पुस्तकालयभाग १५

४ भाद्रों २०२० बिक्रमी अजीत सिँघ, दलीप सिँघ दे गृह मांगा सराए ज़िला अमृतसर

चार युग रखणा याद, धुर दा लेखा हरि समझाइंदा। कलयुग अन्त सुणे फ़रयाद, निरगुण निरवैर वेख वखाइंदा। जिस रचना रची आदि, अन्तिम आपणा फेरा पाइंदा। जुग चौकड़ी सुणनहार फ़रयाद, साचा अदल इक कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि आपणी कार कमाइंदा। चार युग निवावण सीस, दोए जोड़ जोड़ सरनाईआ। पारब्रह्म तेरी पढ़दे रहे हदीस, नित नित कर पढ़ाईआ । राह तक्कदे रहे बीस बीस, सदी सदीवी ध्यान लगाईआ। कवण वेला आए जगदीश, जगदीशर फेरा पाईआ। सति धर्म चलाए रीत, दीन मज़्हब ना कोए वखाईआ। छत्र वखाए इक्को सीस, दो जहान वज्जे वधाईआ। देवे वड्याई हस्त कीट, ऊँच नीच रंग रंगाईआ। भगतन देवे इक्को भीख, नाम भण्डार वरताईआ। सृष्ट सबाई लए जीत, हार घर घर रोवे मारे धाहींआ। सर्ब जीआं सुणाए इक्को गीत, साचा राग अलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। चार युग उठ उठ वेखण, नैनन ध्यान लगाईआ । अबिनाशी करता खोले्ह भेतन, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। जन भगतां करे इक्को हेतन, हितकारी वड्डा माहीआ। पूरब जन्म मेटे लेखन, लेखा अग्गे इक्को इक बणाईआ। बाल अञाणयां नाल आया खेडण, बाल बाला सच्चा शहिनशाहीआ। शब्द संदेसा आया भेजण, धुर दा राग आप अलाईआ। दो जहानां आया मेचण, बल बावण माण गंवाईआ। अगम्मी सोच आया सोचण, सोच समझ किसे रहिण ना पाईआ । हरिजन खुल्हावण आया लोचण, निज नेत्र कर रुशनाईआ। घर घर अन्दर आया पहुंचण, बण पांधी फेरा पाईआ। देवण आया इक्को मोखन, मुफ्त आपणा नाम विकाईआ। पकड़नहारा जगत विकारी दोषन, दोषीआं दोष आप लगाईआ। साचे वस्त्र पहने भूशन, रंग रंगीला रंग वखाईआ। अन्तर आत्म जो जन लोचण, तिन्हां देवे दरस कराईआ। लेखा जाणे लोक परलोकन, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। कलयुग जीव आहलणिउँ डिगे बोटन, लख चुरासी गोद ना कोए बहाईआ। नानक निरगुण मिणदा गया नाल जोजन, जुज़ जुज़ बैठा वंड वंडाईआ । पुरख अकाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराईआ। चार युग गौंदे गीत, वाहवा ख़ुशी मनाईआ। पारब्रह्म प्रभ मिल्या इक अतीत, धुर दा नाता जोड़ जुड़ाईआ। खैहड़ा छुटया मन्दिर मसीत, शिवदुआला

मट्ठ नज़र ना आईआ। मन वासना गुर किरपा जन लए जीत, तृष्ना अग्न ना लागे राईआ। साचा ढोला मिले गीत, गीत गोबिन्द अलाईआ। हरि सरनाई इक प्रीत, चरण कँवल मिले वड्याईआ। करवट बदले जो सुत्ता दे कर पीठ, मुख मुखड़ा दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप रचाईआ। साचा खेल जुग चौकड़ी चार, हरि करता आप जणाईआ। कलयुग वेखो सर्ब संसार, वड संसारी रिहा,समझाईआ । गृह गृह दिसे कूड़ विभचार, सति सन्तोख नज़र ना आईआ। कागद कलम होए ख्वार, शाही रोवे मारे धाहीआ। मेरा लेखा लिख्या सके ना कोए विचार, बेसमझ समझ कोए ना पाईआ। गुर