पुस्तकालयभाग १५

११ भाद्रों २०२० बिक्रमी हरिसंगत दे नवित्त हरि भगत दुआर जेठूवाल

शाही कहे मेरे शहिनशाह, शाह पातशाह तेरी सरनाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी मंगां पनाह, चरण कँवल ध्यान लगाईआ। दोए जोड़ पवां सरना, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सद मनां तेरी रज़ा, तेरा हुक्म आपणे सीस टिकाईआ। रहमत कर सच ख़ुदा, ख़ुदी तकब्बर कोए रहिण ना पाईआ। तेरे प्रेम विच होई फ़िदा, आपणा आप मिटाईआ। आपणा आप दित्ता कटा, अंग अंग नालों जुदा कराईआ। तेरे मिलण दा चढ़या चा, तिक्खी करद छुरी चलाईआ। पुरज़ा पुरज़ा अंग कटा, आपणा आप मिटाईआ। पत डाली शाख़ दिती तजा, तज आपणा आप गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणी सच सरनाईआ। शाही कहे मेरे शहिनशाह, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। दर दरवेश मंगां राह, इक ध्यान लगाईआ। किरपा कर वड निगहबान मेहरवां, मेहर नज़र उठाईआ। साची सेवा लवां कमा, कमली कोझी आपणा आप भेंट चढ़ाईआ। तेरा सिफ्ती ढोला लवां गा, गा गा ख़ुशी मनाईआ। नाता लवां जुड़ा, जुग चौकड़ी सके ना कोए तुड़ाईआ। तेरा मेरा लेखा दो जहां, दोए दोए धार रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। सुण के हाल जगत शाही, कलम उठी कुरलाईआ। मेरा मैनूं मिले माही, प्रेम मेरे नाल बंधाईआ। मैं चल के देवां आप वधाई, सच सुनेहड़ा इक सुणाईआ। उठ वेख मेरे सच गोसाईं, दर तेरे अलख जगाईआ। बण के आई पांधी राही, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नैण उठाईआ। सच पुकार करे कलम, कलमा इक्को सुणाईआ। बेपरवाह मेरे बलम, वड तेरी वड्याईआ। निहकर्मी वेख मेरे कर्म, कर्म कांड ना कोए रखाईआ। तेरा मेरा इक्को धर्म, धर्म दुआरे गंढ्ढ पवाईआ। दूजा ना कोई दिसे भरम, भाण्डा भरम भंनाईआ। मैनूं आवे तैथों शरम, नेत्र नैण ना कोए उठाईआ। सद वसां तेरे हरम, महल्ल इक्को इक रुशनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे वड्याईआ। कलम कहे मैं तेरी दासी, दासन रूप वटाईआ। निरगुण रूप पुरख अबिनाशी, तेरी समझ कोए ना पाईआ। सचखण्ड दुआर सच धार जोत प्रकासी, प्रकाशवान बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। कलम कहे मैं मंगण आई, दर साचे सच सरनाईआ। तेरी मेरी ना होए जुदाई, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। निरगुण हो के कर कुड़माई, सरगुण लेखे लाईआ। तूं मेरा बण सच्चा माही, मैं तेरी नार रूप वटाईआ । बेशक मेरा मूल बूटा काही, तेरी जड़ तेरे नाल बंधाईआ। तेरे नाम दी वजावां वधाई, साचा ढोला राग समझाईआ। मेरे बिनां प्रभू तेरी ना कोई शनवाई, निशान नज़र कोए ना आईआ। मैं शहादत देवां तेरी गवाही, लिख लेखा आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। कलम तेरी सुण के बात, शाही आपणी लए अंगड़ाईआ। मेरे बिनां की करें खेल तमाश, तेरी चले ना कोए चतुराईआ। तेरा ख़ाली पिंजर दिसे सास, रूप नज़र कोए ना आईआ। मैं सच सुनेहड़ा देवां आख, इक्को वार जणाईआ । जिन्ना चिर तेरा मेरा जुड़े ना नात, पुरख बिधाता अंग ना कोए लगाईआ। सुण के हाल लागों उठी मिट्टी दवात, माटी काची रही कुरलाईआ । मेरे बिनां ना किसे नजात, बन्धन सके ना कोए पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। श्री भगवान सुण के बात, हरि बातन भेव जणाइंदा। कलम उठ मार झात, हरि कालम वंड वंडाइंदा। शाही लेखा वेख सफ़ात, सफ़ा हस्ती रूप ना कोए जणाइंदा। भेव खुल्हाए जगत दवात, दुआरा आपणा आप समझाइंदा। तिन्नां पुच्छणहारा वात, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। नेत्र खोल्ह वखाए मार झात, पड़दा आपणा आप चुकाइंदा। शब्द गुरदेव देवणहारा दात, वस्त अमोलक सच वरताइंदा। निरगुण बन्न्हे सरगुण नात, नाता इक्को वार जुड़ाइंदा। धुर दी धार वखाए खात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप जणाइंदा। साची कार शब्दी तूर, हरि तुरत आप जणाईआ। उठे सुत योद्धा सूर, बल आपणा आप प्रगटाईआ। मेरा खेल होणा ज़रूर, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सर्ब कलां बण भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। चार खाणी जिस भरया पूर, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज बेड़ा रिहा चलाईआ । कलम ना होणा मजबूर, दु:ख दर्द रहिण कोए ना पाईआ। शाही शहिनशाह वेख हज़ूर, हरि जू दए समझाईआ। दवात कहे मेरा पैंडा नेड़े दूर, दो जहानां गंढ्ढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। शब्द सुत कहे सुण कलम कानी, कायनात हरि जणाइंदा। शाही शहिनशाह खेल करे महानी, शास्त्र सिमरत वेद पुराणी सिफ्ती सिफ्त वड्याइंदा। दवात कहे मैं वड विद्वानी, घर भण्डारा इक भराइंदा। तेरी धार अगम्म नूरानी, धुन नज़र किसे ना आइंदा। बिन सरगुण तेरी बणे ना कोए निशानी, तेरा नाउँ कोए ना गाइंदा। किरपा कर शाह सुल्तानी, शहिनशाह तेरा हुक्म इक्को भाइंदा। कलम कहे मैं लेखा लिखां महानी, शाही कहे मैं आपणा रंग वखाइंदा।

