१२ भाद्रों २०२० बिक्रमी गुरदित्त सिँघ दे गृह राम दीवाली ज़िला अमृतसर
सचखण्ड दुआरे खेल अकथे, कथनी कथ ना सके राईआ। गुर अवतार होए इकट्ठे, पीर पैगम्बर नाल मिलाईआ। साहिब सुल्तान चरणी ढट्ठे, दोए जोड़ करन अरज़ोईआ। चार युग तेरे नाम दे दे के आए पते, धुर संदेसा राग अलाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी लेख लिखे, कलम शाही सिफ्त सालाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चार वरन अठारां बरन बणाए हिस्से, राउ रंक वंड वंडाईआ। सति धर्म नाम निधान शब्द निशान भगत भगवान विरले दिसे, निज नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। साची सिख्या लख चुरासी तेरी सिखे, साख्यात करी पढ़ाईआ। अन्तिम दस के आए मिथ्या मिथे, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन सलाम, सजदा परवरदिगार झुकाईआ। बेपरवाह तेरा हक़ मुकाम, हकीकत तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग अन्तिम विगड़ गया नज़ाम, नौबत नाम ना कोए वजाईआ। शरअ शरीअत होई ग़ुलाम, लाशरीक तेरा हुक्म भुलाईआ। चारों कुण्ट होया हराम, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द साध सन्त करन कल्याण, कलमा हक़ ना कोए समझाईआ। सचा दस्से ना कोए ईमान, दीन मज़्हब होए लड़ाईआ। घर मन्दिर नज़र ना आए मकान, काया काअबा फोल ना कोए वखाईआ। दीपक दीआ निरगुण जोत ना जगे महान, जोत निरँजण ना कोए रुशनाईआ। अमृत आत्म किसे ना मिले पीण खाण, लख चुरासी मरे अन्त तयाईआ। नेत्र नैण लोचण दरस होए ना श्री भगवान, पड़दा दूई ना कोए उठाईआ। चारों कुण्ट दिसे वैरान, दहि दिशा अन्धेरा छाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, प्रभ दर तेरे सरनाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर सचखण्ड दुआर, इक्को नाअरा लाईआ। तेरी
ओट सांझे यार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी वेंहदे आए वारो वार, नव नौं पन्ध मुकाईआ। धुर संदेसा दस्सदे रहे गुफ़तार, गुफ़त शुनीद भेव खुल्हाईआ। उच्ची कूक करदे रहे पुकार, नाअरा हक़ हक़ समझाईआ। मन्त्र बोल नाम जैकार, सति सति दृढ़ाईआ। सर्ब जीआं दा मीत एका एकँकार, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। इष्ट गुरदेव स्वामी धुर दरबार, सच सिँघासण बैठा सच्चा माहीआ। आदि जुगादि सदा निहकामी, निहकर्मी कर्म कांड ना कोए रखाईआ। सच संदेसा देवे अगम्मी बाणी, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। दो जहान श्री भगवान लख चुरासी आत्म परमात्म होवे अन्तरयामी, घट घट वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे इक्को आस रखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कढ्ढण हाढ़ा, दोए जोड़ जोड़ सरनाईआ। पुरख अकाल बेपरवाह कलयुग अन्तिम लग्गा कूड़ अखाड़ा, चारों कुण्ट चार वरन डंक वजाईआ । सति धर्म ना पुरख नारा, विभचार करी कुड़माईआ। गुर का शब्द ना किसे विचारा, हिरदे हरि ना कोए ध्याईआ। काया मन्दिर ना होया उज्यारा, दीपक जोत ना कोए रुशनाईआ। साढे तिन्न हथ्थ दिसे धूंआँधारा, सच समग्री हथ्थ ना कोए रखाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, लेखा लिख्या सारे गए भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। श्री भगवान हो मेहरवान, सचखण्ड निवासी हुक्म सुणाइंदा। सारे सुणो धुर फ़रमान, धुर दी धार आप जणाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी खेल महान, हरि करता आप कराइंदा। नित नवित्त देवे दान, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। शब्दी शब्द शब्द बलवान, गुर गुर आपणा हुक्म वरताइंदा । नेत्र खोल्ह वेखो दो जहान, दो जहानां वाली आप वखाइंदा। ना कोई दीन मज़्हब इस्लाम, इस्म आअज़म नज़र किसे ना आइंदा। ना कोई गुरमुख गुरसिख गुर करे पहचान, निज नेत्र नैण ना कोए खुलाइंदा। ना कोई सन्त सतिगुर धरे ध्यान, आसा तृष्ना माया ममता हउमे हंगता ना कोए मिटाइंदा। ना कोई भगत मिले भगवान, भाण्डा भरम ना कोए भंनाइंदा। घर घर वड़या कूड़ शैतान, डौरु डंका हथ्थ रखाइंदा । ज्ञानी ध्यानी वड विद्वानी होए हैरान, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। उच्ची कूकण गावण गाण, धुन आत्मक राग ना कोए सुणाइंदा । काया मन्दिर दिसे वैरान, शिवदुआला मट्ठ सोभा कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक समझाइंदा। तेई अवतार खोलो्ह अक्ख, हरि आख़र आप जणाईआ। लख चुरासी वेखो प्रतख, कलयुग भरमे भरम भुलाईआ। जुग चौकड़ी जो मार्ग आए दस्स, निरगुण सरगुण कर पढ़ाईआ। लेखा लिख के आए नाल हथ्थ, नाता जोड़ कलम शाहीआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण मार्ग लाया हस्स हस्स, लोकमात ख़ुशी मनाईआ। अन्तिम सारे आए छड्ड, पंज तत चोला जगत हंढ्ढाईआ। निरगुण
