६ भाद्रों २०२० बिक्रमी बूड़ सिँघ दे गृह कादराबाद
सति सरूप सतिगुर दरस, अग्नी तत बुझाइंदा। अमृत मेघ देवे बरस, तृष्ना तृखा गंवाइंदा। लेखा चुकाए सोग
हरख़, चिन्ता ग़म ना कोए जणाइंदा। अन्तर आत्म जो रहे भड़क, तिन्हां भाण्डा भरम भंनाइंदा। अद्धविचकारे जो रहे लटक, तिन्हां धुर दा हुक्म सुणाइंदा। गुरमुख मार्ग चले बेखटक, ख़तरा नज़र कोए ना आइंदा। हरिजू तारनहारा बधक, गनका कुल ना वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि हरिजन वेख वखाइंदा। हरिजन वेखे खोल्ह ताकी, पड़दा मन्दिर आप उठाईआ। निरगुण हो के बणे साथी, साचा संग रखाईआ। सेवक हो के करे राखी, मेहर नज़र उठाईआ। प्रीतम हो के बणे पाठी, गुरमुख ढोला गाए चाईं चाईंआ। सरोवर हो के बणे तीर्थ ताटी, साचा सीर मुख चुआईआ। वणजारा हो के खोल्हे हाटी, घर घर विच सोभा पाईआ। उज्यारा हो के जगाए बाती, जोत निरँजण कर रुशनाईआ। अमृत हो के जाम प्याए बाटी, निझर झिरना आप झिराईआ। मेहरवान हो के पुच्छे वाती, निरगुण सरगुण फेरा पाईआ। अछल अछल्ल हो के खेल करे बहुभांती, हरि का भेव समझ कोए ना पाईआ। नूर नुराना हो के मेटे अन्धेरी राती, साचा चन्द कर रुशनाईआ। लहिणेदार हो के लेखा मुकाए बाकी, पिछला रहिण कोए ना पाईआ। खेवट हो के पार कराए घाटी, पतण मिले बेपरवाहीआ। दाता हो के उत्तम रखे जाति, वरन बरन ना कोए दसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दए समझाईआ। हरिजन सच दए बुझा, बुझारत नाम पाईआ। अग्नी तत दए गंवा, ज्ञान गुरू समझाईआ। शब्दी नाद दए अल्हा, घर घर इक पढ़ाईआ। कागद कलम लेखा दए मुका, धुर संदेसा इक सुणाईआ। दरस हमेशा दए वखा, नित नवित्त वेख वखाईआ। अर्श फर्श बण मलाह, बेड़ा पार वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अधवाटी फेरा पाईआ। अधवाटी फिरे आदि जुगादि मध, मधुर धुन नाम सुणाईआ। दो जहानां निरगुण हो के रिहा भज्ज, सच संदेसा इक अलाईआ। सच सिँघासण बहे सज, शाह पातशाह बेपरवाहीआ। दो जहानां पार कर के हद्द, सच हदूद आप वंडाईआ। लख चुरासी विचों कढ्ढ, हरि सज्जण लए उठाईआ। नाम प्याए साची मध, अट्ठे पहर ख़ुमार वखाईआ। सीस जगदीश पड़दा देवे कज, समरथ आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा लेखे पाईआ। हरिजन भरम ना जाए भुल्ल, बेपरवाह आप समझाईआ। गुरमुख सदा नवेली कुल, कुलवन्ता आप बणाईआ । देवे नाम निधान आप अनमुल्ल, कीमत अन्त ना लाए कोई आ। सच दुआरा जाए खुल्ह, खुल्ही वस्त आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि रहे अभुल्ल, भुल्लयां मार्ग दए वखाईआ। भुल्लयां मार्ग दस्से राह, रहबर इक अख्वाइंदा। नाम संदेसा देवे सलाह, साची धार बंधाइंदा। निरगुण हो के बणे गवाह, सरगुण संग निभाइंदा। प्रीतम हो के होए फ़िदा, आप आपणा भेंट चढ़ाइंदा। सतिगुर हो के मार्ग दस्से
सिध्धा, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। मेहरवान हो के लेखा जाणे नौं अठारां सिध्धा, साधना आपणे हथ्थ वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन अन्तर आत्म विधा, तीर अणयाला इक चलाइंदा। तीर अणयाला तिक्खी मुखी, गुर सतिगुर घाड़त आप घड़ाईआ। गुरमुख मेटे जन्म जन्म दी दुखी, कर्म कर्म रोग गंवाईआ। साची धारों धार उठी, बाहरों लभ्भण कोए ना पाईआ। जुग जन्म दी विछड़ी रुट्ठी, रुठड़े लए मनाईआ। घर उपजावे इक्को सुखी, सुख सागर रूप समझाईआ। आपणे निशानिउँ कदे ना उकी, सच निशाना दए लगाईआ। गुरमुख प्रेम रहे सद भुक्खी, तृष्ना जगत ना कोए वधाईआ। तोड़न विछोड़न मेलणहारा मध टुट्टी, अनन्त आपणी गंढ्ढ पवाईआ। हरिजन चोग ना कदे निखुटी, स्वास स्वास लेखे पाईआ। जगत सोहे माता पिता पुत्तीं, भगवान भगतां गोद बहाईआ। परम पुरख दी कुल उच्ची, गुरमुख साचे देण बणाईआ। सुरत सवाणी रखण सुची, कूड़ी करे ना कोए कुड़माईआ । हरि चरण ध्यान इक्को रुची, घर रचना वेख वखाईआ। सतिगुर जोत रहे ना लुकी, पड़दा सके कोई ना पाईआ। जीव जंत जानण धार पुट्ठी, बेसमझ समझ कोए ना पाईआ। कूड़ी क्रिया सृष्टी जाए लुट्टी, इष्टी नज़र किसे ना आईआ। नाम वस्त किसे कोल ना दिसे मुट्ठी, ख़ाली झोली रहे वखाईआ। सब दी जाए मिटी पुट्टी, धूढ़ी धूंआँधार वखाईआ। गुरमुखां धार सदा चिट्टी, काला लेख ना कोए जणाईआ। कूड़ी रस वेखण फिकी, रसना जिह्वा ना कोए चखाईआ। घर विच जोत दिसे निक्की, गुर पूरा दए वखाईआ। जिस दी गुरू अवतार पीर पैगम्बर लिख लिख देंदे गए चिट्ठी, खाणी बाणी राग अलाईआ। सो साहिब सब नूं रिहा जिती, जित हार रूप वटाईआ। दो जहानां वंडणहारा हिस्सी, हिस्सा आपणा आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साजण लए उठाईआ। विछोड़ा मेला धुर दा रंग, सो साहिब आप रंगाईआ। चढ़ना उतरना हथ्थ डोर पतंग, जगत खिलाड़ी खेल खिलाईआ। प्रेम रस धुर दा अनन्द, सद बख्शंद आप वखाईआ। ढोला राग अगम्मी छन्द, गहर गम्भीर सुणाईआ। वस्त अमोलक मांगत मंग, दाता दानी झोली भराईआ। प्रकाश नूर सीतल चन्द, अग्नी तत गंवाईआ। दूई द्वैत भरमां कंध, भाण्डा भउ भंनाईआ। काया कोट खोज ब्रह्मण्ड, जीउँ पिण्ड दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, डुब्बदे डुब्बदे पार कराईआ। डुब्बदे डुब्बदे वेखे सागर, जग डूंग्घी धार वखाइंदा। नज़र ना आए कोई बहादुर, जो भँवरी कवरी पार कराइंदा। किसे ना मिले दरगाह आदर, आदम आमद विच नज़र कोए ना आइंदा। जिन्हां भुल्लया करता कादर, तिन्हां कातिल आपणी धार वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजू हरि हरि भेव खुल्हाइंदा। गुरमुख प्रभ मिलण दा इक्को मतलब, सच साची सच दृढ़ाईआ। जो
जन पढ़े हरि के मकतब, अलिफ़ ये देवे भुलाईआ। भेव खुल्हाए नर हरि असलत, असलीयत आपणी दए बुझाईआ। पिछली मेटणहारा ख़सलत, साचा मार्ग इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे मेले विछड़े बिछरत, बिछरत मेला आप कराईआ। साचा मेला बिन सोच समझ, हरि सतिगुर आप कराईआ। अन्दर बाहर मारे रमज़, नाम इशारे नाल उठाईआ। लेखा जाणे पूरब जन्म, जन्म कर्म फोल फुलाईआ। वेख वखाए धुर दा धर्म, धर धरनी दए वड्याईआ। सन्त सुहेले धुर दा ढोला जो जन पढ़न, तूं मेरा मैं तेरा राग अलाईआ। तिन्हां अन्तिम आए वरन, हरि करता फेरा पाईआ। बख्शे सरनाई साचे चरण, दरगाह मिले माण वड्याईआ। अद्धविचकार कोए ना अड़न, मूर्ख धन्दा ना कोए वखाईआ। गुरसिख गुर गुर दोवें करन इक्को प्रण, पल्लू छुट्टे जगत ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन्म कर्म पूरब लेखा झोली पाए आण, बाकी आपणे हथ्थ रखाईआ।
६ भाद्रों २०२० बिक्रमी पिण्ड बल मसा सिँघ दे गृह
जुग चौकड़ी रखे उडीक, सम्मत सम्मती ध्यान लगाईआ। गुर अवतार दस्सण ठीक, पीर पैगम्बर देण गवाहीआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण बणन तारीख़, तवारीख़ रूप वटाईआ। हरि का समां जुग जुग मीत, लख चुरासी संग निभाईआ। लेखा जाणे हस्त कीट, ऊँच नीच वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम परखे नीत, नव नौं पड़दा आप उठाईआ। फिरी दरोही जगत मसीत, मुसल्ला हक़ ना कोए विछाईआ । साचे हुजरे दिसे ना कोए प्रीत, मक्का काअबा रिहा कुरलाईआ। चौदां तबक नज़र ना आए लाशरीक, सिरकत भरी सर्ब ख़ुदाईआ। मिहबान बीदो सुत्ता दे कर पीठ, नूर इलाही नज़र किसे ना आईआ। आत्म परमात्म कोई ना रिहा चीत, मन वासना जगत हल्काईआ। पारब्रह्म ब्रह्म ढोला गाए कोए ना गीत, कूड़ी क्रिया रसन हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा समां आप समझाईआ। साचा समां श्री भगवान आदि जुगादि आप जणाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाइंदा। निरगुण सरगुण दे दे दान, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी करे खेल महान, ख़ालक ख़लक नज़र किसे ना आइंदा । गुर अवतार कर प्रधान, सच प्रधानगी नाम जणाइंदा। बोध अगाधा दे ज्ञान, शब्द अनादी नाद सुणाइंदा। दीपक दीआ जगे महान, जोत निरँजण डगमगाइंदा। अमृत आत्म पीण खाण, कूड़ी तृष्ना तृखा मिटाइंदा।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा समां आप उपाइंदा। साचा समां रखणा याद, यादाश्त इक जणाईआ। जुग चौकड़ी सुणे फ़रयाद, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। मेट मिटाए वाद विवाद, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। होए सहाई सन्त साध, हरि सज्जण लए मिलाईआ। शब्द निशाना देवे गाड, दो जहानां आप वखाईआ। परम पुरख प्रभ बण बण साक, हरिजन साचे वेखण आईआ। बंद कवाड़ी खोल्हे ताक, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। चौदां लोक वखाए हाट, त्रैगुण अतीता बेपरवाहीआ। शब्द अगम्म सुणाए बात, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। जोती नूर जगे ललाट, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ। नित नवित्त वेखणहारा वाट, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख वखाईआ। चारे युग पतण बैठा घाट, हरि दाता वड मलाहीआ। लेखा लिख्या नाल कलम दवात, शाही सही रही पाईआ। वेखणहारा खेल तमाश, परवरदिगार नूर इलाहीआ। मुकामे हक़ कर निवास, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। सचखण्ड निवासी शाहो