२३ भाद्रों २०२० बिक्रमी एकल गड्डा बूटा सिँघ दे गृह ज़िला अमृतसर
पुरख अकाल दर सोहे एक, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। गुर अवतार मंगण टेक, पीर पैगम्बर ध्यान लगाईआ। भगत भगवान रहे वेख, निज नेत्र खुल्हाईआ। जुग चौकड़ी धर धर आवे भेस, वेस अवल्लड़ा रूप वटाईआ। शाहो भूप बण नर नरेश, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त लिखणहारा लेख, धुर दा लेखा आप प्रगटाईआ। आत्म परमात्म करे हेत, ब्रह्म पारब्रह्म वड्याईआ। दो जहानां वेखे खेड, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणी रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देस इक सुहाईआ । साचा देस सुहञ्जणा, सचखण्ड सति सरूप। करे खेल आदि निरँजणा, बेपरवाह महिमा अनूप। आदि जुगादी दर्द दु:ख भय भंजना, वेखणहारा चारे कूट। निरगुण सरगुण साचा सज्जणा, पंज तत लेखा जाणे जगत कलबूत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल हक़ महिबूब। हक़ महिबूब परवरदिगार, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। मुकामे हक़ खेल न्यार, नूरी जलवा नूर रुशनाईआ। सचखण्ड दुआरे हो उज्यार, जोती जाता डगमगाईआ। धुर दी बाणी बोल जैकार, चारे खाणी दए समझाईआ। चारों कुण्ट करे विचार, चार यारी बन्धन पाईआ । सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी करता पुरख मीत मुरार, सगला संग इक हो जाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग वेखे वारो वार, नित नवित्त कर कर हित आपणा फेरा पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करे ख़बरदार, धुर संदेसा आप सुणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी देवणहार सहार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा इक सुहाईआ।
सच दुआरा सोभावन्त, सचखण्ड इक्को इक वड्याइंदा। करे खेल श्री भगवन्त, सो पुरख निरँजण आपणी कार कमाइंदा। जुग चौकड़ी महिमा अगणत, शास्त्र सिमरत वेद सिफ्त सालाहइंदा। आत्म परमात्म एका नाम मणीआ मंत, गुरदेव स्वामी साचा मार्ग इक वखाइंदा। लेखा जाण जीव जंत, जागरत जोत डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आप कराइंदा। धुर दा लेखा धुर दरबार, दरगाह साची आप रखाईआ। जुग चौकड़ी मेटणहार, थिर रहिण कोए ना पाईआ । गुर अवतार आवण वारो वार, लोकमात सेव कमाईआ। उच्ची कूकण करन पुकार, पुरख अकाल ढोला गाईआ। रसना जिह्वा बोल जैकार, सृष्ट सबाई जाण समझाईआ। खाणी बाणी इक ध्यान, नाम निधान नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक रखाईआ। साचा मार्ग आदि जुगादि, जुग चौकड़ी आप चलाइंदा। सतिजुग त्रेता देवे दाद, द्वापर कलयुग राह वखाइंदा। गुर अवतार वजावण नाद, पीर पैगम्बर राग अलाइंदा। स्वांगी हो के वरते स्वांग, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आइंदा। साचे हुजरे उच्च महल्ले शब्द अगम्मी देवे बांग, दो जहानां श्री भगवाना परवरदिगार आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरा इक उपाइंदा। सच दुआरा इक उपा, खण्ड सच वज्जे वधाईआ। बैठा रहे बेपरवाह, बेनज़ीर रूप वटाईआ। सच संदेसा दए घला, धुर कलाम इक पढ़ाईआ। खाणी बाणी नाउँ धरा, लोकमात करे शनवाईआ। काग़ज़ कलम लिखे शाह, लेखा लिख्त रूप वटाईआ। अन्तिम भेव सके कोए ना पा, बेअन्त बेअन्त कह कह पल्लू गए सर्ब छुडाईआ। दोए जोड़ पए सरना, सरनगति इक रखाईआ। सारे मंगदे गए दुआ, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। तेई अवतार गए ध्या, भगत अठारां नैण उठाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद सजदा गए करा, निउँ निउँ लागण पाईंआ। नानक गोबिन्द इक्को इष्ट गए मना, पुरख अकाल सच्ची सरनाईआ। कलयुग अन्तिम जोती धार निरगुण वेस लए वटा, ना कोई पिता ना कोई माईआ। सच महल्ले उच्च अटले सम्बल डेरा लए ला, छप्पर छन्न चार दीवार ना कोए बणाईआ । सन्त सुहेले गुरु गुर चेले भगत भगवान लए उठा, सोई सुरती आप जगाईआ। शब्द हाणी मेल मिलाए सहिज सुभा, घर मेला एका थाईंआ । साचा मार्ग दए वखा, आत्म परमात्म परमात्म आत्म जोड़ जुड़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दए मिटा, रैण अन्धेरी रहिण ना पाईआ। जूठा झूठा मन्दिर देवे ढाह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा वेस आप वटाईआ। साचा वेस वटाए अवल्ला, अवल्ल आपणा नूर रखाईआ। वसणहारा निहचल धाम अटला, अटल पदवी इक जणाईआ। पावे सार जलां थलां, समुंद सागर वेखणहारा डूंग्घी खाईआ। जोती शब्दी धार आपे रला, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। सच
संदेस बोध अगाध शब्दी हुक्म सुनेहड़ा घल्ला, दो जहान करे पढ़ाईआ। गुर अवतार फड़ाए पल्ला, पल्लू आपणा नाम बंधाईआ। धार जणाए इक बिसमिल्ला, बिस्मिल आपणे नाल कराईआ । चार युग कटदा रिहा छिला, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी, ख़ालक ख़लक वेखे चाईं चाईंआ। ख़ालक ख़लक वेखे मेहरवान, मिहबान बीदो आपणी दया कमाइंदा। कूड़ी क्रिया कलयुग अन्तिम मेट निशान, साचा मार्ग इक लगाइंदा। शरअ शरीअत वेखे आण, अमाम अमामा वेस वटाइंदा। चौदा तबक होण हैरान, साचा सबक इक पढ़ाइंदा । चौदां लोक वेखे दुकान, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। सतिजुग साचा देवे दान, वस्त अमोलक इक वरताइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द गुर अवतार पीर पैगम्बर साध सन्त जीव जंत भगत भगवन्त ढोला इक्को गाण, साचा नाम इक दृढ़ाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार कुण्ट दहि दिशा झुल्ले इक निशान, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी जुग करता आप झुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। कूड़ी क्रिया मेटे जग, लोकमात रहिण ना पाईआ। त्रैगुण बुझाए लग्गी अग्ग, अमृत मेघ इक बरसाईआ। हँस बणाए फड़ के कग्ग, सोहँ हँसा जाप जपाईआ। बिन मकयों काअबयों कराए हज्ज, घर काया मन्दिर अन्दर हुजरा इक सुहाईआ। सच महल्ले बहे सज, आत्म सेजा डेरा लाईआ। शब्द अगम्म वजाए नद, अनहद नादी नाद सुणाईआ। जगत दुआर मुक्के पन्ध, नौ दुआरे डेरा ढाहीआ। सुरती शब्दी मेला गाए इक्को छन्द, सोहँ राग अलाईआ। घर घर विच मिले अनन्द, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। लेखा चुक्के भेख पखण्ड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे साचे दर, दर दरवाज़ा इक वखाईआ। दर दरवाज़ा एका खोल्ह, हरि दर्दी दर्द वंडाइंदा। अबिनाशी करता बोल अगम्मी बोल, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। नाम कंडे तोले तोल, सच तराज़ू इक उठाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग दीन मज़्हब जो करदा रिहा घोल, ज़ात पात वंड वंडाइंदा। आप बैठा रिहा अडोल, जग नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। कलयुग अन्त प्रगट होवे उपर धोल, धरनी धरत धवल चरणां हेठ दबाइंदा। गोबिन्द नाल पूरा करे कीता कौल, कौल इकरार आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। निरगुण आपणा वेस वटाए, जोती जोत जोत रुशनाईआ। सचखण्ड दुआर इक सुहाए, सच सिँघासण डेरा लाईआ। भूपत भूप राज राजान शाह पातशाह आप हो जाए, हुक्मरान इक अख्वाईआ। धुर संदेसा इक घलाए, शब्दी शब्दी राग अलाईआ। दो जहान फड़ उठाए, सोया कोए रहिण ना पाईआ। गुर अवतार दर बुलाए, पीर पैगम्बर नट्ठे आवण वाहो दाहीआ। भगत
