पुस्तकालयभाग १५

२३ भाद्रों २०२० बिक्रमी ज्ञान सिँघ दे गृह भोरछी ज़िला अमृतसर

सो पुरख निरँजण शाह पातशाह, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। हरि पुरख निरँजण बेपरवाह, बेपरवाही खेल खिलाइंदा। एकँकारा साचा हुक्म चला, धुर फ़रमाना आप अलाइंदा। आदि निरँजण कर रुशना, जोती जाता डगमगाइंदा। श्री भगवान झुलाए सच निशान, धर्म निशाना इक वखाइंदा। अबिनाशी करता मार्ग दस्से राह, रहबर इक्को इक वखाइंदा। पारब्रह्म प्रभ भेव रिहा चुका, पड़दा उहला ना कोए जणाइंदा। सचखण्ड दुआरा इक सुहा, महल अटल इक वड्याइंदा। दरगाह साची सोभा पा, मुकामे हक़ नूर प्रगटाइंदा। थिर घर दुआरा दए खुल्हा, घर घर विच वेख वखाइंदा। एका इच्छया आप प्रगटा, साची भिच्छया झोली पाइंदा। निरगुण निरगुण मेल मिला, घर साचे रंग रंगाइंदा। नार कन्त वेस वटा, सेज सुहञ्जणी सोभा पाइंदा। जननी जन आप अख्वा, सुत दुलारा, एका जाइंदा। सीस जगदीश हथ्थ टिका, मेहर नज़र

आप उठाइंदा। धुर दी बाणी दए समझा, साची कार आप कराइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव नाल रला, सगला संग आप निभाइंदा। त्रैगुण माया झोली पा, पंचम जोड़ा जोड़ जुड़ाइंदा। लख चुरासी वंड वंडा, चारे खाणी वेख वखाइंदा। चारे बाणी ढोला गा, चारों कुण्ट नाद अलाइंदा। चारे युग अक्ख खुल्हा, नेत्र नैण इक चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करता कार कमाइंदा। हरि करता करे अगम्मी कार, लिखण पढ़न विच ना आईआ। सचखण्ड निवासी वसणहार सच दुआर, दरगाह साची सोभा पाईआ। दीआ बाती कमलापाती एका एक कर उज्यार, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। साचा मन्दिर खोल्ह कवाड़, घर वसे बेपरवाहीआ। धुरदरगाही बण के लाड़, शाह पातशाह आपणा वेस वटाईआ। रूप रंग रेख ते वसया बाहर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह हरि इक इकल्ला, अक्ल कलधारी खेल कराइंदा। वसणहारा सच महल्ला, सच दुआरे सोभा पाइंदा। जोती शब्दी धार रला, निरगुण निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आपणे हथ्थ रखाइंदा। साची कार करे करतार, करनी आपणे विच छुपाईआ। आदि पुरख हो तैयार, अपरम्पर आपणी रास रचाईआ। गोपी काहन खेल अपार, मण्डल मण्डप वज्जे वधाईआ। साचा गाए मंगलाचार, गीत गोबिन्द आप अलाईआ। ना कोई लेखा लिखणहार, लिख लिख लेख ना कोए समझाईआ । खेले खेल अपर अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पड़दा आप उठाईआ। साचा पड़दा देवे लाह, मुख नक़ाब ना कोए रखाईआ। नूर विचों नूर धरा, ज़हूर इक्को इक प्रगटाईआ। परवरदिगार सच ख़ुदा, राम रहीम इक हो जाईआ। शाहो भूप बण शहिनशाह, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ रचन रचा, आकाश प्रकाश करे रुशनाईआ। धरत धवल आप सुहा, जल बिम्ब दए वड्याईआ। लख चुरासी बन्धन पा, आप आपणा संग वखाईआ। आत्म परमात्म वंड वंडा, घर घर बैठा डेरा लाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म वेस वटा, ब्रह्मवेता वेख वखाईआ। धुर दा राग इक सुणा, शब्द अगम्मी ढोला गाईआ। अमृत रस इक चुआ, निझर झिरना धार वहाईआ। साचा मन्दिर कर रुशना, नूरो नूर आप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दाता भिखारी आपणी कार कमाईआ। निरगुण आदि बणया दाता, दानी हरि अख्वाइंदा। खेले खेल पुरख बिधाता, बिध आपणी आप समझाइंदाउ। निरगुण निरगुण जोड़ नाता, सरगुण आपणा बन्धन पाइंदा। कर खेल तमाशा, काया मन्दिर अन्दर वेख वखाइंदा। नाम निधान गाए गाथा, बिन रसना जिह्वा आप सुणाइंदा। वेखे विगसे पुरख समराथा, वेखणहारा नज़र ना आइंदा। सेवा करे बण बण दासी दासा, सेवक साची सेव कमाइंदा। आपे इच्छया पूरन आसा, आसावंद आप

