पुस्तकालयभाग १५

२३ भाद्रों २०२० बिक्रमी जंडयाला गुरू तेजा सिँघ दे गृह ज़िला अमृतसर

नव जोबन उठी जोत अकालण, सच दुआर ख़ुशी मनाईआ। धुरदरगाही बण के मालण, साची खारी प्रेम उठाईआ। जुग चौकड़ी बण दलालण, दो जहानां वेखे चाईं चाईंआ। कलयुग अन्तिम चढ़ी भालण, लख चुरासी पड़दा लाहीआ। भगत सन्त आई उठालण, कलयुग सोया कोए रहिण ना पाईआ। साचा मार्ग आई सिखालण, सिख्या सच करे पढ़ाईआ। धुर दी घाल आई घालण, बण सेवक सेव कमाईआ । जन भगतां करे सच्ची प्रितपालण, प्रितपालक रूप वटाईआ। साची गोद आई स्वालण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। घर मन्दिर करन आई चानण, जगत अन्धेर गंवाईआ। पुच्छण आई मुरीदां हालण, मुर्शद आपणा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वरताईआ। जोत अकालण बण के लाड़ी, दो जहानां वेख वखाईआ। लेखा जाण धुर दरबारी, धुर संदेसा इक सुणाईआ। सन्त सुहेले उठो आपणी वारी, श्री भगवान आप उठाईआ। जुग जन्म सतिगुर सरन जिन छुहाई दाढ़ी, तिन्हां लेखा लेखे पाईआ। विरले कन्त बणी साची नारी, गुरमुख दर घर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। जोत अकालण बण सुचज्जी, चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी विचों गुरमुख सज्जण रही लभ्भी, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। प्रेम प्रीती बणी लबी, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। वेखणहारी बीसवीं सदी, सद्दा

घर घर नाम जणाईआ। पुरख अकाल दी इक्को रहिणी गद्दी, गदागर सर्ब लोकाईआ। ज़ात पात मज़्हब दीन कोई ना दिसे हद्दी, हक़ हदीस इक पढ़ाईआ। कूड़ कुड़यारन जगत विचों कढ्ढी, लोकमात रहिण ना पाईआ । मिले वड्याई कबीर जुलाहे खड्डी, खड्डे सुट्टे बेवफ़ाईआ। दो जहान गुरमुख प्यार बद्धी, बन्दना जोड़ करे सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। जोत अकालण कर शृंगार, नेत्र नैण नैण मटकाईआ। सचखण्ड दवारिओं हो तैयार, थिर घर आपणा पड़दा लाहीआ। सुन्न अगम्मों हो के बाहर, रूप अनूप लए वटाईआ। नव नौ जोबन दमकां रिहा मार, नूरो नूर नूर रुशनाईआ । दो जहानां कर के आर पार, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आपणा पन्ध मुकाईआ। लख चुरासी कर विचार, माणस मानुख फोल फुलाईआ। गुरमुख विरले कर प्यार, आप आपणा बन्धन पाईआ। मुख घूँगट दए उतार, सच दीदार इक वखाईआ। बिन रसना जिह्वा करे गुफ़तार, सच सतार आप हिलाईआ। अन्दर वड़ के वाजां रही मार, धुर संदेसा इक सुणाईआ। उठ सज्जण मीत मुरार, वेला वक्त रही वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्तिम आपणा भेव जणाईआ। जोत अकालण करे हासा, हँसमुख आप सुहाईआ। वेखण आई जगत तमासा, बेनज़ीर रूप वटाईआ। प्रेम प्यार दा फड़ के कासा, घर घर फिरे वाहो दाहीआ। कवण गुरमुख सच प्रीत प्यासा, बैठा इक ध्यान लगाईआ। जन्म जन्म दी पूरी करे आसा, कूड़ी तृष्ना मेट मिटाईआ। अन्दर बाहर देवे साथा, सगला संग निभाईआ। इक जणाए पूजा पाठा, तूं मेरा मैं तेरा तेरी मेरी इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। जोत अकालण चढ़ के डोली, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। जन भगत दुआरे होए गोली, बण सेवक सेव कमाईआ। आपणा भेव खुलाए हौली हौली, उच्ची कूक ना कोए जणाईआ। पूरा करे इकरार कौली, कीता इकरार भुल ना जाईआ। देवे वड्याई उपर धवली, धरनी धरत सोभा पाईआ। लेखा जाणे नूर ख़ुदाई अवल्ली, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार आप कमाईआ। जोत अकालण मुका पन्ध, थक्की मादी ख़ुशी मनाईआ। गुरमुख वेख चढ़या चन्द, करे सच रुशनाईआ। मिल सज्जण आया इक अनन्द, अनन्द अनन्द विचों प्रगटाईआ। दोहां मिल के ढोला गाया साचा छन्द, सो पुरख निरँजण इक्को इक सच्चा माहीआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन्म जन्म दी टुट्टी देवे गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी दाता इक अख्वाईआ। ठाकर हो बणे बख्शंद, बख्शश आपणी झोली पाईआ। हरिजन दुआरा रही मंग, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। गुरमुख उठ रल मेरे संग, दूजा संग नज़र कोए ना आईआ। तेरी प्रीती चढ़े्ह रंग, रंग मजीठी नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ।

