२४ भाद्रों २०२० बिक्रमी डाक्टर पाल सिँघ दे गृह भलाई पुर डोगरांँ ज़िला अमृतसर
विष्नूं उठ उठ तक्के राह, नैण मूंद नैण उठाईआ। ब्रह्मा वास्ता रिहा पा, दोए जोड़ मंगे सरनाईआ। शंकर रोवे मारे धाह, हथ्थ त्रिसूल सुटाईआ। त्रैगुण वास्ता रही पा, आपणा आप गंवाईआ। पंज तत चरणी डिगे आ, पिछली भुल्ल बख्शाईआ। गुर अवतार मंगण पनाह, सिर सके ना कोए उठाईआ। पीर पैगम्बर कहिण ऐ ख़ुदा, ख़ालक तेरी इक सरनाईआ। भगत भगवान रहे ध्या, निज नैण ध्यान लगाईआ। सन्त साजण मस्तक टिक्का धूढ़ी लावण छाह, छार इक्को इक उठाईआ। गुरमुख कहिण पारब्रह्म प्रभ फेरा पा, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। गुरसिख कहिण बिन सतिगुर पूरे कोई ना होए सहा, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। दो जहान डेरा रहे ढाह, आपणा बल ना कोए वखाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा आप रहे गंवा, साची धार ना कोए जणाईआ। पुरी लोअ पृथ्मी आकाश आपणा मुख रहे छुपा, नेत्र नैण ना कोए उठाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर तिन्ने उठ उठ बणन गवाह, सच शहादत देण जणाईआ। कलयुग अन्तिम आपणी कूक रिहा सुणा, सच संदेसा इक्को माहीआ। नव खण्ड पृथ्मी सत दीप जीव जंत साध सन्त भरे गुनाह, माटी पाक नज़र कोए ना आईआ। साचा आफ्ताब होए ना कोए रुशना, चौंधवीं चन्द ना कोए चमकाईआ। चौंदां तबक सके ना कोई बचा, चौदां लोक ना कोए वड्याईआ। चौदां विद्या करे हा हा, हाहाकार मचाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ साचा लभ्भे किसे ना नाँ, नाउँ निरँकारा हथ्थ किसे ना आईआ। माणस मानुख मानव हँस बणे काँ, बुद्धि काग वांग कुरलाईआ। सच भूमका मिले ना कोई थाँ, महल अटल नज़र कोए ना आईआ। अन्तर आत्म पकड़े कोई ना बांह, परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। सति प्रकाश सके ना कोए करा, जोत निरँजण नूर ना कोए रुशनाईआ। अनहद नादी नाद ना सके कोई सुणा, छत्ती राग कर कर थक्के पढ़ाईआ। ब्रह्म ब्रह्मादी भेव सके ना कोई खुल्हा, पड़दा दूई ना कोए चुकाईआ। बज़र कपाटी सके ना कोए तुड़ा, घर विच घर मेल ना कोए मिलाईआ। साचा कन्त सके ना कोए हंढ्ढा, विभचार करे लोकाईआ। सतिगुर इष्ट कोई ना सके बणा, गुरदेव स्वामी संग ना कोए निभाईआ। साचा मन्दिर दीपक सके ना कोई जगा, जगत अन्धेरा ना कोए मिटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ रूप सके ना कोई बणा, लख चुरासी पन्ध ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण सरगुण वेखे थाउँ थाईंआ। विष्न ब्रह्मा शिव हरि वेखणहारा, त्रै पंज पड़दा आपे लाहइंदा। लेखा जाण गुरू अवतारा, पीर पैगम्बर भेव चुकाइंदा। भगत भगवान खोल्ह कवाड़ा, सन्त साजण रंग जणाइंदा। गुरमुख गुरसिख वखाए नाम अखाड़ा, सच दुआरे आप लगाइंदा । सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखणहारा वारो वारा, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। बोध अगाधी शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी बण लिखारा, धुर दी बाणी चारे खाणी आप बुझाइंदा। चारे वेदां दे सहारा, चारे वरन कर उज्यारा, पुराण अठारां इक अखाड़ा, बरन अठारां मारे मारा, दहि दिशा