अख्वाइंदा। आपे प्रेम प्रीती रहे प्यासा, तृखा आप बुझाइंदा। खेले खेल पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर खोज खुजाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण जीवां जंतां दे दिलासा, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर आत्म सेजा भोग बलासा, सेज सुहञ्जणी आप वड्याइंदा। गोपी काहन बण बण पाए रासा, सीता राम रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी कमाए करने योग, युगती आपणे हथ्थ रखाईआ। निरगुण सरगुण धुर संजोग, दो जहानां मेल मिलाईआ। वेखणहारा चौदां लोक, लोक परलोक फेरा पाईआ। सुणावणहारा नाम श्लोक, साचा ढोला इक्को गाईआ। बख्शणहारा अन्तिम ओट, पुरख अकाल चरण सरनाईआ। जगावणहारा निर्मल जोत, जोती जोत करे रुशनाईआ। वसावणहारा साचा कोट, काया बंक वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप कमाईआ। साची कार करे करतार, कुदरत कादर वेख वखाइंदा। जुग चौकड़ी पावे सार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढ्ढाइंदा। निरगुण सरगुण करे प्यार, मेहर मुहब्बत इक समझाइंदा। नाता जोड़ विच संसार, समुंद सागर खोज खुजाइंदा। भगत भगवन्त लए उठाल, साचे सन्त संग निभाइंदा। गुरमुख लेखा चुक्के शाह कंगाल, राउ रंक ना कोए वखाइंदा। गुरसिखां बणे आप दलाल, शब्द विचोला फेरा पाइंदा। लख चुरासी विचों भाल, हरिजन आपणा मेल मिलाइंदा। अन्दर बाहर सुरत संभाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करता पुरख, वड पुरखोतम आप कराईआ। ना कोई सोग़ ना कोई हरख़, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। निरगुण सरगुण देवे दरस, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। अमृत मेघ देवे बरस, साची धारा आप वहाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सति सरूप आए परत, प्रतिनिध आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा लेखा रखे हथ्थ, आदि जुगादि भेव कोए ना पाइंदा। करे खेल पुरख समरथ, दूजा संग ना कोए मिलाइंदा। जुग चौकड़ी मार्ग दस्स, गुर अवतार पीर पैगम्बर धंदे लाइंदा। निरगुण हो के अन्तर वस, सरगुण आपणा मेल मिलाइंदा। सच प्रीती देवे रस, रस इक्को इक चखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आप जणाइंदा। धुर दा लेखा देवे खोल्ह, खोल्हणहार वड्डी वड्याईआ। जुग चौकड़ी तोलदा रिहा तोल, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। जीव जंत साध सन्त दस्सदा रिहा अगम्मी बोल, पंज तत करे शनवाईआ। अनहद नाद वजौंदा रिहा ढोल, ब्रह्मण्डां खण्डां रिहा सुणाईआ। आप बैठा रिहा अडोल, सच दुआरे डेरा लाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात वरन बरन करदा रिहा घोल, जगत अखाड़ा इक लगाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल आप समझाईआ। जगत अखाड़ा वेखे जुग चार, चौकड़ी आपणा बन्धन पाईआ। हुक्मे अन्दर घल्ल अवतार, गुर गुर आपणा राग जणाईआ। खेल करे अगम्म अपार, पीर पैगम्बर सिफ्त सालाहीआ । भगत भगवान रहे पुकार, उच्ची कूकण मारन धाहींआ। सन्त बोलण सच जैकार, नाअरा इक्को इक सुणाईआ। गुरमुख मंगण दरस दीदार, नेत्र नैण नैण उठाईआ। गुरसिख मंगण चरण धूढ़ी छार, मस्तक टिक्का इक्को लाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन पुकार, नेत्र नैण नैण उठाईआ। करोड़ तेतीसा हाहाकार, सुरप्त बैठा ध्यान लगाईआ। सतिजुग वेखे आपणी वार, त्रेता पड़दा रिहा चुकाईआ। द्वापर पुच्छे सांझा यार, कलयुग घर घर अलख जगाईआ। ना कोई मिले मीत मुरार, लग्गी यारी ना तोड़ निभाईआ। लेखा लिख लिख गए गुरू अवतार, पीर पैगम्बर मात जणाईआ। कलमा नबी रसूल गए सिखाल, कायनात कर पढ़ाईआ। एका जलवा नूर हक़ जुमाल, ज़ाहर ज़हूर इक रुशनाईआ । करे खेल बेमिसाल, जिस दी मिसल सके ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण आपणा रंग वखाईआ। निरगुण रंग वखाए अगम्म, जग नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। मात कुक्ख ना पए जम्म, पिता गोद ना कोए बहाइंदा । पवण स्वास ना लए दम, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। हरख़ सोग ना कोए ग़म, चिन्ता चिखा ना कोए तपाइंदा। हड्ड मास नाड़ी ना कोई चम्म, चम्म दृष्टी वंड ना कोए वंडाइंदा। पंज तत ना दिसे तन, हड्ड मास नाड़ी जोड़ ना कोए जुड़ाइंदा। ना कोई छप्परी ना कोई छन्न, मस्जिद मन्दिर गुरुदुआर शिवदुआला मट्ठ ना कोए दसाइंदा। हथ्थ मूँह ना कोई कन्न, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाइंदा। ना कोई घड़े ना लए भन्न, घड़न भंनणहार आपणी धार आप चलाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग जुग बेड़ा आपे बन्न, बन्नणहार आप हो जाइंदा। कर प्रकाश सूरज चन्न, धरत धवल आप सुहाइंदा। देवे ज्ञान आत्म अन्न, परमात्म आपणा पड़दा लाहइंदा। लेखा जाणे बुध मति मन, मन मनसा वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि अन्त जुगा जुगन्त जुग करता आपणी कार कमाइंदा। जुग करता करे खेल करतार, हरि वड्डा वड वड्याईआ। गुर अवतार लेखा लिख लिख गए विच संसार, बोध अगाध शब्द शनवाईआ। सब दा इष्ट इक निरँकार, दृष्ट इक्को वार खुल्हाईआ। रामा वशिष्ट करे प्यार, गुरदेव स्वामी साची सिख्या इक दृढ़ाईआ । दोज़ख़ बहिश्त ना देवे कोई साड़, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। नरक स्वर्ग ना कोए प्यार, जिस मिल्या बेपरवाहीआ। चौदां लोक ना कोई सहार, चौदां तबक ना कोए सरनाईआ। चौदां विद्या ना कोई आधार, चौदस चन्द ना कोए रुशनाईआ। इक इकल्ला पुरख अबिनाश, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी सांझा यार, सगला संग आप निभाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दी करनी कार कमाईआ। धुर दी करनी करे भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। जिंस दा गुर अवतार दे के गए ब्यान, लेखा लोकमात समझाईआ। पीर पैगम्बर गा गा गए गान, कलमा नबी रसूल इलाहीआ। भगत दस्सदे गए निशान, सच निशाना इक वखाईआ। सन्त मंगदे गए दान, बण भिखारी अलख जगाईआ। सो साहिब वेखे दो जहान, दो जहानां वाली वेस वटाईआ। जिस नूं आदि जुगादि जुगा जुगन्तर मन्नदे सच्चा काहन, लख चुरासी आप हंढ्ढाईआ। जिस दा सचखण्ड दुआर सच मकान, सच सिँघासण डेरा लाईआ। सो कलयुग अन्त होए आप मेहरवान, मिहबान बीदो आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा दए चुकाईआ। सब दा लेखा श्री भगवन्त, पुरख अबिनाशी आप चुकाईआ। जुग चौकड़ी करनहारा अन्त, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढ्ढाईआ। वेखणहारा लख चुरासी जीव जंत, घर घर पड़दा रिहा उठाईआ। तोड़नहारा गढ़ हउमें हंगत, हँ ब्रह्म इक समझाईआ । बोध अगाधा हो के पंडत, साची सिख्या इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। निरगुण फेरा अन्तिम धार, धरनी धरत धवल सुहाइंदा। लेखा जाण तेई अवतार, विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाइंदा। भगत अठारां सुण पुकार, अठ दस पैंडा आप मुकाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद रोवण ज़ारो ज़ार, अल्ला राणी नेत्र नैण शरमाइंदा। नानक गोबिन्द कर के गए पुकार, उच्ची कूक कूक सर्ब सुणाइंदा। कलयुग अन्तिम प्रगट होवे पुरख अकाल, अक्ल कलधारी आपणा वेस वटाइंदा। सच दुआरा प्रगट करे इक्को धर्मसाल, चार वरनां माण दवाइंदा। लेखा चुक्के शाह कंगाल, ऊँच नीच राउ रंक नज़र कोए ना आइंदा। दीनां बंधप दीनां नाथ ठाकर होए आप दयाल, ठोकर घर घर नाम लगाइंदा। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले गुरमुख गुर गुर लए उठाल, सुरती शब्दी मेल मिलाइंदा । आपे सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा वेस वटाइंदा। अन्त चले अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक रखाइंदा। निरगुण हो के बणे दलाल, सरगुण आपणे हट्ट विकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम आपणा खेल रचाइंदा। अन्तिम खेल करे भगवाना, भगवन आपणी दया कमाईआ। निहकलंक हो प्रधाना, नाम प्रधानगी इक वखाईआ। शब्द अगम्मी सच तराना, लोआं पुरीआं आप सुणाईआ । कलयुग कूड़ी क्रिया तोड़े माणा, अभिमान रहिण कोए ना पाईआ। जूठा झूठा मेटे निशाना, सच सुच दए वड्याईआ। कूड़ी क्रिया बन्न्हे गाना, बीस बीसा सगन मनाईआ। भगत भगवान करे परवाना, घर साचे मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल अन्तिम वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम वेखे हाल, हालत सब दी फोल फुलाईआ। कलयुग जीव होए कंगाल, नाम वस्त हथ्थ किसे ना आईआ ।

