निम्रता नज़र कोए ना आईआ। कूड़ी आसा पीण खाण, धीरज धीर ना कोए वखाईआ। जगत संदेसा ढोले गाण, नर नरेश सिफ्त ना कोए सालाहीआ। साचा घर सके ना कोए पहचान, कूड़े मन्दिर बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। नेत्र नज़र ना आए श्री भगवान, जगत लोचण लोचा जगत पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी दए जणाईआ। कलयुग कहे मैं की की दस्सां, दस्सण विच कोए ना
आईआ। नाले रोवां नाले हस्सां, ख़ुशी ग़मी नाल जुड़ाईआ । चारों कुण्ट उठ उठ नट्ठां, बण पांधी फेरा पाईआ। चौंदां लोक वेखां हट्टां, चौंदां तबकां फेरा फेरे नाल पाईआ। चार वरन प्या रट्टा, रटन नाम ना कोए लगाईआ। धूढ़ी खेह उडे घट्टा, चरण धूढ़ी टिक्का ना कोए लगाईआ। साचा लाहा किसे ना खटा, वस्त अमोलक झोली कोए ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सच संदेसा दे दे दस्सदे गए पता, पतिपरमेश्वर आवे बेपरवाहीआ। जिस दा नूर किसे नज़र ना आए रता, रती रत समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल दए वखाईआ। कलयुग कहे उठो बोलो, आपणा बोल जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर आपणा तोल तोलो, तराज़ू कंडा साहिब रिहा वखाईआ। आपणी करनी आपे फोलो, पड़दा मात चुकाईआ। आपणी गंढ्ढ आपे खोलो्ह, धुर दा भेव समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। कलयुग कहे मैनूं आवे हासा, हस्त कीट वेख वखाईआ। घर घर वेखां कूड़ तमाशा, तमअ तामस फिरे हल्काईआ। पुट्ठी नरद उलट पासा, सारपाश खेल ना कोए खलाईआ। चार वरन दिसे नासा, थिर नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार दस्सदे गए खुलासा, खुल्ही तर्हा समझाईआ। अन्तिम आए पुरख अबिनाशा, अबिनाशी आपणी धार प्रगटाईआ। साचे मन्दिर करे वासा, वसल आपणा आप वखाईआ। ना कोई हज़ारा दरूद पड़े्ह फ़ाता, फ़ाका रूप ना कोए वटाईआ। दो जहाना बणे आका, अक्ल कल बेपरवाहीआ। चार युग दा दर बुला के सुणे साका, सगला भेव लोकाईआ। सारे मन्न लओ इक्को आखा, आख़र प्रभ जू हुक्म वरताईआ। इष्ट देव मन्नणा छड्डो बहु बिध भांता, भाव इक्को इक दृढ़ाईआ। मेटो रैण अन्धेरी राता, चन्द नूर इक चमकाईआ। चल के आया जोती जाता, जात आपणी दए समझाईआ। लेखा जाणे धुर दी गाथा, गहर गम्भीर करे पढ़ाईआ। बण के वेखे पिता माता, सुत दुलारे गोद उठाईआ। निरगुण हो के जोड़े नाता, सरगुण मेल मिलाईआ। काया माटी भरे कासा, नाम नामा आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। कलयुग कहे आओ नेड़े, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जुग जुग आपणे बन्नदे गए बेड़े, बेड़ा लोकमात वखाईआ। अन्तिम कल ढट्ठण वाले खेड़े, हरि जू खण्डा खड़ग चमकाईआ। आपणी दिशा खुले्ह वेखो वेहड़े, हिस्सा इक्को नज़री आईआ। झूठे ढहिण वाले डेरे, डेरी नज़र कोए ना आईआ। कूड़ कुड़ावा बेरे बेरे, बेपरवाह आप वखाईआ। जुग चौकड़ी सारे करदे गए मेरे मेरे, मेहरवान ध्यान ना कोई लगाईआ। अन्तिम देवे उलटे गेड़े, लख चुरासी आप भवाईआ। तख्त निवासी एकँकार करे आपणी मेहरे, मेहर नज़र नैण उठाईआ। हकीकत हक़ करे नबेड़े, लाशरीक शिरकत दए गंवाईआ। गुरमुख गुरसिख लख चुरासी विचों
