५ भाद्रों २०२० बिक्रमी कादराबाद बख्शीश सिँघ दे गृह
सचखण्ड साहिब अतीत, सो बैठा बेपरवाहीआ। निरगुण निरगुण इक प्रीत, एकँकारा आप निभाईआ। सच निशाना
दस्से ठीक, दरगाह साची सोभा पाईआ। जुग चौकड़ी करन उडीक, बिन नेत्र बैठे ध्यान लगाईआ। विष्नूं दुआरे मंगे भीख, घर साचे अलख जगाईआ। ब्रह्मा कहे प्रभ प्रीत, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। शंकर कहे मेरी करे जीत, हथ्थ त्रिसूल फड़ाईआ। त्रैगुण कहे मेरे छत्र झुलाए सीस, मेहरवान होए सहाईआ। पंज तत कहे वसे नज़दीक, घर घर बैठा डेरा लाईआ। जुग चौकड़ी कहे धार बारीक, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। शब्द कहे मैं वसां हर घट भीत, भीतर आपणा आप जणाईआ। आदि जुगादि चले रीत, नित नवित्त राह वखाईआ। धुरदरगाही इक्को गीत, मन्त्र सति सति पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाईआ। साचा खेल साहिब गुरदेव, निरगुण निरँकार आप जणाइंदा। आदि पुरख अलख अभेव, अनभव आपणी कार कमाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव लगाए सेव, साची सेवा इक समझाइंदा । आप वसणहार सदा निहकेव, निहचल आपणा आसण लाइंदा। रसना गा ना सके कोई जिह्व, बत्ती दन्द ना सिफ्त सालाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच करनी कार कमाइंदा। साची कार करे भगवान, भगवन आपणी धार चलाईआ। लेखा जाण दो जहान, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। सतिजुग त्रेता हो प्रधान, द्वापर कलयुग हुक्म वरताईआ। पुरी लोअ इक निशान, ब्रह्मण्ड खण्ड आप झुलाईआ। आत्म परमात्म देवे ज्ञान, लख चुरासी करे पढ़ाईआ। गुर अवतारां दे दे दान, पीर पैगम्बरां झोली आप भराईआ। धुर संदेसा धुर फ़रमान, धुर दी धार जणाईआ। सच नरेशा बण के काहन, हरि करता वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। थान थनंतर सोभावन्त, घर साचे वज्जे वधाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी श्री भगवन्त, भगवन एका सोभा पाईआ। नाम जणाए साचा मंत, मन्त्र इक्को इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ । साची करनी करे एक, एका आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। गुर अवतारां देवे टेक, पीर पैगम्बर हुक्म वरताईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण लिखे लेख, गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी भेव चुकाईआ। सचखण्ड दुआरे वसे देस, थिर घर आपणा चरण टिकाईआ। लेखा जाणे विष्न ब्रह्म महेष, शंकर आपणी धार बंधाईआ। जुग चौकड़ी लए वेख, निरगुण सरगुण कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा लेखे लाईआ। धुर दा लेखा मंगण ओट, विष्न ब्रह्मा शिव ध्यान लगाईआ। गुर अवतार रहे सोच, हरि का भेव कोए ना पाईआ। पीर पैगम्बर रहे लोच, नेत्र नैण ध्यान लगाईआ। भगत भगवान मिलण दा रखण शौक, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। नेत्र रोवण लोक परलोक, चौदां तबक देण दुहाईआ। चार वरन मंगण इक श्लोक, बरन अठारां इक्को राग अलाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश मिले इक्को कोट,
बंक दुआरा सोभा पाईआ। नाम नगारे लग्गे चोट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म वरते आण, अनक कल वड्डी वड्याईआ। चार युग वेखे मार ध्यान, नव नौं पड़दा रिहा उठाईआ । तख्त निवासी नौजवान, साचे तख्त सोभा पाईआ। दो जहानां हुक्मरान, धुर दी धार इक समझाईआ। महल अटल उच्च मकान, सच सिँघासण रिहा सुहाईआ। योद्धा सूरबीर बलवान, बल आपणा आप रखाईआ। आदि जुगादी देवणहारा दान, वस्त अमोलक इक वरताईआ। गुर अवतारां दे ज्ञान, मन्त्र नाम करे पढ़ाईआ। पीर पैगम्बर करन सलाम, इस्म इक्को इक जणाईआ। धुर दा कलमा बोल कलाम, नबी रसूल दए समझाईआ। काग़ज़ कलम होए हैरान, लेखा लिख्त विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी आए आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जुग चौकड़ी जिस दा जाप, सरगुण निरगुण रहे ध्याईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण जिस दा पाठ, अञ्जील कुरान बैठण सीस झुकाईआ। गुर अवतार जिस दे दास, पीर पैगम्बर सजदा सीस वखाईआ। चार युग जिस दी आस, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गोपी काहन नचाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड जिस दी रखण आस, नव खण्ड इक्को राह तकाईआ । सूरज चन्न जिस दा प्रकाश, किरन किरन चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक सुणाईआ। साचा हुक्म देवे अलोप, जगत नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। लख चुरासी इक श्लोक, आत्म परमात्म ढोला राग अलाइंदा। मन मति बुध कोई ना सके सोच, सोचयां सोच विच कदे ना आइंदा। जन