दवात कहे मेरा दर परवानी, परवाना सब दे हथ्थ फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप चलाइंदा। कलम कहे मेरे भगवान, मैं देवां सच सुणाईआ। मेरे बिनां ना तेरा कोई निशान, तेरा नाउँ ना कोए समझाईआ । तेरी सिफ्त ना कोई जाणे जीव जहान, ढोला राग ना कोए अलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर तेरी सेव कमाईआ। शाही कहे मेरा शान, निरगुण सरगुण दयां समझाईआ। श्री भगवान तेरा ब्यान, लेखा लिख लिख दयां वखाईआ । ना कोई मेटे मेट मिटान, हरफ़ हरूफ़ ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साची सेव कमाईआ। दवात कहे मेरी खेल निराली, जगत शाही रही समझाईआ। मेरे बिनां तेरा कोई ना बणे पाली, तेरी धार ना कोए वखाईआ । कलम विचारी रहे बेहाली, हाल बेहाल सके ना कोए लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा दए लगाईआ । सुण कलम हरि करतार, आदि आदि जणाईआ। शाही नाल तेरा प्यार, शाह पातशाह जोड़ जुड़ाईआ। दवात तेरी चार दीवार, चार कुण्ट वखाईआ। तेरा मुख देवे उग्घाड़, आप आपणा ध्यान लगाईआ। तेरे अन्तर उलटा रुख़ देवे वाड़, कलम आपणा मुख छुपाईआ। दोहां मिल के खेल होए अपार, शाही आपणा रंग चढ़ाईआ। सतिगुर खिच के ल्याए बाहर, आप आपणा हुक्म वरताईआ। साची सिफ्त नाम भण्डार, सेवा इक्को इक लगाईआ। लेखा लिखणा वेद चार, शास्त्र सिमरत नाल रलाईआ। गीता ज्ञान दे आधार, अञ्जील कुरान करी कुड़माईआ। खाणी बाणी कर प्यार, साची सिख्या इक समझाईआ। हरि का शब्द धुर जैकार, ढोला इक सुणाईआ। कलम शाही मिल मिल करे प्यार, दवात द्वैत ना कोए जणाईआ। लेखा लिखण विच संसार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। कलम कहे मेरे भगवन्त, दर तेरे सीस झुकाईआ। शाही कहे मेरे साजण कन्त, दोए जोड़ लागां पाईंआ। दवात कहे तेरी महिमां अगणत, सिफ्ती सिफ्त तेरी वड्याईआ। दर तेरे ते मंगण मंगत, बैठे झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। तिन्ने बोलण एका वार, दर साचे कूक सुणाईआ। तेरा सिफ्ती लेखा लिखीए सदा जुग चार, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। तेरा नाम ढोला गाईए वार, वारतालाप इक जणाईआ। तेरे मन्दिर अन्दर बहि बहि करीए प्यार, प्रेम प्रीती इक्को नज़री आईआ। तेरा शब्द स्वामी बोल जैकार, जै जैकार दो जहान शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साचा संग इक वखाईआ। साचा संग प्रभ इक वखाउणा, दर तेरे इक अरज़ोईआ। साचे भगतां मेल मिलाउणा, जो तेरा ढोला रहे गाईआ। दूजा कोई नज़र ना आउणा, अंगीकार

ना कोए अख्वाईआ। धुर दा लेख इक लिखाउणा, दूजी अवर ना कोए लिखाईआ । बिन तेरे तेरा भेव ना किसे खुलाउणा, अन्त कहिण कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। तेरे दर मंगीए टेक, सरन मिले सरनाईआ। तेरी सिफ्त दा अगम्मी लेख, लिख लिख जगत जीव समझाईआ। तेरा मेला तेरे देस, तेरे नगर खेड़े वज्जे इक वधाईआ। तेरा प्रेम प्रीतम रहे हमेश, परम पुरख टुट्ट ना जाईआ। सदा सदा नित नवित्त तेरे भेख दा लिखदे रहीए लेख, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सालाहीआ। मनमुख कोई ना लए वेख, गुरमुख सदा संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जन भगतां आपणा हुक्म वरताईआ। श्री भगवान सच सुणाउँदा ए। धुर दा भेव आप खुलाउँदा ए। कलम इक्को हुक्म वरताउँदा ए। शाही तेरे नाल मिलाउँदा ए। दवात किला कोट बणाउँदा ए। सच प्रेम दा इक्को प्यार, अमृत जल बरसाउँदा ए। तिन्नां मेला इक्को धार, रंग साचा इक रंगाउँदा ए। सेवा ला गुरू अवतार, धुर दा हुक्म इक सुणाउँदा ए। हथ्थ नाल हथ्थ करे प्यार, फड़ बांहों लेख लिखाउँदा ए। जुग चौकड़ी वारो वार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढ्ढाउँदा