शाबास, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। पूरी करनहारा आस, तृष्ना मेटे थाउँ थाईंआ। लहिणा देणा जाणे पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर खोज खुजाईआ। लख चुरासी हर घट अन्दर रखे वास, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समें समें एका हुक्म वरताईआ। चार युग दा समां निराला, निरगुण सरगुण आप जणाइंदा। वसणहारा धाम अपारा, बेपरवाह खेल कराइंदा। लेखा जाणे धुरदरबारा, दरगाह साची सोभा पाइंदा। शब्दी सुत इक दुलारा, थिर घर साचे आप जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा समां आप उपाइंदा। साचा समां स्वामी एक, हरि करता आप जणाईआ। सुत दुलारे साची टेक, थिर घर वज्जे इक वधाईआ। विष्नूं उठ नेत्र पेख, पारब्रह्म रिहा समझाईआ । ब्रह्मे वेख आपणा लेख, पारब्रह्म करे पढ़ाईआ। शंकर वेख आपणी खेड, हथ्थ त्रिसूल रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा समां इक दृढ़ाईआ। साचा समां वेखे त्रैगुण माया, सो साहिब आप वखाईआ। पंज तत रिहा कुरलाया, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश दए दुहाईआ। तेई अवतारां हुक्म सुणाया, धुर संदेसा बेपरवाहीआ। भगत अठारां भेव चुकाया, पड़दा उहला आप उठाईआ। मूसा ईसा मुहम्मद पढ़ाया, कलमा इक्को हक़ जणाईआ। नानक निरगुण मेल मिलाया, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। गोबिन्द सूरा सुत उपजाया, सीस जगदीश हथ्थ टिकाईआ। चार युग दा भेव खुलाया, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। चार वरनां मेल मिलाया, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका रंग वखाईआ। बरन अठारां डेरा ढाहया, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। अनबोलत राग इक सुणाया, लिखण पढ़न विच ना आईआ। मोह मुहब्बत इक बणाया, मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला इलाही नूर नूर समाईआ। कुदरत कादर वेख वखाया, करता करीम बेनज़ीर, जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा समां आप प्रगटाईआ। साचा समां आए जग, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी लग्गे अग्ग, अग्नी तत रूप वटाईआ। कलयुग जीव होए कग्ग, हँस रूप ना कोए वखाईआ। कूड़ी क्रिया पीवण मध, अमृत रस रसना कोई ना लाईआ। नौ दुआरे पार ना करे कोई हद्द, दसवें घर बूझ कोए ना पाईआ। अनहद सुणे ना कोई छन्द, अन्तर आत्म धुन ना कोए उपजाईआ। मन वासना कोई ना देवे कढ्ढ, कूड़ी ममता रही कुरलाईआ। बिन हरि नामे खाली दिसण हड्ड, पंज तत ब्रह्म मति साख्यात रूप ना कोए दृढ़ाईआ। गुर का मार्ग गए छड्ड, नानक गोबिन्द गए भुलाईआ। सतिगुर नालों होए अड्ड, कल बैठे मुख भवाईआ। करे खेल सूरा सरबग्ग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एका थाईंआ। साचा खेल करे करतार, करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। लिख लिख लेखा गए गुरू अवतार, पीर पैगम्बरां बूझ बुझाइंदा। शास्त्र सिमरत करन पुकार, वेद व्यास उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा साचे टिल्ले पर्बत उतरे आपणी धार, मात पित नज़र कोए ना आइंदा। योद्धा सूरबीर बण बलकार, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। कल कल्की लै अवतार, कल आपणी आप वखाइंदा। मूसा लिखे नाल प्यार, मेरा पिता सिर मेरे हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा समां आप उपाइंदा। सच समां मुहम्मद धार, नूर इलाही नूर जणाईआ। वड अमाम आए परवरदिगार, वेखे थाउँ थाईंआ। नानक निरगुण लिख के गया लिखार, निहकलंक एका डंक वजाईआ। गुर गोबिन्द उच्ची कूक गया पुकार, कल कल्की वेस वटाईआ। सम्बल वसे धाम न्यार, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। जोती जाता पुरख करतार, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। शब्दी दाता सिरजणहार, शब्द भण्डारा इक वरताईआ। कलयुग अन्तिम पावे सार, लख चुरासी जीव जंत साध सन्त वेख वखाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी होए विभचार, साची नार कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ ना कोई बोले धर्म जैकार, जगत सियासत करे लड़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समां इक्को इक समझाईआ । कलयुग अन्त समां बलवान, बलधारी आप जणाईआ। करे खेल नौजवान, प्रभ नौबत नाम वजाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव उठाए आण, करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द सोया रहिण ना पाईआ। गुर अवतार करन ध्यान, पीर पैगम्बर नैण उठाईआ। शास्त्र सिमरत वेद होण हैरान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेखे शैतान, शरअ घर घर करे लड़ाईआ। राजा प्रजा दोवे होए बेईमान, साबत नज़र कोए ना आईआ। सिदक सबूरी ना कोए ईमान, सदके पीर ना घोल घुमाईआ। सच ना दिसे कोई निशान, कूड़ निशाना रहे झुलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समां वेखे चाईं चाईंआ। समां कहे मैं आया
