७ भाद्रों २०२० बिक्रमी जगत माता रणजीत कौर दे नवित्त हरि भगत दुआर जेठूवाल
गोबिन्द सुत शब्द बबाण, सच दुआर वखाईआ। अबिनाशी अचुत खेल महान, हरि करता आप कराईआ। जन्म जन्म जग देवे माण, कर्म कर्म वेख वखाईआ। धुर दा धर्म इक निसान, सच निशाना दए झुलाईआ। लेखा जाण जीव जहान, लिख्त भविक्ख्त भेव चुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा संग इक हो जाईआ। गोबिन्द सुत पूरब रेख, सच सच्ची प्रगटाईआ। धाम अवल्लड़े वस के देस, वेखण आया हरि रघुराईआ। लहिणा गोबिन्द दस दस्मेस, दहि दिशा झोली पाईआ। शाह सुल्ताना खोले्ह भेत, पड़दा आप उठाईआ। जिन्हां नाल खेली जगत खेड, बण खिलाड़ी फेरा पाईआ। सो स्वामी साहिब सतिगुर गुरसिख गुर गुर दए भेज, साचा हुक्म इक वरताईआ। सति धर्म देवे जहेज़, धीरज नाल करे कुड़माईआ। निज नेत्र लए वेख, दोए लोचण बंद जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गोबिन्द सुत सूत्र तागा, तन्द डोरी रूप वटाईआ। निरगुण सरगुण मिल मिल काजा, रचना रच रच वेख वखाईआ। मेहरवान हरि फिरे भाजा, दो जहानां वेख वखाईआ। जगत जवारी लेखा जाणे समाजा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा तेज आप दरसाईआ। जोती धार शब्द सुत बूटा, पत डाली फुल महकाईआ। सचखण्ड दा साचा हूटा, सो पुरख निरँजण इक्को वार दवाईआ। सरगुण हो के निरगुण वेखे सूचा, सुच संजम सतिगुर विच समाईआ। काया अन्दर फिर के वेखे आपणा कूचा, गली बाज़ार फेरा पाईआ। दीन दयाल लख चुरासी
नालों वेखे रुट्ठा, नेत्र अक्ख ना कोए मिलाईआ। पुरख अकाल प्यार नाल कहे आ गोबिन्द मेरे पुत्ता, पूत सपूत मिले वड्याईआ। जिस दी धारों गुरमुख उठा, सो धार चमक चमकौर जणाईआ। मेहरवान हरि इक्को तुट्ठा, अतुट्ट दया कमाईआ। उजल करनहारा मुखा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि देवणहार वड्याईआ। देवे वड्याई साजण एक, सगला संग वखाईआ। अन्दर वड़ के खोल्हे भेत, बाहर मेला सहिज सुभाईआ। प्रेम प्रीती करे हेत, परम पुरख दया कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धुर दा लेखा आप दृढ़ाईआ। धुर दा लेखा गोबिन्द लाल, घर लालन वेख वखाइंदा। धर्मदुआर सच्ची धर्मसाल, गढ़ कंचन बंक वड्याइंदा। दीपक जोती दीआ बाल, नूर नुराना नूर रुशनाइंदा। लेखा जाण दो जहान, दोहरी धार ठोकर आप लगाइंदा। काया मन्दिर सच मकान, बे-मुकाम वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि आपणी गंढ्ढ पवाइंदा । आपणी गंढ्ढ पवाए प्रेम, डोरी इक्को तन्द बंधाईआ। दरगाह साची चुक्के आपणा नेम, नयामत मुख ना कोए रखाईआ। लहिणा चुक्कया उपर हेम, कुण्ट कुण्ट वज्जी वधाईआ। अन्तिम जाए साचा देण, देवणहार दया कमाईआ। गुर गुर साचा आवे लैण, मंगे मंग झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची जोग जुगत जणाईआ। साचा जोग जुगती रंग, हरि राघव आप जणाईआ। मस्त मतिवाला वजाए मृदंग, मन मती दूर कराईआ। बण रखवाला वसे संग, सगला संग निभाईआ। शाह कंगाला वंडण वंड, नाम भण्डारा झोली पाईआ । कूड़ी क्रिया मेटे भेख पखण्ड, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। साचा गावे इक्को छन्द, सोहँ राग अलाईआ। पूरी करे धुर दी मंग, मनसा माणस झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचे ख़ुशी वखाईआ। साचे घर सुख गुरदेव, सतिगुरू देवे वड्याईआ। मेहरवान हो खोल्हे भेव, पर्दा दूई उठाईआ। सेवा लाए रसना जिह्व, हरि मन्त्र नाम समझाईआ। खेले खेल अलख अभेव, अगोचर अगम्म सीस ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखा देवे थाउँ थाईंआ। साचा लेखा पूरब जन्म, जानब आपणी वेख वखाइंदा। मेहरवान हो बख्शे कर्म, कुकर्म अंग ना कोए लगाइंदा। साचा हेत साचे धर्म, रण खेत भूम सुहाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धार धार नाल टकराइंदा। धार नाल लाए धार टक्कर, टुकड़ा नज़र कोए ना आईआ। गोबिन्द नाल गोबिन्द दिसे ना कोई वक्खर, गोबिन्द शाह कंगाल रूप वटाईआ। गोबिन्द तोड़नहारा गोबिन्द पत्थर, पाहन गोबिन्द परे हटाईआ। गोबिन्द हंढ्ढावणहारा गोबिन्द सत्थर, गोबिन्द सेज सुहञ्जणी डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिक्खी धार आप वखाईआ। तिक्खी धार तरकश, तीर मुखी अणयाला रूप जणाईआ। हरि का
