पुस्तकालयभाग १५

२२ भाद्रों २०२० बिक्रमी दलीप सिँघ दे गृह जंडयाला गुरू ज़िला अमृतसर

सचखण्ड दुआरे सति निवास, सति सतिवादी आप कराइंदा। खेले खेल पुरख अबिनाश, अबिनाशी आपणी धार चलाइंदा। निर्मल नूर जोत कर प्रकाश, जोती जाता डगमगाइंदा। निरगुण निरगुण पूरी करे आस, आसा आसा नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच दवारे सोभा पाइंदा। सच दुआरा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। हरि पुरख निरँजण खेल बेअन्त, बेपरवाह आप रखाईआ। एकँकार महिमा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। आदि

निरँजण जोती नूर अनन्त, अक्ल कलधारी भेव चुकाईआ। अबिनाशी करता खेले खेल जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी धार बंधाईआ। श्री भगवान सोभावन्त, दो जहानां रुत्त सुहाईआ। पारब्रह्म प्रभ खेले खेल आदि अन्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी सचखण्ड दुआर, हरि करता आप कराइंदा। सो पुरख निरँजण बेऐब परवरदिगार, नूर नुराना डगमगाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दार, तख्त निवासी पुरख अबिनाशी शाह सुल्ताना सोभा पाइंदा । दीआ बाती कमलापाती जोती जोता पुरख बिधाता कर उज्यार, निरगुण धार हरि निरँकार दीन दयाल पुरख अकाल आपणी धार चलाइंदा । अटल महल्ल थिर मनार, खेले खेल परवरदिगार, नूरी जलवा नूर अपार, मुकामे हक़ सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, साचा मन्दिर इक सुहाइंदा। साचा मन्दिर सोभनीक, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। दूसर ना कोई दिसे शरीक, लाशरीक बेपरवाहीआ। ना अन्धेरा कोई तारीक, जोती नूर चन्द रुशनाईआ। लेखा जाणे हकीकत हकीक, हक़ हक़ दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर इक वसाईआ। सच दुआर जाए वस, सो साहिब आप वसाईआ। निरगुण नूर कर प्रकाश, जोती जोत जोत रुशनाईआ। शाहो भूप पुरख अबिनाश, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। दूसर ना कोए वसे साथ, संगी संग ना कोए रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। सचखण्ड दुआरा उच्च अटला, सो साहिब आप सुहाईआ। दीआ बाती कमलापाती निरगुण जोत एका बला, एका एक करे रुशनाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण वसे सद इकल्ला, अक्ल कलधारी खेल कराईआ। निरवैर पुरख आपणा फड़े आपे पल्ला, पल्लू साची गंढ्ढ बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड साचे वड वड्याईआ। सचखण्ड वड्याई एका एक, एकँकार आप जणाइंदा। आदि पुरख अपरम्पर स्वामी आपे जाणे आपणा भेख, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आइंदा। अगम्म अगम्मड़ा वसणहारा अगम्मड़े देस, छप्पर छन्न चार दीवार ना कोए बणाइंदा । निरगुण अन्दर निरगुण रहे अलेप, भेव अभेद ना कोए खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा एकँकारा करता पुरख आप वसाइंदा। सचखण्ड दुआर वसे आदि, आदि पुरख आप वसाईआ। एका एक वजाए आपणा नाद, आपणी इच्छया आप प्रगटाईआ। लेखा जाणे बोध अगाध, अगाध बोध बेपरवाहीआ। निरगुण निरगुण सज्जण साक, सगला संग निभाईआ। जोती जोत पाकी पाक, बेऐब नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। सचखण्ड दुआरे वज्जे वधाई, डौरु डंका नज़र कोए ना आइंदा। राग नाद

ना कोए गाई, नादी नाद ना कोए अलाइंदा। ढोलक छैणा ना कोए वजाई, ताल तलवाड़ा ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे साचा खेल, निरगुण निरगुण साचा मेल, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचा खेल करे करतार, सचखण्ड वड्डी वड्याईआ। निरगुण पुरख पुरख करतार, परम पुरख बेपरवाहीआ। साची नगरी कर तैयार, समग्री इक्को इक उपाईआ। जोत इक्ग्री होए उज्यार, उजल मुख मुख सालाहीआ। रूप रंग रेख तों वसे बाहर, अजूनी रहित अक्ल कल वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आपणी कल धराईआ। आदि आपणी कल रख, हरि करता खेल कराइंदा। सो पुरख निरँजण हो प्रतख, हरि पुरख निरँजण वेस वटाइंदा। एकँकारा बोल अलख, आदि निरँजण हुक्म वरताइंदा । श्री भगवान मार्ग दस्स, अबिनाशी करता राह चलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ नस्स नस्स, बण पांधी पन्ध मुकाइंदा। कर खेल पुरख समरथ, समरथ आपणी धार जणाइंदा। निरगुण धार कर प्रगट, प्रगट आपणा खेल वखाइंदा। सचखण्ड दुआर खोल्ह हट्ट, हटवाणा सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त आप विकाइंदा। सचखण्ड दुआरा खोल्ह हट्ट, सो साहिब वेख वखाईआ। कर खेल पुरख समरथ, समरथ धार जणाईआ। निरगुण निरगुण हो के वस, नार कन्त रूप वटाईआ। मेल मिलावा हस्स हस्स, घर मन्दिर वज्जे वधाईआ। प्रेम प्रीती अगम्मी दस्स, नज़र किसे ना आईआ। अन्तर अन्तर आपे वस, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल करदा, आदि पुरख इक अख्वाइंदा। निरगुण निरगुण अन्दर वड़दा, नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर रखे पड़दा, उहला रूप ना कोए वटाइंदा। आपणे पौड़े आपे चढ़दा, साचे मन्दिर सोभा पाइंदा। दर दरवेश दर भिखारी आपे बणदा, शाह सुल्तान आप हो जाइंदा। आपणी करनी आपे करदा, करता पुरख कार कमाइंदा। आपणा नाउँ आपणा राग ढोला गीत आपे पढ़दा, नाउँ निरँकार आप अलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म आप वरताइंदा। आपणा हुक्म शाह सुल्तान, आदि आदि वरताईआ। एका पुरख नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। एका हुक्म हुक्मरान, शाह पातशाह इक अख्वाईआ। एका खेले खेल महान, वड ख़ालक नूर ख़ुदाईआ। एका रहमत रहीम करे रहमान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप वखाईआ। साची खेल आदि कर, हरि करता दए वड्याईआ। धुरदरगाही देवणहारा वर, साची वस्त आप वरताईआ। सुत दुलारा आपे घड़, घड़त घाड़न वेख वखाईआ। लेखा जाणे नारी नर, नर नरायण ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड

दवारे खेल अपारे, हरि करता एका एक वार कराईआ। एका खेल दस्से भगवान, धुरदरगाही आप जणाइंदा। शब्दी सुत उठे बलवान, बलधारी आप प्रगटाइंदा। विष्नूं देवे एका दान, विश्व वस्त आप वरताइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म कर परवान, आपणा हुक्म जणाइंदा। शंकर देवे इक ज्ञान, साचा हुक्म आप सुणाइंदा। त्रैगुण माया कर प्रधान, पंचम नाता जोड़ जुड़ाइंदा। शब्दी शब्द बणा विधान, साचा मार्ग इक समझाइंदा। लख चुरासी कर परवान, सच परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज देवे दान, चारे खाणी झोली पाइंदा। चारे बाणी बोल बेज़बान, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपे गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, धुर संदेसा नर नरेशा इक इकल्ला आप जणाइंदा। सच संदेसा दस्से भगवन्त, आदि आदि सुणाईआ। खेले खेल जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी वंड वंडाईआ। बोध अगाधा नाम मंत, मन्त्र इक्को इक दृढ़ाईआ। आत्म परमात्म खेल नार कन्त, ब्रह्म पारब्रह्म करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप रचाईआ । साचा खेल रचे करतार, हरि करता दया कमाइंदा। अनभव प्रकाश नूर उज्यार, अजूनी रहित डगमगाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबार, धुर दी धार आप वरताइंदा। लख चुरासी कर तैयार, घट घट आपणा नूर धराइंदा। शब्द नाद सच्ची धुनकार, अनहद नादी नाद वजाइंदा । अमृत आत्म सुहाए ताल, सर सरोवर इक भराइंदा। नौ दुआरे खोल्ह किवाड़, मन वासना मेल मिलाइंदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार, माया ममता हउमें हंगता गढ़ सुहाइंदा। सृष्ट सबाई कर तैयार, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता साची रीता आप जणाइंदा। करे खेल साहिब अनडीठा, निरगुण नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुनेहड़ा इक अलाइंदा । सच सुनेहड़ा दस्से मीत, मुरार वड्डा वड वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव चलौणी रीत, त्रै पंज कर कुड़माईआ। शब्द हदीस सुणाए गीत, मुख मुखड़ा आप सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आप प्रगटाईआ। धुर दी धार शब्द हरि नाद, अनादी आप सुणाइंदा। रचना रच कोट ब्रह्माद, ब्रह्मांड आपणा खेल कराइंदा। निरगुण हो के वरते आपणा स्वांग, स्वांगी