आपणा हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल करे करतार, करता आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। लेखा जाणे धुर दरबार, सचखण्ड वसे सचा माहीआ। सो पुरख निरँजण शाहो भूप बण सिक्दार, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। हरि पुरख निरँजण सेवादार, एकँकारा सिफ्त सालाहीआ। आदि निरँजण कर उज्यार, श्री भगवान सगला संग निभाईआ। अबिनाशी करता खोल्ह कवाड़, पारब्रह्म प्रभ पड़दा दए उठाईआ। लेखा जाणे दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा हुक्म वरताईआ । विष्न ब्रह्मा शिव देवे ज्ञान, लोक परलोक हुक्म वरताईआ। रव सस सूरज चन्न कर प्रधान, किरन किरन जोत रुशनाईआ। लख चुरासी खोल्ह दुकान, घट घट साचा वणज बण वणजारा आप कराईआ। नाम वस्त इक महान, काया माटी आप रखाईआ। देवणहार श्री भगवान, बेपरवाह बेपरवाहीआ। निरगुण सरगुण हो प्रधान, गुर अवतार हुक्म चलाईआ। धुर संदेसा देवे आण, शब्द अगम्मी राग अलाईआ। चारे युग कर पहचान, चार कुण्ट ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लेखा जाणे बेपरवाहीआ । चार युग दा लेखा लहिणा, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां विष्न ब्रह्मा शिव आप चुकाइंदा। तख्त निवासी साचे तख्त बहिणा, पुरख अकाल दीन दयाल सूरा सरबँग बिन रूप रंग बेपरवाह आपणी कार कमाइंदा। दो जहान आप वखाए आपणा लहिणा, निज नेत्र इक खुलाइंदा । ब्रह्मण्ड खण्ड वरभण्ड जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज भाणा कहिणा, हरि का भाणा ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर पंज तत काया चोला थिर ना रहिणा, अन्तिम ख़ाकी ख़ाक ख़ाक मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा एकँकारा इक्को इक सुणाइंदा। चार युग दे सुणो संगी, निरगुण निरवैर आप जणाईआ। जुग चौकड़ी खेल बहु रंगी, गुर अवतार पीर पैगम्बर करी पढ़ाईआ। देंदा रिहा वस्त सदा अनमंगी, धुर दी धार झोली पाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात वंडदा रिहा वंडी, हद्द हदूद आप समझाईआ। जीव जंत वासना भरदा रिहा गंदी, काम क्रोध लोभ मोह हँकार आसा तृष्ना हउमे हंगता नाल मिलाईआ । जोत प्रकाश करदा
रिहा चन्द नवचन्दी, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। पवण स्वास देंदा रिहा ठंडी, सांतक सति सति कराईआ। आत्म पंज तत काया पाउँदा रिहा ख़ानेबंदी, बंदीख़ाना इक बणाईआ। ढोला राग सुणाउँदा रिहा छन्दी, रसना जिह्वा बत्ती दन्द हिलाईआ। नाम चमकाउँदा रिहा साची चण्डी, चण्ड प्रचण्ड इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा लेखा रिहा मुकाईआ । धुर दा लेखा जाए मुक्क, नव नौं चार रहिण ना पाईआ। पुरख अकाल आए उठ, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। शब्द अगम्मी हो के जाए बुक्क, भब्बक आपणा नाम लगाईआ। दो जहान इक्को नाम सुणाए तुक्क, सोहँ करे सच पड़ा्हईआ। आवण जावण पैंडा जाए मुक्क, जूनी जून ना कोए भवाईआ। मात गर्भ ना उलटा रुख़, दस दस मास ना अग्न तपाईआ। जन भगतां उजल करे मुख, मुख मुखड़ा सिफ्त सालाहीआ । जन्म कर्म दा मिटे दुःख, कर्म कांड ना कोए दरसाईआ। आपणी गोदी लए चुक्क, फड़ बाहों गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा रिहा जणाईआ। सब दा लेखा रिहा जणा, जाणी जाण दया कमाईआ। तेई अवतार रिहा उठा, भगत अठारां नाल मिलाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद रिहा हिला, नानक गोबिन्द नैण खुल्हाईआ। सच संदेसा रिहा सुणा, पुरख अबिनाशी मिलो चाईं चाईंआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान खाणी बाणी बणे गवाह, शहादत इक्को इक रखाईआ। वरन बरन ज़ात पात नाता दयो तुड़ा, दीन मज़्हब ना कोए वखाईआ। इष्ट देव गुरू स्वामी पुरख अकाल लओ मना, दूजा नज़र कोए ना आईआ। शब्द निशानी रिहा वखा, तीर कानी इक चलाईआ। गोबिन्द मेला सहिज सुभा, पर्दा दूई द्वैत उठाईआ। मुल्लां शेख़ मसायक पंडत पांधा सके ना कोए समझा, ज्ञान ध्यान चले ना कोए चतुराईआ। बिन सतिगुर पूरे आदि अन्त जुगा जुगन्त सरगुण तेरा बणे ना कोई मलाह, बेड़ा पार ना कोए कराईआ। कलयुग वेला अन्तिम रिहा आ, चारों कुण्ट दए दुहाईआ। राज राजान शाह सुल्तान कूड़ी क्रिया रहे कमा, सच सुच्च नज़र कोए ना आईआ। ग़रीब निमाणयां कोई ना पकड़े बांह, डुबदे बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। हिरदे हरि ना कोई रिहा वसा, रसना जिह्वा गा गा करन लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अन्तिम लेखा दए मुकाईआ। अन्तिम लेखा हरि मुकाउणा, कलयुग अन्त रहिण ना पाईआ। निरगुण निरवैर फेरा पाउणा, कल कल्की वेस वटाईआ। शब्द अगम्मी डंक वजाउणा, ढोलक छैणा ना कोए खड़काईआ। सच संदेसा इक सुणाउणा, गुरमुख तेरा सतिगुर आप गावे जस, गुरमुख तेरी वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर आत्म मन्त्र इक पढ़ाईआ। आत्म मन्त्र शब्द स्वामी, सो सतिगुर आप जणाईआ। सर्ब जीआं घट अन्तरजामी,
ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दी गाउँदे बाणी, सोहला ढोला राग अलाईआ। सो साहिब शाह पातशाह सचा सुल्तानी, तख्त निवासी इक अख्वाईआ। जिस दा दर दरबार उच्च महल अटल सदा लासानी, बेनज़ीर नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। लेखा जाणे थान थनंतर, दो जहानां वेख वखाइंदा। आदि जुगादि जिस दा मन्त्र, सो आपणा नाम समझाइंदा। गुरमुख उठ के वेख अन्तर, तेरे काया मन्दिर हरि जी डेरा लाइंदा । कर किरपा बुझाए तेरी बसन्तर, अमृत मेघ इक बरसाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा नित नवित्त गाए मन्त्र, दूजा राग ना कोए अलाइंदा। घर विच घर वखाए गगन गगनंतर, मण्डल मण्डप आप वड्याइंदा। माणस जन्म बणाए बणतर, लख चुरासी लेख मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग लहिणा झोली पाइंदा। जुग जुग लहिणा झोली पा, मकरूज़ आपणा कर्ज़ लाहीआ। जन भगतां बणे आप मलाह, भगवन बेड़े नाम चढ़ाईआ। सन्तां देवे सच सलाह, सिफ्ती ढोला इक्को गाईआ। गुरमुख गोदी लए उठा, फड़ बाहों आप बहाईआ । गुरसिख चरण कँवल धरत धवल उते लए टिका, माण निमाणयां सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। साचा मार्ग दए समझा, कूड़ी क्रिया नाता तोड़ तुड़ाईआ। मेल मिलाए बेपरवाह, बेपरवाही विच रखाईआ। जिस नूं पीर पैगम्बर सजदा रहे करा, सो ख़ुदावंद आपणा रंग रंगाईआ । जिस दा राम कृष्न इष्ट रहे जणा, सो दृष्ट