सन्त संग रलाए, साचा संग बणाईआ। सच मृदंग इक वजाए, मर्द मर्दाना दया कमाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाए, पुरीआं लोआं पड़दा आप उठाईआ। साचा चन्द इक चमकाए, जगत चन्द नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर दुआर इक वड्याईआ। दर दुआरा वड्डा सचखण्ड, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस घर बहि के करे अगम्मी वंड, लेखा लिख्त ना कोए जणाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां पाए बंद, बंदीख़ाना इक वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग कोटन कोटि नाम सुणाया साचा छन्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। गुर अवतार गाउँदे आए, लोकमात वज्जी वधाईआ। पुरख अकाल ध्याौंदे आए, इक्को ओट तकाईआ। नेत्र नैण शरमाउँदे आए, अक्ख प्रतख ना कोए खुल्हाईआ। दोए जोड़ वास्ता पाउँदे आए, बेपरवाह तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। थाउँ थाईं लेख अपारा, सो सतिगुर आप जणाईआ। कलयुग अन्तिम खेल न्यारा, हरि करता आप वखाईआ। कल कल्की लै अवतारा, कूड़ी क्रिया मेट मिटाईआ। भगतां करे सच प्यारा, भगवन आपणा रंग रंगाईआ। लेखा जाणे अन्दर बाहरा, गुप्त ज़ाहरा खोज खुजाईआ। सच सुणाए इक्को नाअरा, जै जैकार करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लोकमात फेरा पाईआ। लोकमात फेरा पा, हरि जू आपणा खेल कराइंदा। कलयुग अन्त बणे मलाह, हरिजन बेड़ा आप चलाइंदा। भगत भगवन्त लए जगा, जागरत जोत डगमगाइंदा। सन्त सुहेले लए उठा, गुर चेले रंग रंगाइंदा। गुरमुख गोदी लए बहा, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। गुरसिख पड़दा देवे लाह, दूई द्वैती पड़दा ना कोए रखाइंदा। साचा मन्त्र दए सिखा, सिख्या इक्को इक समझाइंदा। बिन अक्खीआं अक्खर दए पढ़ा, निष्अक्खर आप प्रगटाइंदा । बिन सखीआं मंगल देवे गा, शब्द अनादी नाद सुणाइंदा। बिन बत्तीआं चानण दए करा, जोत निरँजण डगमगाइंदा। बिन हट्टीआं आपणा नाम सौदा दए विका, करता कीमत कोए ना लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्तिम वेख वखाइंदा। कलयुग अन्तिम वेखे हरि, हरि जू आपणी दया कमाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी आवे डर, चार कुण्ट धीरज धीर ना कोए धराईआ । काम क्रोध लोभ मोह हँकार रिहा लड़, आसा तृष्ना कूड़ी क्रिया डंका रही वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अन्तिम आपणा फेरा पाईआ। कलयुग फेरा बेपरवाह, नव नौ वेख वखाइंदा। चारों कुण्ट अन्धेरा गया छा, साचा चन्द ना कोए चमकाइंदा। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गुरुदुआर नेत्र रोवण मारन धाह, सांतक सति ना कोए वरताइंदा। मुल्लां शेख़
मसायक होए बेवफ़ा, फ़रमांबरदार नज़र कोए ना आइंदा। पंडत पांधे करन गुनाह, साचा सिदक ना कोए निभाइंदा। ग्रन्थी पन्थी धीआं भैणां रहे तका, नेत्र अक्ख ना कोए शरमाइंदा। एका भुल्लया गुर का नाँ, हरि का रूप नज़र किसे ना आइंदा। नाता तुट्टा पुत्रां माँ, पिता पूत मेल ना कोए मिलाइंदा। हँस बुद्धी होई काँ, कलयुग जीव काग वांग कुरलाइंदा। कोई खाए सूर कोई खाए गां, अमृत रस हथ्थ किसे ना आइंदा । बिन सतिगुर पूरे कोई ना पकड़े अन्तिम बांह, लख चुरासी विचों बाहर ना कोए कढ्ढाइंदा। सदी चौधवीं गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कर