पुस्तकालयभाग १५

३ भाद्रों २०२० बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल बीबी चरणी रूपो वाली दे नवित्त

शाहो भूप हरि सुल्तान, सो पुरख निरँजण खेल रचाइंदा। धर्म दुआरे सच निशान, दरगाह साची आप झुलाइंदा। नाम संदेसा धुर फ़रमान, आदि जुगादी आप सुणाइंदा। जुग चौकड़ी खेल महान, करनी करता आप कमाइंदा। खेले खेल श्री भगवान, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा । सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे आण, निरगुण सरगुण धार वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म श्री भगवान, एका एक एक वरताईआ। दूजा दिसे ना कोए निशान, रंग रूप ना कोए वखाईआ। गहर गम्भीर एका काहन, तत सरीर ना कोए वखाईआ। देवणहारा साचा दान, मुकामे हक़ हट्ट चलाईआ। लाशरीक नौजवान, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ । कलयुग अन्त हो प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाईआ। चौथे युग बदल देवे नज़ाम, अदालत हक़ इक वखाईआ। चार वरन अठारां बरन देवे इक कलाम, कलमा नबी रसूल पढ़ाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश देवे नाम, नाउँ निरँकारा इक जणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान होवे हैरान, खाणी बाणी समझ कोए ना आईआ। निरगुण सरगुण करे खेल वाली दो जहान, वड दाता आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी कलयुग अन्त, सो साहिब आप कराइंदा। खेले खेल श्री भगवन्त, भगवन आपणी धार चलाइंदा। बोध अगाधा मणीआ मंत, शब्द अनादी राग अलाइंदा। गुरमुख विरला जाणे सन्त, लख चुरासी भरम भुलाइंदा। नार मिलावा हरि हरि कन्त, कन्तूहल इक्को सेजा सोभा पाइंदा। गढ़ तोड़ हउमें हंगत, हँ ब्रह्म आप दरसाइंदा। धुरदरगाही इक्को पंडत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आप लगाइंदा। साचा मार्ग देवे ला, बेअन्त हथ्थ वड्डी वड्याईआ। कलयुग धार दए बदला, दो जहानां हुक्म वरताईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल दए सुहा, ज़िमीं असमान गगन गगनंतर

खोज खुजाईआ। रहबर बणे इक ख़ुदा, लाशरीक फेरा पाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात जो जुज़ बणे जुदा, अन्तिम मेला इक मिलाईआ। आत्म ब्रह्म घर घर दए वखा, बंद ताकी कुण्डा लाहीआ। साची हाटी दए समझा, वणज वणजारा बेपरवाहीआ । कूड़ी रैण अन्धेरी राती दए मिटा, सतिगुर साचा शब्दी चन्द चढ़ाईआ। धुर दी गाथी दए समझा, पिछला लेखा पढ़न कोए ना आईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले धर्म जमाती लए उठा, पट्टी इक्को नाम वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म अन्त अतीत, त्रैभवन धनी खेल खिलाईआ। नाता तोड़ मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ डेरा ढाहीआ । घर विच घर वखाए ठीक, कूड़ी ठीकर भन्न वखाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक दूजे दा मिल मिल गाए गीत, सोहँ ढोला राग अलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां विचों बदले कोई ना पीठ, पिच्छा दे ना मुख भवाईआ। कलयुग अन्तिम कूड़ी मिटणी रीत, सतिजुग साचा नूर धराईआ। चार वरन अठारां बरन सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी गाउणा इक्को गीत, ढोला सोहला राग अलाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निहकर्मी इक्को मिले मीत, सच स्वामी दरस दिखाईआ। ठाकर हो के वसे चीत, ठोकर आपणे नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल करे बेपरवाहीआ। साचा खेल कराए आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जुग चौकड़ी देवे जाप, गुर अवतार पीर पैगम्बर भगत भगवान साध सन्त आप पढ़ाईआ। अक्खर वक्खर खाणी बाणी लिख लिख सच संदेसा जाए आख, आख़र आपणी कार कमाईआ। कलयुग अन्तिम सृष्ट सबाई होई गुसताख़, ग़ुस्सा घर घर फेरा पाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार होई प्रभात, कूड़ी क्रिया बैठी रंग रंगाईआ। साचे मन्दिर तन अन्दर कोई ना सुणे नाद, ढोलक छैणे गा गा रसना जिह्वा होई हल्काईआ। सति सरूप ना कोई विस्माद, बिस्मिल धार नज़र ना आईआ। अन्तर नेत्र खुल्ही ना किसे जाग, दोए लोचण देण दुहाईआ। दुरमति मैल ना धुपया दाग़, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। घर कन्त ना मिल्या सुहाग, साची सेज ना कोए सुहाईआ। दीपक दीआ जगया ना कोई चिराग़, जोत निरँजण ना कोए रुशनाईआ। धुर का शब्द ना सुणया आदि, जगत गाथा करी पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण एका घर वसाईआ। निरगुण सरगुण घर वसेरा, मन्दिर इक्को इक सुहाइंदा। आत्म परमात्म नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। जन भगतां बन्न्हे साहिब बेड़ा, सो पुरख निरँजण सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। लख चुरासी जीव जंत कलयुग क्रिया देवे गेड़ा, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार कुण्ट दहि दिशा आप भवाइंदा। अन्तिम करे हक़ नबेड़ा, हक़ हकीकत वेख वखाइंदा । साहिब सतिगुर हो दलेरा, धुर दा शब्द आप अलाइंदा। गुरमुखां कहे तूं मेरा मैं तेरा, दूजा

नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलयुग तेरा लेख मुकाइंदा। कलयुग तेरा मुक्के लेख, सो साहिब आप मुकाईआ। कूड़ी क्रिया रहे ना भेख, भेखाधारी दए गंवाईआ। लेखा जाणे पीर पैगम्बर मुल्लां शेख़, मुसायक वेखे थाउँ थाईंआ। पंडत पांधा कोई ना जाणे हरि की रेख, रास मण्डल समझ कोए ना आईआ। ग्रन्थी पन्थी कोई ना पाए भेत, अन्दर वड़ दरस कोए ना पाईआ। गुरमुख विरला सन्त सुहेला सद वेखे नेतन नेत, निज नेत्र ध्यान लगाईआ। सतिगुर स्वामी करे हेत, पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग लहिणा झोली पाईआ। कलयुग तेरा अन्तिम लहिणा, पुरख अकाल झोली पाईआ। चौथे युग मन्न कहिणा, तेरा वेला रिहा विहाईआ। ना कोई सज्जण ना कोई सैणा, चार यारी बैठी मुख भवाईआ। अल्ला राणी तन शृंगार लावे गहिणा, मुहम्मद रोवे नेत्र मारे धाहींआ। सदी चौधवीं वहण वहणा, चौदां तबक पए दुहाईआ। हरि का भाणा सब ने कहिणा, ईसा मूसा बैठे सीस झुकाईआ। उम्मत उम्मत नाल खहिणा, ख़ाह-मख़ाह करे लड़ाईआ। लाड़ी मौत फिरे डाइणा, घर घर डौरु वाईआ। गुरमुख विरला मात रहिणा, जिस मिल्या बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। धुर फ़रमाना एकँकार, अक्ल कलधारी आप सुणाइंदा । कूड़ कुड़यारा मेटे संसार, जूठ झूठ रहिण ना पाइंदा। माया ममता गढ़ तुटे हँकार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार डेरा ढाइंदा। सतिगुर तुट्ठे एका वार, मेहर नज़र उठाइंदा। जुग जन्म दे रुट्ठे मेले मेलणहार, मिलणी आपणा नाम कराइंदा। गुरमुख सुत्ते लए जगा, जागरत जोत इक जणाइंदा। भेव अभेद दए खुल्हा, अनभव आपणा खेल वखाइंदा। जोती जोत कर रुशना, घर दीपक इक टिकाइंदा। अनहद नादी राग सुणा, धुर दा राग अलाइंदा। अमृत आत्म जाम प्या, अठसठ पन्ध मुकाइंदा। नज़री आए इक ख़ुदा, ख़ालस आपणा रूप वखाइंदा । साची नौबत रिहा वजा, डंका इक्को नाम लगाइंदा। महल अटल कर रुशना, सच महिराबे सोभा पाइंदा। साचा नग़मा रिहा गा, तार सितार ना कोए हिलाइंदा। आलम उल्मा रिहा पढ़ा, अलिफ़ ये वंड ना कोए वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलयुग लेखा दए चुका, सिर सिर सब दे भार टिकाइंदा। कलयुग लेखा लहिणा चुक्क, चुक्के चूक लोकाईआ। नेत्र खोल्ह वेख उठ, चारों कुण्ट दुहाईआ । ग़रीब निमाणे रोवण मारे भुक्ख, विष्नूं भण्डार ना कोए भराईआ। ब्रह्मे ब्रह्म नज़र ना आया पारब्रह्म साचा सुत, सुत अपराधी रूप वटाईआ । साढे तिन्न हथ्थ काया अन्दर बैठा लुक, पड़दा सके ना कोए उठाईआ। इक दूजे नूं रहे पुच्छ, कवण दुआरे मिले प्रभू माहीआ। साहिब स्वामी बहि के चुप्प, घर बैठा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ।

कलयुग तेरा चुक्के लेखा, लेखा लिख्त विच बदलाईआ। चार वरन दा मिटे भुलेखा, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। धुरदरगाही देवे इक संदेसा, दो जहान करे पढ़ाईआ। श्री भगवान कलयुग अन्त वटाए वेसा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। मुच्छ दाढ़ी ना कोई केसा, ना को मूंड मुंडाईआ। भगत भगवन्त करे हेता, सन्त सुहेले वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी रखे चेता, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। बण के आवे सब दा नेता, निरगुण दाता रूप वटाईआ। लख चुरासी वेखे काया खेता, घर घर खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, प्रगट हो बेपरवाहीआ । बेपरवाह प्रगट हो, होका नाम जणाईआ। रूप वखाए इक्को सो, हँ आपणी धार जणाईआ। हँ ब्रह्म साची डोर नाम परो, गंढ्ढ इक्को इक वखाईआ। कलयुग तेरी वस्त तेरे कोलों खोह, चरणां हेठ लए दबाईआ। सतिजुग लै के आवे ढोआ ढो, सोहँ ढोला इक सुणाईआ। उच्ची कूक कहे मैं भगतां जोगा गया हो, दूजा संग ना कोए रखाईआ। सच प्रकाश करे लो, जगत ज्ञान ना कोए दृढ़ाईआ। अन्तर आत्म दुरमति मैल देवे धो, त्रैगुण लग्गी बसन्तर दए बुझाईआ। आत्म परमात्म जावे छोह, घर साचे वज्जे वधाईआ। मेल मिलाए नेत्र बिन नैण रो, नीर वहौंदा नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरा लेख चुकाईआ। कलयुग तेरी तोड़े शरअ ज़ंजीर, शरीअत विच कदे ना आइंदा। लाशरीक चोटी चढ़ वेखे अख़ीर, आख़र आपणा हुक्म वरताइंदा। बदलणहार सर्ब तकदीर, तदबीर आपणी आप समझाइंदा। हकीकत हक़ वखाए तस्वीर, तसव्वर इक्को नज़री आइंदा। लेखा जाणे शाह हकीर, ऊँच नीच राउ रंक आप समझाइंदा। दीनां नाथ ग़रीब निमाणयां वंडे पीड़, दर्दी दर्दीआं दर्द वंडाइंदा। जन भगतां बजर कपाटी पड़दा देवे चीर, नाम निराला तीर लगाइंदा। अमृत बख्शे इक्को सीर, सांतक सति सति वरताइंदा। पिछली मेट देवे लकीर, फड़ मार्ग अग्गे लाइंदा। हथ्थ फड़ाए नाम शमशीर, बलधारी बल पगटाइंदा। करे खेल वड पीरन पीर, पैगम्बर आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा रंग आप रंगाइंदा। कलयुग अन्तिम चाढ़्हे रंग, रंग रंगीला फेरा पाईआ। सच सिँघासण बैठ पलँघ, सेज सुहञ्जणी आप सुहाईआ । नाम निधान वजाए मृदंग, बोध अगाध सुणाईआ। पुरी आकाश आपे लँघ, प्रकाश करे थाउँ थाईंआ। बिन चन्दों चढ़ाए आपणा चन्द, बिन सूर्या सूरज करे रुशनाईआ। बिन खाध्यां पीत्तयां देवे अनन्द, अनन्द अनन्द विचों वखाईआ। बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द गावे छन्द, घर ढोला इक्को माहीआ। जुग जन्म दी टुट्टी देवे गंढ्ढ, कर्म कांड रहिण ना पाईआ। लेखा जाणे जीउ पिण्ड, ब्रह्मण्ड वेखे बेपरवाहीआ। दीन दयाल सदा बख्शंद, बख्शिश आपणी रिहा वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची धारा इक समझाईआ। साची धारा सतिगुर धार, धरनी धरत धवल धराइंदा।