रिहा खुल्हाईआ। जिस दा खाणी बाणी गाए नाँ, सो नर निरँकारा वेख वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव त्रैगुण पंज तत तेरा लहिणा दए चुका, पीर पैगम्बर बाकी कोई रहिण ना पाईआ। अलिफ़ ये चौदां विद्या आपणी झोली लए पा, ला-इलम करे पढ़ाईआ। अन्दरे अन्दर तार सितार दए हिला, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। अजपा जाप दए समझा, बत्ती दन्द ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा मूल चुकाईआ। सब दा लहिणा चुके मूल, अमुल आप चुकाइंदा। आदि पुरख ना जाए भूल, अभुल आपणी दया कमाइंदा। सब नूं देवे जवाब इक माअकूल, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा । सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग निरगुण सरगुण बन्न्हया आप असूल, असलीअत साची सच समझाइंदा। कलयुग अन्तिम चौथे युग सब नूं करना पए कबूल, धुर फ़ुरमाना हुक्म जो सुणाइंदा। दो जहान होए अन्त जबबूर, मजबूरी हरि जू वेख वखाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप सतिगुर भुल्ली करे कसूर, साचा मार्ग नज़र किसे ना आइंदा। घर विच वसदा नेड़े रहिंदा सब नूं दिसे दूर, काया मन्दिर अन्दर दरस कोए ना पाइंदा। सो साहिब आपणा खेल करे ज़रूर, ख़ालक ख़लक पड़दा लाहइंदा। नव नौं चार निरगुण हो के बणया रिहा मफ़रूर, लोकमात हथ्थ किसे ना आइंदा। कलयुग अन्त श्री भगवन्त कूड़ी क्रिया
तोड़े सर्ब ग़रूर, ग़ुरबत सब दी मेट मिटाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद आसा तृष्ना पिछली मेटे जो बहिश्ती मंगदे हूर, हुलीआ सब नूं इक समझाइंदा। आदि जुगादि सच ख़ुदाए इक्को नूर, मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला रहमत रहीम रहमान इक कमाइंदा। गुर अवातार पीर पैगम्बर दोए जोड़ खड़न हज़ूर, हाज़र हज़रत शहिनशाह इक्को नज़री आइंदा। सारे कहिण प्रभू असीं तेरे मज़दूर, जुग जुग सब तेरी सेव कमाइंदा। तूं समरथ स्वामी सर्ब कला भरपूर, तेरा अन्त कोई ना आइंदा। तेरे चरण मस्तक लाईए धूढ़, तिलक ललाटी इक्को नज़री आइंदा। चतुर सुघड़ बणीए मूर्ख मूढ़, माण अभिमान रहिण कोए ना पाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, पिछला लेखा बाकी नज़र कोए ना आइंदा। पिछला लेखा रहे ना बाकी, निरगुण अग्गे सर्ब सुणाईआ। पंज तत काया चोला हंढ्ढाया ख़ाकी, जुग जुग लोकमात वेस वटाईआ। तेरे शब्द घोड़े चढ़ के गए राकी, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां पार कराईआ। तेरे झरोखे दी खोल्ह के आए ताकी, घर घर विच पड़दा लाहीआ। जाम प्या के आए बण के साकी, अमृत प्याला आबे हयात हथ्थ उठाईआ। तेरी दस्स के आए खेल बांकी, तेरी चाल निराली समझ किसे ना आईआ। तेरी खोल्ह के आए नाम हाटी, गुर अवतार तेरा हट्ट चलाईआ। तेरे प्रेम प्यार दी प्या के आए बाटी, हथ्थ प्याला इक उठाईआ। तेरी दस्स के आए साची साखी, बिन पुरख अकाल वेले अन्त ना कोए बचाईआ। तेरी दे के आए साची बाणी धुर दी भाखी, भाख्या इक्को इक जणाईआ । पढ़ा के आए तेरे नाम दी इक जमाती, दूजी पट्टी ना कोए लिखाईआ। दस्स के आए पूजा पाठी, सतिगुर साचा इक मन्नाईआ। वखा के आए तीर्थ ताटी, अमृत सरोवर आत्म इक नुहाईआ। मेट के आए अन्धेरी