सरगुण नालों हो के अड्ड, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए जणाईआ। उठो भगत अठारां, अट्ठ दस हरि जणाइंदा। उच्ची कूको लाओ नाअरा, नर नरायण आप सुणाइंदा। चार युग दा खेल न्यारा, निरवैर पुरख आप समझाइंदा। भेव अभेदा खोल्हे धुर दरबारा, दरगाह साची पड़दा लाहइंदा। मुरीद मुर्शद करे प्यारा, दीद ईद चन्द चमकाइंदा। कलयुग अन्तिम इक किनारा, नईया जगत जहान वखाइंदा । भुल्लया इक्को सांझा यारा, साहिब सुल्तान नज़र किसे ना आइंदा। जुग चौकड़ी लै अवतारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। भगत जन खोलो्ह ताक, बंद कवाड़ी कुण्डा लाहीआ। कोई ना लभ्भे साचा साथ, सगला संग ना कोए रखाईआ । आत्म परमात्म कोई ना गाए गाथ, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। काया मन्दिर अन्दर साचे मण्डल कोई ना पाए रास, सुरती शब्दी गोपी काहन ना कोए नचाईआ। सतिगुरू दुआरे कोई ना होवे दास, हंगता गढ़ ना कोए तुड़ाईआ। घर दीप ना कोए प्रकाश, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां रिहा वखाईआ। मूसा ईसा मुहम्मद करो ध्यान, धुरदरगाही आप उठाइंदा। ना कोई कलमा नबी रसूल कलाम, कायनात कादर नज़र किसे ना आइंदा। मुरीद मुर्शद कोई ना प्याए आबेहयात, हयाती विचों हयाती ना कोए बदलाइंदा। सजदा सीस ना कोए आदाब, सच दुआ ना कोए कराइंदा। नज़र ना आए शाह नवाब, शहिनशाह मुख नक़ाब पड़दा ना कोए उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आप वखाइंदा। गुरू दस करो विचार, दहि दिशा भरम भुलाईआ। सति नाम ना कोए प्यार, सति सरूप ना कोए समाईआ। चार वरन ना कोई आधार, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका रंग ना कोए रंगाईआ। निवण-सो-अक्खर ना कोई धार, साची सिख्या ना कोए पढ़ाईआ। नाम खण्डा ना कोई खड़ग कटार, तन गात्रे ना कोए छुहाईआ। फ़तह डंका ना कोए जैकार, मन वासना ना कोए मिटाईआ। हरि का मन्दिर ना दिसे हरी दुआर, घर घर विच मेल ना कोए मिलाईआ। सुरत सवाणी सुत्ती ना सके कोए उठाल, शब्द हाणी नज़र किसे ना आईआ। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो तुहाढ्ढा मन्नणा पए स्वाल, हरि साचा सच जणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त प्रगट होवे दीन दयाल, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। सच दुआरे वसे सची धर्मसाल, छप्पर छन्न नज़र किसे ना आईआ। पुरख अगम्म अगम्मड़ा दीपक लए बाल, तेल बाती ना कोए पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा लेखा आप समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रखो याद, सो साहिब आप सुणाईआ। सो पुरख निरँजण सुणे फरियाद, बेपरवाह फेरा पाईआ। हरि पुरख निरँजण वजावे
नाद, दो जहान पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड सुणाईआ। एकँकारा देवे दाद, धुर वस्त आप वरताईआ। आदि निरँजण करे प्रकाश, जोती जोत जोत रुशनाईआ। श्री भगवान देवे साथ, सगला संग निभाईआ। अबिनाशी करता होवे दास, बण सेवक सेव कमाईआ। पारब्रह्म प्रभ वेखे खेल तमाश, ब्रह्म पड़दा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा झोली पाईआ। सब दा लहिणा झोली पाउणा, निरगुण निरवैर आप जणाइंदा। पीर पैगम्बर मन्नो कहिणा, बिन रसना जिह्वा आप समझाइंदा। कलयुग अन्तिम भाणा सिर ते सहिणा पैणा, दो जहान ना कोए मिटाइंदा। कूड़ कुड़यारा बुरज ढहिणा, उच्चा टिल्ला पर्बत रहिण कोए ना पाइंदा। लख चुरासी जीव जंत लेखा चुके लहिणा देणा, कर्म कांड दा लेखा झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप सुणाइंदा। साचा हुक्म धुर फ़रमाणा, सचखण्ड निवासी आप जणाईआ। पुरख अबिनाशी शाह सुल्ताना, शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी पहरे बाणा, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। धुर दी बाणी गाए गाणा, अलख निरँजण अलख जगाईआ। लेखा जाणे दो जहाना, दोए दोए आपणी धार प्रगटाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवे ज्ञाना, नाम धुन शब्द शनवाईआ। त्रैगुण माया बन्न्हे गानां, पंज तत करे कुड़माईआ। लख चुरासी खेल महाना, महाबली आप अख्वाईआ। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी युग खेल करदा रिहा श्री भगवाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी कार आप जणाईआ। गुर अवतार ध्यान लगा, नेत्र नैण नीर वहाईआ। एकँकार तेरी सरना, सरनगति मिले वड्याईआ। साचे रहबर तेरा राह, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। तेरा सिफ्ती ढोला आए गा, रसना जिह्वा राग अलाईआ। तेरा हुक्म संदेसा आए सुणा, लोकमात सेव कमाईआ। लेखा लिख के नाल कलम शाह, कागद करी जगत कुड़माईआ। अन्तिम तेरी ओट तका, तकवा इक्को इक जणाईआ। कलयुग आवे बेपरवाह, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। नूरी जलवा नूर ख़ुदा, सूरत नज़र किसे ना आईआ। चौदां तबक वेखे पड़दा लाह, बेवफ़ा वेखे सर्ब लोकाईआ। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा उच्चे टिल्ले फेरा पा, पर्बत इक्को करे रुशनाईआ। निहकलंक नाउँ रखा, डंका नाम शब्द सुणाईआ। कल कल्की वेस वटा, सम्बल साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक अलाईआ। सच संदेसा एका गीत, हरि सतिगुर आप जणाईआ। चार युग दी बदले रीत, रीतीवान वड्डी वड्याईआ। लख चुरासी बण के मीत, चार वरन करे कुड़माईआ। नाता तोड़ मन्दिर मसीत, घर इक्को इक दृष्टाईआ। खेल करे आप अनडीठ, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। सदी चौधवीं जाए बीत, चौदस चन्द ना कोए चमकाईआ। बीस बीसा रिहा उडीक, नेत्र नैण नैण उठाईआ। शाह सुल्तानां खाली
करे खीस, दर दर मंगण भिख्या कोए ना पाईआ। सच धर्म दी दस्से हदीस, हज़रत साची करे पढ़ाईआ। लेखा जाणे बीस इकीस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्को लाईआ। गुर अवतारां दए दिलासा, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ । कलयुग वेखो खेल तमाशा, हरि ख़ालक ख़लक वखाईआ। कूड़ी क्रिया उलटे पासा, सच सुच मिले वड्याईआ। जूठ झूठ होए नासा, लोकमात रहिण ना पाईआ। चार वरन ना रहे शाख़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म हरि वरताउणा, श्री भगवान साहिब जणाइंदा। कूड़ कूड़यारा मेट मिटाउणा, भाण्डा भरम भउ भंनाइंदा। सतिजुग साचा मार्ग लाउणा, सति धर्म आप प्रगटाइंदा। धरनी धरत धवल गोद सुहाउणा, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। चिन्ता सोग ना कोए जणाउणा, माया ममता मोह मिटाइंदा। धुर संजोग आप मिलाउणा, भगत भगवान वेख वखाइंदा। सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाउणा, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। साचा ढोला इक श्लोक सणाउणा, धुर संदेसा आप अलाइंदा। लोक परलोक दो जहान एका नाद वजाउणा, नौबत इक्को नाम सुणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर एका घर बहाउणा, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाइंदा। मुहम्मद लेखा झोली पाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी आप कमाइंदा। सच करनी आप कमावेगा। प्रभ निरगुण वेस वटावेगा। लोकमात वेख वखावेगा। लख चुरासी देवे दात, अनमुल्ल नाम वरतावेगा। कूड़ी क्रिया कढ्ढ नार कमज़ात, गुरमति इक समझावेगा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश बणो इक जमात, घर इक्को इक सुहावेगा । भगत भगवान बणे दास, साचा मार्ग इक वखावेगा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां पूरी करे आस, निरासा कोई रहिण ना पावेगा। निरगुण जोत कर प्रकाश, सतिजुग साचा चन्द चमकावेगा। साचे मण्डल पावे रास, निरगुण सरगुण नाच नचावेगा। लेखा जाण पृथ्मी अकाश, गगन गगनंतर खोज खुजावेगा। जन भगतां वसे पास, करवट आपणी आप बदलावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक दृढ़ावेगा। साचा नाम इक दृढ़ाएगा। सो पुरख निरँजण खेल रचाएगा। हरि पुरख निरँजण नाद वजाएगा। एकँकारा हुक्म सुणाएगा। आदि निरँजण वेखण आएगा। अबिनाशी करता घर घर फेरी पाएगा। श्री भगवान दूई द्वैत पड़दा उठाएगा। पारब्रह्म ब्रह्म आत्म परमात्म मेल मिलाएगा। निहकर्मी करे आपणा कर्म, कुदरत कादर आप जणाएगा। आत्म जोत साचा वरन, ज़ात पात ना कोए रखाएगा। नेत्र खोल्ह हरन फरन, गुरमुख विरले आप उठाएगा। साचे पौड़े सज्जण चढ़न, घर डण्डा इक्को लाएगा। दस्म दुआरी जा के वड़न, नौ दुआरे पन्ध मुकाएगा। टेडी बंक मूल ना सड़न, ईड़ा पिंगल ना कोए अटकाएगा। तेरा मेरा मेरा तेरा जो सोहँ ढोला पढ़न, सो सतिगुर विच समाएगा। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा राह वखाएगा। सतिजुग साचा राह वखावेगा। निरवैर पुरख इक्को आवेगा। साची सिख्या सिख समझावेगा। दहि दिशा पाए भिख, अट्ठां तत्तां जोड़ जुड़ावेगा। मन मति बुध करे हित, मन वासना मेट मिटावेगा। लख चुरासी कूड़ी क्रिया जित, डंका फतहि इक वजावेगा। सृष्ट सबाई बण के पित, पतिपरमेश्वर नज़री आवेगा। जन भगतां करे हित, हितकारी वेस वटावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम लेख चुकावेगा। कलयुग अन्तिम लेख चुकावेगा। हरि जू कन्त वेख वखावेगा। गुरमुख सन्त आप जगावेगा। महिमा अगणत आप समझावेगा। मणीआ मंत नाम दृढ़ावेगा। रंग बसन्त इक चढ़ावेगा। नार कन्त मेल मिलावेगा। हउमें हंगत गढ़ तुड़ावेगा। बोध अगाधा बण के पंडत, निष्अक्खर अक्खर रूप समझावेगा। चार युग कर खण्डत, खण्डा खड़ग इक चमकावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम सब दी मन्ने मिनत, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक उठावेगा। मेहरवान हरि मन्ने मिन्नत, आपणी दया कमाईआ। उठो वेखो आपणी हिम्मत, लख चुरासी भरमे भुल्ली बणी पांधी राहीआ। चार कुण्ट दहि दिशा साचा पोल नज़र ना आए सिम्मत, साचा मार्ग पन्ध ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर सब दा लेखा झोली पाईआ। कवण वेला प्रभ लेखा चुक्के, बाकी कोई रहिण ना पाईआ। लोकमात पैंडा मुक्के, आवण जावण पन्ध कटाईआ। सदा वेखीए तेरी रुत्ते, रुत्त रुतड़ी इक महकाईआ । गोदी तेरी रहीए सुत्ते, चार युग ना कोए उठाईआ। अन्तिम लहिणा कोई ना पुच्छे, हुक्म हक़ ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मिले सच सच्ची सरनाईआ। सच सरनाई इक रखावेगा। प्रभ आपणा नैण उठावेगा। गुर अवतार सैण बणावेगा। जो दर दुआर कहिण, सो पूरी कर वखावेगा। आप चुकाए लहिण देण, देणा आपणे हथ्थ रखावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साची वंड वंडावेगा। सतिजुग वंड वंडे करतार, हरि करनहार निरँकारा। नव नौ चार उतरे पार, लेखा चुक्के विच संसारा। अल्ला राणी रोवे नेत्र धार, चौदां तबक हाहाकारा। चौदां लोक होण ख्वार, साचा मिले ना मीत मुरारा। चौदां विद्या गई हार, बजर कपाटी तोड़े ना कोई ताला। चौदस चन्द ना कोए उज्यार, चारों कुण्ट अन्ध अँध्यारा। कलयुग कूड़ी क्रिया सर्ब संसार, साचा पन्ध ना किसे विचारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण लै अवतारा। निरगुण अवतारी होए अन्त, अन्तष्करन वेख वखाईआ। लख चुरासी जीव जंत, नौ खण्ड पृथ्मी फोले थाउँ थाईंआ। गुरमुख विरले लभ्भे सन्त, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, आदि जुगादि खेल ब्रह्माद, शब्द धुर नाद अनादी राग सुणाईआ।
औण वाला सुणो ज़माना, ज़मानत सब दी ज़बत कराईआ। करे खेल श्री भगवाना, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जुग चौकड़ी देंदा रिहा परवाना, धुर संदेसा हुक्म सुणाईआ। कलयुग अन्तिम खेल करे महाना, समझ सके कोए ना राईआ। प्रगट होवे निहकलंक बली बलवाना, बलधारी फेरा पाईआ। सम्बल वसे सच मकाना, आसण इक्को इक लगाईआ। धर्म वखाए इक निशाना, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दे दे गए ब्याना, लेखा लिख्त भविक्ख्त समझाईआ। सृष्ट सबाई होए वैराना, घर घर वैरी नज़री आईआ। कलयुग काती मारे तीर निशाना, जीवां जंतां देवे डेरा ढाहीआ। वीह सौ वीह बिक्रमी लेखा जाणे दो जहानां, दूआ सिफ़रा ज़ीरो आपणा अंक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भविक्ख्त लेखा जाणे बेपरवाहीआ। भविक्ख्त लेखा आया नेड़े, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी वसदे उजड़ने खेड़े, कलयुग सके ना कोए बचाईआ। दीन मज़्हब दे चुक्कणे झेड़े, ज़ात पात ना कोए लड़ाईआ । धरत मात दे खुल्हे वेहड़े, मनमुख कोए रहिण ना पाईआ। श्री भगवान नूं भगत थोड़े थोड़े बथेरे, जो हिरदे हरि हरि रहे ध्याईआ। बाकी ढहिंदे वेखो डेरे, बीस इकीसा रंग रंगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे बैठे करके जेरे, जिन्हां दा हुक्म सारे गए भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी खेल कर, कलयुग लेखा दए जणाईआ। भविक्ख्त वाक सुणो ला कन्न, इक ध्यान जणाईआ। अन्तिम लेखा चुक्कणा छप्परी छन्न, महल अटल ना कोए रुशनाईआ। जिस घड़या सो रिहा भन्न, घड़न भंनणहार हथ्थ वड्याईआ। कलयुग जीव होए नेत्र अन्न्ह, अक्ख प्रतख ना कोए खुल्हाईआ। शाह सुल्तानां लुट्टया जाणा धन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, राज