जोत अकालण रही दौड़, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। निरगुण सरगुण अन्दर लाया पौड़, डण्डा आपणा आप वखाईआ। लख चुरासी वेखे रीठा मिट्ठा कौड़, घट घट अन्दर फोल फुलाईआ। साची धार गुरमुखां जाए बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी करे सर्ब लोकाईआ। लग्गी प्रीत निभाए तोड़, अद्धविचकार ना कोए तुड़ाईआ। साची जोड़ी देवे जोड़, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि हरि आपणी दया कमाईआ। जोत अकालण चढ़े चा, चाउ घनेरा इक रखाईआ। गुरमुख सज्जण मिल्या आ, मिलणी इक्को घर वखाईआ। साचे मन्दिर लए बहा, घर देवणहार वड्याईआ। आपणा पड़दा दए चुका, उहला रहिण कोए ना पाईआ। साचे अंगण लए बहा, मेहर नज़र उठाईआ। परमानंदी जाए समा, समाप्त करे खेड पराईआ। एका छन्दन दए सुणा, सोहँ ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग जुग आपणा रंग रंगाईआ। जोत अकालण होई ख़ुश, ख़ुशीआं नाल गीत इक्को गाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग जो बैठा रिहा चुप्प, सो अन्तिम आपणा फेरा पाईआ। कर प्रकाश अन्धेरे घुप्प, साचा नूर करे रुशनाईआ। निरगुण धारों निरगुण उठ, सरगुण देवे माण वड्याईआ। जिस गुर गोबिन्द बणाया सुत, सो साहिब भेव चुकाईआ। सच सुहञ्जणी सुहाए रुत्त, रुतड़ी आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। जोत अकालण चाउ घनेरा, घर इक्को नाम वधाईआ। जन भगतां कहे तूं मेरा मैं तेरा, नढ्ढी बाली आपणा रंग वखाईआ। एका घर वसे गुरु गुर चेरा, चेला गुर इक्को रूप वखाईआ। कूड़ी क्रिया भरमां ढाहे डेरा, सञ्झ सवेरा इक्को रंग वखाईआ। साढे तिन्न हथ्थ काया मन्दिर हरिजन तेरा वसदा रहे खेड़ा, खिड़की सतिगुर आप खुल्हाईआ। अन्तिम करे हक़ नबेड़ा, शाहो भूप बेपरवाहीआ। पार लगाए फड़ फड़ बेड़ा, मझधार ना कोए रुढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बख्शे सच सच्ची सरनाईआ। जोत अकालण आई वेहड़े, खुल्ल्हा वेहड़ा इक वखाईआ। चौथे युग मुक्कणे झेड़े, झगड़ा कोए रहिण ना पाईआ। उलटी लट्ठ आपे गेड़े, गेड़ा इक्को वार भवाईआ। काया अन्दर घर विच घर वसावे खेड़े, खेड़ा इक्को सोभा पाईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो बैठे कर कर जेरे, तिन्हां आपणा रंग रंगाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल फड़ के चाढ़्हे आपणे बेड़े, बेड़ा इक्को नाम वखाईआ। सच दुआरे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ । जोत अकालण वेखे अन्त, अन्तष्करन वेख वखाईआ। मेल मिलावा गुरमुख साचे सन्त, गुरसिख इक्को घर वखाईआ। शब्द अनादी महिमा अगणत, सिफ्ती सिफ्त रही जस गाईआ। गढ़ तोड़ हँकारी हउमें हंगत, हँ ब्रह्म रही समझाईआ। दर दरवेश बण के मंगत,

बण निमाणी झोली डाहीआ। गुरमुख मैनूं लाउणा अंगन, अंगीकार इक हो जाईआ। रल मिल साची बणे संगत, प्रभ सगला संग वखाईआ। जिस दा भेव ना जाणे कोई पंडत, पढ़यां हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, हरिजन पड़दा आप चुकाईआ। जोत अकालण लँघ दरवाज़ा, घर आपणा आसण लाईआ। मेल मिलाए ग़रीब निवाज़ा, निवाज़श आपणी इक जणाईआ। शब्द अगम्म वजाए वाजा, तुरिया बैठी नैण शरमाईआ। प्रेम प्यार अन्दर मारे वाजां, धुर दी धार आप प्रगटाईआ। सच सुअम्बर रच के काजा, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। हरि भगत दुआरे साजण साजा, सज्जण मीत इक अख्वाईआ। ना कोई दूसर वजाए रबाबा, तन्दी तन्द सतार ना कोए हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां करे इक कुड़माईआ। जोत अकालण वर इक्को पा, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। गुरमुख सूरा मिल्या आ, जिस दी आदि जुगादि ओट तकाईआ। कूड़ी क्रिया कूड़ा दए मिटा, सच सुच सर्ब समझाईआ। जोती नूर करे रुशना, पड़दा आपणा आप उठाईआ। साची तूरा नाद दए सुणा, अनहद नादी नाद वजाईआ । हाज़र हज़ूरा मिले बेपरवाह, पर्दानशीं आपणा मुख वखाईआ। फड़ बांहों गले लए लगा, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। आदि निरँजण दया कमा, जोत निरँजण जोत मिलाईआ। दीनां नाथ दर्द दु:ख भय भंजन भव सागर पार दए करा, अन्तिम मेला सहिज सुभाईआ। भगत भगवान दोहां दा दिसे इक्को थाँ, दूजा धाम नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वर इक्को इक जणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन पकड़े बांह, बाबल इक्को नज़री आईआ।

२३ भाद्रों २०२० बिक्रमी जंडयाला सन्तोख सिँघ दे गृह ज़िला अमृतसर

जन भगतां प्रभ आसा पूर, आसा पूरन आप कराइंदा। नाता तोड़ जगत कूड़, साचा मार्ग इक वखाइंदा। अन्तर आत्म देवे नूर, अज्ञान अन्धेर मेट मिटाइंदा। साचा देवे इक सरूर, रस इक्को इक वखाइंदा। प्रगट होवे हाज़र हज़ूर, घर मन्दिर वेस वटाइंदा। सर्ब कला आपे भरपूर, ख़ाली भाण्डे आप भराइंदा। वसणहारा नेड़े दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। बख्शणहारा चरण धूढ़, मस्तक टिक्का इक्को लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची आसा पूर वखाइंदा। साची आसा पूरे सतिगुर, पुरख अकाल बेपरवाहीआ । लेखा जाणे धुरदरगाही धुर, धुर मस्तक वेख वखाईआ। शब्द अगम्मी चढ़े घोड़, शाहसवारा वेस वटाईआ। कलयुग अन्त भगवन्त निरगुण हो के जाए बौहड़, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ।