कर किरपा बाहर नखेड़े, लुक्या कोए रहिण ना पाईआ। प्रेम प्रीती शब्दी बन्ने्ह जेड़े, जेवड़ा आपणे नाल मिलाईआ। खेल खिलाए सतिजुग त्रेता द्वापर बथेरे, बिस्तर सेज मात हंढ्ढाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करता दए जणाईआ। कलयुग कहे आओ, आपणा पन्ध मुकाईआ। पारब्रह्म प्रभ दर्शन पाओ, जिस दी गए ओट तकाईआ। रल मिल ढोला सारे गाओ, घर वज्जे नाम वधाईआ। परम पुरख दा दर्शन पाओ, दर्दीआं दर्द रिहा वंडाईआ। साची धूढ़ी चरण नहाओ, दुरमति मैल धवाईआ। घर अबिनाशी साचा पाओ, बाहर लभ्भण कोए ना जाईआ। गुरमुख उठाए फड़ के बाहों, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मार्ग पाए भुल्लयां राहों, रहबर आपणा रूप प्रगटाईआ । कलयुग कहे वेखो छेती, शहिनशाह आपणी धार जणाइंदा। सतिजुग त्रेते द्वापर पूरब लहिणे दा तेरा भेती, भेव आपणे हथ्थ वखाइंदा। वेखणहारा शाह सुल्तान वड वड सेठी, दर दर घर घर खोज खुजाइंदा। सन्त साजण बण के हेती, हित्त आपणे नाल मिलाइंदा। अन्त भगवन्त सब दी करे पेशी, पिछला लेखा मंग मंगाइंदा। अग्गे रहिण ना देवे कोई शेख़ी, शाख़ आपणे विच छुपाइंदा। लेखा जाणे धुर दी लेखी, लिख्त आपणी सिफ्त वड्याइंदा। सजदा सीस करे आदेसी, आदर्श इक्को इक प्रगटाइंदा। जे कोई लभ्भे प्रभ सिर ते रखे केसी, केसाधारी नज़र किसे ना आइंदा। जे कोई कहे मूंड मुंडाए भेखी, भेख अवल्लड़ा आप छुपाइंदा। जे कोई कहे सर्ब जीआं दा हेती, घर घर डेरा लाइंदा । चार युग दी जाणे बदी नेकी, बदला सब दा रिहा मुकाईआ। अग्गे मार्ग दस्से इक्को टेकी, टिक्का नाम मस्तक दए लगाईआ। सुत दुलारा चल के आया पुत्त पलेठी, जिस दा सानी नज़र कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी बणया रहे परदेसी, आपणा घर ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करता आप कमाईआ। कलयुग बोले पावे रौला, रौणक आपणी रिहा वखाईआ। उठो वेखो हरि जू मौला, मवल रिहा सब थाईंआ। करे प्रकाश उपर धौला, धरनी धरत दए वड्याईआ। कूड़ी क्रिया भार करे हौला, हौली हौली बणत बणाईआ। जगत विकारे सिर विच मारे पौला, पलक डेर ना कोए लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। कलयुग कहे उठो करो असीस, चरण कँवल मिले सरनाईआ। जिस दी दस्सदे आए हदीस, सो हज़रत आया माहीआ । जिस दे छत्र झुल्ले सीस, शहिनशाह वड वड्याईआ। सब नूं अन्तिम रिहा जीत, हार घर घर रोवे दए दुहाईआ। दर दरवेश बण के मंगो भीख, भिच्छया देवे झोली पाईआ। सच करनी दी सिखो प्रीत, प्रीती इक्को घर लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सचा शनिशाहीआ। कलयुग कहे उठो वेखो मुख, मुख नक़ाब हरि उठाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर तिन्ने