नेड़े, कलयुग अन्तिम पन्ध मुकाईआ। दीन मज़्हब दे चुकणे झेड़े, ज़ात पात ना कोए लड़ाईआ। चार वरनां कूड़े डुबणे बेड़े, सच मलाह इक्को फेरा पाईआ। काम क्रोध हँकारी उजड़ने खेड़े, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची खेल आप कराईआ। साचा समां तक्के राह, नेत्र नैण नैण उठाईआ। चार युग दे गुर अवतार गए लिखा, पीर पैगम्बर शहादत देण गवाहीआ। कलयुग अन्तिम आवे सच्चा शहिनशाह, निरगुण निरवैर फेरा पाईआ। सच अदालत लए लगा, जगत वकील ना कोए वड्याईआ। धुर संदेसा नर नरेसा एकँकारा एका वार दए सुणा, दूजा मेटे ना कोए मिटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समां इक्को हथ्थ रखाईआ। समां कहे मैं हरि के हथ्थ, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। जिउँ भावे तिउँ मार्ग देवे दस्स, जुग जुग मेरी सेव लगाईआ। मैं चाकर बणां हस्स हस्स, निउँ निउँ चरणां सीस झुकाईआ। कलयुग अन्तिम खेड़ा होणा भट्ठ, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा शब्द अगम्मी वज्जे सट्ट, मारनहारा नज़र ना आईआ। लेखा चुकणा तीर्थ तट, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती मिले ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा समां आप समझाईआ । साचा समां सुणो ला कन्न, सो साहिब आप समझाईआ। जो घड़या सो देवे भन्न, घड़न भंनणहार बेपरवाहीआ। मनमुख जीवां देवे डंन, जो बैठे हरि भुलाईआ। गुरमुख उपजाए साचे चन्न, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। वस्त अमोलक देवे धन, सच ख़ज़ीना झोली पाईआ। जग वड्याई जननी जन, धन्न धन्न जणेंदी माईआ। करे निवास बिन छप्परी छन्न, चार दीवार ना वंड वंडाईआ। डुबदा बेड़ा देवे बन्न्ह, पाहन पाथर आप तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल श्री भगवन, भगवन आपणा हुक्म वरताईआ। हरि का हुक्म धुर संदेस, सद्दा नाम जणाईआ। कलयुग अन्तिम मिटे रेख, कूड़ कुड़यारा रहिण ना पाईआ। उठ के जाए आपणे देस, खाली धरत धवल कराईआ । वेखणहारा गुर दस्मेश, दहि दिशा नैण उठाईआ। नेत्र रोवण विष्न ब्रह्म महेष, शंकर रोवे मारे धाहींआ। विष्नूं भुल्ले बाशक सेज, सांगोपांग ना कोए हंढ्ढाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सच स्वामी इक आदेस, सजदा सीस जगदीश झुकाईआ। कलयुग समां लैणां वेख, दूर दुराडा नेड़े आईआ। कूड़ कुड़यारा मिटणा भेख, भेखी कोई रहिण ना पाईआ। श्री भगवान इक्को सब ने रखणी टेक, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समां सागर रूप जणाईआ। कलयुग समां डूंग्घा सागर, गहर गम्भीर रखाइंदा। कोई ना जाणे साढे तिन्न हथ्थ काया गागर, अन्दर वड़ भेव कोए ना पाइंदा। जगत हट्ट बणे सौदागर, काया पड़दा ना कोए उठाइंदा । करता मिले ना करीम कादर, मेहर नज़र ना कोए तकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, साची करनी आप वखाइंदा । कलयुग समां रिहा रो, नेत्र नीर वहाईआ। सच प्रकाश ना दिसे लो, जगत, अन्धेरा छाईआ। भाई भाईआं रहे कोह, भैण भईआ संग ना कोए निभाईआ। मात पुत ना कोए मोह, मुहब्बत सच ना कोए कमाईआ। आत्म परमात्म जाए ना छोह, निरगुण सरगुण होए ना कोए कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल समां दए बदलाईआ। कलयुग समां बदलण आया, हरि बदले बेपरवाह । साचा अदल कमावण आया, निरगुण दाता शहिनशाह। सन्त सुहेले लए उठाया, गुर चेले भेव चुका। भगत भगवन्त जोड़ जुड़ाया, घर मन्दिर वेख वखा। जन्म कर्म दा रोग मिटाया, पूरब लहिणा लेखे पा। दरस अमोघ इक कराया, पड़दा विचों चुका। धुर संजोग मेल मिलाया, कागों हँस बणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे समें रंग रंगाया, रंग इक्को रिहा जणा। समां कहे मेरा रंग अनोखा, कलयुग अन्त चढ़ाईआ। सदी वीहवीं सब नाल होणा धोखा, हरि का भेव कोए ना पाईआ। एकँकारा एका देवे मिलण दा मौका, लख चुरासी विचों माणस जन्म उपजाईआ। कलयुग जीव सुत्ते ला के ढौंका, नेत्र खोल्ह लए ना कोए अंगड़ाईआ। हरि का नाम ना जपया रसना जिह्वा होंटा, अन्तर आत्म मेल ना कोए मिलाईआ। घर प्रकाश ना होया काया कोठा, साढे तिन्न हथ्थ मिले