गए नांह, सिर हथ्थ ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा । कलयुग रैण अन्धेरी रात, चारों कुण्ट नज़री आईआ। साची दिसे ना कोए जमात, कूड़ी क्रिया करन पढ़ाईआ। लेखा लिखे ना कोई कलम दवात, शाही नेत्र नैणां नीर वहाईआ। तीस बतीस शरअ शरीअत भुल्ली सर्ब आयत, कलमा नबी रसूल हक़ हकीकत ना कोए समझाईआ । खाणी बाणी बोध अगाध आत्म परमात्म गाए ना कोई गाथ, छत्ती राग उच्ची कूकण देण दुहाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान कोई ना देवे साथ, कलयुग भुल्ले पांधी राहीआ। नेत्र रोवण तीर्थ ताट, अठ सठ डेरा रिहा ढाहीआ। गंगा जमना सुरस्ती गोदावरी पत सके ना कोई राख, नंगे पुरुष तारीआं रहे लाईआ। साचा लेखा मुक्के ना किसे मात, लहिणा झोली कोए ना पाईआ। गोबिन्द नानक अन्तिम इक्को गए आख, आखर आवे बेपरवाहीआ। जिस रचना रची आदि, सो वेखे चाईं चाईंआ। सन्त सुहेले सज्जण लए लाध, लख चुरासी विचों खोज खुजाईआ। फड़ बांहों लए काढ, कलयुग तत्ती वा ना लागे राईआ। घर मन्दिर सुणाए नाद, अगम्मी राग अलाईआ। बिन रसना देवे स्वाद, रस आत्म इक चखाईआ। सदी बीसवीं गुरमुख विरला जाए जाग, जिस नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। नव नौ कूड़ी क्रिया माया ममता लग्गी आग, पंज तत काया रही जलाईआ। दीपक जोत ना जगे चराग़, घर घर अन्धेरा गया छाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्तिम नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। नूर ज़हूर करे रुशना, मेहरवान वेस वटाईआ। सच मुनारा दए सुहा, सोभावन्त डेरा लाईआ। मुरीद मुर्शद लए उठा, मुफ्त आपणी सेव कमाईआ। पूरब जन्म बख्शे सर्ब गुनाह, मार्ग अग्गे इक समझाईआ। दीन मज़्हब नाता दए तुड़ा, साचा साका इक सुणाईआ। ज़ात पात दए खपा, ऊँच नीच ना कोए वड्याईआ। आत्म परमात्म दए समझा, पड़दा आपणा आप चुकाईआ। घर घर विच मेला लए मिला, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। सज्जण सुहेला नज़री जाए आ, नज़र आपणी आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। कलयुग अन्तिम
श्री भगवान, भगवन आपणा वेस वटाईआ। लेखा जाण दो जहान, निरगुण सरगुण करे पढ़ाईआ। सतिजुग साचा देवे दान, वस्तू सति सति वरताईआ। लख चुरासी नज़री आवे इक्को काहन, इष्ट देव इक गोसाईंआ। रूप जणाए इक्को राम, रमईया बण बेपरवाहीआ। सच अमाम दए पैग़ाम, परवरदिगार सिफ्त सालाहीआ। दाता बणे पुरख अकाल, बिधाता आपणी धार चलाईआ। उत्तम ज़ाता विच जहान, सच जमाता लए बणाईआ। चारे वरनां इक ज्ञान, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश करे पढ़ाईआ। नानक निरगुण लिख्या होए परवान, सच परवाना दए वखाईआ। इष्ट मनाउणा इक भगवान, दृष्ट सब दी दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, अन्तर अन्तर साचा मन्त्र जगत बसन्तर आप बुझाईआ। साचा मन्त्र नाम गुरदेव स्वामी, नमो सति सति जणाइंदा। जिस दी सिफ्त करे चार युग चार बाणी, चारे खाणी राह वखाइंदा। जिस दा नूर दो जहानी, सो लासानी वेख वखाइंदा। कलयुग अन्त लख चुरासी दस्से फानी, फ़ैसला सब दा आपणे हथ्थ रखाइंदा। गोबिन्द गुर तीर निशाना मारे कानी, चिल्ला इक्को इक उठाइंदा। चण्ड प्रचण्ड खड़ग खण्डा इक चमकानी, दोहरी धार आप वखाइंदा। गुरमुख विरला सतिजुग तेरी रहे निशानी, दूजा रहिण कोए ना पाइंदा। अठ सठ तीर्थ सरोवर वेखणहारा पाणी, जल थल महीअल आपणा फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग सुणाए इक ज्ञानी, आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को नाम समझाइंदा।