लेखा चुके नव नौं चार, चार यारी पन्ध मुकाइंदा। चार वरन कर ख्वार, साचा मन्त्र इक दृढ़ाइंदा । चार वेद करन पुकार, नेत्र नैणां नीर सर्ब वखाइंदा। शास्त्र सिमरत गए हार, हरि का अन्त कोए ना आइंदा। पुराण अठारां करन विचार, बेपरवाह भेव कोए ना पाइंदा। गीता ज्ञान कहे पुकार, उच्ची कूक कूक अलाइंदा। अञ्जील कुरान धाहां रही मार, महिबूब हथ्थ किसे ना आइंदा। मुहब्बत करे ना सांझा यार, साची सेज ना कोए हंढ्ढाइंदा। हक़ करे ना कोए गुफ़तार, गुफ़त शुनीद रूप ना कोए वटाइंदा । खाणी बाणी डिगी मूँह दे भार, फड़ बांहों ना कोए उठाइंदा। गुर का शब्द कोई ना सके विचार, कलयुग जीव भरम भुलाइंदा। नाता जुड़या कूड़ी नार, जगत नारी इच्छया रूप वखाइंदा। साचा करे ना कोई दीदार, दीद ईद चन्द ना कोए चमकाइंदा। कलमा काअबा दोवें होए ख्वार, सच नवाबा मेल ना कोए मिलाइंदा। आफ्ताब ना कोए उज्यार, नूरी जलवा ना कोए धराइंदा। महिराब करे ना कोए आदाब, सजदा सीस ना कोए निवाइंदा। अन्तिम सब नूं मिले अज़ाब, अदल इक्को इक कमाइंदा। कलयुग तेरी ख़ता कोई ना करे मुआफ़, मुफ़लस जीव घर घर नज़री आइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा लैंदे रहे ख़ुआब, सो ख़ैरख़ाह आपणा रूप वटाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा पाक, पतित पापी पार कराइंदा। कलयुग अन्त सतिजुग खोल्हे ताक, दर दरवाज़ा इक वखाइंदा। पूरा करे भविक्ख्त वाक, भविश आपणे हथ्थ रखाइंदा। सन्त सुहेले सच्चे साक, सज्जण गुरमुख आप बणाइंदा। काया माटी वेख हाट, वस्त अमोलक विच टिकाइंदा । गुप्त हो के करे बात, ज़ाहर हो के ज़ारो ज़ार रुवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। कूड़ी क्रिया मिटे धन्दा, कल अन्त रहिण ना पाईआ। बंदगी लग्गे बंदगी वाला बंदा, बंदीख़ाना दए तुड़ाईआ। सतिगुरू दुआरे कोई ना रहे गंदा, सच सुगंध इक वखाईआ। घर प्रकाश करे नव चन्दा, चन्द चांदनी आप चमकाईआ। भेव खुल्हाए खण्ड ब्रह्मण्डा, ब्रह्मण्ड खण्ड घर घर दए वखाईआ। सृष्ट सबाई गाए इक्को छन्दा, इक्को ढोला राग अलाईआ। मनमुख नेत्रहीण कोई ना रहे अन्धा, अन्ध अन्धेर सर्ब गंवाईआ। शब्द गुर शब्द वखाए इक्को डण्डा, लख चुरासी सीस लगाईआ। तिक्खी धार जणाए खण्डा, लोहार तरखाण ना कोए घड़ाईआ। गुरमुख कोई ना रहे रंडा, हरि कन्त लए प्रनाईआ। मेल मिलाए सूरा सरबँगा, मिलणी इक्को घर वखाईआ। मंदयों करे चंगा, पूरे सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त बण बण मित, भगत वछल गिरवर गिरधार, ठाकर स्वामी मीत मुरार, सृष्ट सबाई जीव जंत साध सन्त श्री भगवन्त हरि कन्त नज़री आईआ।

३ भाद्रों २०२० बिक्रमी मांगा सराए सुरजन सिँघ महिन्दर सिँघ
गुरबचन सिँघ बसन्त कौर ज़िला अमृतसर