अन्दर वड़ के मन्दिर चढ़ के वेखे कर के ग़ौर, गहर गम्भीर आपणी दया कमाईआ। पंच विकार घर घर पावे शोर, कूड़ी क्रिया करे लड़ाईआ। दिवस रैण ठग्गी जावण पंज चोर, दर दरबान सके ना कोए हटाईआ। जन भगतां श्री भगवान दी पई लोड़, नेत्र रो रो रहे ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, घर मेला सहिज सुभाईआ। भगत जनां आसा पुनी, इच्छया पूर आप हो जाइंदा। प्रगट हो वड दाता गुणी, गुणवन्ता खेल कराइंदा। सच पुकार इक्को सुणी, एकँकार वेख वखाइंदा। लख चुरासी सृष्ट सबाई छाणी पुणी, गुरमुख विरला नज़री आइंदा। जिस जन सुणाए आपणी धुनी, धुन आत्मक राग अलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे पार लँघाइंदा। आसा पूर होए भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। जुग चौकड़ी देवे माण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सिफ्ती ढोला गायण ज़िमीं असमान, लोक परलोक रहे जस गाईआ । जिन्हां बख्शे चरण ध्यान, देवणहार सच्ची सरनाईआ। तिन्हां चुके जम की काण, काल नगारा डौरु डंका ना कोए वजाईआ। एथे ओथे दो जहान करे परवान, सगला संग आप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख तृष्ना दए बुझाईआ। गुरमुख तृष्ना जाए बुझ, अग्नी अग्ग रहिण ना पाईआ। आपणा आप जाए सुझ, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। भेव खुलाए सतिगुर गुझ, दूई द्वैत डेरा ढाहीआ। सच प्रीती इक्को लुझ, इष्ट गुरदेव स्वामी इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मन्दिर इक सुहाईआ। गुरमुख आसा साचे मन्दिर, हरि सतिगुर पूर कराइंदा। वेख वखाए काया डूंग्घी कन्दर, माटी भाण्डा फोल फुलाइंदा। बजर कपाटी तोड़े जन्दर, साची हाटी आप खुल्हाइंदा। मन वासना बन्न्हे बन्दर, दहि दिशा ना उठ उठ धाइंदा। भाग लगाए अन्धेरे कन्दर, निरगुण जोत जोत रुशनाइंदा। करे खेल सूरा सरबँगन, सूरबीर आपणा रंग रंगाइंदा। अट्ठे पहर वज्जे मृदंगन, मृदंगा इक्को नाम उपाइंदा। साची चोली चाढ़्हे रंगन, रंग रंगीला आप रंगाइंदा। गुरमुख किसे दुआरे ना जाए मंगण, सतिगुर पूरा नाम झोली आप भराइंदा। लोकमात चढ़ाए साचा चन्दन, चन्द चांदनी नैण शरमाइंदा। खेले खेल विच ब्रह्मण्डन, वरभण्डी खोज खुजाइंदा। आवण जावण लख चुरासी जम का फास तोड़े बन्धन, फाँसी गल ना कोए लटकाइंदा। जोत ललाटी मस्तक लाए चन्दन, तिलक इक्को इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख इच्छया पूर कराइंदा। गुरमुख पूरी करे इच्छया, निरइच्छत दया कमाईआ। नाम अमोलक पाए भिच्छया, बिन दमां आप वरताईआ। साची देवे धुर दी सिख्या, आत्म परमात्म इक पढ़ाईआ। लेखा लेख ना मिटे लिख्या, मेटणहारा नज़र कोए ना आईआ। गुरमुख गुरसिख कदे ना

जाए भिटया, ज़ात पात वंड ना कोए वंडाईआ। पुरख अकाल जिस घर सज्जण आपणा डिठया, तिस नाता तुट्टे जगत लोकाईआ। हरि का नाम रस जाणे मिट्ठया, फिका रस सर्ब वखाईआ। सृष्ट सबाई अन्तिम मिथ्या, साचा संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे लए तराईआ। गुरमुख आसा होए पूरी, निर्धन सरधन दए वड्याईआ। मनसा कोए ना रहे अधूरी, हद्द हदूद दए गंवाईआ। पुरख अकाल नाल मिल के दूजे घर दी लैणी ना पए मंज़ूरी, मुश्कल सब दी हल्ल कराईआ। जिस नूं मिलण पिच्छे सूफ़ी कटदे गए मजबूरी, सो मजबूरन आपणा मेल कराईआ। जिस दी हद्द हदूद दिसे दूरी, दूर दुराडा नेड़े आईआ। साहिब सतिगुर नाल मिल के सृष्ट सबाई दिसे कूड़ी, कूड़ा नाता तोड़ तुड़ाईआ। गुरमुख विरला लाए मस्तक धूढ़ी, जिस आपणी मेहर नज़र उठाईआ। सर्ब कला हरि भरपूरी, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। जन भगतां मिले आदि जुगादि ज़रूरी, ज़रूरत सब दी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख गुरसिख तृष्ना दए बुझाईआ। गुरमुख गुरसिख मेटे तृष्ना, तृखा नज़र कोए ना आईआ। जिस दे हुक्म अन्दर शिव ब्रह्मा विष्ना, दर बैठे सीस झुकाईआ। तिस दा खेल किसे ना दिसणा, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जन भगत दुआरे गुरमुखां देवे इक सिखना, सिख्या सच सच पढ़ाईआ। धुर दा लेख आप लिखणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। वड्डा वड्डा वड होए नीक निकना, नीकन नीका आपणा भेव छुपाईआ। लेखा जाणे जीव जीअ का, हर घट अन्दर डेरा लाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत आपणे मिलण दा दस्से तरीका, तरा तरा समझाईआ। पुरख अकाल भाणा मन्नो मीठा, मिठत इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जन भगतां देवे इक्को वर, आसा तृष्ना इच्छया भिच्छया साची झोली पाईआ।