राती, तेरा नाम चन्द चमकाईआ। दे के आए सुनेहड़ा तेरी पाती, कमलापाती तेरा हुक्म समझाईआ। प्या के आए अमृत बूँद स्वांती, निझर झिरना घर घर आप झिराईआ। तेरा धाम दस्स के आए प्रभ बैठा रहे इक इकांती, इक इकल्ला डेरा लाईआ। सतिगुर सुल्तान साहिब पुरख समराथी, दूजा संग ना कोए निभाईआ। जिस दी जुग चौकड़ी सारे गाउँदे गाथी, गा गा शुकर मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी. किरपा कर, एका देणा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर दर दरवेश सारे मंगण, एका चाढ़्ह अगम्मी रंगण, तेरा रंग नज़र किसे ना आईआ। अन्तिम लहिणा देवां अन्त, अन्तष्करन सर्ब वेख वखाइंदा। लेखा जाणा लख चुरासी जीव जंत, बचया कोई रहिण ना पाइंदा। फोल फुलावां गुरमुख सच्चा सन्त, जो जन हिरदे हरि हरि इक ध्याइंदा। लेख मुकावां गुरमुख वड वड भगत, भगवन्त आपणी दया कमाइंदा। साचा मन्त्र इक दृढ़ावां मणीआं मंत, मन वासना मेट मिटाइंदा। लख चुरासी जणावां इक्को कन्त, नर हरि नरायण नज़री आइंदा। साची चोली चाढ़्हां रंग बसन्त,
रंग बसन्त आपणा नाम वखाइंदा । गुरमुख दूजे दर ना जाए मंगत, जिस हरि सतिगुर आपणा नाम झोली पाइंदा। गुर की सिख्या कोई ना देवे पंडत, मुल्ला शेख़ हक़ ना कोए समझाइंदा। कलयुग अन्तिम सारे होए खण्डत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी. किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सब दा लहिणा घर घर झोली पाइंदा। लहिणा देवे जा के घर, वस्तू आपणा नाम टिकाईआ। गुरमुख मिले सतिगुर वर, वर दाता बेपरवाहीआ। शब्द विचोला आपे बण, सौहरे पेईए आवे जावे चाईं चाईंआ। मेल मिलावा नारी नर, सुरती शब्द करे कुड़माईआ। सच दुआरे वेखे खड़, पड़दा उहला आप उठाईआ। इक्को ढोला लए पढ़, मेरा तेरा भेत रहिण ना पाईआ। साचा पल्लू लैणा फड़, निरगुण सरगुण गंढ्ढ बंधाईआ। इक महल्ले जाणा चढ़, सतिगुर बैठा सेज सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी. किरपा कर, जन भगतां लहिणा देणा इक्को रंग वखाईआ। जन भगत लहिणा देणा मंगण, झोली सतिगुर अग्गे डाहीआ। श्री भगवान चाढ़्हनहारा रंगण, सच ललारी नाम रंग चढ़ाईआ। अन्दर वड़ वजाए मृदंगन, सच मृदंगा इक उठाईआ। सच दुआरे गुरसिख लँघण, गुरुदुआर इक्को नज़री आईआ। ना कोई सूरज ना कोई चन्दन, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। ना कोई गीत ना कोई छन्दन, ढोला राग ना कोए अलाईआ। सच दुआरे नज़री आए इक्को साहिब सूरा सरबँगन, वड वड्डा वड वड्याईआ। सच दृढ़ाए इक अनन्दन, अनन्द अनन्द विचों जणाईआ। आप समाए परमानंदन, परम पुरख बेपरवाहीआ। गुरमुख तेरा कलयुग अन्त माणस जन्म ना होवे भंगन, जिस मिल्या गोबिन्द सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी. जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि लेखा लेखे रिहा लगाईआ।
२४ भाद्रों २०२० बिक्रमी भलाई पुर डोगरांँ गुरमुख सिँघ,
पाल सिँघ दे गृह ज़िला अमृतसर