अवतार मार्ग दस्स दस्स गए सच विहार, बिवहारी आपणा हुक्म वरताईआ। भरमे भुला नर नार, नरायण नज़र किसे ना आईआ। चारे कुण्ट होण ख्वार, वरभण्डी भंडी रही पाईआ। प्रभ ना मिले मीत मुरार, पुरख पुरखोतम संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म साहिब गुरदेव, स्वामी सतिगुर आप वरताइंदा। वसणहारा निहचल धाम निहकेव, नर हरि आपणी कार कमाइंदा। बोध अगाध अगम्म अथाह बेपरवाह खोल्हे्हभेव, पड़दा दूई ना कोए जणाइंदा। धुरदरगाही अमृत देवे साचा मेव, रस इक्को नाम वखाइंदा। लेखा जाणे रसना जिह्वा, बत्ती दन्द सिफ्त वड्याइंदा। सन्त साजण भगवन्त भगत लगाए सेवा सेव, चाकर इक्को नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। साची करनी करे करतार, हरि करता वड वड्याईआ। लेखा जाणे इक चार, दो तिन्न भेव चुकाईआ। चौका कहे मेरी अन्तिम वार, लुक्या रहिण कोए ना पाईआ। एका कहे मैं आवां आपणी धार, इक इकल्ला वाहो दाहीआ। दोहां विचोला नर निरँकार, निरगुण दाता वड वड्याईआ। औंदयां जांदयां दोहां देवे प्यार, फड़ बाहों गले लगाईआ। हुक्मे अन्दर खेल करन बरख़ुरदार, बाले नढ्ढे बच्चे जुग जुग आपणा फेरा पाईआ। दोए जोड़ करन निमस्कार, दर निउँ निउँ लागण पाईंआ। तेरा दर सच्चा दरबार, घर वज्जे नाम वधाईआ। चौका एका तेरा खेल करतार, इक चार जोड़ अंक अंक नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। चार युग करन हासा, ख़ुशी ख़ुशी नाल मिलाईआ। प्रगट होए पुरख अबिनाशा, अबिनाशी आपणा रूप वटाईआ। दो जहानां वेखे खेल तमाशा, ख़ालक ख़लक दए जणाईआ। जन भगता पूरी करे आसा, आसा तृष्ना मेट मिटाईआ । सेवक बणे दासी दासा, ठाकर आपणी कार कमाईआ। अगला भेव खोल्ह ख़ुलासा, ख़ुदमुखतार दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। चारे युग ख़ुशी मनौंदे, सच इक ध्यान लगाईआ। श्री भगवान रसना ध्यौंदे, ढोले गीत गोबिन्द अलाईआ। इक दूजे दा

भार वंडौंदे, उठण वाहो दाहीआ। कलयुग अन्त नैण शरमौंदे, नेत्र सके ना आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सर्ब वड्याईआ। कलयुग अन्त नैण रहे शरमा, अक्ख सके ना उपर उठाईआ। मुख कालख लग्गी छाह, टिक्का सके ना कोए धवाईआ। चार वरन घर घर दित्ते लड़ा, कूड़ कुड़यारा डंक वजाईआ। दीन मज़्हब दित्ते बणा, शरअ शरीअत गंढ्ढ वखाईआ। गुर अवतार दित्ते भिड़ा, बचया कोए रहिण ना पाईआ। साध सन्त दित्ते भुला, हरि मार्ग नज़र किसे ना आईआ। हँस काग दित्ते बणा, कूड़ी क्रिया विश्टा चोग मुख रखाईआ। अठसठ तीर्थ माण दित्ता गंवा, सति सच नज़र कोए ना आईआ। चारों कुण्ट मारे धाह, सति सन्तोख ना कोए वखाईआ। धरनी रोवे धरत माँ, खुलड़े केस दए दुहाईआ। गऊ ग़रीब रहे कुरला, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ । चारों कुण्ट अन्धेरा गया छा, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मिले सरनाईआ। चौथा युग मारे चीक, बोले नाम ख़ुदाईआ। वेला