ए। पीर पैगम्बर बरख़ुरदार, साचा हुक्म आप समझाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची करनी आप कमाउँदा ए। साची करनी आप कमावेगा। प्रभ जुग चौकड़ी तुहाढ्ढी सेवा वेख वखावेगा। धुर दा लेखा लिख्या ना कोई मिटावेगा। लख चुरासी जीव जंत सिफ्ती ढोला सारे गावेगा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण रूप धरावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेख इक समझावेगा। साचा लेख प्रभू जणाएगा। जुग चौकड़ी पन्ध मुकाएगा। कलयुग अन्तिम वेख वखाएगा। निरगुण हो के फेरा पाएगा। सरगुण आपणा मेल मिलाएगा। भगत भगवान साचे चुण, माणस मानुख जन्म दवाएगा। आपे जाणे सच गुण, अवगुण कूड़े बाहर कढ्ढाएगा। लख चुरासी छाण पुण, गुरमुख विरले निर्मल रूप वटाएगा। धुर दी धार पुकार सुण, लेखा तिन्नां इक समझाएगा। लहिणा देणा चुकाए रिख मुन, मुनी मुनीशर पड़दा लाहेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां तेरा नाता इक जुड़ाएगा। जन भगतां नाता आप जुड़ावेगा। पुरख बिधाता वेख वखावेगा। कलयुग अन्तिम वेस वटावेगा। श्री भगवन्त खेल खलावेगा। गुरमुख साचे सन्त आप जगावेगा । रविदास चुमारा सेवा लावेगा। गुरदास निउँ निउँ सीस झुकावेगा। दोहां विचोला बण के खेल रचावेगा। कलम तेरी कातब बण के वंड वंडावेगा। शाही तेरे मुख तों लाह छाही, शहिनशाह नवां रंग वखावेगा। दवात तेरी काची माटी कूड़ा भाण्डा भन्न के कर तबाही, साचा बरतन इक प्रगटावेगा। वेखण आवे सच्चा माही, बेपरवाह फेरा पावेगा। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा मूल चुकावेगा। सब दा लहिणा मूल चुकाएगा। निरगुण हो के वेख वखाएगा। सरगुण पड़दा आप उठाएगा। गुरमुख बरदा आप बणाएगा । घर घर दा भेव आप चुकाएगा। डरदा डरदा जन भगतां सेव कमाएगा। कलम शाही दवात तेरे ब्यान तों जो रिहा अड़दा, तिस अन्तिम मेट मिटाएगा। बिन लेखा लिख्यों आपे फड़दा, आपणा हुक्म आप चलाएगा। दो जहानां उच्ची मंज़ल आपे चढ़दा, बुज़दिल रूप ना कोए वटाएगा। लख चुरासी विचों सन्त सुहेले आपे खड़दा, मार्ग इक्को इक वखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तिन्नां इक्को राह वखाएगा। तिन्नां राह वखाए एक, एकँकार दया कमाईआ। आत्म परमात्म बख्शे साची टेक, शब्दी सुरती जोड़ जुड़ाईआ। चार युग दा पूरा करे लेख, पिछला लेखा लेखे पाईआ। निरगुण हो के धारे भेख, सरगुण देवे माण वड्याईआ। वसणहारा नेतन नेत, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, साचे भगतां जोड़ जुड़ाईआ। साचे भगतां जोड़ जुड़ना, जोड़ी जगदीश बणाइंदा। ख़ाली हथ्थ किसे ना मुड़ना, सच भण्डारा आप वरताइंदा। कूड़ी क्रिया बंद करे फ़ुरना, फुरो मन्त्र नाम सच इक्को इक समझाइंदा। झूठे वहण किसे ना रुढ़ना, डुबदे पाथर पार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा लेखे लाइंदा। लेखा लग्गे कलम शाही दवात, त्रैगुण माया डेरा ढाहीआ। तिन्नां मेला इक जमात, एका घर ख़ुशी वखाईआ । सच स्वामी लिख लिख गाथ, सदा देवणहार वड्याईआ। पुरख अकाल रखो आस, निज नेत्र ध्यान लगाईआ। दयावान जोत करे प्रकाश, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। दर आयां लेखे लाए सास ग्रास, लेखा लेखे नाल मिलाईआ। उठ सवाणी कलम दवात, शाही इक्को हुक्म वरताईआ । पहलों भगतां वेख मार झात, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। चार वरन बणे इक जमात, दूई द्वैत ना कोए रखाईआ। प्रभ मिलण दी रखण ख्वाहिश, दूजी आस ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां सेवा तेरी लाईआ । मैं जन भगतां राग अलावांगी। दासी बण के सेव कमावांगी। राखी कर के पार लँघावांगी। साखी बण के जगत सुणावांगी। बाणी बण के हुक्म पुचावांगी। नाती बण के जोड़ जुड़ावांगी। साथी बण के तोड़ निभावांगी। आखी मन्न के सीस निवावांगी। हासी कर कर गुरमुख ख़ुशीआं नाल हसावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे भगतां राग अलावांगी। साचे भगतां लेख लिखावांगी । तेरे नाम नाल मिलावांगी। हड्ड मास नाड़ी चाम प्रेम रंग इक चढ़ावांगी। नाता तोड़ लोभ मोह हँकार, क्रोध काम मेट मिटावांगी। गुरमुख कोई ना करे आराम, हरफ़ इक्को इक समझावांगी। दर दरवेश बण ग़ुलाम, घर घर