२३ भाद्रों २०२० बिक्रमी जंडयाला सुरैण सिँघ दे घर ज़िला अमृतसर

श्री भगवान सर्ब स्वामी, एकँकार इक अख्वाइंदा। निरगुण सरगुण अन्तरजामी, हरि घट घट वेख वखाइंदा। बोध अगाध अगम्मी बाणी, धुर दी धार आप उपाइंदा। गुर अवतार कथ कहाणी, महिमा सिफ्त सिफ्त सालाहइंदा। पीर पैगम्बर बण के दानी, दाता दया आप कमाइंदा। खेले खेल दो जहानी, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाइंदा। भूपत भूप राज राजानी, शाह पातशाह आप हो आइंदा। सचखण्ड दी सच निशानी, लोकमात प्रगटाइंदा। करे खेल इक लासानी, लाशरीक वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी कार कमाइंदा। जुग जुग कार करे करतार,

हरि करता वड वड्याईआ। निरगुण सरगुण लै अवतार, गुर गुर नाद शब्द शनवाईआ। नाअरा बोल सति जैकार, हक़ हकीकत दए समझाईआ। बंद ताला खोल्ह कवाड़, पड़दा दूई द्वैत चुकाईआ। कर प्रकाश बहत्तर नाड़, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ। आत्म परमात्म बण दलाल, साचा वणज इक कराईआ। सोई सुरती सति उठाल, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तर आपणा भेव खुल्हाईआ। अन्तर खोल्हे आपणा भेव, अभेद आप जणाइंदा। वसणहारा धाम अटल सदा निहकेव, निहचल आपणा आसण लाइंदा। जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण करे सेव, सेवक आपणी कार कमाइंदा। हँ ब्रह्म पारब्रह्म जणाए साचा मेव, रस इक्को आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तर आत्म खोज खोजाइंदा। अन्तर आत्म करे विचार, बेसमझ समझ विच ना आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण वसे बाहर, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। गीता ज्ञान जिस दा करे ध्यान, सो शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। अञ्जील कुरान सिफ्ती सिफ्त करन पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। खाणी बाणी करे निमस्कार, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। गुर अवतार जिस दर भिखार, दर मंगण चाईं चाईंआ। सो साहिब सतिगुर इक निरँकार, निरगुण वड्डा वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी देवणहार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढ्ढाईआ। लेखा जाण धुर दी धार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रचना आप रचाईआ। साची रचना रचणहारा, हरि हरि जू वेख वखाइंदा। आदि जुगादी जगत कारा, जुग जुग वेस वटाइंदा। धुर फ़रमाण सच्ची सरकारा, सच संदेसा इक अलाइंदा। लख चुरासी अन्दर वसे वसणहारा, रूप अनूपा वेस वटाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, लिख लिख लेख ना कोए मुकाइंदा। बेअन्त बेअन्त गुर अवतार पीर पैगम्बर सर्ब पुकारा, भेव अभेदा हथ्थ किसे ना आइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अनभव आपणा खेल खिलाइंदा। अनभव खेल करे भगवान, भगवन नज़र किसे ना आईआ। निरगुण सरगुण देवणहारा दान, वस्त अमोलक इक वरताईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी सच महल्ले उच्च अटले बैठा इक्को काहन, घनईया आपणी धार जणाईआ। रूप रंग रेख ते वसे बाहर, साचा राम रहमत आप कमाईआ। देवणहार सदा पैग़ाम, पीर पैगम्बर करे पढ़ाईआ। जुग चौकड़ी आदि जुगादि नित नवित्त जिस दा इक इस्लाम, इस्म आअज़म इक समझाईआ। दो जहान झुलदा रहे जिस निशान, धर्म निशाना इक उठाईआ। जिस दी सिफ्त सति नाम, नाम सति करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो पुरख वेख वखाईआ। सो पुरख हरि पुरख अगम्म, अगम्मड़ी कार कमाइंदा। मात पिता कोए ना लए जम्म, जननी जन गोद ना कोए सुहाइंदा। पंज तत माटी काया ख़ाकी दिसे ना