भगत प्रभ दर्शन विरले रहे लोच, जिन्हां आसा अन्तिम पूर कराइंदा। लख चुरासी खोजे खोज, घट घट अन्दर फोल फुलाइंदा। वड़या रहे बण ख़मोश, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए हिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म देवे जगदीश, सो पुरख निरँजण वड्डी वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण एका ताज धरे हरि सीस, तख्त निवासी सोभा पाईआ। एकँकारा कलमा पढ़ाए सच हदीस, नाम निधान इक समझाईआ। आदि निरँजण करवट लै बदले पीठ, सनमुख निरगुण जोत करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता लख चुरासी लए जीत, बलधारी बल प्रगटाईआ। श्री भगवान सच निशान उठाए अतीत, त्रैगुण बैठा डेरा ढाहीआ। पारब्रह्म प्रभ नज़र आए नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। खेले खेल परवरदिगार लाशरीक, शिरकत रूप ना कोए वटाईआ। कलयुग मेटे अन्धेर तारीक, तारीख़ पिछली दए पलटाईआ। गुर अवतार रसना कहिण ठीक, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त चार वरन सुणाए इक हदीस, कलमा नाम इक उपजाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां ख़ाली करे खीस, दर दर घर घर भिख्या मंगण जाईआ। गुरमुख विरला सन्त सुहेला पंज तत
काया जाए जीत, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ । पारब्रह्म ब्रह्म ढोला सुणाए गीत, सोहँ इक्को राग समझाईआ। निरगुण हो के वसे चीत, सरगुण आपणा बन्धन पाईआ। मित्र प्यारा बणे मीत, यारड़ा सत्थर आप हंढ्ढाईआ। करे खेल सदा अनडीठ, जोती जाता नूर रुशनाईआ। पावे सार हस्त कीट, ऊँच नीच वेख वखाईआ। नाम अमोलक पाए भीख, भिच्छया इक्को वार वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराईआ। साची खेल करे करतार, हरि करनी कार कमाइंदा। तख्त निवासी बैठ सच्चे दरबार, धुर दरबारी हुक्म सुणाइंदा। चार युग रहिणा ख़बरदार, नेत्र अक्ख सर्ब खुल्हाइंदा। चार वरन खोल्ह किवाड़, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आप उठाइंदा। चारे खाणी हो तैयार, त्रैगुण अतीता आप जणाइंदा। चारे बाणी बोल जैकार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आप समझाइंदा। चार यारी करो विचार, संग मुहम्मद नज़र कोए ना आइंदा । अल्ला राणी होए बेज़ार, नेत्र नैणां नीर वखाइंदा। उच्ची कूके धाहां मार, दरोही दरोही सर्ब अलाइंदा। सदी चौधवीं आई विच संसार, चौदस चन्द ना कोए चमकाइंदा। नज़र ना आए साचा यार, महिबूब रूप ना कोए वखाइंदा। हुजरे हक़ ना करे प्यार, महिराब आब ना कोए प्याइंदा। बेताब होया संसार, सबर प्याला जाम हथ्थ ना कोए उठाइंदा। शाहो भूप इक नवाब, शहिनशाह आपणी कार कमाइंदा । चार युग दा पूरा करे ख़ुआब, ख़ालस आपणी धार रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा आप अलाइंदा। धुर संदेसा नूर इलाही, लाशरीक आप जणाइंदा। पीर पैगम्बर देण गवाही, सालस इक्को नज़री आइंदा। कलयुग अन्त चारों कुण्ट अन्धेरा छाई, साचा चन्द ना कोए चमकाइंदा। नाता तुटयां भाईआं भाई, भय्या रूप ना कोए वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म पुरख अगम्म, हरि एका एका वार वरताईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त पवण स्वासी वेखे दम, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। नाता जुड़या हड्ड मास नाड़ी चम्म, चम्म दृष्ट होई हल्काईआ। अन्तर आत्म धीरज सके ना कोए बन्न्ह, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। वस्त नाम मिले ना धन, कूड़ ख़ज़ाना जगत लुटाईआ। नज़र ना आए गुरमुख जन, मिले वड्याई ना कोई जणेंदी माईआ। जो घड़या सो देवे भन्न, राए धर्म दए सज़ाईआ। कलयुग जीव नेत्र अन्न्ह, दोए लोचण बंद कराईआ। कूड़ी क्रिया घर विच लाए संन्ह, ठग्ग चोर लुट्टण वाहो दाहीआ। मन वासना मारे मन, मन का मणका ना कोए भवाईआ। अनहद नाद ना सुणे कन्न, छत्ती राग रहे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम आया नेड़े, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात कर्म धर्म पए झेड़े, झगड़ा सके ना कोए मिटाईआ। वरन बरन डुब्बण वाले बेड़े,