सतिजुग कहे उठ त्रेता, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। पारब्रह्म प्रभ वेख इक्को नेता, दो जहानां वाली नज़री आईआ। गुर अवातारां पीर पैगम्बरां पूरब कराए चेता, पिछला लेखा रिहा जणाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा खोल्हणहारा भेता, अनभव आपणी कार कमाईआ। लख चुरासी विचों जन भगतां नाल करे हेता, प्रेम प्रीती इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा रचाईआ। त्रेता कहे उठ द्वापर, दोए दोए धार प्रभू जणाईआ। दो जहानां की रिहा वापर, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान समझ कोए ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर नाम संदेसा दे दे गए पात्र, बोध अगाध लेख लिखाईआ। चार वरन अठारां बरन नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप बणया चातर, निरगुण समझ कोए ना पाईआ। पुरख अबिनाशी साचे अस्व पावे पाखर, सोलां कलीआं इक शृंगार कराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। द्वापर कहे उठ कलयुग, कल काती वेख वखाईआ। तेरी औध रही पुग, वेला वक्त विहाईआ। सच ना दिसे कोई रुत्त, रुतड़ी नाम ना कोए महकाईआ। चार कुण्ट दिसे भुक्ख, हरि का नाम झोली कोए ना पाईआ। उजल करे ना कोई मुख, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। सति सरूप नज़र ना आए कोई मनुक्ख, माणस बैठे भेव गंवाईआ। वेखणहारा साहिब स्वामी अबिनाशी अचुत, चेतन आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रचना आप समझाईआ । कलयुग कहे सतिजुग मीत, मित्र प्यारे तेरी वड वड्याईआ। कूड़ कुड़यारी मेरी रीत, जन भगतां प्रीत ना कोए लगाईआ। काया होई ना ठांडी सीत, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। हरि का नाम किसे हथ्थ ना आए मन्दिर मसीत, मुल्लां शेख़ मसायक पंडत पांधे रहे कुरलाईआ । निरवैर पुरख दीन दयाल करन सर्ब उडीक, गुर अवतार बैठे ध्यान लगाईआ। कवण वेला प्रगट होवे लाशरीक, शिरकत सब दी दए गंवाईआ। चार युग दी वेखे आदि तारीख़, तवारीख़ फोले थाउँ थाईंआ। शाह सुल्तान राज राजान दर दरवेश मंगण भीख, घर घर बैठे अलख जगाईआ। साचा ताज दिसे ना किसे सीस, जगदीश मिले ना कोए वड्याईआ। कलमा नबी ना कोए हदीस, हज़रत हक़ ना कोए पढ़ाईआ। मन वासना लए ना कोए जीत, माया ममता होए हल्काईआ। आत्म परमात्म ढोला गाए कोए ना गीत, चौदां विद्या पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी हर घट सुत्ता दे कर पीठ, करवट सके ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप वरताईआ।

सतिजुग कहे त्रेते सज्जण, हरि साचा सच जणाइंदा। एका वार कर मजन, सर सरोवर इक नुहाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर साचा मार्ग आए दस्सण, रहबर इक्को नज़री आइंदा। हर हिरदे अन्दर आए वसण, काया मन्दिर अन्दर डेरा लाइंदा। तीर निराला मारे कसण, अणयाला आप चलाइंदा। कूड़ विकारा चरणां हेठ आए झस्सण, सच सुच इक ज्ञान दृढ़ाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी दहि दिशा जन भगतां पिच्छे आए नट्ठण, बण पांधी पन्ध मुकाइंदा। लख चुरासी छाछ वरोले मक्खण, नाम मधाणा इक्को पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप कराइंदा। त्रेता कहे द्वापर संग, सगला संगी आप अख्वाईआ । उठ वेख वज्जे मृदंग, मर्द मर्दाना रिहा सुणाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड आया लँघ, पुरी लोअ चरणां हेठ दबाईआ। दो जहानां मेट पन्ध, दर घर साचे सोभा पाईआ। आत्म परमात्म दए अनन्द, निजानंद इक समझाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म ढोला गाए छन्द, तेरा मेरा राग अलाईआ । दूई द्वैती ढाहे कंध, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। खेले खेल विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड खोज खुजाईआ। गुरमुख वेखे नूरी चन्द, चन्द चांदनी मुख शरमाईआ। आत्म सेज सुहाए पलँघ, पावा चूल ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा कमाईआ । द्वापर कहे कलयुग उठ, नेत्र नैण उग्घाड़। अबिनाशी करता रिहा तुठ, वेखणहारा जंगल जूह उजाड़ पहाड़। नाल रलाया गोबिन्द सुत, शब्द अगम्मी खेल अपार। करे खेल अबिनाशी अचुत, निरगुण दाता वड बलकार। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कोलों रिहा पुच्छ, चार युग दा लेखा दयो वखाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्ची सरकार। कलयुग कहे सतिजुग साथी, सगला संग निभाईआ । तेरा मेल पुरख अबिनाशी, दर घर साचे सोभा पाईआ। मण्डल पावे इक्को रासी, गोपी काहन नचाईआ। निर्मल जोत करे प्रकाशी, प्रकाशवान बेपरवाहीआ। लख चुरासी करे बंद ख़ुलासी, बंदीख़ाना तोड़ तुड़ाईआ। जुग चौकड़ी करनहारा राखी, तेरा साथी इक्को नज़री आईआ। मेहरवान हो के मन्न मेरी आखी, आख़र तेरे नाल जोड़ा ल्या जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा समझाईआ । सतिजुग कहे त्रेते जाग, त्रैगुण अतीता खेल कराइंदा। सच महल्ले लाया भाग, दर घर सच्चा इक वसाइंदा। निर्मल जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर ना कोए रखाइंदा। शब्द अगम्मी गाए गाथ, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। चार वरन बणाए इक जमात, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को रंग रंगाइंदा। नाम निधाना देवे दात, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। सच प्रीती बन्न्हे नात, नाता बिधाता वेख वखाइंदा। नज़री आए इक इकांत, सचखण्ड निवासी दर घर साचे आसण लाइंदा। खोल्हणहारा बंद ताक, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाइंदा। पूरा करे भविक्ख्त वाक, लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। देवे दरस बण सज्जण

