पुस्तकालयभाग १५

१० भाद्रों २०२० बिक्रमी ठाकर सिँघ दे नवित्त हरि भगत दुआर जेठूवाल

जोत अकालण हो हो ख़ुश, मुख घूँगट रही उठाईआ। लोकमात करे रुख़, ब्रह्मण्डां खण्डां पार कराईआ। भेव चुकाए अबिनाशी अचुत, सच संदेस सुणाईआ। उजल करां भगतां मुख, दुखड़ा दर्द मिटाईआ। साची गोदी लवां चुक्क, अंगन इक सुहाईआ। वैरागण हो के लवां पुच्छ, अन्तर आत्म वेख वखाईआ। जन्म जन्म दी मेटां भुक्ख, तृष्ना रोग गंवाईआ। डूंग्घे मन्दिर वड़ां लुक, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ । नव नौं चार सुखणा रही सुख, सचखण्ड बैठी ध्यान लगाईआ। कवण वेला पुरख अकाल दीन दयाल गोबिन्द वेखे सुत, सुत दुलारा गोबिन्द अंग लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म वरताईआ। जोत अकालण नैण शृंगार, नैनण नैण रही मटकाईआ । सच प्रीती साची धार, कज्जल रूप वटाईआ। पलक पलक लए उग्घाड़, अक्ख प्रतख रूप वटाईआ। दो जहानां वेखे वारो वार, पुरी

लोअ खोज खुजाईआ। दहि दिशा लए उग्घाड़, चार कुण्ट पड़दा लाहीआ। लख चुरासी खोल्ह कवाड़, घर घर आपणा फेरा पाईआ। कलयुग तेरी अन्तिम वार, बेअन्त दया कमाईआ। सन्त सुहेले साचे यार, गुरमुख वेखे थाउँ थाईंआ। प्रेम करे पहली वार, सच प्रीती आप लगाईआ। नेम करे एका धार, कीता कौल भुल्ल ना जाईआ। नाम बोले सच जैकार, धुर दा राग अलाईआ। महल्ल वखाए इक मनार, अटल करे रुशनाईआ । दीवा बाती इक उज्यार, तेल वत्ती ना कोए वखाईआ। साचा पति मिले अगम्म अपार, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। सती हो जावां बलिहार, सिदक सबूरी इक निभाईआ। रती रती देवां वार, रती रत रहिण ना पाईआ। नट्ठी नट्ठी आवां विच संसार, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। गुरमुख विरला लभ्भे यार, जो यारड़ा सत्थर रिहा हंढ्ढाईआ। इक्को मंगे दरस दीदार, पुरख अकाल नूर रुशनाईआ। दर दर घर घर जा के लवां भाल, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। इशारे नाल लवां उठाल, सैनत नाल समझाईआ। उठ वेख आपणी धर्मसाल, घर घर विच वज्जी वधाईआ। दर्शन कर दीन दयाल, दयानिध रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र आप उठाईआ। जोत अकालण गुंदे सीस, मींढी इक्को इक वखाईआ। साचा नाता हरि जगदीश, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस दे आदि जुगादि छत्र झुल्ले सीस, तख्त निवासी बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी जिस दा कलमा पढ़न हदीस, गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठण सीस झुकाईआ। जिस दा खेल बीस इकीस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप जणाईआ। जोत अकालण चुक नकाब, जलवा नूर दरसाईआ। परवरदिगार सच आदाब मुकामे हक़ शनवाईआ। सच महल्ला इक महिराब, महिबूब नज़री आईआ। देवणहारा साची दाद, दौलत इक्को घर वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा जलवा नूर रुशनाईआ। जलवा नूर रुशनाए एक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। दरगाह साची धाम सुहाए