ना कोए वड्याईआ । पढ़ पढ़ थक्कया जगत पोथा, आत्म ताकी कुण्डा कोए ना लाहीआ। चौथा युग कहे मैं प्रभ दा पुत्त छोटा, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार दित्ता होका, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। मेरा खेल किसे ना रोका, गुर अवतार पीर पैगम्बर गए फेरीआं पाईआ। अन्तिम रखदे गए प्रभ दी ओटा, समां साचा नाल मिलाईआ। सदी वीहवीं परखे खरा खोटा, लख चुरासी वेख वखाईआ। जिस दा नाम ध्या के उतरया पार तोता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समां इक्को इक जणाईआ। कलयुग समां रिहा दस्स, नेत्र नैणां नाल वखाईआ। जत धीरज रिहा ना कोई हठ, सति रूप ना कोए वखाईआ। साध सन्त काम वासना रहे नट्ठ, सच तमाशा ना कोए लाईआ। हरि का दर्शन ना पाया तन घट, घाटा पूर ना कोए कराईआ। मन्दिर अन्दर किसे ना मुकी वाट, आत्म सेजा चढ़ सेज सुहञ्जणी ना कोए सुहाईआ। कलयुग वेख अन्धेरी रात, चारों कुण्ट रही कुरलाईआ। सच ना दिसे कोई जमात, अक्खर इक ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव रिहा खुल्हाईआ। कलयुग समां कहे मैं बोलां गीत, इक्को वार सुणाईआ। मिले ना ढोई विच मसीत, मुर्शद नज़र कोए ना आईआ। चार वरनां उलटी होई नीत, नीतीवान बैठे मुख भवाईआ। ना कोई सहारा कीटन कीट, हस्त मस्त दस्त रहे उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा समां आप भुगताईआ। कलयुग अन्तिम समां
आवेगा। श्री भगवान खेल खिलावेगा। निरगुण नूर चन्न चमकावेगा। जननी जन वेख वखावेगा। साचा राग कन्न सुणावेगा। जोत प्रकाश तन करावेगा। जन भगतां पूरी करे आस, आसा आपणे नाल मिलावेगा। कोई रहिण ना देवे जगत बदमुआश, बदमुआशी सब दी मेट मिटावेगा। ख़ालस ख़ालसा करे ख़ास, ख्वाहिश आपणी पूर करावेगा। सेवा करे बण के दास, दासी दास रूप वटावेगा। सतिजुग साचा चले साथ, धरत मात गोद सुहावेगा। होए सहाई अनाथां नाथ, ग़रीब निमाणे गोद उठावेगा। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, सतिगुर नूर इक चमकावेगा। पत्तण वखाए साचा घाट, शौह दरया ना कोए रुढ़ावेगा। चार वरन बणाए इक जमात, साची विद्या आप समझावेगा। वेखणहारा डूंग्घा खात, पड़दा दूई आप उठावेगा। साचा समां जणाए इक प्रभात, संधया रूप ना कोए रखावेगा। प्रभ नज़री आए इक इकांत, अक्ल कलधारी खेल जणावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल कलेश आप मिटावेगा। कल कलेश आप मिटाएगा। सो साहिब वेख वखाएगा। दर दरवेश अलख जगाएगा। नर नरेश फेरा पाएगा। औलीआ पीर शेख़ मुसायक फड़ उठाएगा। निज नेत्र आपणे पेख, धुर दा हुक्म आप सुणाएगा। नव नौ चार मिटे रेख, अन्त कोई रहिण ना पाएगा। योद्धा सूरबीर दस दस्मेस, दहि दिशा डंक वजाएगा। गुर शब्दी रहे हमेश, जन्म मरन खेल ना कोए कराएगा। सो समां लैणां वेख, श्री भगवान जो वरताएगा। बिन हरि सतिगुर झूठा दिसणा हेत, भैण भाई वेले अन्त ना कोए छुडाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, समां आपणे नाल मिलाएगा। समां मिलाए हरि जू मीत, आपणा बन्धन पाईआ। सतिजुग साची चले रीत, बीस इकीस वज्जे वधाईआ। गुरमुख गुरसिख मन वासना लैण जीत, कूड़ी क्रिया ना होए हल्काईआ। गुर का शब्द गाओ गीत, नानक निरगुण गया समझाईआ। घर मिले स्वामी जो सुत्ता दे कर पीठ, आपणी करवट लए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समां सब नूं रिहा भुलाईआ। समां भुलाए जग संसार, नेत्र जाग ना कोए खुल्हाइंदा। जगत वासना भरया हँकार, निवण-सो-अक्खर ना कोए पढ़ाइंदा। माया ममता मारे मार, हउँमें हंगता गढ़ बणाइंदा। साची संगत ना कोए प्यार, घर घर मंगत फेरा पाइंदा। भुक्खा नंगता रोवे ज़ारो ज़ार, सीस दोशाला ओढण पड़दा कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा समां सर्ब जणाइंदा। साचे समें दा जिन्हां चा, चाउ घनेरा दए समझाईआ। गुर शब्द वेखो इक मलाह, जो बेड़ा पार कराईआ। झूठयां नाल ना करो सलाह, कूड़ा संग रहिण ना पाईआ। गुरमुख सज्जण भेव जणा, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। गलवकड़ी पा के मिलो बांह, दस्त दस्त नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग समां सब नूं रिहा डुलाईआ। समें अन्दर गए डोल, धीरज धीर ना