राजानां ख़ाक मिलाईआ। सुणो भविक्ख्त जगत जीव, जुग रिहा कुरलाईआ। अन्तिम लहिणा साढे तिन्न हथ्थ सींव, बाकी संग किछ ना जाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कोई ना करे सच प्रेम, प्रीतीवान नज़र कोए ना आईआ। जिस ने खेल खेलया कुण्ट हेम, सो वेखे बेपरवाहीआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले वड़ के चुकदे नेम, अन्त अन्त जाण भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग लेखा रिहा चुकाईआ। भविक्ख्त वाक सुणो गोबिन्द, पुरख अकाल गया जणाईआ। करे खेल गहर गम्भीर गुणी गहिंद, वड दाता वड वड्याईआ। कलयुग कूड़ी धार वहाए सागर सिन्ध, शौह दरया आप
रुढ़ाईआ। गुरमुख विरला बचे साची बिंद, जिस मिल्या बेपरवाहीआ । जन्म मरन दी चुक्के चिन्द, चिन्ता चिखा ना कोए सताईआ। जो पारब्रह्म दी करदे निन्द, तिन्हां देवणहार सज़ाईआ। बीस इकीसा कूड़ कुड़यार सब दी भंने किंग, किंगरे किंगरे मृदंग वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भविक्ख्त भावी रिहा जणाईआ। भविक्ख्त भावी होवे बलवान, भाणा आपणे नाल मिलाईआ। जोद्धे सूरबीर वेखे जवान, कलयुग जीवां नाल करे लड़ाईआ। गढ़ हँकारी तोड़े आण, चारों कुण्ट डेरा ढाहीआ। वेखो खेल की वरते भगवान, नेत्र नैणां सर्ब दसाईआ। बीस इकीस इकीस अन्त सर्ब पछताण, पश्चाताप करे लोकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भविक्ख्त भाख्या गोबिन्द आख्या ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। साचा दर्शन जो जन लोड़े, अन्तर आत्म ध्यान लगाईआ। सतिगुर पूरा घर सुत्यां बौहड़े, बांहों पकड़ लए उठाईआ। सुरती शब्दी घर घर विच जोड़े, टुट्टी गंढ्ढ वखाईआ। पंच विकारा दर तों होड़े, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आईआ। स्वच्छ सरूपी नज़री आए मोहरे, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। कर प्रकाश अन्ध घोरे, आपणा पड़दा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर्शन देवे थाउँ थाईंआ। जो जन साचा दरस मंगे, इक ध्यान लगाईआ। सतिगुर पूरा काया चोली रंगे, रंग मजीठी इक चढ़ाईआ। पौड़ी चढ़ाए आपणे डण्डे, घर घर विच दए वड्याईआ। पार कराए डूंग्घे सागर कन्ढ्ढे, शौह दरया ना कोए रुढ़ाईआ। आत्म देवे इक अनन्दे, परमानंद वखाईआ। बिन रसना जिह्वा गाए छन्दे, अजपा जाप समझाईआ। बंदगी लाए आपणे बंदे, बंदीख़ाना तोड़ तुड़ाईआ। विचों कढ्ढे वासना गंदे, सच सुगंधी नाम भराईआ। माणस जन्म होए ना भंगे, लख चुरासी देवे तन्द तुड़ाईआ। रातीं सुत्यां दिने जागदयां गुरमुखां दे अन्दर लँघे, औंदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। देवे दरस जीउ पिण्डे, इंड ब्रह्मण्ड खोज खुजाईआ। अमृत धार वहाए सागर सिन्धे, कँवल नाभ नाभ उलटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे दरस मन तृप्ताईआ। जो जन दरस करन दी रखे आसा, आसा मनसा नाल मिलाईआ। साहिब सतिगुर दीन दयाल तिस दा दासी दासा, ठाकर बण के ठोकर नाम लगाईआ। चरण कँवल उपर धवल देवे भरवासा, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। जो जन आए वेखण तमाशा, तिन्हां जगत तमाशे नाल रलाईआ। जो जन आए करन हासा, तिन्हां हँस-मुख सालाहीआ। जो जन आए प्रभ वसे सदा पासा, तिन्हां अन्तर दरस दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। दरस करन दी जिस लग्गी प्यास, आत्म रही बिल्लाईआ। तिन्हां नाम कटोरा दए ग्लास, घाड़त घड़ी नज़र किसे ना आईआ। मन मति बुध तिन्ने कर ना सकण उदास, चंचल रूप ना कोए वटाईआ। अन्दर
वड़ के जाए आख, उठ गुरसिख दर्शन कर चाईं चाईंआ। घर मेला कमलापात, कँवल नैण फेरा पाईआ। जन भगतां मिल इक जमात, जिथ्थे इक्को नाम पढ़ाईआ। सतिगुर नज़री आए साख्यात, पर्दा नज़र कोए ना आईआ। सनमुख होए कर बात, अग्गे पिच्छे मुख ना कोए छुपाईआ। दरस कीत्यां मिले नजात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। साचा दरस जो जन जाणे, अन्जाणत दए जणाईआ। गुरसिख गुर दोवें चलण इक दूजे दे भाणे, भाणे भाणे विच समाईआ। गुरमुख चतुर सुघड़ स्याणे, मूर्ख मूढ़्हे आपणा रूप वटाईआ। दर घर साचे होण परवाने, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, देवणहारा नाम वर, दरस इक्को घर जणाईआ।
१३ भाद्रों २०२० बिक्रमी फ़ौजा सिँघ दे गृह राम दीवाली ज़िला अमृतसर