कोए तन, ततव रूप ना कोए वटाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी ना कोई छप्पर ना कोई छन्न मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआला गुरदुआर वंड ना कोए वंडाइंदा। ना कोई राग ना कोई कन्न, ना कोई मनसा ना कोई मन, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोला सोहला कोई ना गाइंदा। ना कोई दौलत माया दिसे धन, जगत ख़ज़ीना कोल ना कोए रखाइंदा। ना कोई नेत्र नैण होए अन्न्ह, अक्ख प्रतख रूप ना कोए जणाइंदा। ना कोई घड़े ना कोई लए भन्न, घाड़त घड़त विच ना आइंदा। ना कोई सूर्या ना कोई चन्न, रवि ससि नूर ना कोई डगमगाइंदा। करे खेल श्री भगवन, भगवन आपणी कार कमाइंदा। आदि बेड़ा ल्या बन्न्ह, जुग जुग चप्पू नाम लगाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर घल्ल, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पतिपरमेश्वर वेख वखाइंदा। पतिपरमेश्वर पारब्रह्म, ब्रह्मवेता इक अख्वाईआ। आदि जुगादि जाणे आपणा कम्म, निहकर्मी कर्म कमाईआ । पीर पैगम्बर गुर अवतार गुरदेव स्वामी देवे नाम धन, बण वणजारा हट्ट चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह प्रभ खेल करदा, करनहार अख्वाइंदा। सचखण्ड दुआरे साचे चढ़दा, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। सोहँ राग इक्को पढ़दा, निष्अक्खर आपणा रूप वखाइंदा। शब्दी धार घाड़न घड़दा, बण ठठयार सेव कमाइंदा। थिर घर अन्दर आपे वड़दा, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। करे खेल नरायण नर दा, नर हरि आपणी कार कमाइंदा। ना जींदा ना कदे मरदा, जीवण जुगत आपणे हथ्थ रखाइंदा। दर दरवेश गोला बरदा, बण सेवक सेव कमाइंदा। जुग चौकड़ी भगत भगवान आपे फड़दा, फड़ बांहों आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा रंग आप रंगाइंदा। साचा रंग रंगे निरँकार, निरगुण आपणी दया कमाईआ। जगत नेत्र नज़र ना आए संसार, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। घर घर वड़या काम क्रोध लोभ मोह हँकार, कूड़ी क्रिया अग्नी रही लगाईआ। मिले हरि ना मीत मुरार, मित्र प्यारा संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अन्तर आत्म आप समझाईआ। अन्तर आत्म लैणा जाण, सो सतिगुर आप जणाईआ। तेरा मेरा इक ज्ञान, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। तेरा मेरा इक ध्यान, ध्यान ध्यान विच रखाईआ। तेरा मेरा इक अस्थान, सच दुआरे डेरा लाईआ। तेरा मेरा इक मकान, काया हट्ट वज्जे वधाईआ। तेरा मेरा इक निशान, निरगुण निरगुण दए झुलाईआ। तेरा मेरा इक दान, वस्त अमोलक आप वरताईआ। तेरा मेरा मेरा तेरा इक्को काहन, तूं मेरा मैं तेरा गोपी काहन इक्को नज़री आईआ। तूं मेरा मैं तेरा राम, तेरा राम तेरे रंग समाईआ। लेखा जाण जीव जहान, जीवण जुगत इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अन्तर आत्म इक

दरसाईआ। अन्तर आत्म कर दरस, परमात्म आपणी दया कमाइंदा। पूरब मिटे पिछली हरस, हवस होर ना कोए वधाइंदा। आपणी अंस करे तरस, मेहर नज़र उठाइंदा। जग सुत्ती उठ के कर परख, पारखू आपणा रंग चढ़ाइंदा। जिस नूं लभ्भदयां कोटन कोटि काल बीते असंख बरस, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाइंदा। तिस दा मेला अन्त नधड़क, काम क्रोध लोभ मोह हँकार मन मति बुध अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। तिस साहिब दी सच दुआरे इक्को चढ़त, चढ़दा लैहन्दा इक्को रंग वखाइंदा। जिस दुआरे ना कोई लिख्त ना कोई पढ़त, बिन लिख्यां पढ़या लेखा पार कराइंदा। जिस पुरख अकाल दी नानक गोबिन्द लिख के गए शर्त, सो शहिनशाह आपणा वेस वटाइंदा । निरगुण धार हो के आया परत, प्रतिनिध आपणा नाम वड्याइंदा। ना कोई सोग़ ना कोई हरख़, चिन्ता ग़म ना कोए जणाइंदा। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां उते करे तरस, जगत भुल्लयां मार्ग लाइंदा। अमृत मेघ इक्को बरस, जुग जन्म दी अग्नी आप बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हर घट आपणा डेरा लाइंदा। हर घट अन्दर हरिजू वड़, निरगुण आपणा आप छुपाईआ। साचे पौड़े बैठा चढ़, चढ़दा नज़र किसे ना आईआ। सच महल्ले बैठा दड़, आपणा अंग ना कोए हिलाईआ। करे खेल नरायण नर, नर हरि आपणी धार समझाईआ। गुरमुख विरला सन्त सुहेला परम पुरख पतिपरमेश्वर लए वर, वर इक्को इक जणाईआ । सरन सरनागत स्वामी जाए पड़, पड़दा उहला इक उठाईआ। जींवदयां जग जाए मर, मरना जीवत रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर अन्दर रिहा वड़, सच सिँघासण सोभा पाईआ। सच सिँघासण आत्म पलँघ, पावा चूल ना कोए बणाइंदा । उपर बैठ सूरा सरबँग, शाह पातशाह हुक्म सुणाइंदा। अनहद वज्जे इक मृदंग, नाद अनादी राग अलाइंदा। अमृत जल मंगे मंग, धार धार विचों आप प्रगटाइंदा। वेखे खेल हरि ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड आपणा हुक्म वरताइंदा। निरगुण नूर चाढ़्ह चन्द, चन्द चांदनी नैण शरमाइंदा। सुरत शब्द मिला दोहां सुणाए सोहँ छन्द, तूं मेरा मैं तेरा दोहां इक्को अंगण बहाइंदा। जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढ इक्को हरि रखाइंदा। अन्तरजामी पाए ठंड, दुखड़ा दर्दी दर्द मिटाइंदा। सच सवाणी होए ना रंड, कन्त कन्तूहल इक्को नज़री आइंदा। लेखा चुक्के कूड़ पखण्ड, सच मार्ग इक समझाइंदा। अन्तर देवे इक अनन्द, निजानंद रूप वटाइंदा। सच दुआरे आपे लँघ, आपणा पड़दा लाहइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अन्तर आत्म मेल मिलाइंदा। अन्तर अन्तर मेल मिलाप, मिलणी इक्को घर कराईआ। सच सुनेहड़ा अजपा जाप, जगजीवण दाता दए दृढ़ाईआ। नाता तुट्टे तीनों ताप, त्रैगुण माया डेरा ढाहीआ। पंज पंज ना कोए संताप, संसा रोग दए मुकाईआ। होए सहाई अनाथां नाथ, नाथ अनाथी वेख वखाईआ। आत्म परमात्म