अलख जगावांगी। साचा मेला श्री भगवान, दूजा नाता तोड़ तुड़ावांगी। कलयुग अन्तिम लिख के इक्को ज्ञान, चौदां विद्या पन्ध मुकावांगी। तूं मेरा मैं तेरे दर होई परवान, घर इक्को इक वखावांगी । साचा झुलदा रहे निशान, निशाना इक्को इक चढ़ावांगी। लोकमात गुरमुख बण के आए महमान, तिन्हां दा सिफ्ती राग अलावांगी। जिस वेले मुड़ के घर नूं जाण, कर कर सेवा लिख लिख लेखा अगला धाम साफ़ करावांगी। चार युग मैं बणी रही नादान, अन्तिम आपणी अक्ख खुल्हावांगी। जिन्हां मैनूं कीता परवान, तिन्हां परवाना लिख के हथ्थ फड़ावांगी। आदि जुगादि किसे ना मिल्या विष्नूं भगवान, जुग विछड़यां काग़ज़ उते फड़ मिलावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे भगतां संग निभावांगी। मेरे भगत सच्चे जन आउणगे। लोकमात फेरा पाउणगे। इक्को मेरा नाँ ध्याउणगे। दूजी ओट ना कोई रखाउणगे। आत्म सेजा साची सौणगे। उठदे ढोला इक्को गाउणगे। जगत विचोला ना कोई बणाउणगे। कूड़े नेत्र मात शरमाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचे सोभा पाउणगे। घर साचे गुरमुख सोभा पाउणगे। धुर दा हुक्म इक सुणाउणगे। कलम शाही लेख बणाउणगे। धरनी धरत धवल वडयाउणगे। कागद आपणा रंग चढ़ाउणगे। दो जहानां बैठ समझाउणगे। श्री भगवाना संग रखाउणगे। साचा गाना हथ्थ बन्हाउणगे। सगन इक्को वार मनाउणगे। धुर दा नाता जोड़ जुड़ाउणगे। पुरख बिधाता कन्त हंढ्ढाउणगे। कूड़ी सेजा कदी ना सौणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर इक्को इक सुहाउणगे। घर साचा सच सुहावणगे। पुरख अकाल इक मनावणगे। इष्ट देव इक बणावणगे। महल अटल इक रुशनावणगे। सच ध्यान इक लगावणगे। बण बलवान वेस वटावणगे। फड़ निशान जगत झुलावणगे। हो नौजवान, नौबत नाम वजावणगे। श्री भगवान उते हो मेहरवान, भगत आपणा एहसान सिर चढ़ावणगे। तेरा बणौण आए निशान, निशाना तेरा नाउँ वखावणगे। सेवा करन बण अञ्याण, आपणा माण मिटावणगे। इक्को मंगण दान, दोए जोड़ वास्ता पावणगे। जिस घर वसे आप भगवान, ओसे घर वस के तेरे तेरे नाल जोड़ जुड़ावणगे। आपणा आप भेंट कर हस्स हस्स के, हस्ती सर्ब गंवावणगे। तेरी छत्र छाया हेठ वस के, शत्रू कूड़े जगत मिटावणगे। प्रेम प्रीती अन्दर फस के, पल्लू इक्को वार गंढ्ढावणगे। रविदास चुमारा लेख जाए लिख के, लेखा लेखे तेरे अन्त लगावणगे। धुर दी धार धुरों आए सिख के, अन्तिम तेरे कोल सुणावणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर तेरे आपणा घर बणावणगे।

१२ भाद्रों २०२० बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल
लंगर दी सेवा समाप्त होण समें दया कीती

धुर दा हुक्म धुर फ़रमान, धुर दी धार विचों प्रगटाईआ। धुर दा खेल श्री भगवान, धुरदरगाही आप कराईआ। धुर दा दाता वड मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। धुर दा खेल करे भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। धुर दा मेला विच जहान, दो जहानां वाली आप कराईआ। धुर दा संदेसा शाह सुल्तान, राज भूप आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी कार आप कमाईआ। धुर दी कार धुर दरबार, हरि करता आप कराईआ। करे खेल अपर अपार, अगम्म अगोचर वड वड्याईआ। करे कराए करनेहार, हरि करता कार कमाईआ। निरगुण सरगुण कर प्यार, साचा संग रखाईआ। जुग चौकड़ी दे आधार, गुर अवतार हुक्म मनाईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग उतरे पार, चौथी कुण्ट वंड वंडाईआ। नव नौ रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नीर वहाईआ। ग़रीब निमाणे करन पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। भुख्यां भुक्ख ना उतरे विच संसार, दुखियां दु:ख ना कोए गंवाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मिले ना कन्त भतार, सुंञीं सेज ना कोए सुहाईआ। सच कटार सके ना कोई उठाल, त्रै त्रै डेरा देवे ढाहीआ। जो दीसे सो होया कंगाल, साची वस्त हथ्थ ना कोए रखाईआ। सरगुण निरगुण अग्गे करदे गए स्वाल, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। किरपा कर श्री भगवान, प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ। एका बख्श अगम्मी दान, दितयां तोट रहे ना राईआ। बण बालक बाल नादान, सेवक सेवा गए कमाईआ। सृष्ट सबाई दे ज्ञान, जीव जंत सर्ब समझाईआ। कलयुग अन्तिम करो ध्यान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म वरताईआ। साचा हुक्म श्री भगवन्त, सो साहिब आप वरताईआ। वेख्या खेल जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी बेपरवाहीआ। गुर अवतार लेखा मणीआ मंत, अन्तर मन्त्र गए जणाईआ। इक्को आस नर हरि कन्त, बेपरवाह गए तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वरताईआ । साचा खेल करता हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सच दुआरा खोल्ह दर, दर दरवाज़ा इक समझाईआ। निरगुण सरगुण लाए जड़्ह, सरगुण निरगुण वेखे चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल वखाईआ। साची खेल रिहा वखाल, प्रभ वड्डा वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर उपजाए नन्ने बाल, बालक आपणी कारे लाईआ। साची सिख्या जगत सिखाल, जुग चौकड़ी करी पढ़ाईआ। विष्न भण्डारा देंदा रिहा नाल, ब्रह्मा ब्रह्म रूप समाईआ। शंकर घालदा रिहा घाल, हथ्थ त्रिशूल उठाईआ। संग मंगदा रिहा काल महाकाल, महाबली ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। देवे वड्याई एकँकार, अक्ल कल आपणी खेल खिलाईआ। नव नौं चार वेख संसार, वड संसारी भेव चुकाईआ। कागद कलम लिख लिख गए सदा जुग चार, लेखा सब दा फोल फोलाईआ। गुर अवतार कर कर गए पुकार, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाईआ। पीर पैगम्बर नाता रखदे गए सांझे यार, साची यारी इक वखाईआ। तोबा तोबा करदे गए अन्तिम वार, होका हू हू नाम लगाईआ। तू ही तू ही परवरदिगार, तेरी तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे सच सरनाईआ। सच सरना दो जहान, आदि जुगादी इक रखाइंदा। सति भण्डारा श्री भगवान, थिर दरबारा आप वरताइंदा। करे कराए करनेहार, करता पुरख बेपरवाह आपणी धार समझाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। जुग चौकड़ी देंदा रिहा भण्डार, विष्नूं सेवा सच लगाईआ। घर घर देंदा रिहा आधार, दर दर फेरा पाईआ। जिस खाध्यां घर उपजे हँकार, काम क्रोध लोभ आपणी गंढ्ढ पवाईआ। कूड़ी क्रिया करे प्यार, आसा तृष्ना जोड़ जुड़ाईआ। साचा मन्त्र ना कोए जैकार, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। बंक दिसे ना कोट दुआर, मंत मिले ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। जुग चौकड़ी गए लँघ, वारता आपणी आप लिखाईआ। वस्त अमोलक गए मंग, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। किरपा कर सूरे सरबँग, बेपरवाह तेरी सरनाईआ। घर साचे दे अनन्द, अनन्द आत्म इक वखाईआ। जगत तृष्ना पा ठंड, तपश कोए रहिण ना पाईआ। करवट बदल मोड़ कंड, सनमुख आपणा रूप वखाईआ । बंदीख़ाना तोड़ बंद, बंदगी इक्को इक समझाईआ। निरगुण नूर चाढ़्ह चन्द, सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आसा सब दी पूर वखाईआ। सब दी आसा पूर हरि, दर तेरे अलख जगाईआ। इक्को वार दे वर, वड वड्डी तेरी वड्याईआ । सच भण्डारा दे भर, भरपूर रहे सर्ब ठाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। सच भण्डार दे भगवान, दर इक्को आस रखाईआ। जीव जंत मिले पकवान, पक्की तेरे नाल पकाईआ। तृष्ना भुक्ख सर्ब मिट जाण, दु:ख दर्द रहे ना राईआ। साचा घर मिले मकान, मन्दिर इक्को नज़री आईआ। जिस घर वसें श्री भगवान, सच सिँघासण सोभा पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरे दरबान, दूर दुराडे बैठण सीस झुकाईआ। रल के ढोला तेरा गाण, मिल के गीत गोबिन्द अलाईआ। बण भिखारी मंगण दान, दाता तेरी बेपरवाहीआ । साचा वेला वक्त सुजान, रुत्त सुहञ्जणी सोभा पाईआ। बाढी बण श्री भगवान, बिन तेरे कारज रास कोई ना आईआ। सरगुण हो के कुल तार इक तरखाण, तिक्खी आपणी धार रखाईआ। जिन्हां विचों पंच कर परवान, पंचम आपणा जोड़ जुड़ाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। सच तेरी सरना स्वामी, तेरे हथ्थ प्रभू वड्याईआ। आदि जुगादी अन्तरजामी, बेअन्त तेरी बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी तेरी सुणदे रहे बाणी, गुर अवतार ढोला राग अलाईआ। कहिन्दे रहे अकथ कहाणी, गा गा शुकर मनाईआ। तेरी दस्सदे गए निशानी, सच निशाना तीर चलाईआ। कल प्रगट होवे सूरबीर सुल्तानी, जोती जोत जोत रुशनाईआ। करे खेल दो जहानी, पुरी लोअ वेख वखाईआ। धुर दा ल्याए ठंडा पाणी, अमृत चरण कँवल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराईआ। साची खेल करे करतार, हरि करनहार अख्वाइंदा। विष्नूं रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। ख़ाली दिसे मेरा भण्डार, साचा हट्ट ना