कोए रखाइंदा। मात गर्भ जो कीता कौल, लख चुरासी जीव भुलाइंदा। मन हँकारी उपर धौल, धरनी कूड़ा भार चुकाइंदा। रसना जिह्वा बोले बोल कबोल, काग काग वांग कुरलाइंदा। सच दुआरा कोई ना सके खोल्ह, पड़दा अन्तर कोए ना उठाइंदा। सुरती शब्द ना जाए मौल, शब्द सुरत ना कोए प्रनाइंदा। कलयुग सारे कीते अनभोल, समें सिर सिर आपणा ना कोए उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, समां सब नाल करे मखौल, मख़लूक सलूक ना कोए रखाइंदा। समां कहे मेरी वड वड्याई, कलयुग ख़ुशी मनाईआ। घर घर करावां नित लड़ाई, मन वासना नाल मिलाईआ। आत्म परमात्म करी जुदाई, पारब्रह्म ब्रह्म अंग ना कोए लगाईआ। नाता जुड़या धी जवाई, घर सगन सच्चा कोई ना पाईआ। भरमे भुल्ली सर्ब लोकाई, लुक्या नूर नज़र किसे ना आईआ। ग़फ्लत विच होई शौदाई, भज्जे वाहो दाहीआ। सच ना मिले कोई सरनाई, सरनगति ना कोए रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलयुग समां अन्त चारों कुण्ट दए सताईआ। कलयुग समां कहे मैं मारां मार, जीव जंत सर्ब कुरलाईआ । जिन्हां भुल्लया हरि करतार, धरनी उपर रहिण ना पाईआ। धृग जीवण संसार, माणस जन्म मनुख मानव ना कोए वड्याईआ। वेले अन्त आवे हार, हरिमन्दिर वड़न कोए ना पाईआ। नव नौं दिसे धूंआँधार, चार चार ना कोए रुशनाईआ। गुरमुख विरला समां रिहा विचार, जिस सतिगुर समझ पाईआ। बाकी समां सारे जावण हार, भाण्डा भरम ना कोए भंनाईआ। रैण वसेरा कट के जावण दिन चार, लोकमात ख़ाकी तन हंढ्ढाईआ। सो समां सदा परवान, जो गुरमुख परवाने रिहा बणाईआ। पढ़यां सुणयां गायां समां कोई ना करे पार, जिन्ना चिर साहिब सतिगुर देवे ना सच सरनाईआ। उठो जीवो होवो ख़बरदार, बेख़बर ख़बर सुणाईआ। कलयुग अन्त काया नईया डुब्बदी लवो तार, पार किनारा इक्को नज़री आईआ। जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिन्दे गए सांझा यार, सो यारी सच निभाईआ। नेत्र खोल्ह करो दीदार, दीद ईद चन्द चढ़ाईआ। समां जुग जुग जन भगतां पिच्छे फिरे बण भिखार, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। कर किरपा दयो तार, साचे सन्तो तुहाढ्ढे हथ्थ वड्याईआ। तुहाढ्ढे नाल मिल्या हरि करतार, जिस करते खेल रचाईआ। मैं उहदा बरख़ुरदार, बरख़लाफ़ धार ना कोए रखाईआ। डरदा डरदा फिरां विच संसार, भज्जां वाहो दाहीआ। हुक्मे अन्दर ना होए खलहार, हुक्मी हुक्म हुक्म वरताईआ। साचे समें गुर अवतार पीर पैगम्बर कीते ख्वार, पंज तत काया नाल लड़ाईआ। समें अन्दर गोबिन्द बाले नीहां हेठ गया स्वाल, हरख़ सोग ना कोए जणाईआ । समें अन्दर सतिगुर अर्जन तत्ती अग्नी हेठां गया बाल, सच समाधी उपर लाईआ। समें अन्दर तेग़ बहादर तेग़ गया संभाल, सीस धड़ वंड वंडाईआ। समें अन्दर शमस तबरेज़ लुहाई खाल, खलड़ी रंग
ना कोए रंगाईआ। समें अन्दर ऐनलहक लगाई आवाज़, हक़ हकीकत बूझ बुझाईआ। समें अन्दर गुर अवतार पीर पैगम्बर चलण नाल नाल, बण सेवक सेव कमाईआ। समें अन्दर सतिगुर पूरा होए दयाल, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। समें अन्दर लेखा चुकाए काल महाकाल, महाबली वड वड्याईआ। समें अन्दर पुरख अबिनाशी लओ भाल, घर घर बैठा आसण लाईआ। समें अन्दर गुर शब्द बणे दलाल, जगत दलाली आप कमाईआ। समें अन्दर वखाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक जणाईआ। समें अन्दर गुरमुख वेखे सुचे लाल, सुचज्जे आपणी झोली पाईआ। समें अन्दर पत डाल्ही ख़ाली करे जहान, सिम्मल रूप सब नज़री आईआ। समें अन्दर चले अवल्लड़ी चाल, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढ्ढाईआ। समें अन्दर सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलयुग समां दए बदलाईआ। कलयुग अन्तिम समां बदले, बदली हरि भगवान कराइंदा। धुरदरगाही करे अदले, अदालत इक्को इक जणाइंदा। भगत भगवान जाए सदके, सद्दा आपणा नाम सुणाइंदा। जेहड़े उडीकदे जुग जन्म जद कद दे, तिन्हां आपणा मेल मिलाइंदा। काया मन्दिर साचे लँघ के, सच सिँघासण सोभा पाइंदा । प्रेम प्रीती नाता बन्न्ह के, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। पंच विकारा कूड़ा डंन के, डंका इक्को नाम सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा समां आप उलटाइंदा। साचा समां जाए बीत, सम्मत बीस बीस वड्याईआ। सतिजुग साची चले रीत, रीतीवान नींह रखाईआ। सब ने गाउणा इक्को गीत, मिल सखीआं राग अलाईआ। परम पुरख प्रभ देवे प्रीत, साची डोरी तन्द बंधाईआ। साचे समें साची सिख्या गुरमुख लैण सीख, गुरमति इक्को इक प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समां आपणे हथ्थ वखाईआ। समें हथ्थ प्रभ रखी डोर, तन्दी तन्द तन्द बंधाइंदा। कलयुग मारे ठग्ग चोर, जूठ झूठ मेट मिटाइंदा। जगत विकारा देवे होड़, सस्से उपर होड़ा इक वखाइंदा। हँ ब्रह्म प्रभ जाए बौहड़, हाहा हरि का रूप समाइंदा। वेख वखाए मिट्ठा कौड़, रस अनरस आप जणाइंदा। गुरमुख गुर गुर नाता जोड़, जोड़ी दो जहान बणाइंदा। शब्द अगम्म चढ़ाए घोड़, शाह सवारा अस्व इक्को इक रखाइंदा। पार कराए अन्धेरा घोर, डूंग्घी भँवर ना कोए भवाइंदा। तिस अग्गे चले ना कोई ज़ोर, जोरू ज़र वेख वखाइंदा। समें सिर प्रभू जाए बौहड़, जन भगतां दया कमाइंदा । जन्म जन्म दी बुझाए लग्गी औड़, अमृत मेघ बूँद बरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा समां आप प्रगटाइंदा । साचा समां होवे प्रगट, हरि प्रभाती रूप वखाईआ। सच दुआरा नज़री आए इक्को हट्ट, पुरख अकाल चरण सरनाईआ। दूई द्वैती शरअ शरायती हउमेंं हंगता मिटे वट्ट, हद्द नज़र कोए ना आईआ। साचा मार्ग साहिब सुल्तान हो मेहरवान देवे