आपणी धार चलाइंदा। दर दुआर लए मांग, भिक्खक आपणी झोली डाहइंदा। नित नवित्त रखे तांघ, आसा आसा विचों प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्को वार जणाइंदा। धुर दा हुक्म इक जणाया, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। शब्द सुत प्रभ आप वडयाया, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड रचन रचाया, पुरी लोअ आकाश सुहाईआ। रवि ससि सूरज चन्न चमकाया, मण्डल मण्डप डेरा लाईआ। ज़िमीं असमानां बन्धन पाया, लोक परलोक गंढ्ढ रखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव उठाया, धुर दा हुक्म आप वरताईआ।

त्रैगुण साचा मेल मिलाया, पंज तत करी कुड़माईआ। लख चुरासी वंड वंडाया, वंडणहार इक हो जाईआ। आत्म परमात्म भेव छुपाया, मन मति बुध समझ सके ना राईआ। कागद कलम नाल रलाया, लेख लिखाया लेखा शाहीआ। निरगुण सरगुण धार बंधाया, बन्धन एका दूजा पाईआ। ब्रह्मावेता आप पढ़ाया, चारे वेदां दए समझाईआ। चारे युग हुक्म वरताया, चारे कुण्टां डंक वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को हुक्म दए सुणाईआ। इक्को हुक्म सच संदेसा, सो साहिब आप जणाईआ। पुरख अकाल वड नरेशा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जुग चौकड़ी करे वेसा, वेस अवल्लड़ा रूप वटाईआ। निरगुण सरगुण धारे भेसा, गुर अवतार नाउँ रखाईआ। आत्म कराए परमात्म चेता, सोई सुरती लए जगाईआ। भेव चुकाए इक्को नेता, नर नरायण दए समझाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खेले खेडा, चारे आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक समझाईआ । धुर दा हुक्म इक समझाया, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। चार युग दा गेड़ बणाया, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग बन्धन पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बैठे सीस झुकाया, नेत्र नैण ना कोए उठाईआ। दोए जोड़ पए सरनाया, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। विष्न बंस तेरा इक सुहाया, सरबंस तेरी वड्याईआ। मन्त्र अन्तर इक ध्याया, सो पुरख निरँजण राग अलाईआ। हँ ब्रह्म वंड वंडाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। सच संदेसा सुणो कर ध्यान, सो साहिब आप जणाईआ। अदि पुरख दा इक ज्ञान, जुग चौकड़ी भुल्ल कोए ना जाईआ। सो साहिब पुरख सुल्तान, हँ ब्रह्म सृष्ट सबाई लए प्रगटाईआ। सोहँ रूप इक परवान, धुर परवाना दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ । साची सिख्या एका वार, एकँकारा आप जणाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखां वारो वार, जोती जाता पुरख बिधाता निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। हुक्मे अन्दर घल्लां तेई अवतार, त्रै त्रै धार आप जणाइंदा। हुक्मे अन्दर भगत अठारां कर उज्यार, अठ दस भाण्डा भेव चुकाइंदा। हुक्मे अन्दर ईसा मूसा मुहम्मद बणाए बरख़ुरदार, ख़ालक ख़लक आप समझाइंदा। हुक्मे अन्दर नानक गोबिन्द बन्हे धार, धुर फ़रमाना आप जणाइंदा। हुक्मे अन्दर जुग चौकड़ी बीते विच संसार, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। हुक्मे अन्दर शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान, खाणी बाणी आपणी सिफ्त सालाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताइंदा । धुर दा हुक्म इक वरताउणा, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मात प्रगटाउणा, अन्त कोए रहिण ना पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान कलमा नबी रसूल पढ़ौणा, खाणी बाणी

गुर गुर ज्ञान दृढ़ाईआ। आत्म परमात्म पड़दा लौहणा, पारब्रह्म ब्रह्म लेखा दए जणाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त श्री भगवन्त नार कन्त अंग लगाउणा, कोटन कोटि ईश जीव करे कुड़माईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ज़ात पात दीन मज़्हब राउ रंक आप हंढ्ढाउणा, बंक दुआरी वेख वखाईआ। सच सुच जूठ झूठ माया ममता हउमें हंगता मार्ग लाउणा, दूरन दूर नेरन नेर पांधी आपणा पन्ध वखाईआ। काग हँस खेल कराउणा, भेव अभेदा भेव कोए ना पाईआ । धुर संदेसा इक सुणाउणा, गुर अवतार पीर पैगम्बर करन पढ़ाईआ। पुरख अकाल सर्ब मनाउणा, पारब्रह्म इक सरनाईआ। सांझा यार इक्को नज़री आउणा, लाशरीक नूर इलाहीआ। जिस दा कलमा ना किसे लिखाउणा, कलम शाही नेत्र रोवे मारे धाहींआ। सिफ्त सालाही बेपरवाही बेवफ़ाई विच कदे ना आउणा, वफ़ादार सर्ब बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, सच सुनेहड़ा इक घलाइंदा। सच सुनेहड़ा शब्द गुर जुग चार, हरि सतिगुर आप जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सृष्ट सबाई करो ख़बरदार, सोया कोए रहिण ना पाईआ। आत्म परमात्म दस्सो सच प्यार, प्रेम प्रीती इक जणाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म घर घर खोल्हो बंक किवाड़, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। दीआ बाती निरगुण जोती देवो बाल, जोत निरँजण कर रुशनाईआ। त्रैगुण माया तोड़ो जंजाल, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। साचा मार्ग दयो सिखाल, पांधी वेखो सच्चा राहीआ। लेखा चुक्के शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। गुर शब्द हो के बणो दलाल, काया हट्ट सौदा हक़ कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। धुर दा हुक्म धुर फ़रमाणा, धुरदरगाही आप जणाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पीर पैगम्बर मन्नण भाणा, हरि का भाणा ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। तख्त निवासी पुरख अबिनाशी शाहो शाबाशी भूपत भूप राजा राणा, दो जहानां वड मेहरवाना, ब्रह्मण्डां खण्डां दीपां लोआं वेख वखाइंदा। सच संदेसा नर नरेशा देवणहार अगम्मी गाणा, कलमा कलाम वड अमाम कायनात आप समझाइंदा। नबी रसूल पीर पैगम्बर मुल्लां शेख़ मसायक दए कलामा, गुर अवतार साध सन्त श्री भगवन्त भेव अभेदा आप खुलाइंदा। आत्म परमात्म मणीआ मंत, पारब्रह्म ब्रह्म मेला हरि जू कन्त, कन्त कन्तूहल सेज सुहञ्जणी दर घर साचे काया मन्दिर अन्दर साढे तिन्न हथ्थ आप विछाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि संदेसा नर नरेशा एकँकारा हरि निरँकारा करता पुरख दीन दयाल ठाकर स्वामी इक्को वार सुणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सुणदे रहे ला कर कन्न, दोए नेत्र नेत्र ध्यान लगाईआ। अन्तर बाहर गुप्त ज़ाहर रसना जिह्वा बत्ती दन्द कहिन्दे रहे धन्न धन्न, धन्न प्रभू तेरी वड्याईआ। वसदे रहे काया खेड़ा चमड़ी चम्म, काया माटी खेड़ा छन्न छप्परी चार दीवार

बणाईआ। अन्दर डेरा लाया बुध मति मन, मन मनसा मनसा विच खपाईआ। जगत नेत्र होए अन्न्ह, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ । भाण्डा भरम भउ दित्ता भन्न, कूड़ी क्रिया दिती तजाईआ। इक्को ध्यान श्री भगवन, चरण कँवल उपर धवल रखी सच सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सृष्ट खोल्हे दृष्ट, वखाए इष्ट, इष्ट इक्को नज़री आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रखो याद, यादाशत हरि जणाइंदा। जुग चौकड़ी होए बरबाद, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। पारब्रह्म प्रभ इक्को वजाए नाद, दो जहानां आप सुणाइंदा। जिस दा लेखा बोध अगाध, पढ़न लिखण विच कदे ना आइंदा। जिस ने गाया तिस अन्तर ल्या स्वाद, बाहर अनन्द करे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर चार युग दे हो इकट्ठे, दोए जोड़ जोड़ सरनाईआ। साहिब सुल्तान तेरी सरनाई ढट्ठे, बेपरवाह इक ओट तकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लोकमात जीवां जंतां राह मार्ग दस्से, लिख लिख तेरा कलमा नाम सुणाईआ। बेपरवाही तेरे दस्स के आए पते, पता निशाना इक जणाईआ । पुरख अकाल समरथ स्वामी सचखण्ड दुआरे वसे, चौदां लोक हथ्थ किसे ना आईआ। चौदां तबक फिरन नस्से, चारों कुण्ट भज्जण वाहो दाहीआ। सृष्ट सबाई जीव जंत बिरहों अग्नी कलयुग तपे, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। शिवदुआले मट्ठ गुरुदुआर मन्दिर मसीत सारे होए इकट्ठे, नेत्र रोवण मारन धाहींआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप वेख आपणा घर, तेरी