कोए चलाइंदा। तेरे अग्गे मेरी निमस्कार, दोए जोड़ वास्ता पाइंदा। कर किरपा मेरे निरँकार, हउँ बालक भुल्ल बख्शाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दी धार आप समझाइंदा। धुर दी धार बिन मस्तक लेख, बिन कलम शाही बिन अक्खर बणत बणाईआ। पारब्रह्म प्रभ अवल्लड़ा भेख, जोती नूर ज़हूर रुशनाईआ। निरगुण हो के खेले खेड, सरगुण सच दए समझाईआ। पुरख अकाल हो के दस्से भेत, दीन दयाल पड़दा लाहीआ। कलयुग अन्तिम करे हेत, हितकारी वड वड्याईआ । सन्त सुहेले साचे पेख, भगत भगवान ख़ुशी मनाईआ। सच दुआरे लाए मेख, भगत दुआर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताईआ। उठ विष्नूं कर ध्यान, हरि ठोकर नाल जगाइंदा। श्री भगवान देवणहारा दान, अनमुलड़ी दात आप वरताइंदा। कलयुग अन्त हो प्रधान, नाम प्रधानगी आप कमाइंदा। चार वरनां दे ज्ञान, गुरमुख विरले आप उठाइंदा। मेहरवान मेले आण, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाइंदा। गुर अवतार करन पहचान, हौली हौली सब दा पड़दा लाहइंदा। सारे इकट्ठे करे आण, पिछला लेखा आप चुकाइंदा। धारा बदले विच जहान, सतारा इक्को इक चमकाइंदा। साचा पक्के दर पकवान, सो साहिब आप समझाइंदा। साध सन्त जिस दुआरे दा करदे रहे ध्यान, सो दुआरा आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वखाइंदा । साची खेल दस्से प्रभ आप, आपणा भेव चुकाईआ। जुग चौकड़ी जिस दा करदे रहे पाठ, अन्दर बाहर ध्यान लगाईआ। गुर अवतार जिस दी रखदे गए आस, धुर निशाना सच जणाईआ। पुरख अकाल जिस मन्दिर वसे ख़ास, सो ख़ालस रूप वटाईआ। निरगुण जोत होवे प्रकाश, दीवा बाती ना कोए रखाईआ। दूजा कोई ना दिसे साथ, संगी इक्को बेपरवाहीआ। होए सहाई अनाथां नाथ, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ । गुर अवतार जो गए आख, आख़र सब दी आसा पूर कराईआ। पीर पैगम्बर जो गए भाख, भाख्या सब दी लेखे लाईआ।

सच दुआरा खोल्हे ताक, दो जहानां राह चलाईआ। लेखा कर भविक्ख्त वाक, पूरब लहिणा झोली पाईआ। अगला लेखा लिखे हरि जू साची कलम दवात, शाही काग़ज़ जोड़ जुड़ाईआ। रविदास चुमारे तेरी कोई ना लभ्भे ज़ात, तेरा वरन ना कोए वंडाईआ। पारब्रह्म तेरा सज्जण साक, श्री भगवान मीत नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म वरताईआ। साचा हुक्म सच्ची सरकार, हरि साचा सच जणाइंदा । धरती वंडे आई वंड किरसाण, किसान जट्ट इक वखाइंदा। घाड़त घड़े बण तरखाण, तिक्खी धार वेख वखाइंदा। तीजा चम्यार रलया आण, सीस भार इक उठाइंदा। तिन्नां लोकां देवे ज्ञान, सच श्लोका इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। जट्ट नाल मिल्या चम्यार, जोड़ी इक्को वार बणाईआ। तीजा उठया वड तरखाण, हथ्थ कुहाढ़ा रिहा चमकाईआ। सारे मिल के खोलीए इक दुकान, सच दुआरा मात प्रगटाईआ। चम्यार कहे मैं नीहां पुटूं आण, तिक्खी कलम मुख चलाईआ। जट्ट कहे मैं भूमी देवां दान, आपणा आप भेंट चढ़ाईआ। तरखाण कहे मैं बणावां सच मकान, जिस दी समझ किसे ना आईआ। जगत झरोखे कोई ना सके पहचान, अन्तर बाहरी नज़र किसे ना आईआ। वीह सौ दस बिक्रमी जड़ रखी आण, वीह सौ यारां इक इक नाल गंढ्ढ पवाईआ। वीह सौ बारां हो मेहरवान, साची दात दिती वरताईआ। सारी संगत कर परवान, हुक्म इक्को इक सुणाईआ। धुर दा लंगर चले जहान, ऊँच नीच रहिण कोए ना पाईआ। उन्नी हाढ़ दिवस महान, हरि करता आपणी सेव कमाईआ। लेखा लिख लिख दस्सदा रिहा फ़रमान, साची सिख्या इक समझाईआ। सम्मत तेरां देंदा रिहा ज्ञान, साधां सन्तां राज राजानां आपणी कार दृढ़ाईआ। सम्मत चौदां इक्की इक्की सुणौंदा रिहा फ़रमान, धुर संदेसा आप सुणाईआ। सम्मत पन्द्रां तीर्थ तटां वेंहदा आया अशनान, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। सम्मत सोलां दित्ता आप ब्यान, साचा लेखा लेख लिखाईआ। मस्तुआणा मस्त मुकाम, मस्तक टिक्का इक्को लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। सम्मत सोलां मस्तक धार, मस्तुआणे आप समझाईआ। नौं सौ नड़्हिनवे राजन राज करे ख़बरदार, बेख़बर ख़बर सुणाईआ । साचे दर औण दुआर, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। वस्त मंगण एका वार, ख़ाली हथ्थ सर्ब वखाईआ। देवणहार आप करतार, हरि करनी दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर संदेसा रिहा सुणाईआ। सम्मत सत्तरा साची धार, सीस जगदीश ताज सुहाईआ। शाहो भूप बण सिक्दार, दो जहानां हुक्म मनाईआ। करे खेल अपर अपार, बेअन्त बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। सम्मत अठारां अचरज खेल, हरि करता आप कराईआ।