दस्स, दहि दिशा वज्जे शनवाईआ। गुरमुख पीणा अमृत रस, हिरदे जोत करे प्रकाश, नव नौं लैणा मूल चुकाईआ। लेखे लग्गे पवण स्वास, समें दी पूरी होए आस, समाप्त समां दए कराईआ। जो गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत वसण हरिजू पास, तिन्हां समां बिन ख़ुशी ग़मां इक्को रंग वखाईआ। जिन्हां अन्तर कूड़ी तमअ, सो सवान कूकर भज्जण वाहो दाहीआ। कलयुग अन्तिम बुझणी शमअ, सतिजुग सतिगुर निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि जुगादि शब्द ब्रह्माद एका एक वजाए नाद, धुन आत्मक अगम्मी राग सुणाईआ।
७ भाद्रों २०२० बिक्रमी पिण्ड बल अमराउ सिँघ दे गृह
सतिगुर समां सब तों चंगा, सच मिले वड्याईआ। लभ्भदा गया सिँघ रंगा, तन काया रंग रंगाईआ। बुध सिँघ भुक्खा नंगा, हो के सेव कमाईआ। बहौल सिँघ बण पतंगा, मस्त मस्ताना फिरे वाहो दाहीआ। गुरमुख सिँघ चरण कँवल पा के ढंगा, अस्व भज्जे चाईं चाईंआ । तेजा सिँघ सूरा सरबँगा, ज़ोरो ज़ोर रिहा वखाईआ। बिन बंदगीउँ दर आया कीता बंदा, बन्धन कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा समां रिहा वड्याईआ। साचा समां सिँघ मनी, मन मनसा नाल बणाईआ। साचा समां सतिगुर धनी, सच ख़ज़ाना आप वरताईआ। साचा समां सतिगुर नाल बणी, नाता तुटे जगत लोकाईआ। साचा समां सच वसेरा दिसे छप्पर छन्नी, छहबर अमृत गुर गुर लाईआ। साचा समां जुग चौकड़ी सब नूं फिरदा भंनी, अड़या कोए रहिण ना पाईआ। धुर दा समां लख चुरासी करे अन्न्ही, पुरख अकाल नज़र किसे ना आईआ। साचा समां मनमुखां रिहा डंनी, डंका आपणा नाम वजाईआ। साचा समां सब दी ख़ाली करे कन्नी, राज राजानां ख़ाक मिलाईआ। साचा समां साचा तनी, घर घर विच मेल मिलाईआ। साचा समां हरि हरि हरि संग नाल बणी, बन बनवाली वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा समां रिहा सुहाईआ। साचा समां साचा मित्र, मीतन मीत अख्वाइंदा । साचा समां खेल खेलया बाज़ तितर, त्रैगुण भेव कोए ना पाइंदा। साचा समां निरगुण निरवैर शब्दी धार आए नितर, पड़दा तत ना कोए वखाइंदा। साचा समां सतिगुर वेखे चढ़ के चोटी सिखर, सिख्या आपणे हथ्थ रखाइंदा। लख चुरासी विचों गुरमुख उजल जाए निख़र, कूड़ कुकर्म पड़दा आपे लाइंदा। साचा समां चार युग दी मेटे भिटड़, आत्म परमात्म भिटया कदे ना जाइंदा। साचा समां जन भगतां उत्तों लाहे पूरब चिकड़, फड़ हथ्थीं
मैल धवाईआ। साचा समां सतिगुर मिलयां मिल के फेर ना जाए विछड़, अग्गे मेला सद रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। साचा समां सोभावन्त, घर वज्जे नाम वधाईआ। वैरागण पाया हरिजू कन्त, सुहागण ख़ुशी मनाईआ। सच चोली चढ़े रंग बसन्त, तन माटी सोभा पाईआ। घर उपजे मणीआ मंत, रस जिह्वा सिफ्त सालाहीआ। गढ़ तुट्टे हउमें हंगत, हरि चरण मिले सरनाईआ। गुरमुख बणदे रहे मंगत, दर बैठे अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा समां आप वरताईआ। साचा समां सुहावणा, सोभावन्त सुहाए। पुरख अकाल सब ने गावणा, गा गा ख़ुशी मनाए। इष्ट गुरदेव इक्को नज़री आवणा, हरिजन साचा सेव कमाए। दर दुआरा इक खुलावणा, धुर दरबारी आसण लाए। साचा मन्दिर इक वडयावणा, भगत वछल बेपरवाहे। साचे अन्दर सोभा पावणा, दीपक दीआ इक जगाए। साचा हुक्म इक वरतावणा, दो जहानां आप सुणाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा समां आप उपाए। साचा समां देवे समझ, भेव अभेद खुलाईआ। हरि करता मारे इक्को रमज़, महीना रमज़ान ना कोए वड्याईआ। लेखा जाणे शाइत हमज़, आशक माअशूक दोवें कार कमाईआ। चार युग जो करदा रिहा किफ़ायत, कलयुग अन्तिम इक्को वार वरताईआ। गुर अवतारां जो करदा रिहा हदाइत, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, सो साहिब बण के आया आप मुसाहिब, मुसलसल आपणी कार कमाईआ। समां कहे मैं सदा मुतफ़िक, मुतफ़रक कार ना कोए कराईआ। मेरा लेखा बिन लिख्यों देवे लिख, बेपरवाह