जणाए साची गाथ, गावत गावत आपणा रंग रंगाईआ। लहिणा देण चुकाए मस्तक माथ, पूरब लेखा झोली पाईआ। गुरमुख तेरा इक्को पूजा पाठ, इष्ट गुरदेव स्वामी इक्को नज़री आईआ। इक्को सरोवर तीर्थ ताट, अठसठ लेखा रिहा मुकाईआ। इक्को प्रीती चरण नात, हरि चरण सच्ची सरनाईआ। इक्को उत्तम तेरी ज़ात, आत्म परमात्म दए समझाईआ। मेटे रैण अन्धेरी रात, कूड़ अमावस दए खपाईआ। बंद कवाड़ी खोल्हे ताक, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। पार उतारे आपणे घाट, पतण बहि के सच्चा माहीआ। गोबिन्द पूरा करे भविक्ख्त वाक, साचा लेखे आपे पाईआ। जन भगतां बण के सज्जण साक, गुरमुख साचे नाल रलाईआ। सच धर्म दा खोल्ह हाट, चारे वरन दए समझाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश अन्तर वेखो आत्म राम इक्को ज़ात, राम रमईया हर घट थाईंआ। जिस ने बेटा जणया पूत दसराथ, दहि दिशा वेखे चाईं चाईंआ। जिस दा घनईया होया त्रिलोकी नाथ, चौदां लोक आपणे विच छुपाईआ। जिस दी मूसा ईसा दस्सदे गए इक आदात, अदावत विच कदे ना आईआ। जिस दी मुहम्मद पढ़दा गया सफ़ात, सफ़री आपणा सफ़र मुकाईआ। तिस दा खेल सदा कायनात, कलमा इक्को इक समझाईआ। आदि जुगादि दो जहान कदी ना पाए वफ़ात, फ़तवा सके ना कोए लगाईआ। जिस दा प्याला आबेहयात, हयाती हयाती विचों दए बदलाईआ। सो साहिब सतिगुर साख्यात, सच सुल्तान सहिज सुखदाईआ। जन भगतां देवे नाम दात, सच भण्डारा नाम वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, वखावणहारा इक घर, घर मन्दिर अन्दर डेरा लाईआ।

२३ भाद्रों २०२० बिक्रमी जंडयाला सवरन सिँघ दे गृह ज़िला अमृतसर

सुख दु:ख दोवें आए, घर बैठे डेरा लाईआ। गुरमुख सुख विच समाए, मन सीतल सति कराईआ। मनमुख करन हाए हाए, दुखी दर्द ना कोए वंडाईआ। माणस मानुख भेव ना आए, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। पंज तत जो खेल रचाए, काया माटी हट्ट चलाईआ। जन्म मरन आपणे हथ्थ रखाए, लख चुरासी गेड़ भवाईआ। देवणहारा इक रघराए, दो जहान बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी इक कमाईआ। सुख कहे मैं तेरा सागर, दर तेरे ओट तकाईआ। जन भगतां वसां काया गागर, घर साचे सोभा पाईआ। सच दुआरे मिले आदर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जुग जुग मेरा इक्को वणज सौदागर, धुर दा हट्ट चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा रंग इक वखाईआ। दु:ख कहे मैं दुख्यार, दुखियां नाल सोभा पाइंदा। मन हँकारी मेरा यार, सद मेरा

संग निभाइंदा। अन्दर रोवे धाहां मार, बाहरों नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाइंदा। दु:ख सुख दोवें कहिण, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। इक दूजे दा चुक्के देण लहिण, देणा कोए रहिण ना पाईआ। साक नहीं ना कोई सैण, सगला संग ना कोए बणाईआ। झूठा नाता माता पिता भाई भैण, कूड़ी क्रिया बन्धन पाईआ। बिन हरि विछोड़े सब दे वहण, वैंहदी धार सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल इक रघुराईआ। दु:ख कहे मैं तेरा बरदा, दर घर साचे सेव कमाईआ। तेरे कोलों साहिब जो डरदा, दूर दुराडा धक्का देवां लाईआ। मेरा खेल जिस अन्दर वड़दा, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दित्ता साचा वर, मेरी इच्छया पूर कराईआ। सुख कहे प्रभ पाया मीत, घर सतिगुर नज़री आईआ। गुरमुख सुणन साचा गीत, अन्तर इक ध्यान लगाईआ। मनमुख रसना होई पलीत, कूड़ी क्रिया नाल प्रनाईआ। करे खेल इक अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दोहां मिलावा इक्को घर, घर साचा इक सुहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा जाणी जाण, जानणहार जगत जुगत जीवण नाल मिलाईआ।