सन्त साजण साचे मेल, भगत भगवान जोड़ जुड़ाईआ। निरगुण सरगुण चाढ़्ह तेल, दो जहान ख़ुशी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। अठ दस खेल जगत, जगजीवण दाता आप कराइंदा। धुर दा लेख जाणे आपणा वक्त, वार थित ना कोए समझाइंदा । लख चुरासी विचों कढ्ढ भगत, श्री भगवान वेख वखाइंदा। लेखे ला बूँद रक्त, रती रत रंग चढ़ाइंदा। वेला सुहाए आदि शक्ति, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा आप वड्याइंदा। सच दुआरा भगत भगवान, इक्को इक बणाईआ। छत्ती छत्ती सच निशान, निशाना दए वखाईआ। गुरमुख सज्जण वेखे आण, भगत भगवान पड़दा लाहीआ। दर दरवेश देवे माण, विष्न ब्रह्मा महेष शिव नाल रखाईआ । गुर अवतार कर परवान, पीर पैगम्बर जोड़ जुड़ाईआ। लेखा जाण दो जहान, इक नौं करे कुड़माईआ। सम्मत उन्नी शाह सुल्तान, धुर दा हुक्म आप वरताईआ। साचे तख्त बैठ निगहबान, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां पुछे आण, पूरब लेखा मंग मंगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सम्मत उन्नी गुर अवतार मंगाए दर, पीर पैगम्बर नाल मिलाईआ। सारे कहिण प्रभ तेरा सोहणा घर, जिस घर मिले वड्याईआ। असीं दूर दुराडे बैठे डर, बिन हुक्म अन्दर लँघण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। सो साहिब सच सुणाया, इक नौ वज्जी वधाईआ। भगत दुआर इक सुहाया, दर मन्दिर सोभा पाईआ। सच दरबारा इक लगाया, दरवाज़ा आपणा आप खुल्हाईआ। सीस ताज जगदीश टिकाया, शाह पातशाह रूप वटाईआ। नंगी खड़ग हथ्थ चमकाया, अन्दर बाहर आवे जावे वाहो दाहीआ। साचा मार्ग इक समझाया, जिस मार्ग चलदयां भुल्ले कोई ना राहीआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां आ के सीस झुकाया, धूढ़ी टिक्का मस्तक ख़ाक रमाईआ। शाह पातशाह तेरी सच्ची शहिनशाहया, सच दुआरे बैठा आसण लाईआ। मनमुख कोई नज़र ना आया, जो आया सो तेरा ढोला गाईआ। सब ने बोल इक सुणाया, उच्ची कूक कूक अलाईआ। गल पल्लू मुख घाह रखाया, माण ना कोए वड्याईआ। प्रभू चार युग गए समझाया, चार वरन समझ सके ना राईआ। इक दुआर कोई नज़र ना आया, चार कुण्ट बैठे वंड वंडाईआ। तेरा इष्ट ना किसे मनाया, सच दृष्ट ना कोए खुल्हाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका गंढ्ढ ना कोई पवाया, गठड़ी आपो आपणी रहे उठाईआ। साडा बल ज़ोर रिहा ना राया, बलहीण रहे कुरलाईआ। अन्त अख़ीर तेरा वेला आया, तेरी इक्को आस रखाईआ। साडा यकीन ना किसे धराया, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। हुक्मे अन्दर तलकीन कराया, ताकत आपणी मात अज़माईआ। तेरा दीन ना किसे मनाया, तेरा मज़्हब समझ सके कोई ना राईआ। कूड़ी क्रिया फर्क रखाया, फ़िरका

फ़िरका करे लड़ाईआ। तेरा निश्चय ना किसे बंधाया, तेरा दरस कोए ना पाईआ। तेरा फ़रिश्ता कूड़ ख़ुदाया, भज्जे वाहो दाहीआ। फिरदा फिरदा दो जहानां पार कराया, अन्तिम तेरे डेरे आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। श्री भगवान तेरे दुआरे आए लँघ, भगत दुआर वज्जे वधाईआ। सृष्ट सबाई वेखे चार पावे दा डिठा पलँघ, गुर अवतार कहिण प्रभ तेरा नूर इक्को नज़री आईआ। दीन दयाल हो बख्शंद, बख्शिश आपणी झोली पाईआ। सदी सदीवी रही लँघ, बीस बीसा सोभा पाईआ। साडी कट भुक्ख नंग, दीन मज़्हब हरस मिटाईआ। कर किरपा ला अंग, अंगीकार तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। चार युग दे तक्कदे आस, इक ध्यान लगाईआ। कवण वेला प्रभ मेटे प्यास, तृष्ना रहे ना राईआ। भुक्ख्यां देवे आपणा साथ, साचा संग निभाईआ। मस्तक सीस रखे हाथ, दोवें रंग वखाईआ। चार वरन सुणाए गाथ, करे सच पढ़ाईआ। विष्नूं बण के आए दास, भण्डारी आपणी सेव कमाईआ। निउँ निउँ दोए जोड़ रहे आख, इक्को सोहला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक तकाईआ। विष्नूं आवे दर दुआर, गुर अवतार वेख वखाईआ। इशारे मारन वारो वार, सैनत नाल समझाईआ। साडा वेख इक प्यार, पीर पैगम्बर बैठे एका थाईंआ। वस्त इक्को दे वखाल, दूजी नज़र कोए ना आईआ। इक्को बाटे पाणी देणा प्याल, आबेहयात अमृत इक्को रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक जणाईआ। श्री भगवान प्या हस्स, धुरदरगाही