कूड़ी क्रिया त्रैगुण माया प्या जंजाल, पंच विकार करी कुड़माईआ। आसा तृष्ना घाली घाल, मन वासना ख़ुशी मनाईआ। जगत सरोवर नहौंदे रहे ताल, अमृत आत्म अशनान ना कोए कराईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गुरुदुआरे रहे भाल, काया अन्दर सतिगुर नज़र किसे ना आईआ। जगत दीपक रहे बाल, साचे मन्दिर दीआ बाती ना कोए टिकाईआ। बिन हरि नामे होए कंगाल, शाह सुल्तान देण दुहाईआ । सदी चौधवीं आए ज़वाल, ज़ेर ज़बर सब दी दए मिटाईआ। अलिफ़ ये इक्को सबर प्याला दए प्याल, सिदक सबूरी इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम वेखे हाल मुरीद, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। जिन्हां गुर गोबिन्द प्रेम प्रीती दे के गया रसीद, तिन्हां आपणा रंग रंगाईआ। वेले अन्त कर गया ताकीद, तकवा इक्को इक जणाईआ। जिस दे पिच्छे हुन्दे रहे शहीद, सो अन्त शहादत देवे गवाहीआ। गुरमुखो गुरसिखो तुहाढ्ढा बणे मुरीद, मुश्कल देवे हल्ल कराईआ। करे खेल आप अजीब, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेखण आईआ। कलयुग अन्तिम वेखण आवेगा। प्रभ आपणा वेस वटावेगा। नर नरेश जोत जगावेगा। साचा देस इक वसावेगा। धुर दा लेख, लेख प्रगटावेगा। मुच्छ दाढ़ी ना कोए केस, सीस जगदीश ना मूंड मुंडावेगा। आदि जुगादि रहे हमेश, जन्म मरन ना कोए वखावेगा। निरगुण हो के दए संदेस, सरगुण जीव जंत समझावेगा। अन्दर वड़ के खोल्हे भेत, बाहरों पड़दा माया पावेगा। रुत्त सुहञ्जणी वेखे चेत, फुल्ल फुलवाड़ी आप महकावेगा। गुरमुख साचे करे हेत, भगत भगवन्त आप जगावेगा। नज़री आए नेतन नेत, दूर दुराडा पन्ध मुकावेगा। निरगुण हो के खेडे खेड, जगत खडारी वेख वखावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम फेरा पावेगा। कलयुग अन्त प्रभू प्रभ आएगा। दीन दयाल वेस वटाएगा। काल महाकाल हुक्म सुणाएगा। लाड़ी मौत नाल रलाएगा। लख चुरासी वंड वंडाएगा। राए धर्म आप समझाएगा। चित्रगुप्त लेख वखाएगा। कलम शाही बंद कराएगा। काग़ज़ रूप ना कोए वटाएगा। शरअ शरीअत मेट मिटाएगा। साची आयत इक पढ़ाएगा। जमात इक्को इक रखाएगा। वफ़ात कदे आप ना पाएगा। आबेहयात सर्ब प्याएगा। सच लुग़ात इक वखाएगा। अलिफ़ ये ना कोए जणाएगा। साचा नेह इक लगाएगा। अमृत मेंह आप बरसाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग रुतड़ी वेख वखाएगा। कलयुग रुतड़ी वेख वखावेगा। चारों कुण्ट फेरा पावेगा। नौ खण्ड फोल फुलावेगा। सत्तां दीपां डेरा ढावेगा। लख चुरासी पड़दा लाहवेगा। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वेला वक्त चुकावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलकाती वेस वटावेगा। कल काती वेस वटावेगा । धुर दा साथी बण के आवेगा। नानक गोबिन्द

आखी पूर करावेगा। वेद व्यासा लिख के गया साखी, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा उच्चे टिल्ले पर्बत डेरा लावेगा। ईसा मूसा खोल्ह के गए ताकी, अन्त दरवाज़ा आप जणावेगा। मुहम्मद मंगदा गया दाती पंज तत ख़ाकी, अन्तिम नूर ज़हूर ज़ाहर रूप आप प्रगटावेगा। दो जहान लहिणा देणा चुकाए बाकी, कर्ज़ा मकरूज़ सिर ना कोए धरावेगा। कलयुग मेटे अन्धेरी राती, सतिजुग साचा चन्द चढ़ावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर उच्ची कूक इक्को ढोला सारे आखी, आख़र आपणी खेल खिलावेगा। आदि जुगादी कमलापाती, कँवल नैण इक मटकावेगा। चार वरन अठारां बरन राउ रंक पढ़ाए इक जमाती, सोहँ ढोला इक समझावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग लेखा लेखे लावेगा। कलयुग लेखा लेखे लाएगा। कूड़ी क्रिया मेट मिटाएगा। मूर्ख मूढ़्हे अन्त खपाएगा। गुरमुख सूरे आप जगाएगा। नाद वजाए अनहद तूरे, तुरत आपणा मेल मिलाएगा। सर्ब कला बण भरपूरे, सच भण्डारा इक वखाएगा। लेखा चुक्के नेड़ दूरे, दूर दुराडा नेरन नेरा नज़री आएगा। जिन्हां देवे मस्तक धूढ़े, दुरमति मैल प्रभू धवाएगा। जुग चौकड़ी करनहारा बचन पूरे, भविक्ख्त वाक आप समझाएगा। शाह सुल्तानां राज राजानां तोड़े मात गरूरे, तख्त ताज नज़र कोए ना आएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग तेरी आसा पूरे, पूरी आसा कर वखाएगा। सतिजुग आसा इक्को रख, सो साहिब आप जणाईआ। भगत भगवान होए वस, दूजा इष्ट ना कोए धराईआ। आत्म परमात्म मार्ग देवे दस्स, ब्रह्म पारब्रह्म करे कुड़माईआ। इक दुजे दा ढोला गावण जस, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। खेले खेल पुरख समरथ, महिमा कथ्थ आप जणाईआ। सेवक बण के चलाए रथ, रथ रथवाही दया कमाईआ। लेखा जाणे तत अट्ठ, नौ दुआरे फोल फुलाईआ। दस्म दुआरी मेला हस्स हस्स, हँस-मुख आपणा भेव चुकाईआ । साची सेजा चढ़े भज्ज, आत्म अन्तर डेरा लाईआ। इक सिँघासण बहे सज, श्री भगवान बेपरवाहीआ। साचा नद जाए वज्ज, अनरंगा नाद सुणाईआ। जगत दवारा लँघे हद्द, हदूद आपणी दए