खेल ना ऐशो इशर्त, आरामगाह डेरा कोई ना लाईआ। सो फड़ मेले जो गए विछड़त, वछड़यां मेल मिलाईआ। गल लगाए भरीआं चिकड़, दुरमति मैल धवाईआ। पिता पूत प्रभ होए मित्र, साची यारी तोड़ निभाईआ । चोटी चढ़ के वेखण सिखर, सिख्या इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गोबिन्द कटया गोबिन्द फट्टया, गोबिन्द वार धार जणाइंदा। गोबिन्द लुटया गोबिन्द रक्षया, गोबिन्द आपणा रंग रंगाइंदा। गोबिन्द तुट्ठया गोबिन्द पुच्छया, हरि गोबिन्द पन्ध मुकाइंदा। गोबिन्द लुक्या गोबिन्द रुस्सया, हरि गोबिन्द आप मनाइंदा। गोबिन्द वेला गोबिन्द पुच्छया, गोबिन्द गोबिन्द भेव खुल्हाइंदा। गोबिन्द धार पुरख समरथया, समरथ पुरख जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा संग सच निभाइंदा । गोबिन्द वेखे गोबिन्द पेखे, हरि गोबिन्द नैण खुल्हाईआ। गोबिन्द लेखे गोबिन्द रेखे, गोबिन्द वेखे मस्तक टिक्का लाईआ। गोबिन्द भेंटे गोबिन्द खेटे, हरि गोबिन्द खेवट रूप जणाईआ। गोबिन्द ज़ाहर गोबिन्द पेटे, गोबिन्द आपणा पड़दा आप चुकाईआ। गोबिन्द अग्गे गोबिन्द बेटे, हरि गोबिन्द दए वखाईआ। गोबिन्द पुत्त नीहां हेठ लेटे, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। गोबिन्द अन्तर गोबिन्द वेखे, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। गोबिन्द जणाए गोबिन्द चेते, चेतन भुल्ल कदे ना जाईआ। गोबिन्द खेल गोबिन्द खेडे, वड खिलाड़ी इक अख्वाईआ। गोबिन्द सेजा गोबिन्द लेटे, गोबिन्द बैठा डेरा लाईआ। गोबिन्द पिता गोबिन्द बेटे, गोबिन्द पूत सपूत उठाईआ। गोबिन्द लहिणे गोबिन्द लेखे, गोबिन्द वस्त अमोलक आप वरताईआ । गोबिन्द नर गोबिन्द नरेशे, नर नरायण गोबिन्द इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गुरू दए समझाईआ । गोबिन्द गुर गोबिन्द गुरदेव, स्वामी गुरू गोबिन्द अख्वाइंदा। गोबिन्द गीत गोबिन्द जिह्व, गोबिन्द रसना सिफ्त सालाइंदा। गोबिन्द वस्त गोबिन्द मेव, गोबिन्द फल गोबिन्द झोली पाइंदा। गोबिन्द खोल्हे गोबिन्द भेव, गोबिन्द पड़दा ना कोए जणाइंदा। गोबिन्द देवी देवत वसे धाम सदा निहकेव, गोबिन्द निहचल आपणा आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि साचा भेव चुकाइंदा। गोबिन्द सुत गोबिन्द जाया, जागरत जोत रुशनाईआ। गोबिन्द पड़दा गोबिन्द लाहया, गोबिन्द वेखे चाईं चाईंआ। गोबिन्द बैठा गोबिन्द दर सीस झुकाया, अलख अलख इक्को नाम सुणाईआ। गोबिन्द त्रैगुण माया डेरा ढाहया, गोबिन्द पंज तत करे कुड़माईआ। गोबिन्द रंग महल्ल दए वखाया, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। गोबिन्द सूरा सरबँग नाद वजाया, ब्रह्म ब्रह्माद आप शनवाईआ। गोबिन्द लख चुरासी विचों बाहर कढ्ढाया, गोबिन्द लेखा लेखे आपणे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि गोबिन्द वेखे गोबिन्द पुत्त जिस दी सोहे सुहञ्जणी रुत्त, भिन्नड़ी रैण रुत्त महकाईआ। भिन्नड़ी
रैण कहे सुहेलड़ीए, उठ नेत्र खोल्ह विचार। भिन्नड़ी रैण कहे उठ इकेलड़ीए, चौथे युग खोल्ह इक किवाड़। भिन्नी रैनड़ीए उठ नार अलबेलड़ीए, हरि कन्त भगवन्त वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गोबिन्द सुत गोबिन्द जन्मे, जन्म मरन कर्म आप बणाईआ। गोबिन्द ब्रह्म गोबिन्द ब्रह्मे, पारब्रह्म गोबिन्द आप अख्वाईआ। गोबिन्द ओट गोबिन्द सरने, सरनगति गोबिन्द आप हो जाईआ। गोबिन्द अक्खर गोबिन्द पढ़ने, दूजा करे ना कोए पढ़ाईआ। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द रूप वड़ने, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। गोबिन्द महल्ल गोबिन्द सुत चढ़ने, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। गोबिन्द पिता पूत होए पुत्तर, भेव अभेद आप छुपाईआ। दुलारे वार करे सच शुकर, शुक्रिया इक्को वार जणाईआ। तेरी धारों औण उतर, दर तेरी सेव कमाईआ। जोती माता चुक्के कुच्छड़, अमृत सीर मुख चुआईआ। धुर दा प्रेम भगती देवे मिट्ठा टुक्कड़, तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। लहिणा देणा चुकाए कलयुग बुच्चढ़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि आपणा कर्म कमाईआ। गोबिन्द रेख गोबिन्द भेख, भविश गोबिन्द हथ्थ वड्याईआ। गोबिन्द नेत गोबिन्द खेत, रण भूमी गोबिन्द कार कमाईआ। गोबिन्द वेस गोबिन्द खेड, गोबिन्द दो जहानां करे पढ़ाईआ। गोबिन्द नर गोबिन्द नरेश, गोबिन्द हुक्म आप वरताईआ। गोबिन्द देवे गोबिन्द भेत, गोबिन्द पड़दा आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि रघुराईआ। गोबिन्द खेल अपर अपारा, जगत वारता कोए ना गाईआ। गुर अवतार बण लिखारा, कातब कलम कानी गए चलाईआ। राह तक्कदे गए परवरदिगारा, साचे टिल्ले ध्यान लगाईआ । दोए जोड़ करदे रहे निमस्कारा, श्री भगवान तेरी सरनाईआ। नेत्र राउँदे रहे ज़ारो ज़ारा, छहबर इक्को इक लगाईआ। जिस ने उपाया सुत दुलारा, सो गोबिन्द होए सहाईआ। कलयुग नईया पार किनारा, सईया साहिब दए समझाईआ। कूड़ा नाता छुटे संसारा, हरिजन साचा संग रखाईआ। अन्दर बाहर करे प्यारा, दूर दुराडा नेरन नेरा नज़री आईआ। कूड़ी क्रिया ना कोए अखाड़ा, वेसवा नाच ना कोए नचाईआ । ना कोई रूप वखाए विभचारा, विभचारी नज़र कोए ना पाईआ। धुर दा खेल करे करतारा, करनी करता आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सद वड्याई साचे बाल, बाल सखाई आप हो जाइंदा। नाम वजाए इक्को ताल, ताल तलवाड़ा नज़र कोए ना आइंदा। माणक मोती दए उछाल, घर सरोवर वेख वखाइंदा। साची सिख्या इक सिखाल, छोटे वढ्ढयां नाल मिलाइंदा। पुरख अकाल हो दयाल, दीनन आपणी दया कमाइंदा। साची सच सेवा जो जन रहे घाल, तिन्हां घाली घाल लेखे लाइंदा । गोबिन्द घर उपजे गोबिन्द लाल, गोबिन्द
लाल विच समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आप प्रगटाइंदा । धुर दा लेखा उग्घड़े अन्त, अन्तष्करन दए जणाईआ। सर्ब व्यापी इक्को मंत, गुर मन्त्र दए पढ़ाईआ। मिले वड्याई विच जीव जंत, जागरत जोत होए रुशनाईआ। कूड़ विछोड़ा चुक्के श्री भगवन्त, अट्ठे पहर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। देवे वड्याई सतिगुर अतीत, सच साची कार कमाइंदा। पूत सपूता बाला नढ्ढा सरजीत, जीत सर विचों प्रगटइन्दा । जिस विचों उपजे हस्त कीट, सो असल आपणी धार वखाइंदा। अगला पिछला खेल सदा अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाइंदा। हरिसंगत बण के हरि जू मीत, मतलब सब दा हल्ल कराइंदा। भिखारी हो के मंगे भीख, आपणी वस्त आपे झोली पाइंदा। दूर दुराडा चल आए नज़दीक, नाज़क कोमल सोहल मिज़ाज, सुहबत जन भगतां नाल मिल के पाइंदा। लेवण आया अन्त ख़राज, चार युग दा लहिणा वेख वखाइंदा। जिस दे गुरू अवतार होए मुहताज, सो मुतला सब नूं आप कराइंदा। आओ वेखो सच नवाब, बेनकाब फेरा पाइंदा। सीस हथ्थ सजदा दोवें करन आदाब, आदत पिछली आप बदलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच समाज इक समझाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन देवे धुर दा राज, दरगाह साची इक वखाइंदा।
८ भाद्रों २०२० बिक्रमी गुरबख्श सिँघ दे नवित्त हरि भगत दुआर जेठूवाल
गुर अवतार सारे आखण, पीर पैगम्बर सीस झुकाईआ। नाथ अनाथा बणया साथन, हरि साचा संग निभाईआ। चार वरन करे दासी दासन, साची सेव समझाईआ। लहिणा चुका पृथ्मी आकाशन, गगन मण्डल वेख वखाईआ। घर घर अन्दर पावे रासन, सुरती शब्दी गोपी काहन नचाईआ। जन्म जन्म दी पूरी करे आसन, हरिजन साचे वेख वखाईआ। जन्म कर्म दा तोड़े फासन, राए धर्म ना कोए सज़ाईआ । सच सरनाई गुरमुख लागण, गुर गुर दे बुझाईआ। लख चुरासी विचों वरोले माखण, नाम मधाणा इक्को पाईआ। धुर संदेसे सब नूं भाखण, भाख्या भाउ दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार सारे कहिण, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। पीर पैगम्बर वेखण नैण, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। पुरख अबिनाशी साचा सैण, सज्जण इक्को संग निभाईआ। हरिजन चुकाए देण लैण, नाम वस्त अमोलक झोली पाईआ। सच दुआरे साचे बहिण, दरगाह सच मिली वड्याईआ। कोई ना जाणे अक्ख ऐन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग रंगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे बोल, सच जैकार लगाईआ।
कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण सरगुण वसया कोल, भगत भगवन्त वेख वखाईआ। नाम निधाना नौजवाना सच वजाए ढोल, मृदंगा इक्को हथ्थ उठाईआ। धुर दरबारा हरि निरँकारा सच कवाड़ा देवे खोल्ह, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। अनरागी अनडिठ अनडिठड़े धाम पए बोल, साचा सोहला आप सुणाईआ। सच वस्त सद मेरे कोल, देवणहार गोसाईंआ। लख चुरासी विचों टोल, सन्त सुहेले मात जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार सारे दस्सण, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। भगत भगवान मिल मिल हस्सण, जगत यारी आप रखाईआ । ख़ुशीआं अन्दर उठ उठ नट्ठण, भज्जण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। गुर अवतार रहे सोच, सोच समझ समझ कोए ना पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल खेल करे ख़ामोश, अनभव आपणी धार चलाईआ। जिस दर्शन नूं रहे लोच, सो दरस देवे बेपरवाहीआ। साचा भोगण रिहा भोग, हरिजन साचा आप हंढ्ढाईआ। भगतां झल्ल ना सके विजोग, विचली गल्ल समझ किसे ना आईआ। जिस घर होवे धुर संजोग, सो घर घर विच रिहा छुपाईआ। ख़ुशीआं नाल गा के सच श्लोक, साचा ढोला लए प्रगटाईआ। हरि भगत दुआरा भगवन कोट, कंचन गढ़ इक्को नज़री आईआ। सो पुरख निरँजण सद प्रगटाए बिमल जोत, जोती जोत डगमगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन ध्यान, नेत्र इक्को वार उठाईआ । अबिनाशी करता हो मेहरवान, जन भगतां वेख वखाईआ। बुढ्ढे बाले वेख जवान, जोबन रत्ता सच्चा माहीआ। सच सच बणाए साचा काहन, साची सईयां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन विचार, हरि विचार विच किसे ना आईआ। ग़फ्लत दे दिन रहि गए चार, आलस निंद्रा दए मिटाईआ। मुफ़लस जीव ना होए ख्वार, सब दी ख्वारी दए गंवाईआ। उल्फ़त जाणे आपे निरँकार, मुश्कल मुश्कल हल्ल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म धुर दा एक, एकँकार जणाइंदा। सति दुआरे साची टेक, मस्तक टिक्का नाम लगाइंदा। जन भगतां करे साचा हेत, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखाइंदा। नज़री आए नेतन नेत, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजू हरि हरि धार वखाइंदा। हरिजू वखाए हरि की धार, नव नौ चार आप समझाईआ। बिन सद्दयां आवे मीत मुरार, घर साजण फेरा पाईआ। चतुर्भुज भेव न्यार, पर्दा गोझ ना कोए उठाईआ। साची सख़ीआँ मंगलचार, गीत गोबिन्द अलाईआ। लेखा जाणे धुर दरबार, धुर दी धार आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन संग सदा
समाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे सोच, इकट्ठे इक्को ध्यान लगाईआ। नेत्र खोल्ह वेखे चौदां लोक, चौदां लोकां नज़र कोए ना आईआ। पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड लए घोख, ढोला गीत ना कोए सुणाईआ। सचखण्ड दुआरे कोई ना माणे मौज, मौजूदा मेहरवान नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल कराए, करनहार करतारा। धुर दी धार आप बंधाए, साची करनी करे अपारा। नाम गुफ़तार आप सुणाए, शब्दी शब्द बोल जैकारा। हकीकत मजलस एका लाए, हक़ वेखे परवरदिगारा। सच तौफ़ीक इक ख़ुदाए, ख़ुदी करे ना कोए प्यारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुर दरबारा। धुर दरबार लेख अवल्ला, समझ कोए ना पाईआ। पारब्रह्म प्रभ इक इकल्ला, हुक्मी हुक्म वरताईआ। वेखणहारा जल थला, डूंग्घी भँवरी खोज खुजाईआ। सच सुनेहड़ा एका घल्ला, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र उठाए बेनज़ीर, तस्वीर रूप ना कोए वखाइंदा। कलयुग अन्तिम वेख अख़ीर, पुरख अकाल वेस वटाइंदा। शरअ शरीअत तोड़ ज़ंजीर, सच सुच आप समझाइंदा। पीर पैगम्बर जो कर के गए तहिरीर, सो तहिरीर ताअरीफ़ रूप वखाइंदा। राह दस्सदे गए शाह हकीर, हाकम इक्को इक अख्वाइंदा। कलयुग तोड़ शरअ ज़ंजीर, साख्यात आपणा हुक्म समझाइंदा। प्रगट हो वड पीरन पीर, पारब्रह्म प्रभ आपणा खेल कराइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच शमशीर हथ्थ उठाइंदा। सच शमशीर पकड़े हथ्थ, श्री भगवान वड्डी वड्याईआ। कलयुग अन्तिम देवे वथ, हरिजन साचे नाल मिलाईआ। अन्दर वड़ के खोल्हे अक्ख, आपणा भेव दए जणाईआ। हिरदे अन्तर जाए वस, प्रेम प्रीती बन्धन पाईआ। भगत दुआर इक इकट्ठ, एकँकार आप वखाईआ। हरिजन रख्या धीरज हठ, सच सुचम लभ्भे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म वरताईआ। साचा हुक्म सच सुणाउणा, गुर सतिगुर आप जणाईआ। हरिसंगत साचा माण रखाउणा, मन मनसा मोह मिटाईआ। सति धर्म दा रंग चढ़ाउणा, उतर कदे ना जाईआ। धर्म दुआरा इक वखाउणा, जिस घर वज्जे नाम वधाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव मेल मिलाउणा, घर मेला एका थाईंआ। अन्तिम लेखा सर्ब चुकाउणा, बचया कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए जणाईआ। साचा लेखा हरि जू संगत, सचखण्ड निवासी आप जणाइंदा। धुर दरगाही अगम्मी पंडत, विद्या बोध अगाध समझाइंदा। माणस जन्म ना होए खण्डत, खण्डा खड़ग आप चमकाइंदा। गुरमुख होए कदे ना मंगत, साची भिच्छया आप वरताइंदा। गढ़ तोड़ हउमें हंगत, निवण-सो-अक्खर इक रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
हरिजन साचे पार कराइंदा । हरिजन साचे करे पार, पार उतारा सके ना कोए जणाईआ। जगत प्यारा कर प्यार, प्रेमी प्रेमिका वेख वखाईआ। पुरख अकाल हो तैयार, त्रैगुण अतीता वेस वटाईआ। भगत भगवन्त लए उभार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिन्हां विसरया घर बार, जग दिसे वस्त पराईआ । सो गुरमुख सेवादार, साची सेव इक कमाईआ। जिस सेवा दा फल रहे जुग चार, चौकड़ बैठे सीस झुकाईआ। जिस दी पिछों सिफ्त करन अवतार, गुर गुर देण गवाहीआ। सो भगवन भगतां रिहा तार, भाग आपणा झोली पाईआ। दीआ इक होए उज्यार, जोत शमअ बुझ कदे ना जाईआ। कूड़ी क्रिया मेट अँध्यार, चांदना चन्द दए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतारां रिहा वखाईआ। गुर अवतार वेखो आ, आदम रिहा जणाईआ। करे खेल सहिज सुभा, हव्वा हवास ना कोए रखाईआ। नूर नुराना बेपरवाह, धुर दी धार आप प्रगटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गया हंढ्ढा, तेई अवतारां वेस वटाईआ। साचा दस्सदा रिहा राह, जुग जुग आपणा हुक्म सुणाईआ। कलयुग अन्त बण मलाह, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। साचे सन्त लए उठा, गुर मंत इक पढ़ाईआ। आत्म अन्तर बूझ दए बुझा, जगत बसन्तर दए गंवाईआ। साची सूझ देवे पा, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। मूर्ख मूढ़्हे धंदे ला, नाम भण्डारा इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल निराला, हरि करता आप कराईआ। जन भगतां देवे नाम सुखाला, सोहँ ढोला इक सुणाईआ। त्रैगुण माया तुटे जंजाला, पंज तत ना कोए लड़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। हुक्म वरते आप, प्रभ वड्डा वड वड्याईआ। सच दुआरे बणे साचा जाप, जप जाप दए उपजाईआ। दुरमति कलेवर धोवे पाप, मैल रहिण कोए ना पाईआ। जिन्हां पुरख अकाल वसया साथ, तिन्हां भय ना कोए वखाईआ। इक्को रख के बैठे आस, हरि मिले सच सरनाईआ। जन्म कर्म दी बुझे प्यास, पूरब लेखा पन्ध मुकाईआ। लहिणा चुके मस्तक माथ, रेखा दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराईआ। हरिजन साचा सेवादार, सेवक रूप वटाईआ। पुरख अकाल बणे मददगार, मुद्दत आपणी नाल प्रगटाईआ। उदम करे अपर अपार, ऊधो सेवा इक समझाईआ । साची सखीआं मंगलाचार, घर साचे नाम वज्जे वधाईआ। घर प्रीतम प्यारा करे सच प्यार, सेज सुहञ्जणी इक सुहाईआ। सो गुरमुख उधरे पार, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा लेखे पाईआ। हरिजन लेखा गुर का रंग, घर साचे आप रंगाइंदा। जुग चौकड़ी मंगे मंग, देवणहार दया कमाइंदा। जन भगत सेवा होए ना भंग, दर साचे जो कमाइंदा । दो जहान मिले