हरिजन सदा रखे आस, जगत अभिमान तजाईआ। कूड़ी क्रिया होवे नास, सच सुच मिले वड्याईआ। आत्म परमात्म वसे पास, साचा संग निभाईआ। अट्ठे पहर रहे प्रभात, संधया रूप ना कोए वटाईआ। उत्तम होवे माणस ज़ात, जन्म जन्म लेखे लाईआ। मिटे रैण अन्धेरी रात, सतिगुर साचा चन्द चढ़ाईआ। नाम वखाए डूंग्घा खात, गृह मन्दिर खोज खुजाईआ। एथे ओथे देवे साथ, सगला संग निभाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे अंग लगाईआ। गुरमुख रखे इक्को ओट, घर सच मिले वड्याईआ। होए प्रकाश निर्मल जोत, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। धुर दा नाम मिले सच श्लोक, साचा ढोला इक्को गाईआ। चरणां हेठां दब्बे मोख, मुक्ती कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। गुरमुख सज्जण रहे उडीक, निज नेत्र ध्यान लगाईआ । कवण वेला प्रभ मिले ठीक, ठाकर स्वामी फेरा पाईआ। काया चाढ़्हे रंग मजीठ, उतर कदे ना जाईआ। सोहँ ढोला सुणाए गीत, आत्म परमात्म राग अलाईआ। नाता तुट्टे मन्दिर मसीत, काया काअबा साचा हुजरा इक्को नज़री आईआ। बैठा दिसे साहिब अतीत, त्रैगुण माया डेरा ढाहीआ। वेख वखाए हस्त कीट, ऊँच नीच रिहा समाईआ। लख चुरासी जाए जीत, आवण जावण पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे नाम वड्याईआ। गुरमुख गुरसिख रहे तक्क, नेत्र नैण नैण उठाईआ। कवण वेला प्रभ देवे हक़, ख़ाली झोली दए भराईआ। जुग चौकड़ी गए थक्क, बण बण पांधी राहीआ। अठसठ तीर्थ गए अक्क, चारों कुण्ट रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण सच्ची वड्याईआ। गुरमुख सज्जण मंगण भिख, भिच्छया इक्को मंग मंगाईआ। साचा लेख देवे लिख, पिछला लेखा दए गंवाईआ।
सतिगुर हो के करे हित, गुरमुख गुर गुर गोद बहाईआ। दो जहानां बणे पित, माता इक्को नज़री आईआ । जन्म कर्म दी लाहे विख, दुरमति मैल धवाईआ। साची सिख्या लए सिख, करे सच पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुरमुख गुरसिख तक्कण राह, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। कवण वेला प्रभ मिले मलाह, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। साची देवे इक सलाह, नाम निधाना ढोला गाईआ। भव सागर पार दए करा, शौह दरया ना कोए रुढ़्हाईआ। कागों हँस दए बणा, बुद्धि काग ना कोए कुरलाईआ। सहँसां विचों लए उपजा, आप आपणा रंग रंगाईआ। साचा बंसा लए बणा, गुरमुख गुर गुर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, बख्शणहार चरण सरनाईआ। गुरमुख गुरसिख वेखण उठ, दहि दिशा भेव चुकाईआ। कवण वेला प्रभ जाए तुठ, दीनन होए सहाईआ। अमृत जाम प्याए घुट्ट, रस इक्को इक वखाईआ। आवण जावण लख चुरासी मात गर्भ गेड़ा जाए छुट्ट, जून अजून ना कोए भवाईआ। देवे भण्डार इक अतुट, वस्तु सति सति वरताईआ। आपणी गोदी लए चुक्क, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। उजल करे मात मुख, दुरमति मैल रहिण ना पाईआ। सफ़ल कराए जननी कुक्ख, धन्न धन्न जणेंदी माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, दर घर साचे मेल मिलाईआ। गुरमुख गुरसिख मंगण सच प्रीत, प्रीतीवान तेरी वड्याईआ। तेरा राग गाईए गीत, गहर गम्भीर तेरी सरनाईआ। नज़री आएं सदा अतीत, त्रैगुण कूड़ा डेरा ढाहीआ। सच दुआरयों मिले भीख, भिच्छया इक्को नज़री आईआ। पुरख अकाल साचा मीत, सज्जण दाता बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी चलाए रीत, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख मेले थाउँ थाईंआ। गुरसिख गुरमुख मेल मिलावा, सो सतिगुर आप मिलाइंदा। साची दरगाह साचा नावां, बिन अक्खरां आप लगाइंदा। करे प्यार जिउँ पुत्रां मावां, पिता पूत गोद सुहाइंदा। समरथ सदा सदा सद देवे ठंडीआं छावां, मेहर नज़र नैण उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे घर वसाइंदा। गुरमुख गुरसिख पूरन आसा, आसा आसा विच मिलाईआ। माणस जन्म दे भरवासा, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। अन्दर बाहर देवे साथा, गुप्त ज़ाहर संग निभाईआ। नाम जणाए पूजा पाठा, सोहँ अक्खर इक पढ़ाईआ। मिले मेल पुरख बिधाता, पुरख पुरखोतम वड सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे इक्को दान, नाम निधान झोली आपे पाईआ।
१३ भाद्रों २०२० बिक्रमी सवरन सिँघ दे गृह
राम दीवाली ज़िला अमृतसर