एक, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। कलमा नबी रसूल पढ़ाए एक, अक्खर वक्खर कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुच रिहा समझाईआ। जोत अकालण दस्से हाल, हरि का भेव खुल्हाईआ । निरगुण दीआ दीपक बाल, घर सच करां रुशनाईआ। आदि जुगादी खेल कमाल, दो जहान वखाईआ। सरगुण उपजावां साचे लाल, निरगुण मेला सहिज सुभाईआ। शब्द बणावां धुर दलाल, दर घर साचे मेल मिलाईआ। हुक्म सुणावां काल महाकाल, लख चुरासी डेरा ढाहीआ । सच वखावां सच्ची धर्मसाल, जिस दुआरे सेज सुहाईआ। नाम नगारा वजावां ताल, अनहद नादी राग अलाईआ। लख चुरासी विचों गुरमुख गुरसिख सज्जण भाल, दर साचे मेल मिलाईआ। अन्दर बाहर चलां नाल नाल, साचा संग आप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। जोत अकालण करे हासा, हस्त कीट वेख वखाईआ। धारे भेख पुरख अबिनाशा, अबिनाशी सार कोए ना पाईआ। वेखण आए जगत तमाशा, जोती जाता नूर रुशनाईआ। जन भगतां देवे इक भरवासा, सरन चरण कँवल सरनाईआ। गुरमुखां पूरी करे आसा, जगत तृष्ना मेट मिटाईआ। गुरसिखां देवे सच्चा साथा, सगला संग निभाईआ। आप होए नाथ अनाथा, दीन दयाल दीनन गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेपरवाही धार वखाईआ। जोत अकालण गौंदी गीत, सोहँ राग अलाईआ । कलयुग अन्तिम छड्ड मन्दिर मसीत, जन भगत दुआरे फेरा पाईआ। बदलां कूड़ कुड़यारी रीत, साचा मार्ग इक लगाईआ। मिले माण हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। हर घट अन्दर वसां चीत, घर घर डेरा लाईआ। गुरमुख विरला मिले मीत, मित्र प्यारा नज़री आईआ। मेल मिलावां साहिब अतीत, त्रैगुण डेरा ढाहीआ। जिस दे छत्र झुल्ले सीस, सो पुरख निरँजण इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी जिस दी मन्नदे रहे हदीस, सजदा सीस चरण झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। जोत अकालण पाए रौला, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। निरगुण नूर वेखो मौला, हर घट रिहा समाईआ। गोबिन्द नाल पूरा करे कौला, कीता इकरार भुल्ल ना जाईआ। जन भगतां भार करे हौला, कर्म कांड दी गठड़ी आपणे सीस उठाईआ। हरि भगत तेरा बाहू बल फरके डौला, तन अन्तर आत्मा लए अंगड़ाईआ। सच प्रीती घोल घोला, घोली घोल घोल घुमाईआ। सतिगुर चुक्के पड़दा उहला, दूई द्वैत मिटाईआ। सच सुणाए इक्को बोला, सोहँ राग अलाईआ। नाम तराज़ू तोले तोला, कंडा इक्को इक वखाईआ। धर्म दुआरा साचा खोल्हा, कूड़ी क्रिया हट्ट ना कोए विकाईआ। उतरे पार भाला भोला, जो चल आए सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। जोत अकालण कहे मैं सखी सहेली, साचा संग निभाईआ। जुग जुग फिरां इक इकेली, दो जहानां नस्सां वाहो दाहीआ। इक्को कूक सुणावां भगत प्यारा मेलीं, जिस मिलयां विछड़ कदे ना जाईआ। दो जहानां बणे बेली, गलवकड़ी इक रखाईआ। लै के जावां धाम नवेली, महल अटल सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोत अकालण बण मलंग, घर घर नाच वखाईआ। जन भगतां कोलों मंगे मंग, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। गुरमुख सज्जण मेरा देणा संग, सच प्रीत लगाईआ। सेज सुहौणी इक पलँघ, पावा चूल नज़र कोए आईआ। मैं बण वैरागण हो सुहागण वजावां रबाब तन्द, सारंग सारंगढ़ा सार कोए ना पाईआ। ख़ुशीआं अन्दर प्रेम प्रीती गावां छन्द, तूं मेरा मैं तेरा तेरा मेरा नाता इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा संग इक रखाईआ। जोत अकालण झोली