वखाईआ। कर खेल सूरा सरबग्ग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि सज्जण एका घर वसाईआ। सतिजुग बैठा रिहा उडीक, नेत्र नैण ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सदी वीहवीं लिख के गए तरीक, तरीका तर्हा तर्हा समझाईआ। प्रगट होवे परवरदिगार लाशरीक, वड अमाम फेरा पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल दूर दुराडा आए नज़दीक, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। सम्बल खेड़ा वसे ठीक, कूड़ा ठीकर भन्न वखाईआ। आत्म परमात्म लाए इक प्रीत, दूजी रीत ना कोए वखाईआ। काया अन्दर मन्दिर मसीत, गुरुदुआर दए प्रगटाईआ। अमृत बरसे ठांडा सीत, निझर झिरना दए झिराईआ। एका रंग रंगाए हस्त कीट, ऊँच नीच आप समाईआ। करवट बदले जो

सुता दे कर पीठ, आप आपणा नैण खुल्हाईआ । साचा गाए इक्को गीत, सोहँ नाम सच पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग लेखा रिहा जणाईआ। सतिजुग बैठा तक्के राह, तकवा इक रखाईआ। पुरख अकाल बणना अन्त मलाह, बेड़ा लोकमात चलाईआ। गोबिन्द दे के गया सलाह, साची सिख्या कर पढ़ाईआ। इक्को इष्ट लैणा मना, इक्को रूप नज़री आईआ। इक्को मन्दिर लैणा सुहा, इक्को जोत नूर रुशनाईआ। इक्को कन्त लैणा हंढ्ढा, कन्त कन्तूहल सच्चा शहिनशाहीआ। इक्को बंस लैणा वडया, बंक दुआरी विच बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग चौकड़ी आप बदलाईआ। जुग चौकड़ी करे पार, पार उतारा आप कराइंदा। प्रगट हो के वेंहदा रिहा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढ्ढाइंदा। अन्तिम लेखा लिख के गया विच संसार, लिख्या लेख ना कोए मिटाइंदा। कल कल्की आवे निरँकार, निहकलंक डंक वजाइंदा। शाह सुल्ताना शाहसवार, राज राजाना फेरा पाइंदा। अस्व घोड़ा इक अपार, जोती शब्दी जोड़ा जोड़ जुड़ाइंदा। पौड़ा चुक्के पहली वार, लोकमात आप टिकाइंदा। कलयुग कूड़ी क्रिया कर ख्वार, सतिजुग साचा राह वखाइंदा। सर्ब जीआं दा इक प्यार, दूई द्वैत डेरा ढाइंदा। आत्म परमात्म दे आधार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, वरन बरन जणाए इक्को सरन, सरनगति आप हो जाइंदा। वरन बरन साची टेक, ज़ात पात वड्याईआ। दीन मज़्हब मेटे भेख, शरअ शरीअत ना कोए लड़ाईआ। सृष्ट सबाई माणस माणस करे हेत, हितकारी आपणा जोड़ जुड़ाईआ। निज घर निज आत्म निज नेत्र नैण लए पेख, निज दुआर देवणहार वड्याईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण बण विचोला खोल्हे भेत, भेव अभेदा आप जणाईआ। सतिजुग साची लोकमात लग्गे मेख, जीव जंत साध सन्त सके ना कोए उखड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। कूड़ी क्रिया जाए नट्ठ, कलयुग अन्त रहिण ना पाईआ। अग्नी खेड़ा होए भट्ठ, त्रैगुण तपत ना कोए रखाईआ। लेखा चुके अठसठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नैण शरमाईआ। इक्को नज़री आए पुरख समरथ, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। साचा ढोला ईश जीव गाउणा जस, सिफ्त सालाही साची सिफ्त जणाईआ। भगत भगवान इक दूजे दे होणा वस, बन्धन कोए रहिण ना पाईआ। जन भगतां मिलणा आपणा हक़, हकीकत इक्को दए समझाईआ। नाम वरासत गुरमुखां नाल कर दए फ़क्क, दूजा वंडण कोए ना आईआ। धुरदरगाही बण मलाही साचा मार्ग देवे दस्स, रहबर इक्को इक आईआ। पुरख अकाल मिलणा नट्ठ नट्ठ, जगत विकारा डेरा ढाहीआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार देणा छड्ड, माया ममता संग ना कोए रखाईआ। गुरमुख मनमुखां नालों होणा अड्ड, आदि जगादि शब्द

ब्रह्माद प्रभ साचा राह वखाईआ। लहिणा चुक्के काया अन्धेरी खड्ड, डूंग्घी कन्दर डेरा ढाहीआ। पार किनारा होए हद्द, नौ दुआरे पन्ध मुकाईआ। दस्म दुआरी आपे सद्द, सतिगुर साचा मेल मिलाईआ। राग सुणाए अनहद, धुन आत्मक इक्को धुन उपजाईआ। कर प्रकाश कोटन रवि ससि, जोती जोत करे रुशनाईआ। सुरती शब्दी मेला हस्स हस्स, चिन्ता ग़म नज़र कोए ना आईआ। नेत्र खोल्ह अक्ख नाल मिलाए अक्ख, निज नेत्र मेल मिलाईआ । साचा अमृत देवे रस, रस रसया आप झिराईआ। निरगुण हो के होवे वस, सरगुण तेरी ओट तकाईआ। नाम खज़ाना खोल्ह वखाए हट्ट, बण वणजारा आप लुटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख गुरसिख इक्को ज्ञान दृढ़ाईआ। गुरमुख गुर का इक