साक, सगला संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। त्रेता कहे द्वापर झाक, पड़दा इक उठाईआ। अबिनाशी करता करे खेल तमाश, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण देवे साथ, समरथ पुरख वड्डी वड्याईआ। आत्म परमात्म जोड़े नात, घर साचे मेल मिलाईआ। रहिण ना देवे मनमति कमज़ात, गुरमति इक्को करे पढ़ाईआ। कूड़ी मेटे अन्धेरी रात, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। खोल्हणहारा बंद ताक, पर्दा आपणा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार रिहा समझाईआ। द्वापर कहे कलयुग कुलवन्त, कुलधारी वेख वखाईआ। लख चुरासी जिस उपाया जीव जंत, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रिहा समाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर जणौंदा रिहा नाम मंत, मन्त्र आपणा नाम समझाईआ। आत्म परमात्म बणदा रिहा नार कन्त, घर सज्जण सेज हंढ्ढाईआ। भेव खुलौंदा रिहा साचे सन्त, भगत भगवान कर पढ़ाईआ। गुर अवतारां बणौंदा रिहा बणत, पीर पैगम्बर नाल रलाईआ। नाम निधाना वजौंदा रिहा संख, अनहद नादी नाद सुणाईआ। जुग चौकड़ी करदा रिहा अन्त, थिर कोए रहिण ना पाईआ। आपणी महिमा दस्से अगणत, लेखा लिख सके कोए ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चारों युग नेत्र नैण रिहा खुल्हाईआ। चारे युग करन सलाह, इक दूजे नाल मता पकाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे लओ ध्या, अन्तर इक ध्यान लगाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान बणाओ गवाह, शहादत देण थाउँ थाईंआ। कलयुग जीव भुल्ले प्रभ का नाँ, नाउँ निरँकारा नज़र किसे ना आईआ। कोई खाए सूर कोई खाए गां, मन वासना सके ना कोए मिटाईआ। काया मन्दिर अन्दर सच भूमिका दिसे ना कोए थाँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताईआ। चारे युग हो इकट्ठे, एका एक ध्यान लगाईआ। खाणी बाणी धुर दी देंदे रहे पते, पतिपरमेश्वर हुक्म सुणाईआ। भगत भगवान उपर प्रीती विरले रत्ते, रत्ती रत जिन्हां सुकाईआ। सच सरनाई एका ढट्ठे, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग चौकड़ी लेख मुकाईआ। सतिजुग कहे मैं होया पार, पार किनारा प्रभू कराईआ। मेरे अन्तर अठारां अवतार, अट्ठ दस ढोला गए गाईआ। त्रेता कहे खेल करे करतार, कुदरत करता वेख वखाईआ। लहिणा देणा चुकाए विच संसार, वड संसारी बेपरवाहीआ। दोए दोए रूप धर निरँकार, निरगुण सरगुण करी कुड़माईआ। अन्तिम सब नूं आई हार, जित नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप वरताईआ। द्वापर कहे प्रभ खेल अगम्म, हरि करता आप कराइंदा। ना मरे ना पए जम्म, मात गर्भ ना फेरा पाइंदा। पवण स्वास ना कोए दम, रसना

जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। हड्ड मास नाड़ी ना कोए चम्म, रक्त बूँद ना वंड वंडाइंदा। हरख़ सोग ना कोए ग़म, चिन्ता रंग ना कोए रंगाइंदा। मात पित ना जननी जन, गोदी गोद ना कोए रखाइंदा। ना घड़े ना कोई देवे भन्न, घड़न भंनणहार आप हो जाइंदा। जुग चौकड़ी गुर अवतार घल्ल, सच संदेसा इक सुणाइंदा। दोए दोए रूप खेल प्रबल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, द्वापर लेखा आप मुकाइंदा। कलयुग कूके कूक पुकार, उच्ची उच्ची आख सुणाईआ। हरि का खेल कोई ना पावे सार, महासार्थी बेपरवाहीआ। हुक्मे अन्दर वरते वरतार, वारता आपणी दए जणाईआ। बोध बोधा भेव न्यार, नाद अनादा नाद वजाईआ। ईसा मूसा मूसा ईसा ख़बरदार, कलमा नबी इक पढ़ाईआ। लेखा जाण मुहम्मद यार, जलवा नूर नूर इलाहीआ। नानक गोबिन्द एका धार, घर मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी सेवा सर्ब लगाईआ। जुग चौकड़ी सेवादार, चाकर चाकरी सर्ब कमाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव बणन पनहार, दर दर घर घर आप फिराइंदा। गुर अवतार बोल जैकार, धुर संदेसा नाम सुणाइंदा। पीर पैगम्बर उच्ची कूक कूक वाजां रहे मार, हक़ हकीकत सर्ब समझाइंदा। नानक मन्त्र दस्सया एका वार, नाम सति सर्ब पढ़ाइंदा। गोबिन्द बोल फतहि जैकार, डंका इक्को इक वजाइंदा। जुग चौकड़ी मंगदे गए बण भिखार, दोए दोए जोड़ वास्ता सर्ब पाइंदा। कलयुग अन्त श्री भगवन्त चौथे युग आवे परवरदिगार, जलवा नूर नूर प्रगटाइंदा । मुकामे हक़ हक़ दीदार, देवणहार आप करतार, करनी करता आप कमाइंदा। सम्बल सुहाए बंक दुआर, महल अटल उच्च मनार, टिल्ला पर्बत भेव कोए ना पाइंदा। शब्द अनाद बोले जैकार, पुरीआं लोआं पावे सार, चौदां चौदां लोकां खोल्ह किवाड़, चौदां तबकां दए वखाल, बेनज़ीर सच्चा शहिनशाहीआ। निरगुण हो के बणे दलाल, सन्त सुहेले लए उठाल, गुर चेले मेले आण, भगत भगवान देवे दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। कलयुग अन्त चुकाए काण, कूड़ी क्रिया मिटे निशान, सच सुच करे प्रधान, साची सिख्या इक समझाईआ। दो जहानां बण के काहन, धर्म उठाए इक निशान, ब्रह्मण्डां खण्डां पावे आण, वरभण्ड एका हुक्म मनाईआ। दाता सूरबीर बलवान, योद्धा इक्को नौजवान, शब्द खण्डा तीर कमान, चिल्ला भथ्था आपणा नाउँ जणाईआ। निरगुण नूर शाह सुल्तान, प्रगट हो अगम्मी राम, दामनगीर पकड़े दाम, ज़ामन इक्को नज़री आईआ । अबिनाशी करता साचा काहन, लेखा जाणे दो जहान, बंसुरी वजाए नाम महान, धुन अनाद इक्को इक शनवाईआ। पिता पूत वेखे आण, ईसा मंगया एका दान, परवरदिगार खेल करे महान, जलवा नूर नूर प्रगटाइंदा। मुहम्मद लेखा लए जाण, अमाम अमामां हो प्रधान, सदी चौधवीं खेल महान, ख़ालक ख़लक पड़दा लाहइंदा। नानक निरगुण वेखे मार ध्यान, सचखण्ड दुआर सोहे इक मकान,