अन्त अन्तिम इक तरीक, ताकत कोए रहिण ना पाईआ। गोबिन्द तीर निशाना वज्जे ठीक, ठाकर स्वामी आप चलाईआ। जिस दी करन सर्ब उडीक, सो आया बेपरवाहीआ। चल के मंगीए दर तों भीख, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। काया करे ठंडी सीत, अग्नी तत दए बुझाईआ। घर विच घर सुणाए गीत, गृह शब्द अनाद वजाईआ। आत्म अन्तर बन्ने्ह प्रीत, प्रेम नेम इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर मेहर हथ्थ उठाईआ । कलयुग अन्तिम पावे रौला, हाहाकार मचाईआ। कोई ना करे भार हौला, चार यारी बैठी मुख भवाईआ। धरनी माण ना मिले धौला, धवल दए दुहाईआ। पारब्रह्म प्रभ पूरा कर कौला, कीता कौल भुल्ल ना जाईआ। तेरा नाम अगम्मी मौला, मौलया हर घट थाईंआ। कलयुग अन्तिम बदल चोला, चोली आपणा रंग चढ़ाईआ। सतिजुग सच्चा दे दे भोला, भोले भाओ सृष्ट लए समझाईआ। कलयुग कूड़ा उठ जाए गोला, गोलक आपणी नाल रलाईआ। सतिजुग साचा दए झकोला, धर्म हुलारा इक वखाईआ। चार वरन सुणाए इक्को बोला, सोहँ करे सच पढ़ाईआ । सच दुआरा साचे खोल्हा, ख़ालक ख़लक नज़री आईआ। कलमा नबी इक्को ढोला, सदा नाम सुणाईआ। निरगुण बण के आए तोला, तोलणहार सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। कलयुग अन्तिम नेत्र नीर, हन्झूआं हार वखाईआ। कोई ना संगी पीर फ़कीर, चार यार नज़र कोए ना आईआ। कूड़ी क्रिया अन्दर होया दिलगीर, दिलबर धीर ना कोए रखाईआ। शरअ शरायत दीन मज़्हब वज्झा ज़ंजीर, गुर अवतार पीर पैगम्बर हथ्थकड़ी गए लगाईआ। कोई ना चाढ़े्ह चोटी फड़ अख़ीर, आखर तेरा मेल मिलाईआ। तेरी सिफ्त दी बन्नदे

गए बीड़, खाणी बाणी राग अलाईआ। सारे मन्नदे गए वड पीरन पीर, बेनज़ीर इक ख़ुदाईआ। रखे हथ्थ नाम शमशीर, खण्डा इक्को इक चमकाईआ। दो जहानां देवे चीर, निरगुण सरगुण वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। हरि सरनाई तेरी सच, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। गुर अवतार गए दस्स, धुर दा हुक्म आप सुणाइंदा। जन भगतां हरि जू होए वस, वसल आपणा आप कराइंदा। मेल मिलाए हस्स हस्स, सोहँ हँसा राग अलाइंदा। आत्म परमात्म गावे जस, वेद पुराण ना कोए वंडआइंदा। दरस दिखाए नट्ठ नट्ठ, बण पांधी पन्ध मुकाइंदा। सर्ब जीआं देवे इक्को मत्त, साची सिख्या इक समझाइंदा। नाड़ बहत्तर ना उबले रत, अग्नी तत ना कोए तपाइंदा। जानणहारा मित गत, गति मित आपणे हथ्थ रखाइंदा। सन्त सुहेले लए रख, जुग जुग कूड़ी अग्नी विचों बाहर कढ्ढाइंदा। करे कराए नबेड़ा हक़, हाकम इक्को इक अख्वाइंदा । कलयुग अन्तिम ब्रह्मण्ड खण्ड रिहा तक्क, तक्कणहारा नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां करे सदा पक्ख, मनमुख गले ना कोए लगाइंदा।

४ भाद्रों २०२० बिक्रमी गिरधारा सिँघ बलोवाली दे नवित्त हरि भगत दुआर जेठूवाल