मैंनूं नाल लै के लओ पुच्छ, की प्रभू तेरी वड्याईआ। पहलों बणौंदा रिहों आपणे पुत्त, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। हुण साडे कोल रहिण नहीं देणा कुछ, तेरी सो सुण के सारे देण दुहाईआ। साडा पैंडा जाणा मुक्क, मुक्की खेल पराईआ। निरगुण हो के बदलया रुख़, रुक्खापन रिहो जणाईआ। तेरी सृष्टी आउणा दुःख, दृष्टी देवे ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ । कलयुग कहे प्रभ सब दा बापू, बाबत आपणी फेरा पाईआ। पीर पैगम्बरो उम्मत कोलों हथ्थों सुटाओ तमाकू, तुख्म तासीर दयो जणाईआ। अन्तिम इक्को वार आखू, घड़ी घड़ी ना कोए जणाईआ। भुल्लयां पड़दा कोए ना ढाकू, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। चार युग दिसण निक्के बच्चे नंने्ह काकू, बल सके ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। कलयुग कहे डाहो झोली, मंगो वस्त बेपरवाहीआ। मेरे अन्त पैणी रौली, रौला सब नूं रिहा जणाईआ। श्री भगवान खेल रचौणी, रच रच वेखे चाईं चाईंआ। लख चुरासी चाढ़्हे तौणी, दो जहानां दए सजाईआ। जन भगतां पूरी करे भौणी, भावी चरणां हेठ दबाईआ। साची प्रीत तोड़ निभौणी, मँझधार ना कोए रुढ़्हाईआ। पुरख अकाल दील दयाल सख़ी सहेली इक प्रनौणी, जिस आपणा मेल मिलाईआ। धुर दी धार इक समझौणी, दूजी समझ रमज़ ना कोए लगाईआ। अग्गे पिच्छे ना कोए पछतौणी, पश्चाताप ना कोए कराईआ। सच दुआरे आप बहौणी, सौहरे पेईए ख़ुशी वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे सोभा पाईआ। कलयुग कहे वेखो वीर, त्रेता द्वापर सतिजुग संग मिलाईआ। मेरा होणा अन्त अख़ीर, तुहाढ्ढे कोल आवां चाईं चाईंआ। मेरा टुट्टणा शरअ ज़ंजीर, शरीअत रहिण कोए ना पाईआ। मैं कट के आवां भीड़, भीड़ी गली पन्ध मुकाईआ। उठ के वेखो मेरी हड्डी टुट्टी रीड़्ह, जीव जंत कूड़ी क्रिया भार मेरे उते टिकाईआ। सदी वीहवीं मैंनूं लग्गी पीड़, सद भरावां रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म रिहा वरताईआ। कलयुग कहे मेरा वंडो दर्द, दर्दवंद नज़र कोए ना आईआ। मेरे अन्दरे अन्दर फिरे करद, कातिल मकतूल खेल वखाईआ। मैनूं कोई ना लभ्भे मर्द, ज़नानी नज़र कोए ना आईआ। जिध्धर वेखां चार कुण्ट होए नपड़द, आपणा पड़दा कोई ढक ना सके राईआ। पिछली फोल के प्रभ वेखे सब दी फ़रद, फ़र्ज़ ज़ुल्म सब ते रिहा लाईआ। किसे कोलों लथ्था ना आपणा फ़र्ज़, बरीख़ाना नज़र किसे ना आईआ। सारे करके बैठे आपणा हर्ज, हर्जाना भरे जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान खेल रचाईआ। कलयुग कहे मैनूं दयो दिलासा, धीरज नज़र कोए ना आईआ। अठसठ दिसे ना कोई साथा, जलधार संग ना कोए निभाईआ। बणे ना साथी पूजा पाठा, पुस्तक बैठे मुख भवाईआ। मेरी