साची सरन नज़र कोए ना आईआ। वसदे दिसण ना सच्चे खेड़े, कूड़ी क्रिया घर घर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल कराउणा, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। लख चुरासी भरम भुलाउणा, माया ममता होए हल्काईआ। गुरमुख विरला आप जगाउणा, जिस अन्तर बूझ बुझाईआ। सुरती शब्दी मेल मिलाउणा, घर साचे वज्जे वधाईआ। आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाउणा, जोड़ी इक्को घर वसाईआ। थोड़ा थोड़ा राग सुणाउणा, अनहद नादी नाद शनवाईआ। अमृत आत्म जाम पिआउणा, झिरना निझर इक झिराईआ। कागों फड़ हँस बणाउणा, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। साची अंस आप उपजाउणा, पिता पूत वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे भगत भगवान कलयुग अन्त करे प्रधान, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दए वखाईआ। पीर पैगम्बरां दए वखाल, गुरमुख वड्डा वड वड्याईआ। गुर अवतारां दए ध्यान, धुर दी धार आप समझाईआ। चारों कुण्ट वेखो नच्चे शैतान, घर घर करे लड़ाईआ। साबत रिहा ना किसे ईमान, धर्म धीर ना कोए धराईआ। चारे वेद नैण शरमाण, अक्ख सके ना कोए उठाईआ। ब्रह्मा तेरा ना कोए ज्ञान, ब्रह्म मति ना कोए चतुराईआ। दहि दिशां सर्ब पछताण, उच्ची कूकण मारन धाहींआ। विष्नूं तेरा विश्व मिले ना कोई पकवान, फ़ाके मरे सर्ब लोकाईआ। साचा मिले ना कोई दान, झोली ख़ाली ना कोए भराईआ। कूड़ी क्रिया होई प्रधान, घर घर भेखी स्वांग वटाईआ। कवण वेला प्रभ मिले आण, दुखियां दर्द दए गंवाईआ। चार वरन करे परवान, बरन अठारां गोद सुहाईआ । अमृत आत्म देवे पीण खाण, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। शब्द अनाद सुणाए गाण, गीत गोबिन्द इक अलाईआ। नाता तुटे पंज शैतान, शरअ करे ना कोए लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख विरले लए तराईआ। गुरमुख विरले तारे प्रभ, गुर अवतारां आप समझाइंदा। बिन करनीउँ हरि लए लभ्भ, करता कीमत आपे पाइंदा। जगत दुआरा पार हद्द, मन्दिर इक्को इक वखाइंदा। सति सतिवाद वजाए नद, अनरागी राग अलाइंदा। बिन मक्कयों काअबयों कराए हज्ज, हज़रत इक्को नज़री आइंदा। मुर्शद मुरीदां लए सद्द, मुफ्त आपणा नाम वरताइंदा। दरस दिखाए उपर शाह रग, शहिनशाह आपणा मेल मिलाइंदा। त्रैगुण माया बुझाए अग्ग, अग्नी तत ना कोए रखाइंदा। सच दुआरे लए सद्द, सदा इक्को नाम दिवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्त श्री भगवन्त भगत भगवान वेख वखाइंदा। भगत भगवान वेखे एक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। अन्तर करे बुध विवेक, बाहर बसन्तर नज़र कोए ना आईआ। शब्द सरूपी खोल्हे भेत, अनभव प्रकाश करे रुशनाईआ। हरि का भेव कोई ना जाणे मुल्लां शेख़, मुसायक पीर अन्त कहिण ना पाईआ। जुग चौकड़ी दीन दयाल ठाकर
स्वामी निर्धन सरधन करे हेत, सरगुण आपणे अंग लगाईआ। कलयुग अन्तिम खेडे खेड, सदी बीसवीं ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर अवतार पहलों भेज, भाजी घर घर नाम फिराईआ। गुर अवतार चार युग भेजे, धुर संदेसा नाम सुणाईआ। आप सौंदा रिहा वड़ के अन्धेरी सेजे, जग नज़र किसे ना आईआ। पुरख अगम्म अथाह बेपरवाह सच महल्ले आपे लेटे, सुञीं वंड नज़र कोए ना आईआ। दो जहान नौजवान श्री भगवान लख चुरासी आपे वेखे, वेखणहारा आपणी खेल कराईआ । मर्द मर्दान हो मेहरवान बोध अगाधा अन्तर आत्म खोल्हे भेते, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। जन भगतां पूरब जन्म कराए चेते, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नाल मिलाईआ। आपे मेटणहारा रेखे, रेखा रुत्त पत आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत देवे वड्याईआ। जन भगत तेरा वड्डा माण, अभिमान नज़र कोए ना आईआ। तेरे संग वसे भगवान, संगी बणे बेपरवाहीआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां साधां सन्तां जीवां जंतां दए वखाल, वक्खर आपणी धार समझाईआ। सन्त सुहेले बणाए आपणे लाल, गुर चेले जोड़ जुड़ाईआ । नाता तोड़ काल महाकाल, वखाए सच सच्ची धर्मसाल, सचखण्ड वज्जे नाम शनवाईआ। त्रैगुण रहे ना कोई जंजाल, आपे सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। गुरसिख गुर गुर लए उठाल, जन्म जन्म जो घालन आए घाल, कीती घाल लेखे पाईआ। घर विच घर वखाए सची धर्मसाल, बिन तेल बाती दीपक आप जगाईआ। रोशन कराए पुरख अकाल, अक्ल कल दाता वड वड्याईआ। लख चुरासी भरमे भुली काया माटी झूठी खाल, ख़ालक ख़लक भेव कोए ना पाईआ। नित नवित्त करे हित, निरगुण सरगुण जो रिहा पाल, बण प्रितपालक सेव कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आओ दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ । सब दा पूरा होवे वर, वर दाता आप समझाईआ। जिस दा भय भउ करदे रहे डर, सो भ्यानक रिहा मिटाईआ। दरस करो अग्गे खड़, सनमुख लेखा दए चुकाईआ। काया मन्दिर अन्दर डूंग्घी भँवरी जाए वड़, आत्म सेजा सोभा पाईआ। आत्म परमात्म ढोला लए पढ़, सोहँ इक्को राग अलाईआ। चार वरन सरन सरनाई डिगे दड़, नधड़क इष्ट देव इक्को नज़री आईआ। सतिजुग साची लाए जड़्ह, कलयुग कूड़ी क्रिया दए उखड़ाईआ। देवत सुर विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा पाणी रहे भर, सीस गगरीआ इक उठाईआ। गुरमुख सज्जण रहे तर, जिन्हां आपणी नईया नाम चढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कलयुग अन्त प्रभ दा खेल वेखण खड़, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। धन्न वड्याई साचे हरि, प्रभ तेरा अन्त कहिण कोए ना पाईआ। लख चुरासी विचों भगत साजण आंदे फड़, अन्दर वड़ वड़ खोज खोजाईआ। साचे पौड़े आपे चढ़, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ।