निरगुण उठ गोतम गुप्त, हरि गुप्ती आप उठाईआ। वंडण आया दात मुफ्त, करता कीमत कोए ना लाईआ। बिन हथ्थां बाहवां रहिणा चुस्त, आलस निंद्रा ना कोए रखाईआ। तेरा लेख दर लेख पुश्त दर पुश्त, पेशतर तेरी धार जणाईआ। ना नंग ना कोई भुखत, सच भण्डार नाम वखाईआ। ना कोई मंगे दर ते धड़त, धुर दी खेल बेपरवाहीआ। ना कोई लिख्त ना कोई पढ़त, यारी यारां नाल निभाईआ । पुरख अकाल आया परत, पतिपरमेश्वर फेरा पाईआ। अग्गे रहिण ना देवे फ़र्क, बिन भगतीउँ भगत बणाईआ। बग़लगीर मिलाए दस्त, बदस्त जोड़ जुड़ाईआ। लहिणा चुका कीट हसत, आपणा रंग दए चढ़ाईआ। नाम ख़ुमारी रखे मस्त, अन्तर आत्म इक लिव लाईआ। घर वखाए इक्को फ़कत, फ़िकरा आपणा नाम पढ़ाईआ। जुग चौकड़ी बीते बरस, रुत्त रुतड़ी गई विहाईआ। दीन दयाल कर कर तरस, मेहरवान दया कमाईआ। डूंग्घी धार अमृत बरख, तृखा तृष्ना आप गंवाईआ। पूरब जन्म मेट हरस, घर साचे दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। गोतम गुप्त गुप्ती दान, हरि गोबिन्द आप वरताइंदा। नेत्र खोल्ह कर ध्यान, चरण कँवल इक वखाइंदा। बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द दए ज्ञान, विद्या चौदां ना कोए पढ़ाइंदा। काया मन्दिर

सच मकान, गुरुदुआर इक्को इक वखाइंदा। धर्म झुलाए अगम्म निशान, रंग रंगीला हथ्थ उठाइंदा। आदि जुगादी बण के काहन, गुरमुख सखी आप प्रनाइंदा। घर विच घर करे प्रधान, बेनकाब पड़दा आप उठाइंदा। महिबूब सच मुहब्बत मिले आण, महिवख़ाना इक सुहाइंदा । लेखा मेटे कूड़ शैतान, शरअ वंड ना कोए वंडाइंदा। नाम निधाना मारे तीर निशान, बजर कपाटी चीर चिराइंदा। आत्म परमात्म घर मेला श्री भगवान, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा जोड़ जुड़ाइंदा। दो जहाना चुक्के काण, पुरी लोअ ध्यान ना कोए वखाइंदा। दर घर साचे देवे माण, अभिमान रूप ना कोए वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। उठ गौतम गठड़ी खोल्ह, काया तत पंड बंधाईआ। तेरे अन्दर नाम अनमोल, बिन गुर नेत्र नज़र कोए ना आईआ। दिवस रैण वज्जे ढोल, अनहद मृदंगा नाद वजाईआ। पुरख अकाल वसे कोल, घर बैठे बेपरवाहीआ। एथे ओथे पूरा तोले तोल, कंडा नाम हथ्थ उठाईआ। दो जहान रहे अडोल, चौदां लोक ना कोए हिलाईआ। साचे भगतां करे चोल, प्रेम प्रीती इक समझाईआ। सच प्रीती जाए मौल, मौला आपणी कार कमाईआ। देवे वड्याई उपर धौल, धरनी धरत सोभा पाईआ। सतिजुग साचे कर के गया कौल, कीता कौल तोड़ निभाईआ। लख चुरासी सुत्ती रही अनभोल, हरि का भेव कोए ना पाईआ। धुर संदेसा ना कोई बोले बोल, शब्दी राग ना कोए अलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप खलाईआ। उठ गौतम वेख रुत्त, सो साहिब आप सुहाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत, चारों कुण्ट नूर रुशनाईआ । लेखा जाणे अनादी सुत, सुत अनादी नाल रखाईआ। दर दरवेश रिहा पुच्छ, घर घर फेरा पाईआ। कलयुग पैंडा रिहा मुक्क, मुके वाट पराईआ। सतिजुग नेड़े रिहा ढुक, दूर दुराडा चल के आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर गए लुक, ज़ाहरा नूर नज़र कोए ना आईआ । साधां सन्तां कोल रिहा ना कुछ, ख़ाली हथ्थ देण दुहाईआ। मूंड मुंडाए नाल कटाई मुच्छ, मुश्कल हल्ल ना कोए कराईआ। सजदा सीस ना कीता झुक्क, अदब आदाब नज़र कोए ना पाईआ। धुरदरगाहों बैठे रुठ, करवट सके ना कोए बदलाईआ। दीन दयाल सतिगुर स्वामी जन भगतां उपर जाए तुठ, भगत वछल सदा सहिज सुखदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर घर साचा इक वखाईआ । गोतम वेख वेख किनारा, कल्की धर आप वखाइंदा। आदि जुगादि जिस दा अन्त ना पारावारा, सो साहिब वेस वटाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ गगन गगनंतर लाए इक अखाड़ा, निरगुण रास आप रचाइंदा। शब्द अनाद अगम्मी वज्जे ताड़ा, ताल तलवाड़ा नज़र कोए ना आइंदा । खेले खेल जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फुलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ तेरी कोई ना पाए सारा, सारंगधर तेरा संग ना कोए रखाइंदा। कागद

कलम रोवे ज़ारो ज़ारा, शाही कहे शहिनशाह नज़र किते ना आइंदा। चार वेद करन पुकारा, ब्रह्मा रोवे ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। सच नाम ना कोई भण्डारा, विष्नूं विश्व ना कोए आधारा, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। शंकर वेखे ना कोए अखाड़ा, हथ्थ त्रिसूल ना कोए नगारा, भय भउ नज़र कोए ना आईआ। लख चुरासी धूंआँधारा, चारों कुण्ट अन्ध अँध्यारा, दहि दिशा जोत नूर ना कोए रुशनाईआ। करे खेल आप करतारा, कुदरत वेखे वारो वारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ । गोतम वेख हरि की नज़र, बेनज़ीर आप उठाईआ। रैण अन्धेरीउँ बणाए फ़ज़र, फ़ज़ल आपणा आप कमाईआ। तख्त निवासी करे सच्चा अदल, अदालत इक्को इक समझाईआ। मकतूल कातिल दोहां इक्को कतल, खण्डा धार इक चमकाईआ। कूड़ी क्रिया देवे बदल, बदले नाउँ बेपरवाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। गोतम वेख हरि का हक़, सच हकीकत खोज खुजाइंदा। करे खेल सदा अनथक्क, दो जहानां फिर फिर वेख वखाइंदा। लेखा जाणे मदीना मक्क, काअबा हुजरा वेस वटाइंदा। सदी चौधवीं आए नट्ठ, वड्ड अमाम फेरा पाइंदा। चौदां तबकां खोले्ह गट्ठ, अन्दर वड़ वड़ पड़दा लाहइंदा। पीर पैगम्बरां देवे दस्स, धुर दा हुक्म आप सुणाइंदा। साचा कलमा नूर इलाही बेनज़ीर अन्तर जाए दस्स, जगत दिलगीर रहिण कोए ना पाईआ। अमृत झिरना आबे हयात निझर देवे रस, अमृत मेघ बूँद आप बरसाईआ। साहिब सतिगुर पुरख अकाल सीस रखे उपर हथ्थ, सदा सुहेला होए सहाईआ। सच जैकारा बोल अलख, एकँकारा नाम समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मेला सहिज सभाईआ। गोतम वेख हरि का रंग, बण ललारी आप चढ़ाइंदा । साची सेजा बैठ पलँघ, साचे मन्दिर डेरा लाइंदा। सच नगार वज्जे मृदंग, ढोलक छैणा ना कोए खड़काइंदा। दूई द्वैती ढाहे कंध, भाण्डा भरम