कुंनी विच ना दिसे आटा, पाणी जल नज़र कोए ना आईआ। बिन कलमिउँ खाली दिसे बाटा, बठल कूड़ी क्रिया नाल भराईआ। नज़र ना आया रसूल पाका, वसल असल ना कोए कराईआ। प्यार करदा रिहा तन ख़ाका, नार कन्त कर कुड़माईआ। पुत्तर धीआं बणदा रिहा साका, हरिजू सज्जण संग ना कोए वखाईआ। अन्तिम कटणा प्या फ़ाका, मेरा फ़िकर ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे मति रिहा जणाईआ। कलयुग कहे मेरी अर्ज़ करो मंज़ूर, मुज़रे मेरा लेखा लाईआ। मेरा घर तपे वांग तन्दूर, तमअ तृष्ना अग्न जलाईआ। मेरा खेल होया मशहूर, काम क्रोध नच्चे चाईं चाईंआ। कूड़ी क्रिया भाण्डा होया भरभूर, ख़ाली सके ना कोए कराईआ । पीर पैगम्बर लभ्भदे फिरदे हूर, साची हूर इलाही नूर माशूक आशक नज़र किसे ना आईआ। हथ्थ ना आए हक़ हकूक, हकीकत सके ना कोए दृढ़ाईआ। जगत वासना भौंदे फिरदे भूत, बेताले ताल वजाईआ। अन्तिम सब दे सिर विच पानही वज्जणा जूत, पूत कपूत कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज आपणी धार चलाईआ। कलयुग कहे वेखो राजा, राजन इक्को नज़री आईआ । आदि जुगादि जिस बणाया आप समाजा, सामराज बेपरवाहीआ। भूपत भूप महिबूब बणे राजा, वड महाराजा आपणी कार कमाईआ। उच्चे टिल्ले चढ़ के गाजा, ग़ज़ल नग़मा रिहा सुणाईआ। शब्द अगम्म मारे वाजां, वाजब आपणा हुक्म वरताईआ। चल के आया शाह नवाबा, बेनक़ाब पड़दा लाहीआ। सच दुआर इक आदाबा, आदत इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोरू ज़र दए जणाईआ। कलयुग कहे मेरी पुन्ने आस, निरासा रूप नज़र ना आईआ। परम पुरख मेरे आवे पास, पासा मेरा दए बदलाईआ। अन्तिम खेल करे ख़ास, ख़ालस आपणा रूप प्रगटाईआ। मन्दिर वड़ के लए झाक, झाकी आपणी आप दिवाईआ। मेटे रैण अन्धेरी रात, चन्न नूर कर रुशनाईआ। सति वखाए इक प्रभात, प्रभू आपणा रंग रंगाईआ। सुल्तान हो के गावे गाथ, मेहरवान करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, राह इक्को इक दरसाईआ। कलयुग कहे मेरा चुक्के लेखा, लिख्त मेरी झोली पाईआ। आप मिटावे सर्ब भुलेखा, भाख्या देवे बेपरवाहीआ। वसणहारा साचे देसा, सचखण्ड निवासी फेरा पाईआ। सब दा जाणे पिछला चेता, चातर भुल्ल कदे ना जाईआ । लख चुरासी वेखे जीव कौड़ा रीठा, रीठा कौड़ा भन्न वखाईआ। जिस ने इक बणाया बेटा, शब्दी सुत दए वड्याईआ। सो आया तीर्थ तट वेखदा खेटा, खेवट आपणा पन्ध मुकाईआ। दो जहानां बण के नेता, नित नवित्त आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग अन्तिम धर के भेखा, पूरब लेखा दए चुकाईआ। सहँसर मुख गाए शेशा, दो सहँसर जिह्वा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धरनी धरत