ज्ञान, जगत विद्या भेव ना आईआ। गुरसिख गुर का इक ब्यान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। गुरसिख गुर का इक ध्यान, लिव अन्तर आत्म इक जणाईआ। गुरसिख गुर का इक इश्नान, दुरमति मैल दए धवाईआ। गुरसिख गुर का इक निशान, सच दुआरे आप झुलाईआ। गुरसिख गुर का इक माण, निमाणयां गले लगाईआ। गुरसिख गुर का इक फ़रमाण, नाम सुनेहड़ा रिहा घलाईआ। गुरसिख गुर का इक दान, ख़ाली झोली दए भराईआ। गुरसिख गुर का इक बाण, अणयाला तीर चलाईआ। गुरसिख गुर का इक मकान, घर घर विच दए वखाईआ। गुरसिख गुर का इक्को गाण, साचा ढोला छन्द अलाईआ। गुरसिख गुर का इक परवान, चारे खाणी समझ सके ना राईआ। गुरसिख गुर का बण बाल अञ्याण, आपणी दस्स ना कोए चतुराईआ। कर किरपा मेले आण, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। लख चुरासी विचों कर पहिचाण, बेपहिचाण बूझ बुझाईआ। शब्द बठाए सच बबाण, नाम बबाणा इक ल्याईआ। लेखा चुकाए दो जहान, पुरी लोअ पन्ध मुकाईआ। थिर घर मेल मिलाए आण, करे इक्को इक कुड़माईआ। सचखण्ड दुआरे लै के जाए आप भगवान, जोती जोत जोत मिलाईआ। जिस किरपा करे हो मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा ज्ञान, तिस मन्त्र नाम ना होर पढ़ाईआ। ज्ञान गुरदेव गुर सतिगुर रंग, रंग रंगीला आप रंगाइंदा। आत्म सेज सुहञ्जणी वेख पलँघ, पारब्रह्म प्रभ आपणा आसण लाइंदा। गुरमुख तेरी पूरी करे मंग, जन्म जन्म दी तृष्ना भुक्ख मिटाइंदा। अन्तर देवे इक अनन्द, बसन्तर बाहरों आप बुझाइंदा। जगत विकारा करे खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग नाम चमकाइंदा। तेरे पिच्छे कट के आए पन्ध, बण पांधी फेरा पाइंदा। सतिगुर कोलों मंगदयां कोई ना जावे संग, देवणहार दयाल सदा दया कमाइंदा। जिन्हां लगाया आपणे अंग, तिन्हां नानक अंगद रूप वखाइंदा। माणस जन्म ना होए भंग, मात गर्भ फंद कटाइंदा। गुरसिख गुरमुख सतिगुर दा चढ़े नूरी चन्द, जगत चांद नैण शरमाइंदा। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख देवे इक ज्ञान, ज्ञान गुर दाता इक्को आपणा नाम समझाइंदा। सच ज्ञान गुर का नाम, बिन अक्खरां बूझ बुझाईआ। नज़री आए इक्को राम, रमईया आपणा पड़दा लाहीआ। बंसुरी वजाए साचा शाम, गीत सुर ताल साचा दए समझाईआ। सच पैगम्बर दए पैग़ाम, कलमा इक्को इक द्हिड़ाईआ। सच मन्त्र सुणाए सति नाम, नाम सति इक वखाईआ। साचा मेला श्री भगवान, पुरख अकाल सच्ची सरनाईआ। अन्त विचोला दो जहान, निरगुण सरगुण पार कराईआ। हँ ब्रह्म प्रभ वेखे आण, पारब्रह्म फेरा पाईआ। सोहँ रूप लख चुरासी जीव जहान, बिन सोहँ धार निरगुण सरगुण नज़र कोए ना आईआ। निरगुण सो, सोहँ हँ निरगुण रूप वखाईआ। हँ ब्रह्म आपे हो, निर्मल जोत जोत रुशनाईआ। सो पुरख निरँजण आपणा प्रकाश दे लो, हँ ब्रह्म करे रुशनाईआ। हँ ब्रह्म बिन पारब्रह्म रही रो, तुध बिन संग ना कोए निभाईआ। कर किरपा किरपा निधान, इक वार मेरे नाल जा छोह, तेरे मिलयां मेरा दु:ख रहे ना राईआ। जुग चौकड़ी मैं तेरी रही हो, तूं स्वामी बेपरवाहीआ। बिन तेरे कोई ना करे सच्चा मोह, जगत प्रीती कूड़ी नज़री आईआ। साहिब स्वामी तुध बिन देवे ना कोई ढो, चारों कुण्ट उच्ची रोवां कूकां दयां दुहाईआ। कलयुग मेरा सब कुछ ल्या खोह, काया भाण्डा ख़ाली रही वखाईआ। दीन मज़्हब वरन गोत मेरे नाल करन धरोह, दरोही ख़ुदाए तेरी सार कोए ना पाईआ। लोक परलोक तबक सबक सिख्या संथ्या मकतब मदरस्से पाठशाला मैं आई टोह, तेरा दर नज़र किते ना आईआ। कर किरपा मेहरवान श्री भगवान आपणी सुणा साची सो, जिस घर वसें डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, देवणहारा साचा वर, इक वखाए अगम्मी घर, जिथ्थे नज़र ना आवे कोई डर, भय भउ भ्यानक रूप नज़र कोए ना आईआ। गूढ़ी नींद सेजे चढ़ के सौं, सुत्यां फेर ना कोए उठाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे मैं हउं, हउँ मैं तूही राग अलाईआ।

२४ भाद्रों २०२० बिक्रमी भोरछी ज़िला अमृतसर

गुरमुख साचे उठ जाग, कलयुग रैण अन्धेरी छाईआ। हरि सरनाई साची लाग, कूड़ी क्रिया मेट मिटाईआ। अन्तर आत्म उपजे इक वैराग, सच वैरागी दए समझाईआ। हउमे हंगता दे त्याग, माया ममता नाता जगत तुड़ाईआ। त्रैगुण माया बुझे आग, पंज तत अग्न ना कोए जलाईआ। घर मेला वेख कन्त सुहाग, प्रभ मिले चाईं चाईंआ। जन्म जन्म दा दुरमति मैल धोवे दाग़, अमृत मेघ इक बरसाईआ। फड़ फड़ हँस बणावे काग, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ।