भउ भंनाइंदा। कर प्रकाश जोत चन्द, जोत निरँजण डगमगाइंदा। अन्दर बाहर वसे संग, आत्म परमात्म बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। गोतम सुण के होया बेहाल, बिहबल हो के दए दुहाईआ। हउँ बाला नढ्ढा तेरा बाल, बुद्धि चले ना कोए चतुराईआ। एथे ओथे सुरत संभाल, सुरती तेरी झोली पाईआ। साची सेवा घोली घोल लई घाल, घाल विच कदे ना आईआ। जुग चौकड़ी तेरी अवल्लड़ी चाल, समझ सके ना कोए राईआ। कलयुग अन्त हो दयाल, दीनां नाथ तेरी वड्याईआ । फल लगा आपणे डाल, पत टहिणी आप महकाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत करी रुशनाईआ। लेखा चुक्कया शाह कंगाल, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। सतिगुर हो के बणया दलाल, साचा वणज हट्ट वखाईआ। नाता तोड़ काल महाकाल, इक्को बख्श चरण सरनाईआ । आ

के वेख मुरीदां हाल, मेहरवान मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। गोतम कहे मेरी अरदास, अरदास इक्को वार कराईआ। मेरे नालों तैंनूं मिलण दी लोड़ ख़ास, बिन मेरे तेरा कम्म रास ना आईआ। आदि जुगादि प्रभू तूं भगतां दास, बण सेवक सेव कमाईआ। अन्तर चले पवण स्वास, बाहर रसना जिह्वा ढोला गाईआ। निरगुण हो के देवें साथ, सरगुण सच्चा संग वखाईआ। सच संदेसा जावें आख, आख़र आपणा मेल मिलाईआ। धुर दरबारे खोल्हें ताक, पड़दा कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सदा वड्याईआ। गोतम कहे मैं की दस्सा, दस्सण विच कदे ना आईआ । तेरी प्रेम प्रीती अन्दर वसां, वसल माअशूक इक्को पाईआ। नाले रोवां नाले हस्सां, ग़मी ख़ुशी नाल मिलाईआ। नाले डिगां नाले नट्ठां, लंगढ़ा हो के भज्जां वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दर तेरा इक्को नज़री आईआ। गोतम कहे ना जाईं फिर, अछल अछल्ल तेरा भेव कोए ना आईआ। ·षी नाल उधार कीता सिर, सिर सदके घोली वारी घोल घुमाईआ। आ वेख मेरा दिल, दिलबर तेरी तांघ तकाईआ। अट्ठे पहर ना जाए हिल, बिस्मिल रूप रिहा वटाईआ। तूं आप ना करीं ढिल, ग़फ्लत विच साहिब ना आईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर मिले सच सरनाईआ। गोतम कहे तेरा नित नित धोखा, जन भगत रहे कुरलाईआ । तेरा भाणा किसे ना रोका, भाणे विच सर्ब समाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरी रखदे गए ओटा, चरण कँवल ध्यान लगाईआ। गोबिन्द हो के मंगे मंग पुत्त छोटा, पुरख अकाल अग्गे झोली डाहीआ। तेरा खेल जोती जोता, जोत तेरा नूर रुशनाईआ । कलयुग अन्तिम मार्ग दस्सणा सौखा, बिन जप तप जोग अभिमास हठ तेरा नाम हरिजन हिरदे लए वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताईआ। गोतम कहे तेरा इक सहारा, सख़ी सुल्तान तेरी वड्याईआ। दूजा ना कोई लग्गे प्यारा, प्रीती नाल ना किसे लगाईआ। तिन्न युग तुध बिन बैठा रिहा कुँवारा, सेज सुहञ्जणी नज़र कोए ना आईआ। अन्तिम दे के गिउँ लारा, धुर संदेसा हुक्म