खेल खलाइंदा। कलयुग अन्त किसे चले ना कोई वस, वास्ता सब दा आपणे नाल रखाइंदा। जगत जहान करो बस, बसता सर्ब दा अन्तिम बंधाइंदा। दोवें खाली वखाओ हथ्थ, हथ्थ हथ्थां नाल जुड़ाइंदा। रल मिल गाओ सारे जस, साचा राग आप सुणाइंदा। सब दी पूरी करे आस, आसावंद आप हो जाइंदा । लोकमात कर प्रकाश, निरगुण नूर जोत जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म हरि करतार, आपणा आप वरताईआ। भगत दुआरा कर तैयार, हरि भगवन विच बहाईआ। अगली खेल करे करतार, करनी आप जणाईआ । जिस घर परौहणे आवण चार, सो सवाणी भज्जे वाहो दाहीआ। की इन्हां दयां खवाल, भेंटा की कुछ चढ़ाईआ। भावें शाह भावें कंगाल, सब दी आसा इक्को जेही बणाईआ। जिन्हां उपर होए दयाल, तिन्हां भण्डार अतुट वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल जणाईआ। श्री भगवान घर भगत परौहणे, कलयुग आए चाईं चाईंआ। प्रभ जी सोचे किथे बहौणे, धाम अवल्लड़ा इक वखाईआ । पहलों आपणे नाल रलौणे, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। दोहां मिल के ढोले गौणे, सोहँ

राग अलाईआ। प्रेम प्रीती विछण विछौणे, लेफ़ तलाई सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। परौहणे आवण भगत सुहेले, प्रभ आपणा फ़िकर जणाईआ। जिन्हां नाल मेरे मेले, तिन्हां मिलणी नज़र कोए ना आईआ। भगत भगवान इक दूजे बिना रहिण वेहले, जगत कम्म ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। घर आए परौहणे वेख भगवान, अन्तर खुशी मनाइंदा । धन्नभाग घर वसया विच जहान, औंतरा बाप ना कोए अख्वाइंदा। बिन भगतां धर्म ना झुल्ले कोई निशान, निशाना सच ना कोए बणाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाइंदा। आए परौहणे सन्त सुहेले सज्जण, घर वज्जी नाम वधाईआ। पुरख अबिनाशी चढ़या लभ्भण, दो जहान खोज खुजाईआ। किस बिध मीत रहिण मग्न, सो वस्त दयां वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां कोलों मंग मंगाईआ। जन भगतो दस्सो सच, हरि साची पुच्छ पुछाईआ। तुसीं मेरे अन्तर गए रच, मेरा अन्तर गुरमुख नज़री आईआ। लख चुरसी कोलों बच, सम्बल नगरी चरण टिकाईआ। मिल के मेल पुरख समरथ, आपणा घर वसाईआ। मेरे नाल वटावो हथ्थ, इक तुहाढ्ढी ओट रखाईआ। चार वरनां मार्ग देवां दस्स, लोकमात सच पढ़ाईआ। ऊँच नीच करो इकट्ठ, राउ रंक बणो भैणां भाईआ । सोहँ ढोला गाओ गथ, राग इक्को इक सुणाईआ। कलयुग कूड़ा मन्दिर रिहा ढट्ठ, सतिजुग साची नींह धराईआ। सेवा करो हस्स हस्स, ख़ुशी नाल ख़ुशी मनाईआ। जुग चौकड़ी तुहाढ्ढा रहिणा जस, गुर अवतार ढोले गाईआ। जिन्हां श्री भगवान कीता वस, वास्ता आपणे नाल पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक बणाईआ। साचा मार्ग भगत दुआर अन्दर, हरि हरि जू आप जणाईआ । जिस गृह लग्गे इक्को लंगर, चार वरन वरताईआ। पशु प्रेत पंखी खावण डंगर, देवत देवत देव नाल तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। बेपरवाह लेखा अथाह, हरि आपणा आप जणाइंदा। जन भगत भण्डारा रिहा वरता, मेहरवान दया कमाइंदा। सर्ब सहारा रिहा बणा, जीव जंतां आप जणाइंदा। वीह सौ वीह किनारा रिहा आ, कन्ढ्ढा नज़र कोए ना आइंदा। जिस दा लेखा दो जहां, दोए दोए आपणी कल वरताइंदा। साचे सन्तां पकड़ बांह, फड़ बाहों आप उठाइंदा। इक पकवान लए पका, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच विहार आप कराइंदा। सच विहार करे बिवहारी, बिध आपणे हथ्थ रखाईआ। हरिसंगत कर प्यारी, साचा रंग चढ़ाईआ। जिन्हां सेवा कीती बण बलकारी, बल आपणे नाल मिलाईआ। तिन्हां लेखे लग्गे तेसी कांडी तगारी, सीस पैर धड़ हथ्थ जो भज्जण वाहो दाहीआ। दर आई संगत प्रभ सगली तारी, बचया कोए रहिण

ना पाईआ। लंगर नहीं दुखियां भुक्ख्यां कटे बीमारी, दर्दीआं दर्द आप वंडाईआ। जिन्हां किते ना मिले सहारी, तिन्हां आपणे घर दए वड्याईआ। लहिंदी दिशा खेल न्यारी, भट्ठी अग्नी लोह तपाईआ। चढ़दी दिशा धर्म अटारी, सिँघ मनजीता अद्धविचकारे बैठा वेखे चाईं चाईंआ। एह लिख्त जणाई पहली वारी, जिस वेले वीह सौ दस बिक्रमी आपणा लेख लिखाईआ। सौ सौ कर्म कदम कादर बणे अटारी, कुदरत बन्धन पाईआ। विच वसे शाहो शहिनशाह निरँकारी, जिस दी शान नज़र किसे ना आईआ। जन भगतां नाल लाए यारी, पिछला लेखा झोली पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आप बणया भण्डारी, अनडिठड़ी अतुल वस्त आप वरताईआ।