अड्ड, उच्ची कूक रही सुणाईआ। गुरमुख पिच्छा दे ना छड्ड, तेरे पिच्छे छड्डी सर्ब लोकाईआ। लख चुरासी नालों हो के अड्ड, मंगणी तेरे नाल कराईआ। सचखण्ड दुआरा तज आ के वेखी तेरी हद्द, काया अन्दर फेरा पाईआ। मेहर नज़र कर के दुआरे आपणे सद्द, मैं आवां चाईं चाईंआ। ख़ुश होवां कर के तेरा हज्ज, काया काअबा वेख वखाईआ। दर्शन करां रज्ज रज्ज, चार युग दी तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। जे कोई पुछे सब नूं ला देवां पज, आपणी समझ किसे ना पाईआ। बिन भगतां कोई ना सके लभ्भ, जंगल जूह फिरे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साची सेव कमाईआ। जोत अकालण दर निमाणी, खुलड़े केस रही वखाईआ। गुरमुख मिले सच्चा हाणी, घर साचे वज्जे वधाईआ। अमृत पीवां ठंडा पाणी, निझर झिरना मुख खुल्हाईआ। सोहँ पढ़ां साची बाणी, तूं मेरा मैं तेरा तेरा मेरा इक्को माहीआ। आ वेख मेरी निशानी, धुर दी कानी तीर लगाईआ। समझ सके ना कोए विद्वानी, पड़दा सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक रंगाईआ। जोत अकालण खोल्ह पड़दा, मुख नूर ज़हूर वखाईआ। जन भगत उधारे कलयुग सड़दा, अग्नी तत मिटाईआ। भेव खुल्हाए आपणे घर दा, घर घर विच मेल मिलाईआ। अशनान कराए साचे सर दा, सरोवर इक्को इक नुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। जोत अकालण रखे आस, इक्को आस तकाईआ। बिन भगत ना बुझे मेरी प्यास, तृष्ना नज़र कोए ना आईआ। दो जहानां कोई ना लभ्भे साथ, इक इकल्ली कम्म किसे ना आईआ। ख़ाली दिसण पतण घाट, तट किनारे देण दुहाईआ। कोझी कमली मुका ना सके वाट, पांधी पन्ध पार ना कोए कराईआ । कलयुग वेख अन्धेरी रात, नेत्र रोवण वाहो दाहीआ। बिन भगतां बणी नार कमज़ात, कुलखणी कम्म किसे ना आईआ। कवण वेला हरि सज्जण घर मेरे औण लै बरात, दूल्हा इक्को नाल मिलाईआ। रविदास चुमारा लै कलम दवात, लेखा लिखे थाउँ थाईंआ। लुकी छिपी रहे ना कोई बात, ज़ाहरा रूप करे कुड़माईआ। गुस्सा करे ना कोई माई बाप, प्रभ नेत्र वेख दर घर वरया बेपरवाहीआ। जिस दी सच सच्ची जमात, पट्टी इक्को नाम पढ़ाईआ। जिस दा मन्दिर सच्चा ख़ास, ख्वाहिश सब दी पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला दए मिलाईआ। जोत अकालण पाए वेल, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। साची सखी सच चढ़े तेल, सुहञ्जणी रुत्त वड्याईआ। दया करे प्रभ सज्जण सुहेल, अबिनाशी करता बेपरवाहीआ। जुग जन्म दे लए मेल, विछड़े आपणे नाल मिलाईआ। अचरज करे अगम्मी खेल, समझ सके कोई ना राईआ। वसणहारा धाम नवेल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा नाता दए जुड़ाईआ। जोत अकालण जुड़े नाता, घर साचे मेल मिलाईआ। वेखे खेल