मेरी तहिरीर आप बणाईआ। दाता हो के पावे भिख, दानी झोली आप भराईआ। मेरी करनी आपे लए नजिठ, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। चार युग मैं सब नूं दे के आया पिठ, मेरी समझ किसे ना पाईआ। अमृत रस करदा रिहा फिक, फिके कौड़े रूप वटाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात आपणे अन्दर वंडौंदा रिहा हिस, हिस्से गुर अवतारां नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म वरताए एक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। कलयुग अन्त बख्शे साची टेक, टिक्का मस्तक नाम लगाईआ। कूड़ कुड़ावा टुट्टे हेत, हरि चरण मिले सरनाईआ। गुरसिख गुरमुख निज नेत्र दर्शन पेख, रातीं सुत्यां ख़ुशी मनाईआ। समां सुहावणा खेले खेड, जगत खिलाड़ी रिहा खिलाईआ। भगत भगवान माणे सेज, सेज सुहञ्जणी आसण लाईआ। जोती धार चमके तेज, तेज धार तलवार आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, समां गुरमुख सख़ीआ नाल सुहाईआ।
७ भाद्रों २०२० बिक्रमी पिण्ड बल अजीत सिँघ दे गृह
समां कहे मैं भगतां जोगा, हरि जू सेवा आप लगाईआ। अन्तर देवां अमृत चोगा, हँसां माणक मोती चुंज भराईआ। बाहरों सब नूं देवां धोखा, साची समझ कोए ना पाईआ। बिन सतिगुर पूरे आदि जुगादि समां औखा, भीड़ी गली औझड़ राह, जम डण्ड ना कोए बचाईआ । जुग जुग देवां सच सलाह, सर्ब जीआं समझाईआ। करता पुरख लओ मना, कीमत आपे पाईआ। हाज़र कोलों बख्शाओ गुनाह, जो गया सो गया पल्लू छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। समां कहे मेरा उलट समाज, समझ कोए ना पाइंदा। जुग जुग पलटा जगत राज, राजा प्रजा दोहां वेख वखाइंदा। नित नवित्त करां नाच, दर दर घर घर डोरू वाइंदा। ख़ुशी नाल लगावां आंच, अग्न अग्नी रूप वखाइंदा। भन्न वखावां कूड़ी माटी कांच, लख चुरासी फोल फुलाइंदा। नित नित जन भगतां हो के रहां दास, जिन्हां पुरख अकाल दया कमाइंदा। निर्धन हो के वसां पास, बलहीण सेव कमाइंदा। वेले अन्तिम पत लवां राख, पतिपरमेश्वर नाल मिलाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा समां आप सुहाइंदा। साचा समां सदा सुहञ्जणा, जिस घर वज्जे नाम वधाईआ। सतिगुर धूढ़ी मिले मजना, चरण कँवल सरनाईआ। जगत विकारा मिटे हद्दना, गुरू दुआरा इक्को नज़री आईआ। आत्म गाए परमात्म छन्दना, ब्रह्म करे सच पढ़ाईआ। इक्को दुआरे साची बन्दना, बिन बंदगीउँ लेखा लए पाईआ। साची धूढ़ी निर्मल चन्दना, चन्द चांदनी नूर रुशनाईआ । सतिगुर मन्दिर इक्को लँघणा, दूजा दर लँघण ना पाईआ। पुरख अकाल इक्को मंगणा, देवणहार सर्ब सुखदाईआ। लख चुरासी तुड़ाउणा फंदना, फाँसी अन्त कोए ना पाईआ। मिले मेल सूरा सरबँगना, सूरबीर होए सहाईआ। साची गोदी बहिणा अंगना, अंगीकार इक हो जाईआ। तन माटी चोला रंगणा, साची भट्ठी नाम चढ़ाईआ। सच दवारिओं कदे ना संगणा, सतिगुर मिले सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। समां कहे मेरा हक़ हकूक, हाकम नज़र कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी मैं रिहा मसरूफ़, जुग जुग साची सेव कमाईआ। मेरे अन्दर दर दर घर घर धुखदे धूप, सच सुगंधी काया विचों बाहर ना कोए प्रगटाईआ। मेरे अन्दर कूड़ी क्रिया नच्चदी फिरे भूख, जीवां जंतां तृप्त ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, समां साचा दए सुहाईआ। समां कहे मैं लग्गां सोहणा, सोहणी बणत बणाईआ। भगत भगवान इक्को होणा, दूजा भेख ना कोए वटाईआ। जिन्हां दी चरणी बहि के सौणा, सोवत ख़ुशी मनाईआ। लख चुरासी जीव रोणा, नेत्र नीर वहाईआ। खुलड़े केस सब ने खोहणा, मींढी सीस ना कोए गुंदाईआ। टिल्ले
पर्बत सारे टोहणा, डूंग्घी कवर भँवर वेख वखाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां बलधारी बल वेख वखाउणा, वेला वक्त समझ कोए ना पाईआ। गुरमुख गुरसिख सच प्रीती मोहणा, मोहणी रूप निरगुण धार जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समां समरथ आप जणाईआ। समें नाल आए समरथ, समरथ धार चलाईआ। जुग चौकड़ी देवे मथ, मथणहार बेपरवाहीआ। रहबर बण चलाए रथ, मार्ग इक्को इक दरसाईआ। सच संदेसा देवे हस्स हस्स, ढोला सोहला राग अलाईआ। अमृत आत्म प्रगटाए रस, निझर झिरना आप झिराईआ। सब दा बसता बन्न्ह के फेर करे ना बस्स, बग़लगीर किसे नाल नज़र ना आईआ। जो अड़या सो समें अन्दर जाए ढट्ठ, समें दा मालक बेपरवाहीआ। जिस दा लेख अलखना अलख, ना कोई सके मेट मिटाईआ। कलयुग अन्तिम हो प्रगट, प्रभ आपणा हुक्म मनाईआ । जिस अग्गे समां जोड़ खलोता हथ्थ, हथ्थ पैर दो दो चार चार चार चार मंगण सरनाईआ।