रोवे सर्ब लोकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दस्सण हाल, चार युग दा भेव खुल्हाईआ। पारब्रह्म तेरा हल ना होया साथों स्वाल, सृष्ट सबाई आए पढ़ाईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बणदे रहे दलाल, जगत दलाली मात कमाईआ। अन्त कोई ना निभया नाल, संगी साथी बैठे पल्लू छुडाईआ । कोई ना मन्ने पुरख अकाल, सच तक्के ना कोए सरनाईआ। साची दिसे ना कोए धर्मसाल, धर्म दुआरा नज़र कोए ना आईआ। फल दिसे ना किसे डाल, सिम्मल रुक्ख रहे लहराईआ। चारों कुण्ट सब दे सिर ते कूके काल, कलयुग काल भार वधाईआ। आ के वेख मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर होए कंगाल, तेरा नाम किसे हट्ट नज़र ना आईआ। धुरदरगाही सच अगम्मी मार छाल, औंदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। दर तेरे आस रख, इक्को ओट तकाईआ। कलयुग अन्तिम हो प्रगट, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। वेख खेल बाज़ीगर नट, स्वांगी आपणा स्वांग रचाईआ। वेद व्यासा गया दस्स, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा उच्चे टिल्ले पर्बत आवे चाईं चाईंआ। ईसा तेरा राह तक्कदा गया हस्स हस्स, नेत्र नैण अक्ख प्रतख परवरदिगार तेरे नाल मिलाईआ। मुहम्मद

रसना जिह्वा बत्ती दन्द तेरा कलमा गया रट, मेरा अमाम आवे बेपरवाहीआ । नानक कह के गया पुरख समरथ, कलयुग अन्तिम वेस वटाईआ। गोबिन्द दस्सया कल कल्की सम्बल नगर जाए वस, बंक दुआर इक सुहाईआ । जुग चौकड़ी लहिणा देणा करे वक्ख, आप आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर साध सन्त भगत भगवान चार युग दे करे इकट्ठ, साचा दर इक खुल्हाईआ। लेखा जाणे तीर्थ अठ सठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती वेखे थाउँ थाईंआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त बहत्तर नाड़ उबलदी वेखे रत्त, रती रत फोल फुलाईआ। वरन बरन ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक राज राजन शाह सुल्तान देवणहारा ब्रह्ममत, ब्रह्म विद्या करे पढ़ाईआ। जिउँ भावे तिउँ लए रख, रखणहार तेरी सरनाईआ। सति स्वामी सदा निहकर्मी अन्तरजामी हो प्रगट, घर घर आपणा पड़दा लाहीआ। सतिजुग साचा चला रथ, कलयुग अग्नी दे मथ, नाम मधाणा इक्को पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, बेअन्त तेरी सरनाईआ। बेअन्त तेरा इक सहारा, गुर अवतार ओट तकाईआ। जुग चौकड़ी तेरा करदे रहे मुज़ाहरा, जीवां जंतां मात समझाईआ। पारब्रह्म प्रभ खेल न्यारा, हरि का भेव कोए ना पाईआ। वसणहारा महल अटल उच्च मनारा, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। शब्द नाद सच्ची धुनकारा, अनरागी राग सुणाईआ। गावत गावत गाए सर्ब संसारा, रसना जिह्वा करे पढ़ाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, बनास्पत रोवे मारे धाहींआ। समुंद सागर ना कोए विचारा, जल थल महीअल भेव कोए ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दोए जोड़ करन निमस्कारा, गल पल्लू रहे पाईआ। तेरी कुदरत सांझे यारा, तेरे हथ्थ रखाईआ। हउँ याचक सेवक बरख़ुरदार, फ़रमाबरदारा तेरी चाकरी मात कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख्या वारो वारा, जुग चौकड़ी फेरा पाईआ। आत्म दस्सया तेरा इक किनारा, नौका नईया तेरा नाम जणाईआ। कल कल्की अन्तिम लै मात अवतारा, निहकलंक रूप वटाईआ। दो जहान श्री भगवान करे ख़बरदारा, विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द गण गंधर्ब सोया कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक जणाईआ। सच संदेसा ल्या जाण, भुल्ल रहे ना राईआ। कलयुग तेरा खेल महान, श्री भगवान बेपरवाहीआ। प्रगट हो के वाली दो जहान, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। सृष्ट सबाई दए ज्ञान, आत्म परमात्म इक पढ़ाईआ। दीन मज़्हब दी छुट्टे काण, ज़ात पात ना कोए जणाईआ। राउ रंक इक हो जाण, ऊँच नीच नज़र कोए ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप तेरा ढोला इक्को गाण, सोहँ कर सच पढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मन्नण तेरी आण, अग्गे आपणा हुक्म ना कोए वरताईआ। तेरी झोली पौण आपणा ईमान, सिदक सबूरी तेरे चरण रखाईआ। दर कोई ना आए शैतान, शरीअत शरअ ना कोए लड़ाईआ ।