सुणाईआ। कल कल्की लै अवतारा, निहकलंक फेरा पाईआ। तेरा बणे साक दो धारा, दोहरी गंढ्ढ दए पवाईआ। इक ठाकर इक मित्र प्यारा, इक ठोकर रिहा लगाईआ। इक सागर इक दस्से किनारा, बिन किनारे सागर सार कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गोतम वेख धरत मात दी खुल्ही गुत्त, मींढी सीस ना कोए गुंदाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कोलों रही पुच्छ, उच्ची कूक दए दुहाईआ। दरोही ख़ुदाए दी हुण क्यों बैठे लुक, कलयुग अन्त अन्धेरा छाईआ। नाता तुटा माँ पुत्त,

पिता पूत ना कोए वड्याईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा घुप्प, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। होया प्रधान जूठ झूठ, काम क्रोध लोभ मोह हँकार दिसे हल्काईआ। नज़र ना आए निर्मल जोत, शब्द अनाद ना कोए सुणाईआ। झगड़ा प्या वरन गोत, दीन मज़्हब करन लड़ाईआ । हरिजू नज़र ना आए सच्चा ख़ौंत, नारी कन्त ना कोए प्रनाईआ। लख चुरासी दिसे औंत, साची गोद ना कोए सुहाईआ। श्री भगवान अन्तिम पहुंच, पारब्रह्म प्रभ तेरी ओट तकाईआ। मेरी कोई ना चले सोच, सोच समझ समझ ना सके राईआ। तेरे दर्शन लोचण रहे लोच, आसा मनसा इक वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर आ सच्चे माहीआ। धरनी कहे आ माहीआ, मेहरवान तेरी वड्याईआ । दो जहानां सच्चे राहीआ, पांधी बण के फेरा पाईआ। गुर अवतार तेरी देण गवाहीआ, शहादत इक्को इक समझाईआ। निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ, कलयुग अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। चार वरन भाईआं नाल मिलाए भाईआं, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश लड़या कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा खेल आप कराईआ। धरनी कहे मेरे साहिब सज्जन, प्रभ तेरी ओट तकाईआ । सच ना दिसे कोई मजन, अठसठ रोवे मारे धाहींआ। कूड़ी क्रिया सारे भजण, सच सुच ना कोए समाईआ। काम वासना होए मग्न, हिरदे हरि ना कोए ध्याईआ। त्रैगुण माया लग्गी अग्न, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। कोई ना आवे पड़दा कज्जण, कलयुग जीव मेरा पड़दा रहे उठाईआ। बेपरवाह तेरी बांदी तेरी दासी तुध बिन होई नगण, सच दोशाला नज़र कोए ना आईआ। थक्की मांदी दर कुरलांदी आई मंगण, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। कर किरपा चाढ़्ह इक्को रंगण, रंग मजीठी दे वखाईआ। मेरा सोहे साचा अंगन, घर वज्जे नाम वधाईआ । मेल मिले साचे सज्जण, सतिगुर विछड़ कदे ना जाईआ। जिस दा इक्को धुर दा भजन, सोहँ ढोला राग अलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मेला लए मिलाईआ। धरनी कूक कहे कुरला, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। कलयुग अन्त ना साहिब रुला, माटी ख़ाकी खेह सीस पवाईआ। सागर बेड़ा ना मेरा डुबा, डूंग्घे वहण ना अन्त वहाईआ। दोए जोड़ वास्ता