दए वड्याईआ। कलयुग कहे धरनी धरत, धौल धवला हरि आया बेपरवाहीआ। निरवैर हो के आया परत, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ । मेहरवान हो के दित्ता दरस, तरस रहमत आप कमाईआ। जन भगतां मेटी हरस, हासल अंक आपणे नाल मिलाईआ। लेखा जाण फर्श अर्श, आशक बणया बेपरवाहीआ। जिस दी गुर अवतार पीर पैगम्बर लौंदे शर्त, सो शरायत रिहा जणाईआ। जुग चौकड़ी जो पिच्छे रहि गया फ़र्क, अन्तिम पूरा दए कराईआ। चार युग दा लेखा करे तरक, तुरत आपणा हुक्म वरताईआ। ना कोई संजम नेम दस्से बरत, हवन पूजा पाठ घृत दीप तेल बाती वट्टी जगत ना कोए वटाईआ। साचा मार्ग आत्म परमात्म फड़ के पाए आपणी सड़क, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। निरगुण हो के सरगुण नाल करे आपणी लिख्त पढ़त, लिख्त पढ़त आपणा नाम जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, रहमत इक्को इक वखाईआ। कलयुग कहे मेरी सुणो कूक, कुला ख़ाली दयां दुहाईआ। अन्दरों दिसां ख़ाली भूक, वस्त नज़र कोए ना आईआ। कलयुग जीव होए कपूत, पुत्त पिता ना कोए मनाईआ। कूड़ी तृष्ना सब नूं लग्गी भूख, भुक्ख्यां धीर ना कोए धराईआ । मन वासना कारण धुखौंदे धूप, संधया बाती तेल जगाईआ। ढोले गौंदे आपणी कूट, सोहला राम ना कोए जणाईआ। गूढ़ी नींदे सारे सुत्ते घूक, बिन सतिगुर पूरे जाग ना कोए खुल्हाईआ। बौहड़ी मेरी अन्तिम चुकणी कूक, श्री भगवान रिहा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धार रिहा समझाईआ। कलयुग कहे वेखो धार, धर्म आत्मा आप जणाइंदा। प्रगट हो कल्की अवतार, कल कलेश सर्ब गंवाइंदा। मरदी मरदी गुरमुख आत्म लए तार, डुबदी डुबदी पार कराइंदा। सड़दी सड़दी देवें ठार, अमृत मेघ इक बरसाइंदा । वड़दी वड़दी वेखे डूंग्घी गार, काया कवरी भँवरी विचों बाहर कढ्ढाइंदा। गर्मी सर्दी ना करे कोई विचार, छे रुत्त बारां मास दिवस दिन घड़ी पल आपणा हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाइंदा। कलयुग कहे मैं होया बेहाल, बिहबल हो के देवां दुहाईआ। मेरा संग अन्त निभया ना किसे नाल, पल्लू सारे गए छुडाईआ। साचा दिसे ना कोए दलाल, वणज वणजारा नज़र कोए ना आईआ। वेखां इक अवल्लड़ी चाल, बेपरवाह रिहा चलाईआ। सच दवारिओं आवे मार के छाल, शाला आपणा रूप वटाईआ। हालत आपणी लए संभाल, अलामत लावे सर्ब लोकाईआ। जलवा देवे नूर जलाल, जलवागर फेरी पाईआ। कामल मुर्शद खेल करे कमाल, अवल्ल आपणा नूर दरसाईआ। सही सलामत दीन दयाल, अज़मत आपणी दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, घर बग़ावत वेखे लड़ाईआ। कलयुग कहे वेखो बग़ावत, बाग़ी घर घर नज़री आइंदा। नार कन्त लग्गी अदावत, दाअवे नव नौ चार वखाइंदा। साची