तेरे गुरमुख जींवदयां जग गए मर, मरयां जीवण झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा वखाईआ। गुरमुख सारे तैनूं गौंदे, प्रभ इक ध्यान लगाईआ। पुरख अकाल इष्ट मनौंदे, दूजा नज़र कोए ना आईआ । शास्त्र सिमरत वेद पुराण तेरा राह तकौंदे, खाणी बाणी नाल रलाईआ। छत्ती राग तेरा सिफ्ती ढोला गौंदे, दर घर साचे सेव कमाईआ । गुरमुख गुर गुर दर्शन पौंदे, पा पा दर्शन ख़ुशी मनाईआ। गढ़ हँकारी बुरज ढौंदे, माया ममता मोह चुकाईआ। सुरत सवाणी शब्द हाणी कोल बहौंदे, घर घर विच वज्जे वधाईआ। जगत लज्जया लोक गवौंदे, हय्या इक्को प्रभ रखाईआ। चरण कँवल जगदीश सीस झुकौंदे, जगत धूढ़ी टिक्का लावण छाहीआ। मन का मणका फेर वखौंदे, मन वासना नेड़े रहिण ना पाईआ। कूड़ा भाण्डा साफ़ करौंदे, दुरमति मैल धवाईआ। पुरख अकाल जो तेरा दर्शन करन औंदे, तिन्हां दीद ईद चन्द आपणी चमक ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां दए जणाईआ। गुर अवतार होए हैरान, तेई बैठे ध्यान लगाईआ। दस गुरू करन पहचान, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। ईसा मूसा मुहम्मद नेत्र नैण शरमाण, अक्ख सके ना कोए खुल्हाईआ। चारे युग बणे शैतान, शरअ शरीअत नाल मिलाईआ । हरि का भेव कोए ना पाण, कूड़े धंदे जगत लोकाईआ। कामी क्रोधी हँकारी गंदे, माया ममता करन कुड़माईआ। बिन सतिगुर पूरे कोई ना करे ठंडे, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। चौथा युग आया कन्ढ्ढे, अन्तिम बैठे डेरा ढाहीआ। मनमुख जीवां करे रंडे, साचा कन्त नज़र किसे ना आईआ। बंदगीउँ भुल्ले तेरे बंदे, बंदीखाना सके ना कोए तुड़ाईआ। साची वस्त कोई ना मंगे, कूड़ी क्रिया झोली रहे भराईआ। कोई ना चढ़या हरि के डण्डे, साचे मन्दिर चरण ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान रिहा मिलाईआ। भगत भगवान मिलाए अन्त, कलयुग वज्जे मात वधाईआ। सतिजुग सच जणाए मंत, मन्त्र इक्को इक पढ़ाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, पतिपरमेश्वर फेरा पाईआ। माण रखाए निरगुण संगत, सरगुण अंगीकार हो जाईआ। माणस जन्म ना होवे भंगत, मेहर नज़र आप उठाईआ। काया चोले चाढ़्हे रंगत, रंग रंगीला वेख वखाईआ। हरिजन तेरी बणाए आप बणत, जन्म जन्म विचों बदलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। लेखा जाणे चार युग, चौकड़ी आपणे विच छुपाईआ। अन्तिम सब दी आयू जाए पुग, थिर कोए रहिण ना पाईआ। कलयुग छोटा प्रभ दा पुत्त, चौथा हिस्सा आपणी झोली रिहा वखाईआ। अन्तिम गद्दीउँ जाए उठ, सीस छत्र ना कोए झुलाईआ। आपणा दुआरा आपे जाए लुट्ट, घर घर लुट्टी जाए लोकाईआ। मांवां नज़र ना आयण पुत्त, पिता पूत ना सोझी पाईआ। ख़ाली हथ्थ कोल ना कुछ, नेत्र रोवण मारन धाहींआ। रसना
कूकण अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। सतिगुर साडी मेट भुक्ख, नाम वस्त इक वरताईआ। तेरे विछोड़े लग्गा दुःख, दर्दीआं दर्द ना कोए गंवाईआ। तेरा पैंडा रिहा मुक्क, कलयुग लोकमात रहिण ना पाईआ। ठाकर स्वामी सतिगुर वेखे झुक, दूर दुराडा नेड़े आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान रिहा जणाईआ। भगत भगवान इक्को संग, संगीत इक्को इक जणाईआ। इक्को चोला इक्को रंग, रंगणहार इक अख्वाईआ। इक नाम इक मृदंग, ताल तलवाड़ा इक वजाईआ। एका नूर इक्को चन्द, एका जोत करे रुशनाईआ। एका ढोला एका गीत छन्द, सोहला इक्को इक जपाईआ । एका देवे सच अनन्द, अनन्द अनन्द विचों वखाईआ। एका टुट्टी देवे गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। एका सब दा कीता करे खण्ड खण्ड, खण्डा नाम हथ्थ चमकाईआ। एका गुर अवतारां देवे दात वंड, पीर पैगम्बर इशारे नाल नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कल कल्की वेस वटाईआ। कल कल्की खेले खेल कल्ग़ीधर, धरनी धरत ख़ुशी मनाईआ । निरगुण आवे जोत धर, ना कोई पिता ना कोई माईआ। आपणा राग आपे लए पढ़, चार युग दी पिछली करे ना कोए पढ़ाईआ। सतिजुग लाए साची जड़्ह, कलयुग बूटा दए उखड़ाईआ। लेखा जाणे नार नर, नर नरायण भेव चुकाईआ। सच महल्ले आपे वड़, अछल अछल्ला रूप धराईआ। नहावणहारा साचे सर, सरोवर इक्को इक वखाईआ। निर्भय चुकाए भय डर, मेहर नज़र उठाईआ। साची सिख्या गुरमति गुरमुख विरला लए पढ़, पढ़ पढ़ आपणा घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतां सदा सदा सहाईआ। गुर अवतार नेत्र पेखण, पीर पैगम्बर ध्यान लगाईआ। कोई