अनन्द, अनन्द इक्को नज़री आइंदा। पिछला भुल्ल जाए गाउणा छन्द, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल करके ख़ास, ख़ालस ख़ालसा लए बणाईआ। जिस दी गुर अवतार रख के गए आस, सो असल आपणा रूप प्रगटाईआ। घट घट वेखे सर्ब स्वास, पवण पवणां खोज खुजाईआ। लेख चुकाए पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर खोज खुजाईआ। जन भगत दुआरे पावे रास, स्वांगी आपणा स्वांग वटाईआ। गुरमुखां इक्को वार देवे शाबास, मेहर नज़र आप उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख साचे सन्त सुहेले, कर किरपा हरि ठाकर मेले, मिलणी जगदीश आप कराईआ। मिलणी जगदीश करे जग नित, नवित्त फेरा पाइंदा। गुरमुख गुर गुर कर कर हित, साची जोड़ी जोड़ जुड़ाइंदा। साचा कर्म देवे लिख, लिख्या लेख ना कोए मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि किरपा देवे आपणा दान, गुर बख्शश बख्शीश झोली पाइंदा।
९ भाद्रों २०२० बिक्रमी हरभजन सिँघ दे नवित्त हरि भगत दुआर जेठूवाल
लेखा जाणे हरि जू सगला, दो जहानां वेख वखाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी भेव जाणे आपणा अगला, रसना कह ना कोए समझाइंदा । कलयुग कूड़ कुड़यार चार कुण्ट होया पगला, धीरज धीर ना कोए वखाइंदा। वरन बरन होया कंगला, हरि का नाम दर नज़र किसे ना आइंदा। साध सन्त भौंदे जंगलां, काया जूह खोज ना कोए खुजाइंदा। घर नाद ना सुणया कोई मंगला, ढोलक छैणे सर्ब वजाइंदा । सच महल्ल ना सोहया बंगला, जगत गढ़ वड वड्याइंदा। निरगुण निरवैर लख चुरासी चुकावणहारा बदला, बदली तबदीली आप कराइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। कलयुग कूड़ा पागलपन, चारों कुण्ट रिहा वखाईआ। सृष्ट सबाई होई नेत्र अन्न्ह, निज नेत्र ना कोए खुल्हाईआ। पढ़ पढ़ सुण सुण कहिण धन्न धन्न, घर दर्शन दीदार कोए ना पाईआ। सरवण थक्के सुण सुण कन्न, कानी तीर ना कोए लगाईआ। नेत्र थक्के वेख वेख चन्न, घर निरगुण जोत चन्द ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा खिलाईआ। पागल हो के होया बवरा, बाहर भज्जे वाहो दाहीआ। हरि का खेल गहर गवरा, समझ ना सके कोई राईआ। खेले खेल अवर की अवरा, भेव अभेदा आप जणाईआ। माणस जन्म गुरमुख विरले सवरा, जिस सतिगुर मिल्या बेपरवाहीआ। लख चुरासी सड़ी दब्बी मढ़ी कबरा, कब्रिस्तान देण दुहाईआ। साचा
कारज किसे ना सवरा, सबर प्याला जाम ना कोए प्याईआ । गुरदर मन्दिर वजौंदे फिरदे तबला, तन रबाब ना कोए वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल सच्चा शहिनशाहीआ । शहिनशाह हरि वेखे खेल, कलयुग अन्तिम वेस वटाईआ। सुरत शब्द ना कोई मेल, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। घर आत्म परमात्म चढ़या ना कोए तेल, साचा सगन ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग पागल रिहा दौड़, चारों कुण्ट वाहो दाहीआ। लख चुरासी रीठा वेखे कौड़, अमृत रस ना कोए भराईआ। साध सन्त बैठे अन्ध घोर, निरगुण नूर चन्द ना कोए चमकाईआ। रसना जिह्वा कूक कूक मचावण शोर, शहिनशाह नज़र किसे ना आईआ। दूजे हथ्थ फड़ा के डोर, जगत गुडीआ रहे उडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताईआ। कलयुग पागल रिहा नट्ठ, चार कुण्ट वाहो दाहीआ । चार वरनां वेखे तुटा हठ, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश सति सरूप ना कोए समाईआ। फिर फिर वेखे तीर्थ तट अठसठ, सच सुच नज़र कोए ना आईआ। साध सन्त जीव जंत नाड़ बहत्तर उबले रत्त, रती रत ना कोए सुकाईआ। अन्तर आत्म मिले ना ब्रह्म मति, मन मति होए हल्काईआ । लग्गी अग्ग पंज तत्त, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। जगत मार्ग रहे दस्स, आपणा राह नज़र किसे ना आईआ। जगत समेलन कर इकट्ठ, उच्ची कूकण ढोला गाईआ। निज नेत्र नज़र ना आए पुरख समरथ, घर साचे दरस दिखाईआ। सिमरन पूजा पाठ जोग अभ्यास करदे तप, उच्चे टिल्ले पर्बत डूंग्घी कन्दर ध्यान लगाईआ। साचे मन्दिर साढे तिन्न हथ्थ अन्दर कोई ना लए लभ्भ, बाहर खोजे सर्ब लोकाईआ। सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा आत्म सेजा बैठा सज, सच सिँघासण सोभा पाईआ। शब्द अगम्म अनाद