करे ना कोए सख़ावत, सख़ी रूप ना कोए वटाइंदा। चारौं कुण्ट कूड़ी आदत, अदल इन्साफ़ ना कोए कमाइंदा। सच दिसे ना कोए इबादत, कलमा हक़ ना कोए पढ़ाइंदा। श्री भगवान कलयुग अन्तिम सब नूं करे फ़ारग़, फ़ैसला इक्को वार सुणाइंदा। भेव ना पाए कोई आरफ़, हरफ़ां विच ना कोए समझाइंदा। जिस जन करे कराए आप तुआरफ़, दोहरी धार खेल वखाइंदा। कलयुग कहे मेरी करो सफ़ारिश, सतिजुग त्रेता द्वापर तेरे अग्गे वास्ता पाइंदा। प्रभू प्रगट होया कलयुग अन्तिम भारत, इबारत आपणी आप लिखाइंदा। दो जहानां बण महावत, ऐराप्त हाथी सेवा लाइंदा। साची करन आए अदालत, अदल आपणे हथ्थ वखाइंदा। बिन भगतां किसे ना देवे शनाख़त, शेख़ी सब दी आप मिटाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी प्रभ नूं इक अलामत, अलैहदा आपणी कार कमाइंदा। बैठा रहे सही सलामत, दु:ख रोग विच कदे ना आइंदा। उठो मेरी देवो कोई ज़मानत, दोए जोड़ वास्ता पाइंदा। मेरे घर नज़र ना आए कोई अमानत, सब दा लेखा खा खा आपणा शुकर मनाइंदा। वक्त गंवा के पता लग्गा हरि का नाम नयामत, बिन हरि नामे पार ना कोई कराइंदा । नाम जपण दी किसे नहीं ममानत, जो उपज्या सो हरि का रूप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि आपणी कार कमाइंदा।
दिल्ली तख्त दिली दिलदार, दिलबर आपणा फेरा पाइंदा। हरि का तख्त सच मनार, मीनाकारी आप कराइंदा। जड़त जड़े अगम्म अपार, घाड़त घड़त आपणे हथ्थ रखाइंदा। बाढी घड़े ना कोए तरखाण, लोहार वंड ना कोए वंडाइंदा। जिस उपर बहे श्री भगवान, सो तख्त गुरमुखां अन्दर आप रखाइंदा। रहबर बहि के देवे ज्ञान, आपणा नाम समझाइंदा। दिली तख्त कर परवान, धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। दिलबर बण शाह सुल्तान, दिल दी कहाणी दिल दी राणी दिल दिल नाल मिलाइंदा। धुर दा मेला धुर दी बाणी, धुर दा कन्त धुर दी सवाणी, धुर दी तपत धुर दा पाणी, धुर दा मेला धुर दा हाणी, दर घर साचे सोभा पाइंदा। दिली तख्त बहे दिलदार, दलिद्दर नज़र कोए ना आईआ। सिधी सादी करे गुफ़तार, रमज़ रमज़ नाल मिलाईआ। जिस तख्त बैठे आप निरँकार, शहिनशाह सोभा पाईआ। सो तख्त नज़र ना आए विच संसार, जगत नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जिस दिलबर नाल गुर अवतार पीर पैगम्बर करदे गए प्यार, प्रेम प्रीती मंग मंगाईआ। आपणी काया काअबा खोल्ह किवाड़, उच्ची कूक सद्दा देंदे रहे वाहो दाहीआ। आ वस साडे सांझे यार, घर मैंडे फेरा पाईआ। तैंडे नाल करां प्यार, पैंडे कूड़े पन्ध मुकाईआ। तेरा वेख नूर जलवा जलाल, आपणा आप हलाल दयां कराईआ। छुरी चले बेमिसाल, जिस दी मिसल सके ना कोए बणाईआ। सो तख्त सोहे ओस धर्ममसाल, जिस दर वसे बेपरवाहीआ। एहो सिफ्त
शाह करे कंगाल, क्यों ग़रीबां अन्दर साचे तख्त आपणा आसण लाईआ। जुग चौकड़ी जिस दी करदे रहे भाल, सो भला माणस मुंडा मुशटंडा आपणा रूप वटाईआ। बण के दलील दिलबर दलाल, दौलत महा-बदौलत दए वखाईआ। बिन हरि हरि का कोई ना जाणे स्वाल, गुर अवतार जो सुणया सो ढोला गए गाईआ। अन्तिम सब दा होया ज़वाल, ज़ालम बणया आप कसाईआ। प्रभ का खेल सदा कमाल, कामल मुर्शद आप कराईआ । दिली तख्त गुरमुखां करे बहाल, जिस उपर राजा वसे शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची खेल ख़ालस आप कराईआ।