गुरमुखां हरि करे रखवाली, रक्षक इक्को इक अख्वाइंदा। दो जहानां फिरे खाली, खण्डा खड़ग नाम चमकाइंदा। निरगुण हो के बणे पाली, घर घर वेख वखाइंदा। पूरब जन्म जिन्हां घाल घाली, अन्तिम लेखा लेखे पाइंदा। सतिगुर हो के करे दलाली, शब्द विचोला मेल मिलाइंदा। लख चुरासी विचों भाली, गुरसिख गुरमुख आप जगाइंदा। कलयुग वेख अन्धेरी रैण काली, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दया कमाइंदा। प्रितपालक बणे निरँकार, सेवा सच कमाईआ। डुब्बदे पाथर लए तार, जिस जन आपणा रंग रंगाईआ। साचा देवे नाम आधार, साची सिख्या इक समझाईआ। जन्म कर्म दा रोग निवार, आवण जावण दए कटाईआ। घर मेला सिरजणहार, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे लए तराईआ । गुरमुख तारे हरि निरँकार, जुग जुग वेख वखाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबार, भेव अभेद खुल्हाइंदा। साचे मन्दिर खोल्ह कवाड़, पड़दा दूई द्वैत चुकाइंदा। अग्ग ना लग्गे तत्ती हाढ़, अमृत मेघ इक बरसाइंदा। कर प्रकाश नाड़ नाड़, सांतक सति सति वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। हरिजन वेखे लोकमात, धरत धवल सोभा पाईआ। लहिणा तोड़ ज़ात पात, ज़ेर ज़बर इक समझाईआ। दे वड्याई कायनात, नाम कलमा मकतब इक पढ़ाईआ। धर्म दुआरे मार झात, घर साचा इक वखाईआ । फल फुलवाड़ी पत डाली वेखे आप, पंखड़ी ग़ुंचा फोल फोलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराईआ । हरिजन तारे दीन दयाल, आदि जुगादि दया कमाइंदा। एथे ओथे चले नाल, दो जहानां संग रखाइंदा। नाता तोड़ काल महाकाल, चरण प्रीती इक समझाइंदा। साचा मन्दिर जणाए धर्मसाल, घर ठाकर रूप वटाइंदा। गुरमुख गुर गुर सुरत संभाल, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाइंदा । लेखा जाण शाह कंगाल, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। हरिजन साचे होए सहाई, मेहर नज़र उठाइंदा। ना कोई अंकड़े जाणे इकाई, दहाई धार ना कोए जणाइंदा। दहि दिशा सर्ब कुरलाई, दस्म दुआरी घर ना कोए वसाइंदा। मन आसा दए दुहाई, तृष्ना भुक्ख ना कोए मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे अंग लगाइंदा। हरिजन साचे लाए अंग, अंगीकार अख्वाईआ। सतिगुर पूरा सद सरबँग, दीन दयाल अख्वाईआ। भाण्डा भरम ढाहे कंध, कूड़ी क्रिया सफ़ा उठाईआ। नाम निधान वजाए मृदंग,
अनहद नाद सुणाईआ। जन भगतां वसे सदा संग, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन वेखे बाल अञ्याण, बाली बुध सुद्ध इक्को घर वखाईआ।
१३ भाद्रों २०२० बिक्रमी जिन्दर सिँघ दे गृह राम दीवाली ज़िला अमृतसर
सतिगुर पूरा करे किरपा, कृपानिधान दया कमाइंदा। जन्म कर्म दी मिटे बिपता, दु:ख दर्द गंवाइंदा। माणस जन्म ना जाए बिरथा, तन माटी लेखे पाइंदा। चार कुण्ट जो रिहा फिरदा, दहि दिशां डेरा ढाइंदा। सतिगुर वणज कराए इक्को सिर दा, हट्ट साचे आप वकाइंदा। आदि जुगादी खेल अगम्मी पिर दा, पिता पूत वेख वखाइंदा। लेखा जन्म पूरब जन्म चिर दा, निरगुण सरगुण वंड वंडाइंदा । भेव वखाए घर थिर दा, थिर घर आपणा घर जणाइंदा। कूड़ी क्रिया गेड़ा गिढ़दा, साचा मार्ग इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणे घर वसाइंदा। जन्म कर्म दा कटे रोग, हरि सतिगुर दया कमाईआ। नाम भण्डारा देवे चोग, रसना जिह्वा बत्ती दन्द आप खवाईआ। आत्म परमात्म होए संजोग, धुर मिलणी मेल मिलाईआ। वज्जे वधाई चौंदां लोक, परलोक रहे जस गाईआ। दर निमाणी फिरे मोख, नेत्र नैण नैण शरमाईआ। जिन्हां पुरख अकाल मिली ओट, तिन्हां वेले अन्त दु:ख ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। दु:ख रोग उतरे संताप, पत्तत पापी पार कराइंदा। बालक वेखे साचा बाप, पिता पूत गोद उठाइंदा। प्रेम प्रीती साचा जाप, निरगुण सरगुण आप समझाइंदा। घर ठाकर मिले सज्जण साक, कूड़ा नाता तोड़ तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भव सागर पार कराइंदा। जगत रोग मेटे दुख, दुखियां दर्द वंडाईआ । घर उपजाए इक्को सुख, हरि वज्जे नाम वधाईआ। उजल करे मात मुख, जो श्री भगवान रहे जस गाईआ। वेख वखाणे अपराधी सुत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। लेखा जाणे अन्दर बाहर, पड़दा सके कोई ना पाईआ। करनहारा गुप्त ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर खेल वखाईआ। डुब्बदे पाथर जाए तार, जिस गृह आपणा चरण छुहाईआ। साचा बख्शे इक प्यार, प्रेम प्रीती तन्द बंधाईआ। भूत प्रेत जिन ख़बीस कोए ना करे ख्वार, इक लख अस्सी हज़ार नेड़ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम डंका इक वजाईआ। नाम डंका वज्जे घर, घर साचे ख़ुशी वखाइंदा। पिछला चुक्के भउ डर, अग्गे इक्को राह जणाइंदा। सतिगुर स्वामी पल्लू फड़, जग मार्ग आपे लाइंदा। डूंग्घी भँवरी काया वड़, बंद ताकी आप खुल्हाइंदा।