गुरमुख सदा रहे भटक, प्रभ चरण ध्यान लगाईआ। मनमुख राह विच रहे अटक, पांधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। गुरसिख दर ते औण सदा बेखटक, खटका कोए नज़र ना आईआ। लख चुरासी विचों जिन्हां माणस जन्म मिल्या परत, ब्रह्म पारब्रह्म दए समझाईआ। सतिगुर पूरा कोई ना जाणे सोग़ हरख़, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। जिस जन कराए आपणा दरस, तिस जन्म कर्म दी मैल धवाईआ। अमृत मेघ अन्तर बरस, दुरमति मैल धवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी. किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। कर्म जरम पूरब कोई ना सके जाण, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। जगत
विद्या होई नादान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। पढ़ पढ़ सारे दस्सण निशान, मंज़ल चढ़ के दरस कोए ना पाईआ। रसना जिह्वा देवण सर्ब ज्ञान, नेत्र नैण नज़र किसे ना आईआ। गुरमुख गुरसिख कदे ना भुल्ले बाल अञ्याण, अभुल्ल आपणी दया कमाईआ। जन्म जन्म दा लेखा चुक्के आण, जिस जन मेहर नज़र उठाईआ। आत्म अन्तर देवे दान, बसन्तर कूड़ी दए बुझाईआ। मन वासना तोड़ अभिमान, निवण-सो-अक्खर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी. किरपा कर, सद सदा होए सहाईआ। जन्म कर्म दा लेखा जाणे आप, निरगुण सरगुण भेव चुकाइंदा। आदि जुगादी माई बाप, जुग जुग पिता पूत भेव चुकाइंदा । नित नवित्त देवे साचा साथ, सगला संग निभाइंदा। एथे ओथे पत लए राख, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। कूड़ कुड़यारा कोई ना करे अन्तिम घात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी. किरपा कर, साची भटकना वेख वखाइंदा। जगत भटकना मन दा कम्म, मन मनसा नाल मिलाईआ । गुरमुख भटकना प्रभ दर्शन मंगे दमो दम, अन्तर इक ध्यान लगाईआ। गुर दा भटकना गुरमुखां बेड़ा देवे बन्न्ह, जुग जुग सेव कमाईआ । हरि दा भटकना जन भगतां आवे कम्म, दूजे सार किसे ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी. किरपा कर, साची भटकना दए समझाईआ । सब तों पहलों भटकया आप भगवान, आपणी बणत आप बणाईआ। आपणी भटकना अन्दर दित्ता दान, निरगुण झोली सच वखाईआ। भटकना अन्दर जननी जन के छन्नयां पुत सुल्तान, शब्द दुलारा नाउँ रखाईआ। भटकना अन्दर बणया शाह सुल्तान, शहिनशाह वड्डी वड्याईआ । भटकना अन्दर सचखण्ड बणाया मकान, चार दीवारी नज़र किसे ना आईआ। भटकना अन्दर थिर घर खोल्ह आप दुकान, दर दरवाज़ा आपणे विच छुपाईआ। भटकना अन्दर शब्दी सुत दित्ता दान, विश्व विष्नूं जाग खुल्हाईआ। भटकना अन्दर पारब्रह्म ब्रह्म वंडी पाए आण, वंडणहारा इक अख्वाईआ। भटकना अन्दर शंकर कर परवान, हथ्थ त्रिसूल फड़ाईआ। भटकना अन्दर त्रैगुण माया कर बलवान, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। भटकना अन्दर पंज तत करे निशान, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश आप उपाईआ। भटकना अन्दर खेले खेल ज़िमीं असमान, गगन मण्डल दए वड्याईआ। भटकना अन्दर निरगुण सरगुण प्रगट होवे आण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची भटकना आप बणाईआ। भटकना अन्दर खेल करतार, हरि करता आप कराइंदा। भटकना अन्दर लेखा लेख लिख जुग चार, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा । भटकना अन्दर ब्रह्मवेता कर तैयार, ब्रह्म विद्या इक समझाइंदा। भटकना अन्दर लख चुरासी कार, जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज रंग रंगाइंदा । भटकना अन्दर आपणा नाउँ निरँकारा बोल जैकार, साचा नाम आप सालाहइंदा। भटकना अन्दर खेल करे अगम्म अपार, अलख अगोचर आपणी कार कमाइंदा। भटकना अन्दर विष्नूं