पुरख अबिनाशी देवे धुर फ़रमान, सच संदेसा नाम सुणाइंदा। · गोबिन्द सूरा बण के पुत्त, गोद सुहञ्जणी इक
सुहाईआ। अन्दर वड़ के लए पुच्छ, पुरख अकाल भेव खुल्हाईआ । कवण वेला निरगुण हो सुहाए रुत्त, निरवैर आपणा
फेरा पाईआ। जोती धारों पए उठ, ना कोई पिता ना कोई माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
एका देणा साचा वर, तेरे हथ्थ वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे मंगण, दोए दोए जोड़ ध्यान लगाईआ। कवण
वेला प्रभ लाए अंगन, अंगीकार इक अख्वाईआ। सच अनन्द देवें अनन्दन, अनन्द आपणे विचों प्रगटाईआ। जगत नाता
तुट्टे बन्धन, बंदगी तेरी विच समाईआ। तेरा ढोला इक्को छन्दन, गा गा शुकर मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, साचा भेव दे खुल्हाईआ। चार युग दे गुर अवतार, तेई अवतार ध्यान लगाईआ। भगत अठारां करन
पुकार, पुनह पुनह सीस झुकाईआ । ईसा मूसा मुहम्मद रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। कवण वेला प्रभ पड़दा
देवें पाड़, मुख नक़ाब नज़र ना आईआ। नानक गोबिन्द मंगे प्यार, चरण धूढ़ सच्ची सरनाईआ। तेरा खेल पुरख अकाल,
जुग चौकड़ी समझ कोए ना पाईआ। तेरी महिमां गा गा होए बेहाल, सिफ्ती तेरी सिफ्त ना कोए सुणाईआ। नित नवित्त
अवल्लड़ी चाल, चाल निराली आपणे विच छुपाईआ। सच संदेसा दे गोपाल, पारब्रह्म प्रभ तेरी वड वड्याईआ। कवण वेला
लख चुरासी जीव जंत साध सन्त लएं संभाल, सम्बल आपणा डेरा लाईआ। लेखा चुक्के शाह कंगाल, ज़ात पात ऊँच
नीच रहिण कोए ना पाईआ। चार वरनां दिसे इक्को धर्मसाल, शिवदुआला मट्ठ इक्को घर वखाईआ। दिवस रैण बणें प्रितपाल,
बण सेवक सेव कमाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर निरगुण चल्ले नाल नाल, जगत विछोड़ा नज़र कोए ना आईआ। तेरे
नाम दा वज्जे ताल, अनहद नादी नाद सुणाईआ। अमृत आत्म देणा प्याल, अठसठ खैहड़ा देणा छुडाईआ। साचा मन्दिर
वखाउणा इक्को धर्मसाल, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत करें रुशनाईआ। आ
के पुच्छें मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। भगत भगवन्त लएं उठाल, लख चुरासी विचों खोज खुजाईआ। गुरमुख
वेखें आपणे लाल, गुर गुर गोद उठाईआ। नेड़ ना आए काल महाकाल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर
कलयुग चारे इक्को वार करन स्वाल, बण स्वाली मंग मंगाईआ। किरपा कर दीन दयाल, दीन रोवण मारन धाहींआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब तेरी सच सरनाईआ। चारे युग कट्ठे रोवण, नेत्र
नैणां नीर वहाईआ। गूढ़ी नींद कदे ना सोवण, सुख नज़र कोए ना आईआ। जुग जुग आपणा बीज बोवण, फल वढ्ढण
थाउँ थाईंआ। कर्म धर्म दोवें ढोवण, सिर आपणा भार उठाईआ। खुलड़े केस सारे खोवण, उच्ची कूक कूक कुरलाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए जणाईआ। धुर दा लेखा सुणो एक, एकँकार आप जणाइंदा। चौथे युग मिटणा भेख, नव नौं चार पन्ध मुकाइंदा। अबिनाशी करता खेले खेड, बण खिलाड़ी वेख वखाइंदा। गुरमुख विरले देवे आपणा भेत, लख चुरासी भरम भुलाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे वेख, सचखण्ड दुआरे पड़दा आप उठाइंदा। दूई द्वैती मेटणहारा रेख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। चार युग करन पुकार, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। तूं सर्ब जीआं दा सांझा यार, बेऐब नूर ख़ुदाईआ। कर मुहब्बत मीत मुरार, महिबूब सच गोसाईंआ। कातब कोई ना बणे तेरा लिखार, लेखा लिख ना कोए समझाईआ । दर मंगदे पीर पैगम्बर कर निमस्कार, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। चौदां तबक हाहाकार, आबेहयात ना कोए प्याईआ। सदी चौधवीं होण दुख्यार, दुखियां दर्द ना कोए वंडाईआ। गोबिन्द लेखा लिख के गया अपार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सदी बीसवीं वाजां रही मार, पुरख अकाल मिले सच्चा माहीआ। चारों कुण्ट होए बेहाल, दहि दिशा धीर ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार युग दा अन्त अख़ीर, आप वखाए पीरन पीर, बेपरवाह बेपरवाहीआ। चारे युग रहो तैयार, सो साहिब आप सुणाईआ। हरि पुरख निरँजण खेल करे अपार, अपरम्पर आपणी धार जणाईआ। एकँकार होया बेदार, ग़फ्लत सब दी दए गंवाईआ। आदि निरँजण कर उज्यार, कूड़ अन्धेरा दए मिटाईआ। अबिनाशी करता सच निशान, धर्म दुआरे इक झुलाईआ। श्री भगवान पावे सार, हर घट वेखे थाउँ थाईंआ । पारब्रह्म ब्रह्म दए उठाल, सोया कोए रहिण ना पाईआ। त्रैगुण माया तोड़े जंजाल, पंज तत करे शनवाईआ। निरगुण खेल करे कमाल, कामल मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। दो जहानां बण दलाल, वणज वणजारा इक्को हट्ट खुल्हाईआ। लेखा जाणे शाह कंगाल, शाहो भूप सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। चारे युग वाजां रहे मार, आपणा ध्यान लगाईआ । होवो सहाई गुरू अवतार, पीर पैगम्बर वड वड्याईआ। चारों कुण्ट धूंआँधार, जगत अन्धेरा गया छाईआ। ना कोई सज्जण मीत मुरार, साक सैण बंधप नज़र कोए ना आईआ। कूड़ी क्रिया करया शृंगार, मन ममता रहे हंढ्ढाईआ। धीआं भैणां करन व्यपार, नेत्र नैण लाज कोए ना आईआ। माँ पुत्तर करन प्यार, भय्या भैण सेज हंढ्ढाईआ। नज़र ना आए इक निरँकार, नर नरायण दरस कोए ना पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण पढ़ पढ़ गए हार, पढ़यां पन्ध ना कोए मुकाईआ। किरपा कर दीन दयाल, ठाकर तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। श्री भगवान हो मेहरवान, धुर संदेस इक जणाईआ। चारे युग करो ध्यान, नौं सौ