पुरख बिधाता, ग़मी ख़ुशी ना कोए जणाईआ। निरगुण हो के देवे साथा, सरगुण अंग लगाईआ । दो जहान चलाए राथा, रथवाही इक्को नज़री आईआ। चार युग दी पूजा पाठा, मन्त्र शब्द करे पढ़ाईआ। दो जहानां खोल्ह ख़ुलासा, भेव अभेदा दए समझाईआ। अन्त कन्त भगवन्त पूरी करे आसा, निरासा नज़र कोए ना आईआ। जिस दा सुणदे सारे साका, सख्यात वेस वटाईआ । घर मन्दिर खोल्ह ताका, पढ़दा दूई दए चुकाईआ। अन्दर वड़ के करे बातां, बातन भेव दए समझाईआ। जन भगतां मेला एका घाटा, घाट पत्तण इक्को इक वखाईआ। अगली पिछली मुक्के वाटा, पांधी पन्ध ना कोए भवाईआ। सोहँ ढोला गाए गाथा, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ । जोत अकालण तेरा सोहे मस्तक माथा, टिक्का इक्को इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ । जोत अकालण होए मिलाप, जन भगत वज्जे वधाईआ। दो जहानां बणे साक, सज्जण इक्को रूप समाईआ। खेले खेल दीनां नाथ, दीनन लए उठाईआ । लहिणा चुक्के मस्तक माथ, पूरब झोली आप भराईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त बेअन्त जणाए पूजा पाठ, सोहँ सच नाम पढ़ाईआ। गुरमुख मिले इक जमात, चार वरन इक्को राग अलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। जोत अकालण आसा पुन्नी, हरि पूरन पुरख प्रभ पाया। ओढण मिल्या सिर ते चुन्नी, ढाकण-कू-पत बेपरवाहया। गावे गीत वड गुण गुणी, गोबिन्द ढोला राग अलाया। सच पुकार मेरी सुणी, बेपरवाह होए सहाया। गुरमुख मेले आपणी धुनी, धुन आत्मक राग अलाया। लख चुरासी विचों चुणी, चुण चुण एका रंग चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे जोड़ जुड़ाया। घर साचे जोड़ी गई जुड़, जोबन इक्को नूर वखाईआ। आत्म परमात्म पई लोड़, परमात्म आत्म मिले चाईं चाईंआ। रविदास चुमारा ढोवणहारा ढोर, पानहां गंढ्ढ वक्त लँघाईआ। तिस साहिब स्वामी गया बौहड़, बावर आपणे लेखे पाईआ। कलयुग सतिजुग दोवें मार्ग देवे तोर, लहिणा दोहां नाल रिहा चुकाईआ। वेख वखाए अन्ध घोर, लेखा जाणे चन्द नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेल मिलावा एका थाईंआ। मेल मिलावा एक थनंतर, धाम सुहञ्जणा आप सुहाइंदा। मिल मिल गाया साचा मन्त्र, मन्त्र सोहला ढोला सोहँ राग अलाइंदा । हर घट बिध जाणे अन्तर, अन्तर आत्म वेख वखाइंदा। कलयुग विच सतिजुग बणाए बणतर, गुरमुख साचे आप जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म जोत अकालण, अक्ल कल धारी आप जणाईआ। जन भगत दुआरे जाणा बण के मालण, प्रेम फूलण हार तन पहनाईआ। जा के फड़ना गुरमुखां दामन, पल्लू आपणे नाल गंढ्ढाईआ। मेटणी रैण अन्धेरी शामन, सतिजुग सच्चा चन्द रुशनाईआ। दरस करना आम्हणो साम्हण, सनमुख

दीदारा पाईआ। विचोला कोई ना बणे क्षत्री ब्राह्मण, पारब्रह्म ब्रह्म पड़दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे इक्को दान, साचा मेला विच जहान, जीवण जुगत जग दाता जागरत जोत दए समझाईआ।