नज़र ना आए मुल्लां शेख़न, मसायक मसाहिब रूप ना कोए वटाईआ। साहिब सतिगुर वसे आपणे देसन, दहि दिशां खेल कराईआ। दर दरवेश विष्न ब्रह्म महेषन, शंकर इक लिव लाईआ। तेरी गोदी सारे खेडण, तूं साहिब पिता माईआ। चार युग तेरा कोई ना पाए भेतन, भेव कोई समझ सके ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे कराए नूर ख़ुदाईआ। नूर ख़ुदाई नूर नुराना, नौबत इक्को नाम वजाइंदा। चौदां तबकां दे परवाना, परम पुरख हुक्म सुणाइंदा। कलयुग होणा अन्त वैराना, वैरी घर घर नज़री आइंदा। सब नूं मन्दिर दिसे बेगाना, बिन सतिगुर पूरे गृह ना कोए वसाइंदा। अन्तिम लेखा चुक्कणा विच जहानां, दो जहाना अंग ना कोए लगाइंदा। सति सतिवादी कोई ना बन्ने्ह गाना, मौली तन्द ना कोए जणाइंदा। सिर ते सच मन्ने ना कोई भाणा, मन्न के भाणा शुकर ना कोए मन्नाइंदा। अग्नी तड़पे राजा राणा, त्रैगुण तत ना कोए मिटाइंदा। चारों कुण्ट खेल महाना, ख़ालस रूप ना कोए वखाइंदा। चार वरन होए शैताना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, साचे भगतां आप सालाहइंदा। भगत सालाह श्री भगवान, कलयुग अन्त दए वड्याईआ। जिन्हां सिध्धा मिल्या आण, पुस्तक करी ना कोए पढ़ाईआ। बिन पढ़यां दित्ता ज्ञान, अन्तर आत्म बूझ बुझाईआ। साचा मन्दिर वखा मकान, घर नूर ज़हूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मन्दिर इक वसाईआ। घर मन्दिर वसे साढे तिन्न हथ्थ, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। जिस गृह वसे पुरख समरथ, सो दूजे दर लभ्भण कोए ना जाइंदा । श्री भगवान लेखा चुकाए अठसठ, अमृत सरोवर तीर्थ इक नुहाइंदा। ज़ात पात दीन मज़्हब दुरमति मैल देवे कट, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को घर वखाइंदा। चौदां लोक खोल्ह हट्ट नाम निधान दए रख, चौदां तबकां सबक इक पढ़ाइंदा। पुरख अकाल होए प्रतख, लहिणा देणा जाणे हथ्थो हथ्थ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कल आपणा खेल वखाइंदा। कलयुग खेल अन्त निरँकार, नर हरि आप वरताईआ । सतिजुग सच करे प्यार, सम्मत सम्मती रिहा जणाईआ। शब्द अगाध बोल जैकार, खण्डा नाम इक चमकाईआ। ब्रह्मण्डां कोई ना पावे सार, जेरज अण्डज रोवण मारन धाहींआ। भेख पखण्डा फिरे विच संसार, घर घर भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। हरिजन मेला अन्त मिलाउणा, घर इक्को इक दरसाईआ। सच संदेसा राग सुणाउणा, रघुपत आपणा रंग रंगाईआ । काहन हो के बंसुरी नाम वजाउणा, सृष्टी ढोला रही गाईआ। सतिगुर हो के नूर चमकाउणा, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। पुरख अकाल हो के अक्ल कल धार चलाउणा, कलकाती तीर चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सरनाईआ। दर सरनाई तेरी आस, आसावंद ध्यान लगाईआ। पारब्रह्म प्रभ बुझे प्यास, श्री भगवान तेरा दर्शन पाईआ। तेरा मिलणा विच जीवण खास, ख़ालस तेरा रूप समाईआ। धुर दा भाषण गया भाख, भाख्या इक्को इक समझाईआ। गोबिन्द सूरा गया आख, आख़र आपणा मेल मिलाईआ । गुरमुख कदे ना होणा गुसताख़, गुस्सा नज़र कोए ना आईआ। अन्दर वड़ के लैणा झाक, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। सतिगुर पूरा वसे पास, विछड़ कदे ना जाईआ। चरण प्रीती जोग अभ्यास, जप तप हठ जग संजम नेम इक्को इक कराईआ। इक्को एक संजम नेमा, सो सतिगुर आप कराईआ। ठंडी धार जाणे कुण्ट हेमा, हेम कुण्ट सीतल धार वहाईआ। पुरख अकाल नाल मिल के चुक्कया नेमा, सुगंध इक्को वार खाईआ । कलयुग अन्तिम प्रगट होवे नैण नैणां, जगत अक्ख नज़र ना आईआ। सति पुरख निरँजण हो के बणे साक सैणा, सज्जण दाता बेपरवाहीआ। कलयुग अन्तिम मन्ने कहिणा, साचा मार्ग इक वखाईआ। उच्चा टिल्ला पर्बत ढहिणा, डूंग्घी भँवरी कवरी पए दुहाईआ। गुरमुख गुर गुर इक्को धाम बहिणा, धाम अवल्लड़ा सोभा पाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा रिहा जणाईआ । सच संदेसा गुरू अवतार, गहर गम्भीर आप समझाइंदा। इकट्ठे होवो एका वार, चार युग दा लेखा आप मुकाइंदा। दूर दुराडे सद्द यार, सद्दा नाम इक समझाइंदा। सनमुख बैठ होए गुफ़तार, गुफ़त शनीद धार चलाइंदा। वाहवा वज्जदी रहे सितार, सतार सतिवन्ती तन्द बिन तन्द हिलाइंदा। तू ही तू करे पुकार, तूं मेरा मैं तेरा दोहां इक्को घर नज़री आइंदा। सच दुआरे पाए घेरा, चारों कुण्ट वेख वखाइंदा । जिस घर गुरमुख तेरा लग्गा डेरा, सो दर हथ्थ किसे ना आइंदा। कलयुग जीव कोई बन्न्ह ना सके बेड़ा, चपू नाम ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, घर साचे सोभा पाइंदा। दर घर साचे सोभा पाए, परम पुरख बेपरवाहीआ। दीआ बाती कमलापाती निरगुण जोत करे रुशनाए, अग्नी हवन पवन ना कोए वखाईआ। धुर दी गाथी नाम ढोला बण विचोला आपे गाए, रागी इक्को राग जणाईआ। पड़दा उहला दए उठाए, जिस आपणे नाल मिलाईआ। कलयुग अन्तिम निरगुण चोला लए बदलाए, चोली वेखण घर किसे ना जाईआ। भोला भाला खेल कराए, भोले भाउ धरती मइया दोए जोड़ पए सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। साची सिख्या हरि का मंत, मन्त्र इक्को इक समझाइंदा। आत्म विछड़ी मिले कन्त, नर नरायण इक्को नज़री आइंदा। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, उतर कदे ना जाइंदा। माणस जन्म ना होए भंगत, भाण्डा भरम ना कोए वखाइंदा। मिले वड्याई विच जंत, दो जहाना खेल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, करे खेल श्री भगवन्त, भगवन आपणा लेखा जुग जुग आपणे हथ्थ वखाइंदा।
५ भाद्रों २०२० बिक्रमी करनैल सिँघ दे गृह कादराबाद
मन चंचल जगत अन्धा, दहि दिशा उठ उठ धाहीआ। बिन सतिगुर सरन ना कोई बंदा, बिन बंदगी सतिगुर मिले ना बेपरवाहीआ । जगत वासना खोटा गंदा, कूड़ी क्रिया गंढ्ढ पवाईआ। दीन दयाल सदा बख्शंदा, बख्शणहार बेपरवाहीआ। वस्त अमोलक इक्को देंदा, सति साची झोली पाईआ। नाम जैकारा इक्को कहिन्दा, आत्म परमात्म ढोला गाईआ। घर सेज सुहञ्जणी आ के बहिंदा, सोभावन्त सोभा पाईआ । निज आसण आपणे डेरे रहिंदा, नज़र किसे ना आईआ। ना कुछ खांदा ना कुछ पींदा, प्रेम प्रीती मंग मंगाईआ। घोल घुमाई विटुह थींदा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। बीज अगम्मी इक्को बींदा, बीजणहारा बेपरवाहीआ। ना मरया ना दिसे जींदा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ । ना आलस ना कोई नींदा,
ग़फ्लत रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन विछड़े आप मिलाईआ। विछड़यां जग मेला मेल, मिलणी नाम कराईआ। घर ठाकर मिले सज्जण सुहेल, झगड़ा कोए रहिण ना पाईआ। जोत निरँजण चाढ़्हे तेल, घर सज्जण आवे बेपरवाहीआ। अचरज वखाए आपणा खेल, आत्म अन्तर बूझ बुझाईआ। करे प्रकाश बिन बाती तेल, चन्द चांदनी इक चमकाईआ । घर वखाए धुर नवेल, दरगाह साची सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन टुट्टी गंढ्ढ वखाईआ। टुट्टी गंढ्ढे गोबिन्द गोपाल, सो साहिब दया कमाईआ। जन्म जन्म दे विछड़े लाल, कर किरपा आप मिलाईआ। कवण बिध होवे दयाल, समझ सके कोई ना राईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नित नवित्त चलदा रिहा नाल, निरगुण सरगुण हो के संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। हरिजन विछड़े मारे धाह, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। कूड़े संगी रहे भुला, भरम भुलेखा पाईआ। घर चंगी वस्त रहे गंवा, पल्ले गंढ्ढ ना कोए वखाईआ। श्री भगवान बेपरवाह, बेपरवाही धार चलाईआ। जो जन सरनी डिगे आ, फड़ बाहों लए उठाईआ। डुबदे पाहन लए तरा, पाथर आपणा चरण छुहाईआ। समुंद सागर पार दए करा, कलयुग भँवरी रहिण कोए ना पाईआ। कर्म कांड दए गंवा, खण्डा खड़ग तीर चलाईआ। साचा संजम नेम दए समझा, धुर दी धार इक सुणाईआ । बिन सतिगुर पूरे कोई ना दिसे मलाह, बेड़ा पार ना कोए कराईआ। अग्गे पिच्छे वेखो थल अस्गाह, जलधार समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन सदा सदा सहाईआ। सदा सहाई होया आप, आपणे हथ्थ रखी वड्याईआ। पिछले मेटे सारे पाप, पतित रूप रहिण ना पाईआ। अग्गे हरिसंगत दित्ता साथ, सगला संग जणाईआ। रसना जिह्वा पूजा पाठ, इक्को मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। जागत सोवत पुछे वात, घर आ आ वेखे बेपरवाहीआ। धन सुहञ्जणी सोही रात, भिन्नड़ी रैण खुशी मनाईआ। मस्तक धर के बैठी दोवें हाथ, सोच समझ सके ना कुछ राईआ। दो हथ्थीं खोल्हे आपणा ताक, नेत्र नैण उठाईआ। नज़री आया पुरख अबिनाश, जोती जाता जोत जगाईआ। जो लिख के गया भविक्ख्त वाक, सो लेखा लेखे रिहा लगाईआ। अन्दर बाहर चले साथ, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। लै के जाए आपणे घाट, पत्तण इक्को इक वखाईआ। गुरसिख तेरी पिछली मुक्की वाट, अग्गे औझड़ पन्ध नज़र ना आईआ। सतिगुर रखे दे कर हाथ, मेहर नज़र उठाईआ। बिनां श्री भगवान झूठे दिसण साक, वेले अन्त ना कोए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेअन्त खेल वखाईआ। बेअन्त खेल रिहा वखा, हरि जू वक्खरी धार चलाइंदा। जग विछड़े रिहा मिला, मेला इक्को घर रखाइंदा। जगत दलिद्र रिहा गंवा, दु:ख दर्द नाल मिलाइंदा। चोटी सिख़र रिहा
चढ़ा, सोटी नाम हथ्थ फड़ाइंदा। जोती जोत रिहा जगा, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। लोक परलोकी रिहा वडया, सच श्लोकी नाम अलाइंदा। काया थोथी भाण्डा रिहा भरा, नाम निधाना झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख गुरमुख गुरसिख गुरसिख गुर इक्को रंग रंगाइंदा। इक रंग सिख गुर, गुर सिख आप रंगाईआ। इक मृदंग सिख गुर, सिख गुर इक अनन्द वखाईआ। इक चन्द सिख गुर, गुर सिख इक्को नूर करे रुशनाईआ। इक पिण्ड गुर सिख पिण्ड गुर सिख इक्को डेरा लाईआ। दीन दयाल बण बख्शिंद, मेहरवान होए सहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन तेरी मेटे चिन्द, चिन्ता ग़म ना कोए सताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेख वखाणे साची बिंद, जीव जंत खोज खुजाईआ।