२३ भाद्रों २०२० बिक्रमी जंडयाला नरिन्दर कुमार दे गृह ज़िला अमृतसर

बिरध बालां इक भगवान, घट घट रिहा समाईआ। जिस जन देवे आपणा ज्ञान, आत्म परमात्म बूझ बुझाईआ। अन्तर बख्शे सच ध्यान, जगत बसन्तर दए बुझाईआ। नज़री आए इक निशान, धर्म दुआरा इक वखाईआ। चरण कँवल इक ध्यान, सरन सच सरनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, नाम निरँकारा झोली पाईआ। नाउँ निरँकार आत्म रंग, काया अन्दर आप वखाइंदा। सच दुआरे हरि जू लँघ, डूंग्घी कवरी भँवरी फोल फुलाइंदा। शब्द नाद वजाए मृदंग, धुन आत्मक आप सुणाइंदा । निरगुण जोत चाढ़्ह चन्द, सच प्रकाश इक कराइंदा। सोहँ ढोला सुणाए छन्द, बत्ती दन्द ना कोए वड्याइंदा। निज घर देवे इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच वखाइंदा। कूड़ी क्रिया ढाहे कंध, भाण्डा भरम भउ भंनाइंदा। हरिजन हरि हरि साची डोरी बन्न्हे तन्द, नाम तन्दी इक वखाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बिरध बालां इक्को नज़री आइंदा। बिरध बाल वेखे हरि बालक, बचपन सब दा लेखे लाईआ। सति सरूपी बण के ख़ालक, ख़लकत वेखे थाउँ थाईंआ। भगत भगवान बणे सदा

प्रितपालक, जुग जुग आपणी सेव कमाईआ। मेट मिटाए निंद्रा आलस, जगत दलिद्री दलिद्र गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणे मेले घर, तिस आत्म वज्जे वधाईआ। आत्म गाए परमात्म गीत, इक्को राग अलाईआ। काया होवे ठांडी सीत, त्रैगुण अग्नी तत बुझाईआ । शब्द स्वामी आवे चीत, जगत ठगौरी कोए रहिण ना पाईआ। सति सतिवादी मिले रीत, रीती इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन मेले आपणे दर, तिस काया मन्दिर अन्दर पड़दा लाहीआ। काया मन्दिर अन्दर चुक्के पड़दा, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाइंदा। त्रैगुण अग्नी माया सड़दा, पंज तत आपणे लेखे पाइंदा। भेव खुल्हाए घर विच घर दा, घर घर विच मेल मिलाइंदा । जुग जुग हरिजन विरला तरदा, लख चुरासी शहु दरयाए आप रुढ़ाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर श्री भगवान जिस जन मिलदा, मिल मिल आपणा रंग रंगाइंदा। निशान वखाए अगम्मी तिल दा, तिलक ललाटी आप लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बिरध बाल बाल अञ्याणा आप बणाए सुघड़ स्याणा, जिस जन गुरमति साची सच समझाइंदा।

२३ भाद्रों २०२० बिक्रमी जंडयाला सुरैण सिँघ दे गृह ज़िला अमृतसर

तख्त निवासी हरि सुल्तान, शहिनशाह इक्को इक अख्वाइंदा। जुग चौकड़ी हो प्रधान, सच प्रधानगी नाम जणाइंदा। चारे युग कर कल्याण, चारों कुण्ट वेख वखाइंदा। चारे वरनां दे निशान, साचा मार्ग इक समझाइंदा। चार यारी कर परवान, परवाना इक्को हथ्थ फड़ाइंदा । करे खेल श्री भगवान, भगवन आपणी कार कमाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। साचा मन्दिर वेख मकान, काया अन्दर डेरा लाइंदा। जोती दीप जगे महान, नूर नुराना डगमगाइंदा। शब्दी राग सच्ची धुन्कान, घर साचे आप उपाइंदा। अमृत आत्म पीण खाण, रस रसीया इक जणाइंदा। आत्म परमात्म खेल महान, हरि करता आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नर हरि आपणा खेल वखाइंदा। नर हरि खेल करे करतार, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जुग चौकड़ी सेवादार, विष्न ब्रह्मा शिव हुक्म मनाईआ। करोड़ तेतीसा दे आधार, सुरप्त देवणहार वड्याईआ। धुर संदेसा वारो वार, गुर अवतार पीर पैगम्बर आप जणाईआ। लेखा लेख लिख्त अगम्म अपार, कलम शाही बन्धन इक बंधाईआ। साची सिख्या सर्ब सिखाल, गुर मन्त्र दए जणाईआ। काया मन्दिर अन्दर पुरख अकाल लओ भाल, बाहरों खोजण कोए ना पाईआ। शब्दी गुर बण दलाल, साचा वणज हट्ट जणाईआ।

चौदां लोक दए वखाल, सच श्लोक इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मन्त्र इक दृढ़ाईआ। साचा मन्त्र नाम नमो सति, सति स्वामी आप जणाइंदा। सर्ब जीवां देवे ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या इक पढ़ाइंदा। अन्तर आत्म जाणे मित गत, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। सच जणाए वार थित, घड़ी पल आपणे हथ्थ रखाइंदा। श्री भगवान जन भगतां जुग जुग करे हित, हितकारी फेरा पाइंदा। वेख वखाए नित नवित्त, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे चार वरन, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आप जणाईआ। नेत्र खोल्हे हरन फरन, जो जन हिरदे हरि वसाईआ। करता पुरख करनी करन, कीमत घर घर आपे पाईआ। जन भगतां चुकाए मरन डरन, भय भउ ना कोए रखाईआ। सन्त सुहेले साचे पौड़े चढ़न, महल अटल इक्को नज़री आईआ। आत्म परमात्म ढोला पढ़न, सोहँ साचा राग अलाईआ । मिले सरनाई सतिगुर चरण, चरण चरणोदक इक्को मुख चुआईआ। नाता तुट्टे ज़ात पात वरन बरन, आत्म ब्रह्म हर घट नज़री आईआ। पुरख अकाल साची सरन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लख चुरासी लहिणा आप चुकाईआ। लख चुरासी वेखे आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जुग चौकड़ी देवे जाप, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग करे पढ़ाईआ। पीर पैगम्बरां गुर अवतारां बण के माई बाप, पिता पूत गोद सुहाईआ। एथे ओथे दो जहान चरण कँवल बंधाए नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। निरगुण सरगुण बण के सज्जण साक, पंज तत काया चोला आप हंढ्ढाईआ। साची सिख्या जणाए बिन जगत जमात, पट्टी इक्को इक लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि साचा रहबर इक अख्वाईआ। साचा रहबर इक रहीम, रहमत आपणी आप कराइंदा। दाता करता बण करीम, कुदरत कादर खेल वखाइंदा। वसणहारा धाम अज़ीम, शहिनशाह आपणा रंग रंगाइंदा। जुग चौकड़ी जन भगतां होए अधीन, मुरीद मुर्शद वेख वखाइंदा। दर बरदा बण मस्कीन, दर बदर आपणी अलख जगाइंदा। लेखा जाणे लोक तीन, चौदां हट्ट वेख वखाइंदा। चौदां तबकां करे आप तरमीम, बणत बनवारी आपणा रंग रंगाइंदा। आपणी धार रखे महीन, जगत नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग आपणा हुक्म वरताइंदा। जुग जुग हुक्म करे दातार, दाता निरगुण इक अख्वाईआ। सेवा ला गुरू अवतार, पीर पैगम्बर देवे सिफ्त सालाहीआ। लेखा जाण चौकड़ी जुग चार, नव नौ चार वज्जे वधाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करदा रिहा ख़बरदार, सच संदेसा इक सुणाईआ। चतुर्भुज मीत मुरार, आदि शक्ति आपणा संग निभाईआ।