दिसे कोई ना बेईमान, बेवा रूप ना कोए वटाईआ। तेरा नाम सारे ध्याण, तू ही तू ही राग अलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दो जहान तेरी सरनाईआ। दो जहान देवां सरनागत, सो सतिगुर आप जणाइंदा। दो जहानां इक्को मति, ब्रह्म विद्या इक पढ़ाइंदा। वेख वखावां पंज तत्त, कूड़ी क्रिया डेरा ढाइंदा। लेखे लावां गुरमुख रती रत, रती रत नाल रंगाइंदा । साचा मार्ग इक्को दस्स, चार वरन आप उठाइंदा। अठारां बरन करां वस, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। भगत मिलावां हस्स हस्स, भगवन आपणा पड़दा उठाइंदा। निरगुण जोत कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। काया मन्दिर अन्दर पावे रास, गोपी काहन आप नचाइंदा । सीता सुरती राम पुजाए आस, आसा तृष्ना मेट मिटाइंदा। चतुर्भुज वसे पास, आदि शक्ति आपणी गंढ्ढ पवाइंदा। नूर नुराना शाहो शाबाश, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे दोए जोड़ करो अरदास, अरदासा सब नूं इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार युग दा लेखा लिखणहारा वेख वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे बोलो, इक जैकार लगाईआ । रसना जिह्वा बत्ती दन्द बिन मुख मुखड़ा खोल्हो, पंज तत नज़र ना आईआ। सच प्रीती आप आपणा घोली घोल घोलो, घोली घोल लेखे लाईआ । वेखो साहिब इक अडोलो, अडोल डुल कदे ना जाईआ। चार युग दा भार हरि दे कंडे तोलो, नाम कंडा इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां रिहा समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर चार कुण्ट वेखण मार ध्यान, लोकमात अक्ख उठाईआ। कलयुग अन्तिम साबत दिसे ना किसे ईमान, धीरज जत नज़र कोए ना आईआ। गुर का इष्ट ना कोए मनाण, दृष्ट सके ना कोए खुल्हाईआ। अमृत मिल्या ना पीण खाण, कूड़ी क्रिया तृसन वधाईआ। आत्म परमात्म पाया ना किसे ज्ञान, जगत विद्या करन पढ़ाईआ। जो लेखा लिख लिख दे के आए ब्यान, ब्याना लोकमात धराईआ। तिस नूं सक्या ना कोए पहचान, बेपहचान नज़र किसे ना आईआ। दरोही ख़ुदाए होए हैरान, बी पिहरबान मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला, तेरा पड़दा सके ना कोए उठाईआ। राम रमईया नज़र ना आया घर घर फिरे शैतान, काहना बंसुरी नाम ना कोए वजाईआ। नानक मन्त्र भुल्लया सति नाम, नाम सति तन मन्दिर हट ना कोए वखाईआ। गोबिन्द दस्स के आया इक पुरख अकाल, आदि जुगादि सब दा लेखा लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सब दा लहिणा झोली पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर हो निरास, प्रभ अग्गे ध्यान लगाईआ। हरि जू तेरा खेल तमाश, समझ सके कोई ना राईआ। सृष्ट सबाई गुर अवतारां उत्तों उडया विश्वाश, धीरज सच ना कोए रखाईआ। काम क्रोध सब दे पास, लोभ मोह हँकार वज्जी

वधाईआ। साचा नाम ना गाए कोई गाथ, कूड़ी क्रिया ढोला गाईआ। साची पढ़े ना कोई रहिरास, माणस जन्म माणस मानुख मानव रंग ना कोए रंगाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा घट घट वेख्या भाख, साची भाख्या ना कोए सुणाईआ। एसे करके सारे अन्तिम आए आख, लोकमात जणाईआ। प्रगट होवे पुरख समराथ, निहकलंक नरायण बेपरवाहीआ। जिस दी ना कोई ज़ात ना कोई पात, दीन मज़्हब ना कोए रखाईआ। ना कोई पिता ना कोई मात, गोदी गोद ना कोए उठाईआ। ना कोई पत्तण ना कोई घाट, शिवदुआले मट्ठ मन्दिर मस्जिद गुरुदुआर नज़र किसे ना आईआ। ना कोई जाणे दिवस रात, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। ना कोई संधया ना प्रभात, दीपक दीआ ना कोए जगाईआ। आपणा खेल करे प्रभ ख़ास, ख़ालस ख़ालसा लए प्रगटाईआ। चौंह वरनां विचों कर प्रकाश, इक्को ज़ात दए समझाईआ। सो ज़ात सदा पाक, पाक रसूल आप बणाईआ। जिस दा नूर चमके आफ्ताब, महिताब करे रुशनाईआ । सो साहिब वजाए इक रबाब, अहिबाब दए सुणाईआ। मुख पड़दा रखे नक़ाब, नेत्र अक्ख ना किसे मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग चौकड़ी वेखे