चुरानवे चौकड़ी युग नाल मिलाईआ। ब्रह्मावेता होया हैरान, चारे मुख ना कोए खुल्हाईआ। शंकर ख़ाक रिहा छाण, धूढ़ी टिक्का मस्तक ना कोए रमाईआ। विष्नूं विश्व तुटा माण, सांगोपांग ना सोभा पाईआ। करोड़ तेतीस सर्ब पछताण, सुरप्त इन्द दए दुहाईआ। पीर पैगम्बर मंगण दान, दर बैठे सीस झुकाईआ। गुर अवतार करन परवान, हरि का नाउँ सहिज सुखदाईआ। कलयुग अन्त खेल करे महान, बेअन्त वड वड्याईआ। सृष्ट सबाई देवे इक्को ज्ञान, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। इक्को मन्दिर सच वखाए मकान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप जणाईआ। साचा भेव लैणा जाण, श्री भगवान आप समझाइंदा। प्रगट होया गुण निधान, गुणवन्ता वेख वखाइंदा। कूड़ी क्रिया शरअ मेटे शैतान, साख्यात आपणा हुक्म वरताइंदा। दो जहान बरदे करे ग़ुलाम, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर निउँ निउँ करन प्रणाम, सजदा इक्को इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग कलमा नाम आप पढ़ाइंदा। कलयुग वेख खोल्ह अक्ख, सो साहिब साहिब समझाईआ। द्वापर प्रभू एक प्रतख, पारब्रह्म जोत रुशनाईआ। त्रेते दो जहानां उठ उठ दस्स, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। सतिजुग साचे घर घर वस, एका नाम कर पढ़ाईआ। श्री भगवान करे खेल पुरख समरथ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। लहिणा चुक्के सीआं साढे तिन्न हथ्थ, घर मन्दिर वज्जे वधाईआ । भगत भगवान लए रख, रक्षया करे थाउँ थाईंआ। सच ख़जाने लए घत्त, खोटे खरे झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची समझ दए समझाईआ। हरि की समझ बेपहचान, नेत्र नैण नज़र ना आईआ। रमज़ मारे आपे भगवान, रहमत रहीम कमाईआ। खेले खेल सच्चा राम, रमया होया हर घट थाईंआ। लेखा जाणे आपणा शाम, शहिनशाह इक्को वड वड्याईआ। सच संदेसा दए पैग़ाम, कायनात करे पढ़ाईआ। मन्त्र दृढ़ाए इक्को नाम, जाप जपत विच ना आईआ। डंक वजाए दो जहान, फ़ातया सब दा दए पढ़ाईआ। क्रिया कूड़ मेटे निशान, धूढ़ गुरमुख विरले टिक्का लाईआ। योद्धा सूर बली बलवान, पुरख अकाल इक अख्वाईआ। खेले खेल दो जहान, निरगुण निरवैर धार चलाईआ। धुर संदेसा देवे आण, नर नरेशा करे पढ़ाईआ। सतिजुग साचा बणे विधान, पंच परवान आप कराईआ । अनपढ़यां देवे इक ज्ञान, चौदां विद्या नेत्र शरमाईआ। गुरमुख सुघड़ सुचज्जे बणाए बाल अञ्याण, बाली बुध दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, चौथा युग वेख वखाईआ। चौथा युग वेखे हरि, हरिमन्दिर डेरा लाईआ। सच वसाए इक्को घर, सम्बल नगर सोभा पाईआ। निरगुण हो के अन्दर जाए वड़, सच महल्ल करे रुशनाईआ। आपणे पौड़े जाए चढ़, डण्डा इक्को नाम वखाईआ। धुर दा राग लवे पढ़, छत्ती