शब्द अगम्मी तन बन्ने्ह ताग, शरअ ज़ंजीर दए कटाईआ। अन्दर वड़ के मारे आवाज, सोई सुरती आप उठाईआ। लख चुरासी विचों लए काढ, आवण जावण गेड़ रहिण ना पाईआ। सेज सुहञ्जणी करे लाड, नव दुआरे डेरा ढाहीआ। लेखे लाए काया माटी हाड, चम्म दृष्टी पन्ध मुकाईआ। आत्म परमात्म बणे सज्जण साक, पारब्रह्म ब्रह्म साचा संग निभाईआ। बजर कपाटी खोले्ह ताक, पड़दा दूई द्वैत उठाईआ। गुरमुख तेरी वखाए उत्तम ज़ात, जगत अजाति मेट मिटाईआ। अट्ठे पहर रखे प्रभात, संधया रूप ना कोए वखाईआ। नज़री आए इक इकांत, घर घर वसे सच्चा माहीआ। साची पट्टी पढ़ाए नाम जमात, अक्खर वक्खर आप समझाईआ। सच वखाए डूंग्घा खात, गहर गम्भीर भेव जणाईआ। मेटे रैण अन्धेरी रात, निरगुण साचा चन्द चमकाईआ। कलयुग अन्तिम पुछे वात, बेपरवाह फेरा पाईआ। नानक गोबिन्द सच संदेसा गया आख, आख़र मेला शहिनशाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर हरिजन साचे आप उठाईआ। गुरमुख सज्जण खोल्ह अक्ख, सतिगुर पूरा आप जगाईआ। हरि प्रीतम वेख प्रतख, दर पर्दा रिहा उठाईआ। मिले मेल पुरख समरथ, समरथ आपणा रंग रंगाईआ। बोध अगाध शब्द नाद सुणाए अकथ, साची बाणी आप पढ़ाईआ। कूड़ विकारा जगत हँकारा हउमे बुरज जाए ढट्ठ, निवण-सो-अक्खर इक समझाईआ। लहिणा देणा चुके तीर्थ तट्ट, सच सरोवर इक जणाईआ। घर विच घर वखाए मन्दिर मस्जिद मट्ठ, शिवदुआला इक्को नज़री आईआ। निर्मल जोत करे प्रकाश, जोती जाता नूर रखाईआ। जन्म कर्म दी पूरी करे आस, निरासा रहिण कोए ना पाईआ। लेखे लाए पवण स्वास, पवणी पवण रिहा समाईआ। जन भगतां गुरमुखां कहे सदा शाबाश, गुरसिख तेरी वड्याईआ। उठ वेख आपणा पत्तण घाट, घर सतिगुर बैठा बण मलाहीआ। चौथे युग मुक्के वाट, पांधी पन्ध ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख गुरसिख आप जगाईआ। गुरसिख उठ कर ध्यान, नेत्र नैण नैण जणाइंदा। साचा मेला श्री भगवान, दूजा संग ना कोए निभाइंदा। जुग चौकड़ी खेल महान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढ्ढाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव देवे दान, तिन्न पंज मेला मेल मिलाइंदा। निरगुण सरगुण कर प्रधान, सति सतिवादी हुक्म वरताइंदा। काया मन्दिर खोल्ह दुकान, वस्त अमोलक हट्ट टिकाइंदा। वेखणहारा मेहरवान, बेनज़ीर आपणी नज़र उठाइंदा। घट स्वामी जाणी जाण, घर घर खोज खुजाइंदा। एथे ओथे दो जहान करे परवान, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे आप बुलाइंदा । गुरमुख उठ कर प्रतीत, पारब्रह्म प्रभ आप जणाईआ। कलयुग बदलण वाली रीत, सतिजुग साचा राह वखाईआ। लेखा चुके मन्दिर मसीत,

काया काअबा इक रुशनाईआ। आत्म परमात्म गाए गीत, सोहला ढोला राग सुणाईआ। जगत विकारा लैणा जीत, मन मनसा विच खपाईआ । तन होए ठांडा सीत, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। लेखा चुके हस्त कीट, ऊँच नीच नज़र ना आईआ। नज़री आए इक अतीत, त्रैगुण दाता सच्चा माहीआ। सदी बीसवीं रही बीत, बीती कहाणी सब दी वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लेखा लिख के गए ठीक, ठाकर स्वामी आवे वाहो दाहीआ। दो जहानां वेखे नेरन नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। आपणी धार रखे बारीक, जगत नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। नाउँ धराए लाशरीक, शिरकत रखे ना बेपरवाहीआ। गुरमुख गुरसिख प्रभ मिलण दी आई तरीक, तालब तुलबा करे पढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन सज्जण रिहा जणाईआ। गुरसिख उठ कर निमस्कार, नमो सति सति जणाइंदा। खेले खेल परवरदिगार, बेऐब आपणी धार जणाइंदा। सर्ब जीआं दा सांझा यार, सगला संग आप निभाइंदा। कलमा हक़ दए उच्चार, हकीकत आपणी आप समझाइंदा। मेल मिलाए सच दरबार, दरगाह साची सोभा पाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, चौदां तबकां पड़दा लाहइंदा। शरअ शरीअत वेख अञ्जील कुरान, तीस बतीसा आप समझाइंदा। सिदक सबूरी सच ईमान, इष्ट गुरदेव इक्को नज़री आइंदा । साचा सज्जण साहिब राम, रमईया आपणी कार कमाइंदा। भगत भगवाना वेखे