सति सतिवादी खेल करे अपार, अपरम्पर आपणा वेस वटाईआ। भगत भगवन्त लए उठाल, साचे सन्त सतिगुर आप जगाईआ । लेखा चुक्के शाह कंगाल, ऊँच नीच राउ रंक ना कोए वड्याईआ। जिस जन उपर होए आप दयाल, दीनन आपणी गोद बहाईआ। काया मन्दिर अन्दर वखाए सच्ची धर्मसाल, दीवा बाती कमलापाती जोती जाता इक्को इक जगाईआ। अन्त नेड़ ना आए काल, महाकाल बैठा सीस झुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा नाम वर, तिस आपणा पड़दा दए उठाईआ। तिस जन पड़दा देवे खोल्ह, आप आपणी दया कमाइंदा। अन्तर आत्म आपे बोल, धुर दा राग आप सुणाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म वसे कोल, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। सुरती शब्दी जाए मौल, मौला आपणी कार कराइंदा। अमृत आत्म प्याए सच्ची पौहल, रस इक्को इक वखाइंदा। देवे वड्याई उपर धौल, जिस जन आपणे चरण बहाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नव नौ चार पूरा करे कीता कौल, कौल भुल्ल कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सचखण्ड दुआरे बैठा रहे अडोल, दो जहान श्री भगवान ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज चारे खाणी चारे बाणी चार कुण्ट चार वरन चार यारी चौथे पद मेल मिलाइंदा। जीव अन्दर जीव पहिचाण, स्वच्छ सरूप जणाईआ। जीव अन्दर जीव वसे भगवान, भगवन आपणा डेरा लाईआ। जीव अन्दर जीव रूप हो के मिले आण, आप आपणा मेल मिलाईआ। सो जीव होए परवान, जिन्हां आपणे कोल बहाईआ। बिन जीवां तों प्रगट होए ना कदे भगवान, जीव भगत ढोला भगवान गाईआ। दोहां दा इक्को रहे निशान, जगत निशाना आप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस मन्दिर वड़े आण, तिस कुण्डा खिड़की देवे लाहीआ । कुण्डा खिड़की जाए लथ्थ, सतिगुर पूरा दया कमाईआ। कर खेल पुरख समरथ, समरथ दए वड्याईआ। जिस हथ्थ नाल मिलाए हथ्थ, हथ्थकड़ी जम की दए तुड़ाईआ। जीव अन्दर जीव मार्ग रिहा दस्स, जीवण जुगत जगत समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरे वस, दोहां विच भेत रहे ना राईआ। आत्म परमात्म मेला हस्स हस्स, काया मन्दिर वज्जे वधाईआ। इक दूजे कोलों दोवें ना जाण नस्स, पारब्रह्म ब्रह्म वेखण चाईं चाईंआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे साचा वर, तिस जीव विचों जीव बुझाईआ। जीव विचों जीव जाए बुझ, बुझारत आपणा नाम रखाइंदा। जिस दा भेव खोल्हे पड़दा गुझ, दूई द्वैत परे हटाइंदा। तिस सब कुछ जाए सुझ, बिन समझाइआं समझ विच समझ पाइंदा। सतिगुर पूरा गुरसिखां गुरमुखां जन भगतां कोलों अन्दर वड़ के रिहा पुच्छ, हौली हौली आपणा हुक्म मनाइंदा। जग माया विच क्यों बैठे रुस्स, रुस्सयां नज़र किसे ना आइंदा। आपणी धारों आपे पए उठ, जोती नूर नूर रुशनाइंदा। जिस उते दयाल हो के

जाए तुठ, तिस जीव आपणा भेव खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम दान, तिस भगतां करे सच पहचान, बेपहचान पहचान विच आपे नज़री आइंदा।

अग्गे यारी सी, हुण याराना। अग्गे तीर सी, हुण निशाना। अग्गे सिँघ शेर सी, हुण विष्नूं भगवाना। अग्गे लड़न वासते दलेर सी, हुण लेखा जाणे दो जहानां। अग्गे सज्जणां मिलदा घेर घेर सी, हुण अन्तर आत्म देवे ज्ञाना। अग्गे लौंदा थोड़ी डेर सी, हुण होया मेहरवाना। घविंड विच बहि के गेड़या गेड़ सी, आप आपणा मुख छुपाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, करता पुरख करनहार नौजवाना।