राग ना कोए गाईआ। आत्म लाए आपणे लड़, परमात्म कर कुड़माईआ। सुरत सवाणी लए फड़, शब्द हाणी जोड़ जुड़ाईआ। दरस दिखाए अग्गे खड़, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। ना जन्मे ना जाए मर, जोती जोत जोत रुशनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सब दा लेखा दए चुकाईआ। सब दा लेखा हरि चुकाउणा, बाकी कोए रहिण ना पाईआ। लख चुरासी वेख वखाउणा, पड़दा सब दा रिहा उठाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा छौणा, शाह पातशाह रोवण मारन धाहींआ। तख्त ताज सर्ब तजाउणा, दर दरबान रहिण कोए ना पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव आपणी धार मिलाउणा, अन्तिम लेखा रिहा मुकाईआ। भगत भगवान इक जगाउणा, योद्धा सूरबीर बणाईआ। शब्द खण्डा हथ्थ फड़ाउणा, ब्रह्मण्डां रिहा डराईआ। साची वंडा आप वंडाउणा, गुरमुख मनमुख दोवें धार प्रगटाईआ। जगत घमण्डा मेट मिटाउणा, झूठा बुरज नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग छन्दा आपे गाउणा, अछल छल आपणा भेव चुकाईआ। अछल अछल्ल प्रभू स्वामी, समझ विच किसे ना आइंदा। आदि जुगादी अन्तरजामी, इक इकल्ला खेल वखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बोध अगाधी बोले बाणी, बाण निराला तीर चलाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दस्सदा रिहा इक निशानी, निशाना आपणे हथ्थ रखाइंदा। सारे मंगदे गए कलयुग अन्त श्री भगवन्त आए वड सुल्तानी, कल कल्की फेरा पाइंदा। जुग चौकड़ी जिस दा दिसे ना कोए सानी, लासानी आपणी कार कमाइंदा। लख चुरासी जाणो फ़ानी, फ़ैसला इक्को वार कराइंदा। कूड़ी क्रिया चढ़े्ह तुज्ञानी, शौह दरिया नाल मिलाइंदा। मनमुखता अन्त ना रहे निशानी, गुरमुख इक्को रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचा राह चलाइंदा। सतिजुग राह चले मात, धरनी धरत धवल मिले वड्याईआ। चार वरन बणाए इक जमात, इक्को करे नाम पढ़ाईआ। बख्शणहारा साची दात, वस्त अमोलक झोली पाईआ। फड़ उतारे आपणे घाट, बेड़े इक्को नाम चढ़ाईआ । अग्गे पिच्छे दो जहानां मुक्के वाट, लख चुरासी गेड़ नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे लए तराईआ। हरिजन तारे आप प्रभ, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। गुरमुख गुरसिख आपे लभ्भ, गुर गुर गोद उठाइंदा । कँवल झिरना अमृत नभ, बूँद बूँदी आप टपकाइंदा। जगत दुआरा पार हद्द, घर साचे आप बहाइंदा। नाम ख़ुमार चढ़ाए मध, मधुर धुन राग सुणाइंदा। हँस बणाए फड़ के कग, सोहँ माणक मोती चोग चुगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे साचा वर, तिस आपणा मेल मिलाइंदा। साचा मेल मिलाए पुरख, हरि वड्डा वड वड्याईआ। भगतां देवे इक्को दरस, दरसी दरस दिखाईआ। रहमत कर करे तरस, मेहर नज़र उठाईआ।

मेघ अगम्मी देवे बरस, अग्नी तत बुझाईआ। जुग जन्म जो रहे भटक, कलयुग अन्तिम वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। हरिजन मेला सहिज सुभाओ, सुब्हा शाम वेख वखाइंदा। रातीं सुत्यां पकड़े बाहों, दिने जागदयां गले लगाइंदा। माणस जन्म करे नयाउँ, नयामत अमृत झोली पाइंदा। करे प्यार जिउँ पुत्रां माउँ, सिर मेहर हथ्थ टिकाइंदा। एथे ओथे दो जहान देवे ठंडी छाउँ, अग्नी तत ना कोए तपाइंदा। चार वरन वखाए इक्को राहो, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को घर बहाइंदा। सारे सिमरो प्रभ का नाउँ, बिन हरि नामे पार ना कोए लँघाइंदा। पुरख अकाल लागो पाउँ, इष्ट देव इक जणाइंदा। सतिगुर पूरे मिलण दा रखो चाउ, चाउ घनेरा इक दृढ़ाइंदा। वेला गया फेर पछताओ, पश्चाताप कम्म किसे ना आइंदा। दर दरबार हरि निरँकार घर मन्दिर दर्शन एका पाओ, परम पुरख प्रभ मेल मिलाइंदा। साची नार बण के कन्त करतार एका राओ, दूजी सेज ना कोए सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे साचा वर, कलयुग अन्तिम मेल मिलाइंदा। सन्त सुहेले चढ़े चा, घर वज्जे नाम वधाईआ। प्रभ ठाकर मिले बेपरवाह, बेपरवाही दए वखाईआ। डूंग्घी भँवरी काया कवरी बाहर लए कढ्ढा, सुखमन टेडी बंक देवे पन्ध मुकाईआ। ईड़ा पिंगल खैहड़ा देवे छुडा, ततव तत ना कोए लड़ाईआ। नौ दुआरे पन्ध देवे मुका, नव रस ना कोए चतुराईआ। अमृत जाम दए प्या, फड़ प्याला मुख लगाईआ। अनहद धुन दए उपजा, सुन्न समाध खुल्हाईआ । बोध अगाधी अक्खर दए पढ़ा, साची सिख्या इक समझाईआ। बजर कपाटी दए तुड़ा, पड़दा रहिण कोए ना पाईआ। आत्म सेजा दए सुहा, सेज सुहञ्जणी डेरा लाईआ। कोझी कमली गले लए लगा, मेहर नज़र इक उठाईआ। अंगीकार लए करा, अंगन इक्को दस्से साचा माहीआ । साची रंगण दए चढ़ा, रंग आपणा नाम रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे मेल मिलाईआ। घर साचे मेल मिलाए आप, प्रभ आपणी दया कमाईआ। आत्म परमात्म इक्को जाप, सोहँ ढोला रिहा जणाईआ। जन्म कर्म दे उतरन पाप, दुरमति मैल धवाईआ। साचा सिमरन पूजा पाठ, इष्ट देव इक वखाईआ। सच सरोवर तीर्थ ताट, नहावण इक्को वार नुहाईआ। अग्गे पिच्छे मुक्के वाट, पांधी पन्ध रहिण कोए ना पाईआ। आत्म सेजा सोहे खाट, खटोला इक्को रिहा सुहाईआ। खेवट खेटा बण के पुछे वात, दर घर आवे वाहो दाहीआ। चार वरन अन्तर वेखो मार झात, घर बैठा सच्चा माहीआ। उस नाल मिल के करो बात, बातन भेव दए खुल्हाईआ। जगत नेत्र बाहर रहे झाक, अन्दर वड़न कोए ना पाईआ। गुरसिखो गुरमुखो तुहाढ्ढे अन्दर परम पुरख दा सच्चा हाट, नाम वस्त सच ख़ज़ाना बैठा विच टिकाईआ। सतिगुरू मिल के लै लओ आपणी दात, करता कीमत कोए ना लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, जुग चौकड़ी देवे वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर हुक्मे अन्दर देवे घल्ल, सच संदेसा धुर दी धार विच संसार जुग चौकड़ी आप जणाईआ।