आण, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी कल वखाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख गुरसिख पड़दा लाहइंदा। गुरमुख पड़दा जाए लथ्थ, उहला अन्दर रहिण ना पाईआ। किरपा करे पुरख समरथ, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। निरगुण नूर जोत कर प्रगट, हर घट करे रुशनाईआ । शब्द अनाद वजाए अनहद, नादी नाद आप सुणाईआ। गृह मन्दिर कराए साचा हज्ज, हुजरा इक्को इक सुहाईआ। आत्म सेजा चढ़े भज्ज, औंदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। सच सिँघासण बहे सज, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। कलयुग अन्तिम करनी करे रद्द, साचा मार्ग अग्गे लाईआ। दो जहान वेखणहारा हद्द, पुरी लोअ आकाश चरणां हेठ दबाईआ। करे खेल सूरा सरबग्ग, बेपरवाह आपणा हुक्म वरताईआ । जन भगत दरस वखाए उपर शाह रग, साचा मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे इक्को घर समझाईआ। गुरमुख साचे उठ उठ वेख, चार कुण्ट आप जणाईआ। दहि दिशा कूड़ा दिसे भेख, भेखाधारी करन लड़ाईआ । कोई ना वसे सतिगुर देस, आपणे मन्दिर सोभा कोए ना पाईआ। कूड़ी क्रिया रहे खेड, साची बाज़ी हथ्थ किसे ना आईआ। तन काया माटी माणी झूठी सेज, अन्तर आत्म सोभा कोए ना पाईआ। डूंग्घी भँवरी किसे ना पाया भेत, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ।

नज़र ना आया नेतन नेत, निज नेत्र सके ना कोए खुल्हाईआ। बिन गुरमुख हरि का दरस कोई ना सके पेख, साख्यात संग ना कोए निभाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। गुरमुख उठ कर हरि याद, याददाशत इक जणाइंदा। जुग चौकड़ी सुणनहार फ़रयाद, कलयुग अन्तिम वेस वटाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवणहारा दाद, वस्त अमोलक जुग जुग आप वरताइंदा। लेखा जाणे ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड आपणी खेल खलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा निरगुण दाता पुरख बिधाता एकँकार इक इकल्ला आप जणाइंदा। गुरमुख साचा लए अंगड़ाई, आपणा आप बेदार कराईआ। किरपा कर बेपरवाही, आपणी धार दए समझाईआ। कवण दुआरे मिले सच्चा माही, कवण कूटे वेख वखाईआ । कवण वेला पकड़े बाहीं, फड़ बाहों गले लगाईआ। कवण वक्त धोवे दुरमति छाही, मैल पापां दए मिटाईआ। कवण वेला साची गोद लए बहाई, बाले आपणे आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला वज्जे वधाईआ। गुरमुख सुण सच कन्न ला, सो सतिगुर आप जणाईआ। पुरख अकाल सदा मलाह, जुग जुग बेड़ा रिहा चलाईआ। जो जन दुआरे जाए आ, तिस आपणी गोद बहाईआ। फड़ बाहों सतिगुर लए उठा, आप आपणी सेव कमाईआ। कागज़ कलम शाही भेव ना जाणे रा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण उच्ची कूकण देण दुहाईआ। सच सुल्तान हरि मेहरवान जुग जुग जिस जन मिल्या आ, तिस दूजा नज़र कोए ना आईआ। घर वखाए सच्चा थाँ, थान थनंतर इक वड्याईआ। बण के आपे पिता माँ, गुरमुख साचे गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप मिलाईआ। गुरमुख कहे प्रभू दर आवांगे। निज नेत्र दर्शन पावांगे। जन्म जन्म दी हरस मिटावांगे। अर्श फर्श डेरा ढाहवांगे। साहिब करना इक्को तरस, सद तेरे बण अख्वावांगे। अद्धविचकार कोई ना जाए अटक, सचखण्ड साचे डेरा लावांगे। जिस धारों आए परत, अन्त ओसे धार समावांगे। ना कोई सोग ना कोई हरख, चिन्ता ग़म ना कोए जणावांगे। ना कोई लिख्त ना कोई पढ़त, साचा लेखा तेरी झोली पावांगे। राए धर्म मंगे ना कोई धड़त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, नाता तेरे नाल रखावांगे। जो दर प्रभ दे आएगा। कर किरपा मेल मिलाएगा। जन्म जन्म दा रोग गंवाएगा। धुर संजोग इक वखाएगा। लोक परलोक पार कराएगा। मुक्ती मोख चरणां हेठ दबाएगा। सच सुणाए नाम श्लोक, साचा ढोला इक्को गाएगा । अन्तिम मेला निर्मल जोत, जोती जोत आप रलाएगा। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत श्री भगवान दी साची गोत, दूजा वरन ना कोए बणाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा

साचा वर, सन्त सुहेला इक इकेला गुर चेला वेख वखाएगा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर लख चुरासी जीव जंत साध सन्त आत्म परमात्म इक्को टेक, बिन रूप रंग रेख, रेख सब दी वेख वखाएगा।