नादी वजाए नद, अनहद साची सेव लगाईआ । जगत दुआरा कराए पार हद्द, घर इक्को इक वखाईआ। साचा ढोला सोहला गाए राग छन्द, तूं मेरा मैं तेरा इक्को नाम ध्याईआ। लहिणा चुके बत्ती दन्द, रसना जिह्वा ना कोए वड्याईआ। घर परमेश्वर देवे परमानंद, निज आत्म करे रमाईआ। नाम भण्डारा खोल्ह गंढ्ढ, वस्त अमोलक घर वरताईआ। निरगुण जोत चाढ़्ह चन्द, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। सच महल्ले आपे लँघ, उच्च अटले वेख वखाईआ। सति सरूपी चाढ़्हे रंग, उतर कदे ना जाईआ। जन भगतां पूरी करे मंग, प्रभ दाता बेपरवाहीआ। माणस जन्म ना होए भंग, लख चुरासी लेख चुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराईआ। कलयुग पागल पावे रौला, रसना जिह्वा कूक सुणाईआ। कोई ना करे भार हौला, सिर गठड़ी पाप उठाईआ। परवरदिगार बेपरवाह नज़र ना आए मौला, मुश्कल हल्ल दए कराईआ। निउँ के तक्के पुरख अकाल दीन दयाल गोबिन्द नाल करके गया कौला, इकरार इक्को घर
जणाईआ। कलयुग अन्त निहकलंक श्री भगवन्त प्रगट होए उपर धौला, धरनी धरत धवल वेख वखाईआ। दो जहान नौजवान मर्द मर्दान शाह सुल्तान इक सुणाए बोला, लोअ पुरी आकाश ब्रह्मण्ड खण्ड दो जहान इक्को हुक्म वरताईआ। सति धर्म सच दुआर एकँकार इक्को खोल्हा, ख़ालक ख़लक मख़लूक दए समझाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त निरगुण सरगुण बणे तोला, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। धुरदरगाही बेपरवाही शब्द अगम्म लै के आए डोला, सन्त सुहेले गुरु गुर चेले साजण साचे विच बहाईआ। सचखण्ड दुआरा हरि करतारा एका एक खोल्हा, ताक बंद ना कोए वखाईआ। चरण प्रीती साची रीती नीतीवान जो घोली घोला, कीती घाल लेखे लाईआ। लहिणा चुक्कया कला सोल्ह, करे खेल साहिब अनमोला, अनगिणत आपणी धार चलाईआ। शब्द सरूपी बण विचोला, जन भगतां चुकाए पड़दा ओहला, घर घर विच मन्दिर दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। कलयुग पागल रिहा कूक, कुला खण्ड दए दुहाईआ। चार कुण्ट मेरी चुकी चूक, चकनाचूर मेरी लोकाईआ। अन्दरों थोथे होए वांग भूक, नाम सति नज़र कोए ना आईआ। बाहरों दिसे पंज तत भूत, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बैठा गंढ्ढ पवाईआ। अन्दर वड़ कोई ना वेखे आपणी कूट, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। कूड़ी क्रिया मारदे फिरदे झूठ, जूठ बैठे मुख लगाईआ। ना कोई ताणां पेटा दिसे सूत, सूत्रधारी आपणी कार रिहा कमाईआ। लख चुरासी विचों गुरमुख विरला उपजे पूत, जिस प्रभ आपणे चरण लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। कलयुग पागल आए नेड़े, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। नेत्र रो रो करे झेड़े, उच्ची कूके कूक कूक सुणाईआ। ख़ाली दिसण साधां डेरे, सन्त सति ना कोए समाईआ। गुरमुख विरले भगत तेरे, जिन्हां तेरी ओट तकाईआ। नाता जोड़ कहिन्दे मेरे तेरे, तेरा मेरा भेव कोए ना आईआ। कलयुग वेखे झूठे खेड़े, साचा मन्दिर ना कोए सुहाईआ। अन्तिम अन्त डुब्बण वाले बेड़े, शौह दरया पार ना कोए कराईआ। जीव जंत लख चुरासी कलयुग अन्तिम आए घेरे, चार दीवार सफ़ील कंध पार ना कोए कराईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात पए झगढ़े झेड़े, झंजट सके ना कोए मुकाईआ। भाईआं नालों भाई बखेड़े, पिता पूत दे पाए झेड़े, नार कन्त करे लड़ाईआ। नव नौं चार युग हरि करता वेंहदा रिहा करके जेरे, ज़ेर ज़बर जाबर आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। कलयुग पागल हो के फिरे हल्का, हालत आपणी रिहा जणाईआ। लेखा कोई ना जाणे कल का, हरि करता की खेल वरताईआ। नहीं विसाह घड़ी पल का, पलक पलक अन्दर पालक आपणी दया कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो रिहा घल्लदा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग हुक्म सुणाईआ। कलयुग अन्तिम खेल