थाउँ थाईंआ। जुग चौकड़ी वेखणहारा, इक इकल्ला आप अख्वाईआ। कलयुग अन्तिम हो तैयारा, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। जोती नूर कर उज्यारा, शब्दी डंक डंक सुणाईआ। साचा धाम सुहाए दुआरा, बंक मिले माण वड्याईआ। शाहो भूप बण सिक्दारा, राजन राज आप हो जाईआ। योद्धा सूरबीर बलकारा, बल आपणा आप प्रगटाईआ। खड़ग खण्डा तेज़ कटारा, चण्ड प्रचण्ड नाम चमकाईआ। वेखणहारा लख चुरासी खोल्ह कवाड़ा, नौ दुआरे डेरा ढाहीआ। धुरदरगाही बण के लाड़ा, दर दर घर घर आपणा फेरा पाईआ। मेल मिलावे साचे यारां, यारी यारां नाल बंधाईआ। भगत भगवान करे प्यारा, मुरीद मुर्शद गोद सुहाईआ। कल कल्की ल्या अवतारा, अमाम अमामां फेरा पाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दा तक्कदे रहे सहारा, इक्को ओट रखाईआ। सो वेखण आया अन्त किनारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा पड़दा रिहा उठाईआ। सब दा पड़दा देवे चुक्क, लुक्या कोए रहिण ना पाईआ। शब्द अगम्मी धुर दा शेर रिहा बुक्क, नाम भबक इक्को लाईआ। लख चुरासी वेखे उलटा रुख़, मात गर्भ फोल फुलाईआ। धुर दा हुक्म सुणाए अबिनाशी अचुत, चेतन सब नूं रिहा कराईआ। इक्को इक सुहौणी सुहञ्जणी रुत्त, रुत्त रुतड़ी आप महकाईआ। जन भगत उठाए श्री भगवान जिउँ माँ पुत्त, पिता पूत लए जगाईआ। दो जहान उजल करे मुख, दुरमति मैल नज़र ना आईआ। लेखे लाए जननी कुक्ख, धन्न धन्न जणेंदी माईआ। आवण जावण लख चुरासी जाए छुट्ट, जिस जन आपणा दरस दिखाईआ। जन्म जन्म दी कटे भुक्ख, कर्म कर्म दी तृष्ना रहिण ना पाईआ। लोकमात

दा बूटा पुट, गुरमुख सचखण्ड साचे लए लगाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी देवणहारा सब कुछ, आपणा धन ख़ज़ाना दौलत नाम जगत रखाईआ। रातीं सुत्यां दिने जागदयां जन भगतां अन्दर वड़ के लए पुच्छ, आत्म परमात्म आप जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। कलयुग अन्तिम फेरा पाया, गहर गम्भीर नज़र किसे ना आइंदा। गुरमुख साचे लए जगाया, जागरत जोत इक वखाइंदा। आप आपणा रंग रंगाया, कूड़ा रंग रहिण कोए ना पाइंदा। दूई द्वैती डेरा ढाहया, माया ममता मोह मिटाइंदा। हउमें हंगता गढ़ तुड़ाया, निवण सो अक्खर इक समझाइंदा। साची संगता मेल मिलाया, शरअ संगल ना कोए जणाइंदा। चार वरन इक्को घर बहाया, ऊँच नीच वंड ना कोए वंडाइंदा। आत्म परमात्म पड़दा दए उठाया, बजर कपाटी कुण्डा लाहइंदा। नौ दुआरे पन्ध मुकाया, सुखमन टेडी बंक पार कराइंदा। अनहद नादी नाद सुणाया, धुन आत्मक राग सुणाइंदा। अमृत आत्म जाम प्याया, तृष्ना भुक्ख ना कोए वखाइंदा। निर्मल दीआ इक जगाया, जोती नूर डगमगाइंदा। सच सिँघासण इक वछाया, आत्म सेजा सोभा पाइंदा। पलँघ रंगीला इक डाहया, पावा चूल ना कोए बणाइंदा। सच सवाणी लए जगाया, सुरती सुरत आप हिलाइंदा। सोलां इच्छया पूर कराया, सोलां शृंगार वड वड्याइंदा । नाम नेत्र कज्जल पाया, धार धार विचों बन्हाइंदा। सोहणा पल्लू सीस टिकाया, सुभर इक्को इक वखाइंदा। धी जवाई इक्को घर बहाया, मन्दिर इक्को इक वड्याइंदा। साचा लाड़ा बेपरवाया, नूर नुराना नज़री आइंदा। साचे घोड़े चरण टिकाया, अस्व इक्को इक दौड़ाइंदा । साची पाखर आप सुहाया, सोलां कलीआं सोभा पाइंदा। कल्गी तोड़ा सीस सुहाया, जगत जगदीश वेख वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा ढोला रहे जस गाया, वेद पुराण सिफ्त सालाहइंदा। जिस दा नूर ज़हूर बेनज़ीर ख़ुदाया, सो सच तस्वीर आप प्रगटाइंदा। वड पीरन पीर फेरा पाया, दस्तगीर दस्त मिलाइंदा। कलयुग अन्त अख़ीर आया, चौदां सदीआं पन्ध मुकाइंदा। बीस बीसा वेख वखाया, नानक गोबिन्द मेल मिलाइंदा। राम कृष्न रंग रंगाया, रंग इक्को इक चढ़ाइंदा। मुहम्मद महिबूब दए समझाया। मुहब्बत इक्को घर बणाइंदा। सच अरूज अर्श कुर्श महिराब हुजरा इक्को नज़री आया, अटल मनार सच सच वड्याइंदा। परवरदिगार बेपरवाह डेरा लाया, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर पुरख अकाल वेख वखाइंदा। रुत्त रुतड़ी दए सुहाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सन्त सुहेले लए फड़, गुर चेले लगाए आपणे लड़, पल्लू इक्को नाम बंधाइंदा। पल्लू बन्न्हे नाम तन्द, तन्द नज़र किसे ना आइंदा। करे खेल सूरा सरबँग, सो साहिब दया कमाइंदा। जन्म जन्म दी पूरी करे मंग, जन भगतां आपणा मेल मिलाइंदा। अन्तर अन्तर देवे अनन्द, बाहरों पंज तत काया चोला जगत हंढ्ढाइंदा।