करनैल मिले घर नैण, नैनन नैन मिलाईआ। देवणहारा लहिणा देण, झोली नाम भराईआ। अग्गे ना वहणा पिछले वहण, पिछला लेखा एसे कारण दित्ता मुकाईआ। तन वस्त्र पाए नाम गहिण, गहिणे प्या तन देवे छुडाईआ। आपणी हथ्थीं कर के जाए साईन, सैनत नाल समझाईआ। हरि का शब्द गुर का कहिण, गुरसिख मन्नण चाईं चाईंआ। हरिसंगत विच जो गुरमुख बहिण, तिन्हां मिले माण वड्याईआ । काम क्रोध लोभ मोह हँकार नैण शरमाइण, अक्ख सके ना कोए उठाईआ। आसा तृष्ना निउँ निउँ लागे पाइन, गुरमुख तेरी चरण धूढ़ी मंगे थाउँ थाईंआ। माया ममता खाए ना डाइण, कूड़ी इच्छया ना होवे हल्काईआ। दरस दिखाए इक्को नैण, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वर दाता बेपरवाहीआ। गुरमुख अर्ज़ सदा मंज़ूर, सतिगुर पूरा दया कमाइंदा। पिछला बख्शणहार कसूर, अगला मार्ग आपे लाइंदा। काया पंज तत तपे ना वांग तन्दूर, अमृत मेघ इक बरसाइंदा। नाता तुटे कूड़ो कूड़, सच सुच झोली आप भराइंदा। जिन्हां लगावे मस्तक धूढ़, तिन्हां दुरमति मैल धवाइंदा। जो सतिगुर कोलों रहे दूर दूर, तिन्हां एथे ओथे थांएँ नज़र कोए ना आइंदा। सतिगुरू भण्डारा शब्द भरपूर, गुरमुखां जुग जुग आप वरताइंदा। ठाकर हो के बणे मज़दूर, जन भगतां घर घर सेव कमाइंदा। जे कोई वेखे दर हज़ूर, हाज़र हो के नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आत्म दरसी स्वच्छ सरूपी आपणा दरस कराइंदा। स्वच्छ सरूपी दरस अनोखा, जोती जोत जोत जोत रुशनाईआ। बेशक गुरसिख गुर नूं दे जावे धोखा, गुर मुख ना कदे भवाईआ। जिस वेले गुरमुख होवे औखा, सुणे फरियाद बेपरवाहीआ। अन्तिम स्वास तक्क देवे मौका, पिछली भुल्ल सारी देवे बख्शाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन लेखा लेखे पाईआ । हरिजन लेखा जाए मुक्क, मुके चूक पराईआ। मात गर्भ फेर ना होवे दुःख, लख चुरासी पन्ध मुकाईआ। राए धर्म ना सके पुच्छ, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सीस निवावण झुक, वाहवा गुरसिख तेरी वड्याईआ। जिस दा नाम गाए मुख, रसना जिह्वा हरि हरि गुण ध्याईआ। सो साहिब दा बणे साचा पुत्त, पुरख अबिनाशी आपणी गोद उठाईआ। धर्म दुआरे हरि निरँकारे सुखणा रिहा सुख, कवण वेला जन भगतां मिलां चाईं चाईंआ। प्रेम प्यार दी मिटावां भुक्ख, प्रेम प्रीती इक्को समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हर घट अन्दर वेखे लुक, बिन सतिगुर नेत्र नज़र किसे ना आईआ। गुरसिख रोवे अन्तर धाह, रसना कूक दुहाईआ। पवण स्वास नाल रलाए साह, उणंजा पवण संग निभाईआ। चारों कुण्ट वेखे नैण उठा, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। दुक्खां भरया सर्ब जहां, सुख रूप ना कोए समाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोई ना पकड़े बांह, सज्जण यार बैठण मुख भवाईआ। दीन दयाल जिस जन जपाए आपणा नाँ, नांवां लेखा लेखे लवे पाईआ। दरगाह साची देवे थाँ, दो जहाना पन्ध मुकाईआ। अन्तिम जोती मेला लए मिला, जोती जोत समाईआ। करनैल कर्म कांड दा मिटया गुनाह, जन्म मरन दा टुट्टा फाह, ठग्ग चोर दा छुट्टा राह, हरिसंगत नाता जुड़या भैण भ्रा, कूड़ी अक्ख प्रतख ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अर्ज़ी अर्ज़ी अर्ज़ आरज़ू लेखे पा, लेखा लेखिउँ बाहर कढ्ढाईआ।
५ भाद्रों २०२० बिक्रमी सवरन सिँघ दे गृह कादराबाद
गुरसिख माणक मोती सच स्वर्ण, कंचन काया कोट गढ़ वसाईआ। दर दरवेश मंगे प्रभ सरन, सरनगति इक रखाईआ। नाता तोड़े मरन डरन, भय भउ ना कोए तकाईआ। ढोला इक्को आए पढ़न, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। सतिगुर डण्डे आए चढ़न, पौड़ी रूप ना कोए वखाईआ। लेख चुकाए वरन बरन, अट्ठ दस ना कोए वंड वंडाईआ। जगत विकारे आए लड़न, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। साची तरनी आए तरन, चप्पू नाम हथ्थ उठाईआ। हरि का दरस आए करन, निज नेत्र ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे वेखणहार, अभुल्ल भुल कदे ना जाईआ। कंचन सोना माणक मोती, गुरमुख विरला नज़री आईआ। जिस घर जगे निर्मल जोती, अन्ध अन्धेर रहिण ना पाईआ। वासना निकले विचों खोटी, दुरमति बैठे मुख भवाईआ। अन्तर आत्म फोले आपणी पोथी, काया वरका लए उलटाईआ। जन्म