करे वल छल दा, अछल छलधारी नज़र किसे ना आईआ। वसे निहचल धाम कदे ना हल दा, सचखण्ड साचा डेरा लाईआ। भेव खुल्हाए जल थल दा, महीअल वेखे बेपरवाहीआ । आपणी जोत जोत आपे रलदा, शब्दी शब्द नाद आप सुणाईआ। अगम्म खेल श्री भगवन दा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण खाणी बाणी कोई समझ ना सके राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आप जणाईआ। कलयुग पागल हो के रिहा कूक, इक्को नाअरा लाईआ। त्रैगुण माया रही फूक, पंज तत अग्नी लाईआ। कोई ना दिसे साचा भूप, जो सगला संग निभाईआ। वेख के आया चारे कूट, दहि दिशा पड़दा लाहीआ। घर घर वड़या जूठ झूठ, सच सुच नज़र किते ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, मेहरवान तेरी सरनाईआ। उठ पागल खोल्ह सुरत, पुरख अकाल रिहा जणाईआ। श्री भगवान मेल मिलाए तुरत, तेरा पड़दा दूई चुकाईआ। भगत दुआर वेख अकाल मूर्त, अक्ल कल प्रभ बेपरवाहीआ। जिस दा नाद अगम्म तूरत, तुरिया बैठे मुख शरमाईआ । तिस साहिब दी साची सूरत, सालस साबत हुक्म मनाईआ। आसा मनसा सब दी पूरत, ख़ाहिश कोए रहिण ना पाईआ। नाता तोड़े कूड़ो कूड़त, साची सिख्या करे पढ़ाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्हत, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलयुग पागल हो ना बण मूर्ख, क्यों बैठा मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लहिणा दए चुकाईआ। कलयुग पागल तेरा लहिणा चुक्के, चुक्के पीड़ पराईआ। अन्तिम पैंडा मात मुक्के, धरत धवल रहिण ना पाईआ। सतिजुग साचा सति सतिवादी उठे, उठ आपणा बल रखाईआ। जन भगतां कोलों जा के पुच्छे, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। कवण दुआरे सन्त सुहेले सुत्ते, कवण मन्दिर वज्जे वधाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुते, चेतन धार आप समझाईआ। हर घट अन्दर घर विच घर अगम्मी गुट्ठे, हरि सतिगुर वसे सहिज सुखदाईआ। हरिजन मिलाए जो जन्म जन्म दे रुट्ठे, कर्म कांड दए गंवाईआ। कलयुग वेख गुर अवतार पीर पैगम्बर प्रभ मिलण दे सारे भुक्खे, दोए जोड़ बैठे ध्यान लगाईआ । मूसा ईसा कोलों पुच्छे, ईसा मुहम्मद ध्यान लगाईआ। सदी चौधवीं कब पैंडा मुक्के, नाता तुट्टे ख़लक ख़ुदाईआ। परवरदिगार बेपरवाह सांझा यार इक्को उठे, सगला संग निभाईआ। कूड़ विकारा फड़ के कुट्ठे, नाम खण्डा इक चमकाईआ। शेर हो के सतिगुर बुक्के, भबक आपणा नाम लगाईआ। आपणे निशानिउँ कदे ना उके, तीर अणयाला इक चलाईआ। वेखणहारा टिल्ले उच्चे, पर्बत फोले थाउँ थाईंआ। जो बाहरों बण के बैठे सुच्चे, तिन्हां अन्तर मैल दए वखाईआ। सूरबीर हो के योद्धा पुच्छे, बल आपणा आप प्रगटाईआ। अन्तिम वेला नेड़े ढुके, बणया पांधी राहीआ। गुरमुख बूटे कदे ना सुक्के, सतिगुर पूरा अमृत सिंच हरे कराईआ। उजल करे मात मुखे,
मुख मुखड़ा सिफ्त सालाहीआ। भगत भगवान इक दूजे नूं आपे झुके, अन्दर बाहर इक्को रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, बख्शे सच सच्ची सरनाईआ। भगत भगवान इक दूजे दे वड़न अन्दर, अन्तर आपणा मेल मिलाईआ। साढे तिन्न हथ्थ सुहौण साचा मन्दिर, छप्पर छन्न ना कोए वड्याईआ। कर प्रकाश अन्धेरी कन्दर, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। मन मनुआ ना दौड़े बन्दर, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। कलयुग पागल उठ रख आस, आसावंद दया कमाइंदा । तेरी अन्त बुझाए प्यास, तृष्ना दु:ख मिटाइंदा। नाल रलाए तेरे साथ, लख चुरासी भार बंधाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर गया आख, कलयुग अन्त निहकलंक वेस वटाइंदा। मुर्शद मुरीद देंदे रहे भाख्या भाख, भविक्ख्त लिख्त भेव चुकाइंदा। निरगुण नूर सच रसूल पाक, पुनीत आपणी धार चलाइंदा। देवणहारा आबे हयात, हयाती सब दी आप बदलाइंदा। वेखणहारा कायनात, चौदां तबकां खोज खुजाइंदा। साची खोल्हे अगम्म लुग़ात, अलिफ़ ये पट्टी ना कोए पढ़ाइंदा। जुग चौकड़ी ना पाए वफ़ात, मकबरा नज़र कोए ना आइंदा। लेखा लिखे बिन कलम दवात, कातब कार ना कोए कमाइंदा। दो जहानां वड नवाब, नौबत आपणा नाम वजाइंदा। सच सुणाए इक रबाब, अहिबाब आपणा राग अलाइंदा। जन भगत जणाए आपणा मिज़ाज, बण संगी संग रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे इक्को दान, बण दाता आप वरताइंदा।