सच सुहेला देवे वर, गुर चेला वेख वखाइंदा। लेखा जाणे नरायण नर, नर हरि आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सच घर सच इक्को इक वखाइंदा। सच घर हरि शब्द स्वामी, गुर मन्त्र नाम वड्याईआ। सर्ब जीआं घट अन्तरजामी, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। अमृत बख्शे आत्म बाणी, अंमिउँ रस जाम प्याईआ। आवण जावण चुक्के जम की काणी, राए धर्म ना दए सजाईआ। साचा बख्शे पद निरबाणी, निरबाण पद इक्को इक वखाईआ। तख्त निवासी शाह सुल्तानी, शहिनशाह आपणी मेहर नज़र उठाईआ। तिक्खी मारे तीर कानी, दो जहानी पार लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे लए उठाईआ। दु:ख रोग मिटे झेड़ा, झंजट कोए रहिण ना पाईआ। आप वसाए साचा खेड़ा, घर वज्जे नाम वधाईआ। एथे ओथे बन्न्हे बेड़ा, खेवट खेटा बेपरवाहीआ। अन्तिम करे हक़ नबेड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म परमात्म आत्म आदि जुगादि जुगा जुगन्तर सोहँ मन्त्र इक पढ़ाईआ।
१३ भाद्रों २०२० बिक्रमी लखा सिँघ दे गृह राम दीवाली ज़िला अमृतसर
सर्ब कल हरि समराथा, पुरख समरथ इक अख्वाइंदा। लेखा जाणे त्रिलोकी नाथा, लोक परलोक हुक्म मनाइंदा। जुग चौकड़ी जणाए गाथा, गुर अवतार आप पढ़ाइंदा। भगत भगवान देवे साथा, सगला संग निभाइंदा। गुरमुखां करे पूरा घाटा, पूरब लहिणा वेख वखाइंदा । चरण कँवल बंधाए नाता, साचा सज्जण वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन हरि हरि रंग रंगाइंदा। पुरख समरथ साहिब गुरदेव, देवत सुर दए वड्याईआ। आदि जुगादि सदा निहकेव, निहचल धाम डेरा लाईआ। अलख अगोचर अगम्म अभेव, भेव अभेद जणाईआ। अमृत रस देवे मेव, फल इक्को इक खवाईआ। लेखा जाणे रसना जिह्व, बत्ती दन्द वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। समरथ पुरख साहिब सुल्तान, पुरख अकाल इक अख्वाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा हुक्म वरताइंदा। धर्म उठाए इक निशान, सति सतिवादी आप झुलाइंदा। जीव जंत साध सन्त देवे शब्द ज्ञान, आत्म परमात्म बोध अगाधा अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। काया मन्दिर वेख मकान, घर दीआ बाती, कमलापाती नूर नुराना जोत डगमगाइंदा । अमृत जाम प्याए बण के साकी, सच प्याला काया कासा आप भराइंदा। लेखा जाणे तन ख़ाकी, ख़ालक वेख वखाइंदा। जन भगतां बंद कवाड़ा खोल्हे ताकी, एका दूजा दूजा एका पड़दा आप उठाइंदा। अस्व
घोड़े चढ़े राकी, शाहसवारा हरि निरँकारा दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा । धुर संदेसा लै के आए पाती, नाम निधाना आप समझाइंदा। जन भगतां चुक्के लहिणा बाकी, देणा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सगला संग आप निभाइंदा। समरथ पुरख अगम्म अथाह, निरगुण निरवैर वड्डी वड्याईआ । जुग चौकड़ी मार्ग ला, नित नवित्त वेख वखाईआ। शब्द सरूपी बण मलाह, बेड़ा लख चुरासी आप चलाईआ। साची नईया लए बहा, सईया बणे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन लेखा लेखे पाईआ। पुरख समरथ सर्ब सुख दाता, लख चुरासी खोज खुजाइंदा। आदि जुगादि पतिपरमेश्वर पारब्रह्म प्रभ पुरख बिधाता, बिध आपणे हथ्थ रखाइंदा। सन्त साजण भगत भगवान गुरमुख गुरसिख बन्ने्ह नाता, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाइंदा। सोहँ ढोला बण विचोला गाए गाथा, तूं मेरा मैं तेरा दोहां इक्को राग अलाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे धुर दा बोला, अनबोलत आपणी धार वखाइंदा। समरथ स्वामी खेले खेल डूंग्घे सागर, समुंद वरोले बेपरवाहीआ। भेव चुकाए काया गागर, गगरीआ निर्मल जोत जोत रुशनाईआ। वणज कराए हट्ट सौदागर, नाम इक्को वस्त विकाईआ। खेले खेल करीम कादर, कुदरत करता दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ । समरथ हुक्म धुर फ़रमान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सीस झुकाण, नेत्र नैण अक्ख ना कोए उठाईआ। निवण-सो-अक्खर ढोला सारे गाण, तूही तूही राग अल्हाईआ। चरण कँवल सच प्रीती इक ध्यान, ध्यान ध्यान विचों प्रगटाईआ। अन्तष्करन आतश मिटे अमृत देवे पीण खाण, रस इक्को इक भराईआ। दाता दानी श्री भगवान, भगवन मीता सदा सहाईआ। जन्म जन्म आवण जावण दु:ख कटे आण, फाँसी जम ना कोए लटकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन साचे करे परवान, पार किनारा इक्को इक वखाईआ ।