जन्म दी मैल जाए धोती, पाप कलेवर रहिण कोए ना पाईआ। सुरत सवाणी उठे सोती, घर साचे लए अंगड़ाईआ । मति रहे ना कोई होछी, गुरमत्त मिले वड्याईआ। चरण कँवल इक्को ओटी, पुरख अकाल सच्ची सरनाईआ। रसन आहार ना कोई बोटी, प्रेम प्रीती मंग मंगाईआ। चढ़ के वेखे आपणी चोटी, घर वसे सतिगुर सच्चा माहीआ। जिस नूं लभ्भदे बाहर कलयुग जीव लोकीं, सो लुक्या नज़र किसे ना आईआ। प्रभ दी घाटी बड़ी औखी, पार करन कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां दए बुझाईआ। हीरा लाल जवाहर मोती माणक, माणस जन्म मिली वड्याईआ। लख चुरासी विच मिल्या ना कोई मालक, मलकीअत हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी लभ्भदा रिहा ख़ालक, ख़ालस रूप नज़र कोए ना आईआ। भरमे भुलदा रिहा बाशक, बिन सतिगुर पूरे भरम ना कोए चुकाईआ। घर घर विच बहि के करे अदालत, अदल इक्को इक कमाईआ। गुरसिख रहिण ना देवे कोई अलामत, झूठा झगड़ा दए मुकाईआ। नाम ख़ज़ाना देवे धुर दी अमानत, हरिजन साचे झोली पाईआ। पंज तत करे ना कोई ख़िआनत, ठग्ग चोर लुट्ट ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां दिती इक्को स्याणप, हरिसंगत वेखण चाईं चाईंआ। माणक मोती हीरा लाल, गुरसिख विरला नज़री आइंदा। जिस जन मिल्या हरि गोपाल, गोपी नाथ दया कमाइंदा। काया मन्दिर अन्दर वखाए सच्ची धर्मसाल, मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मट्ठ नज़र कोए ना आइंदा। दीपक दीआ जोत जगे कमाल, बेमिसाल डगमगाइंदा। जलवा नूर देवे जलाल, ज़ाहर ज़हूर खेल वखाइंदा। सन्त सतिगुर साचे लभ्भे आपे लाल, लालन आपणे हट्ट विकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख गुर गुर वेख वखाइंदा। लाल अमुलड़ा गुरमुख हीरा, हरि दो जहान बणाईआ। सच भगती सीस बन्ने्ह चीरा, मस्तक टिक्का नाम लगाईआ। औखा मार्ग चुक्के भीड़ा, राह साचा दए समझाईआ। अमृत बख्शे ठांडा नीरा, निझर झिरना आप झिराईआ। बदलणहार साहिब तकदीरा, तदबीर आपणी दए समझाईआ। लख चुरासी विचों माणस जन्म अख़ीरा, हरि सतिगुर मिलणा हरिजन निउँ निउँ लग्गणा पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख गुर गुर गोद उठाईआ। गुरमुख गुर गुर गोदी चुक्क, घर घर दए वखाईआ। वेख लोकाई गुरमुख मुख, श्री भगवान रिहा धवाईआ। जन्म कर्म दा मिटया दुःख, भाण्डा भरम भंनाईआ। बण माँ प्यो बणाए पुत्त, पूत सपूता गोद सुहाईआ। दरस दिखाए नेड़े हो के झुक, दो जहाना पन्ध मुकाईआ। सेज सुहाए सुहञ्जणी रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाईआ । करे खेल अबिनाशी अचुत, चेतन आपणी धार समझाईआ। गृह मन्दिर आए उठ, पड़दा दूई दए मिटाईआ। घर वखाए सच सुच, सुच संजम आप बणाईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख काग हँस वखाईआ। गुरमुख कागों बणे हँस, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाइंदा। प्रगट होवे कोटन कोटां विचों सहँस, सहँस सहँसरां विचों आप उपाइंदा। चार युग विच प्रभ दा बणे छोटा बंस, लख चुरासी संग ना कोए रखाइंदा। दुष्ट सँघारे जिउँ काहना कंस, राम रामा रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे माण रखाइंदा। हरिजन माण सर्ब सुख सागर, मिले लोकमात वड्याईआ। वस्त अमोलक काया गागर, गहर गम्भीर दए भराईआ। ग़रीब निमाणयां दर देवे आदर, दर्दी हो के दर्द वंडाईआ। पार कराए सिन्ध सागर, भँवरी सके ना कोए रुढ़्हाईआ। वणज कराए बण सौदागर, नाम हट्ट इक चलाईआ। दर आयां दर देवे आदर, अदल इक्को इक वखाईआ। किरपा करे करीम कादर, कुदरत कादर राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे नाम वर, सिदक सबूरी सबर प्याला इक्को जाम प्याईआ । इक्को जाम नाम ख़ुमारी, दिवस रैण रखाईआ। सच प्रीती निरगुण यारी, सरगुण आप लगाईआ। कूड़ी क्रिया कट बीमारी, आत्म सुख उपजाईआ । भगत भगवान साचा मेला कन्त नारी, नारी कन्त आप प्रनाईआ। सेज सुहञ्जणी आत्म रिहा चाढ़्ही, पलँघ रंगीला इक सुहाईआ। आपे फिरे पिच्छे अगाड़ी, बण सेवक सेव कमाईआ। करे प्रकाश बहत्तर नाड़ी, घर घर जोत रुशनाईआ। माणस जन्म ना होए ख्वारी, ख़ुशी ग़मी इक्को रंग वखाईआ। जिस पुरख अकाल नाल लाई यारी, तिस याराना सके ना कोए तुड़ाईआ। सो गुरमुख मारे इक उडारी, पुरीआं लोआं चरणां हेठ दबाईआ। जा के मिले जोत निरँकारी, निरगुण मेला सहिज सुभाईआ। जिस दे कोलों भिख्या मंगदे रहे गुर अवतारी, सो दातारी फेरा पाईआ। कलयुग अन्त जन भगतां मिलण दी आई वारी, जुग जुग दा लहिणा झोली पाईआ। रखे लाज जिस चरण छुहाई दाढ़ी, एथे ओथे लेखा वेखे शहिनशाहीआ। गुरमुख लभ्भण जाए ना कोए जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, बन खोजण कोए ना जाईआ। मेल मिलावा धुर दरबारी, धुर दी धारी दए समझाईआ। दोए दोए जोड़ सद निमस्कारी, नमों नमों सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे देवे दान, दाता दानी दो जहानी शाह सुल्तानी भगत भगवान इक अख्वाईआ।