बिन रसना जिह्वा सुणा के जाए आपणा छन्द, बत्ती दन्द ना कोए हिलाइंदा। बिन हथ्थां पैरां पांधी हो के मुका के जाए पन्ध, दो जहानां आपणयां चरणां हेठ रखाइंदा। गुरमुख सवाणी सुघड़ सुचज्जी जुग चौकड़ी कदे ना होवे रंड, जगत रंडेपा आप कटाइंदा। अन्तिम लै के जाए सचखण्ड, सच दुआरे आप बहाइंदा। नाता तोड़ कूड़ वरभंड, ब्रह्मण्ड पार कराइंदा। जिथ्थे परम पुरख दा इक्को छन्द, दूजा राग ना कोए अलाइंदा। तिस दुआरे गुर अवतार पीर पैगम्बर भगत सन्त सारे जोदड़ी कर के रहे मंग, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन हरिभगत गुरमुख आप आपणा मेल मिलाइंदा। गुरसिख आप आपणा मिलाए मेला, मिलणी जगदीश कराईआ। इक्को घर वसे गुरु गुर चेला, चेला गुरू इक्को गृह डेरा लाईआ। परम पुरख प्रभ सज्जण सुहेला, सति पुरख निरँजण मिले चाईं चाईंआ। कलयुग अन्त मिलण दा इक्को वेला, माणस जन्म मिले वड्याईआ। लख चुरासी वक्त दुहेला, सतिगुर संग ना कोए निभाईआ। अन्तिम धर्म राए दी पए जेला, जम का फास ना कोए कटाईआ । चित्रगुप्त ना बैठे वेहला, सब दा लेखा रिहा लिखाईआ। किसे कम्म ना आउणा पैसा धेला, बिन हरि के नाम संग कोई ना जाईआ। मरदयां तक्क कोई ना होवे वेहला, जींवदयां कम्म ना कोए मुकाईआ। जिस ने मिलणा सतिगुर साचे सज्जण सुहेला, कूड़े धंदे दयो तजाईआ। आत्म परमात्म वेखो सब तों रहे नवेला, घर घर विच डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां इक्को राह बुझाईआ । गुरमुख कहिण असीं आवांगे। प्रभ तेरा नाम ध्यावांगे। इक्को ओट रखावांगा। घर काया शब्द चोट लगावांगे। कूड़ी क्रिया खोट कढ्ढावांगे। आहलणिउँ डिगे बोट, अन्त तेरी झोली बहि के ख़ुशी मनावांगे। तेरे विचों उपजी तेरी जोत, अन्त तेरे विच मिलावांगे। तूं बैठा रिहों ख़ामोश, अन्दर वड़ के तैनूं बुलावांगे। जे सानूं देवें दरस अमोघ, तेरी चरणी सीस झुकावांगे। दोए लोचण तेरे दर्शन रहे लोच, कर दर्शन निज नेत्र होर खुल्हावांगे। प्रभू तेरे मिलण दी साडे कोल नहीं पहुंच, तैनूं आपणे घर मंगावांगे। तूं सोचयां किसे ना आवें सोच, तेरी सोच आपणी सोच बणावांगे। तेरे प्रेम अन्दर होए मदहोश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, अन्त तेरा घर वसावेंगा । जो प्रभ नूं अन्तर ध्याएगा। श्री भगवान वेखण आएगा। बण दरबान फेरा पाएगा। गुरमुख तेरा एहसान, तेरी झोली आप टिकाएगा। तेरे अन्दर वड़े हो मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाएगा। आपणा वखाए सच मकान, घर घर विच कुण्डा लाहेगा। दीवा जोती जगे महान, अन्ध अन्धेर गंवाएगा। शब्द सुणाए बिन कान, साचा राग अल्हाएगा। आपणा प्रेम प्याए जाम, मध इक्को इक वखाएगा। सीता सुरती मिले राम, रमईया आपणी गोद उठाएगा। घर कन्हय्या मिले शाम, बंसुरी इक्को राग

अल्हाएगा। घर ईसा मूसा मुहम्मद दए पैग़ाम, सच कलाम आप पढ़ाएगा। नानक निरगुण जणाए सति नाम, गोबिन्द गुर गुर वेख वखाएगा। जो दर बरदा बणे गुलाम, तिस गुरबत मेट मिटाएगा । गृह सजदा इक सलाम, झुक झुक सीस निवाएगा। साचे भगत कर परवान, भगती मार्ग इक वखाएगा। साचे सन्त सच निशान, धर्म निशाना इक प्रगटाएगा। साचे गुरमुख गुर गुर ढोला गाण, राग नाद ना कोए जणाएगा। साचे गुरसिख चरण कँवल करन ध्यान, धूढ़ी मस्तक टिक्का इक्को लाएगा। जिन्हां मिल्या श्री भगवान, तिन्हां गुरु गुर वेख ख़ुशी वखाएगा। विष्न ब्रह्मा शिव करन प्रणाम, सीस सीस सर्ब झुकाएगा। गुरमुख तेरा उच्चा नाम, पुरख अकाल आप वडयाएगा। निहकर्मी करे पूरा काम, कर्म कांड मेट मिटाएगा। सोहँ ढोला गाउणा गान, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आएगा। आत्म परमात्म इक ईमान, धर्म इक्को इक वखाएगा। सतिजुग सच दुआरा लोकामत खोल्हे आण, अनक कल धारी आपणी कल वरताएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लख चुरासी विचों हरि भगत कर प्रधान, प्रधानगी दो जहान वखाएगा।