रही पा, गल पल्लू रही वखाईआ। मैं निमाणी तेरी गां, तेरी इक्को ओट तकाईआ। कलयुग अन्त करें न्याँ, मनमुख कसाई कोई रहिण ना पाईआ। जन भगतां देवें ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दरगाह साची देवें बहा, सचखण्ड देवणहार वड्याईआ। पूरब लेखा दएं चुका, अगला लहिणा झोली पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। धरनी देवे हरि दिलासा, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। परम पुरख दा रख भरवासा, श्री भगवान होए सहाईआ। निरगुण बण के आवे राखा, होका देवे थाउँ थाईंआ। जन भगतां खोल्हे बंद कवाड़ी ताका, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ।

साची सेजा सोवे खाटा, बिस्तर इक्को नाम विछाईआ। अगम्म अथाह आपणी रखे ज़ाता, ज़ात ज़ात विचों प्रगटाईआ । होए सहाई जगत माता, धरनी तेरी लाज रखाईआ। खुल्ल्हा दिसे तेरा हाता, पतित रहिण कोए ना पाईआ। धर्म राए दा भरे खाता, खेवट खतौनी वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप रचाईआ। पुरख अकाल कहे ना हो ग़मगीन, दु:ख दर्द आप वंडाईआ। तेरी माटी ख़ाकी वेखे ज़मीन, ज़ामन होवे बेपरवाहीआ। तेरी आसा दिसे मस्कीन, तेरी तृष्ना मसला हल कराईआ । तेरा नाउँ दस्से मदीन, नर इक्को हुक्म वरताईआ। तेरी कफ़नी चाढ़्हे रंग भीन्न, भिन्नड़ी धार नाल मिलाईआ। तैनूं देवे आप यकीन, यकमुशत फ़ैसला दए कराईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां करे तलकीन, ताकतवर वेख वखाईआ। अन्तिम सारे होए अधीन, सिर सके ना कोए उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। धरनी कहे क्यों बैठा चुप, प्रभू आपणा आप छुपाईआ। मेरी सहायता करे तेरा मुन रिख, गोतम हथ्थ लए वटाईआ। जिस तेरे दवारिओं लई भिख, अग्गे मेरी झोली देवे भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जागरत जोत करे रुशनाईआ। सुण धरनी सच एको टेक, टिक्का तेरे मस्तक लाईआ। अन्तिम लहिणा लैणा वेख, श्री भगवान दए वखाईआ। जिन्हां नाल करे आपणा हेत, तिन्हां भगवन्त भगत रूप वटाईआ। अन्दर वड़ के देवे भेत, बाहरों नज़र कोए ना आईआ। पंच विकार दर तों देवे छेक, छेकड़ आपणा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। सद वड्याई रखे हथ्थ, दस्त बदस्त आप फड़ाइंदा। करे खेल पुरख समरथ, समरथ आपणी कार कमाइंदा। सतिजुग मार्ग देवे दस्स, कलयुग कूड़ा पन्ध मुकाइंदा। धर्म दुआरा खोल्ह हट्ट, नाम वस्त इक वरताइंदा। करे खेल हरि अकथ, कथनी कथ ना कोए सुणाइंदा। अमृत आत्म देवे रस, निझर झिरना इक झिराइंदा। नाम पढ़ाई तूं मेरा मैं तेरे वस, सोहँ ढोला आप सुणाइंदा। आत्म परमात्म गावे जस, जस वेद पुराण ना सिफ्त सालाहइंदा। जन भगतां पूरी करे आस, आसा तृष्ना मेट मिटाइंदा। सब दी बुझावणहारा प्यास, अमृत सीर मुख चुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा देवे धुर दा दान, साची वस्त आप वरताइंदा।