भरे भण्डार, साची वस्त आप वरताइंदा। भटकना अन्दर ब्रह्मे दए आधार, घट घट ब्रह्म जोत वखाइंदा । भटकना अन्दर शंकर करे होश्यिार, भोले नाथ त्रिसूल हथ्थ वखाइंदा। भटकना अन्दर रजो तमो सतो करे शृंगार, नेत्र नैण नैण मटकाइंदा। भटकना अन्दर लेखा जाण सच्ची सरकार, शाह पातशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। भटकना अन्दर रच के खाणी चार, ख़ालस आपणा रूप वखाइंदा । भटकना अन्दर निरगुण सरगुण लै अवतार, गुर गुर आपणी धार जणाइंदा। भटकना अन्दर बोल सच जैकार, शब्द अनादी नाद सुणाइंदा । भटकना अन्दर होए ख़बरदार, बेख़बर ख़बर आप सुणाइंदा। भटकना अन्दर बण के सांझा यार, सगला संग आप निभाइंदा। भटकना अन्दर आत्म परमात्म करे प्यार, सच प्रीती आप निभाइंदा। भटकना अन्दर सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रचे वारो वार, साची रचना आप रचाइंदा । भटकना अन्दर साची सिख्या दए सिखाल, विद्दत इक्को नाम पढ़ाइंदा। भटकना अन्दर होए दीन दयाल, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। भटकना अन्दर दो जहानां बणे दलाल, सच दलाली आप कमाइंदा। भटकना अन्दर वेख वखाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक खुल्हाइंदा । भटकना अन्दर गुरु गुरदेव उपजाए आपणे लाल, लालन आपणा रंग रंगाइंदा। भटकना अन्दर सब घट चले नाल, विछोड़ा नज़र कोए ना आइंदा। भटकना अन्दर आपणी घालन रिहा घाल, बण सेवक सेव कमाइंदा। भटकना अन्दर बणे सदा प्रितपाल, प्रितपालक वेस वटाइंदा । भटकना अन्दर देवे नाम सच्चा धन माल, सच ख़ज़ीना आप लुटाइंदा। भटकना अन्दर पीर पैगम्बर लए उठाल, जोती जोत जोत रुशनाइंदा। भटकना अन्दर हक़ हकीकत दए वखाल, लाशरीक पड़दा लाहइंदा। भटकना अन्दर मुकामे हक़ नूर धरे जलाल, जलवा इक्को इक समझाइंदा । भटकना अन्दर साचा कलमा बोले कलाम, कायनात आप पढ़ाइंदा। भटकना अन्दर बणे अमाम, आप आपणा वेस धराइंदा। भटकना अन्दर प्याए जाम, आबे हयात हथ्थ रखाइंदा। भटकना अन्दर करे सलाम, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाइंदा। भटकना अन्दर बणे ग़ुलाम, दर बरदा आप अख्वाइंदा। भटकना अन्दर दए पैग़ाम, धुर संदेसा आप सुणाइंदा। भटकना अन्दर करे काम, करनी करता आप कमाइंदा। भटकना अन्दर बदले नज़ाम, धुर दी नौबत नाम वजाइंदा। भटकना अन्दर दे ज्ञान, साची सिख्या इक समझाइंदा। भटकना अन्दर झुलाए निशान, दो जहानां आप वखाइंदा। भटकना अन्दर बणे काहन, गोपी काहन रूप धराइंदा। भटकना अन्दर बणे राम, सीता सुरती आप प्रनाइंदा । भटकना अन्दर बोले सति नाम, नानक निरगुण मन्त्र इक दृढ़ाइंदा। भटकना अन्दर सृष्ट सबाई वेखे आण, आप आपणा फेरा पाइंदा। भटकना अन्दर गोबिन्द करे इक प्रणाम, मस्तक धूढ़ी टिक्का इक वखाइंदा। भटकना अन्दर इक्को खेल करे अकाल, अक्ल कलधारी राह चलाइंदा । भटकना अन्दर जन भगतां उते होए आप दयाल, मेहरवान मेहर
नज़र उठाइंदा। भटकना अन्दर साचे सन्त लए संभाल, संभल सम्बल आपणा राह जणाइंदा। भटकना अन्दर गुरमुख गोदी लए बठाल, फड़ बांहों गले लगाइंदा। भटकना अन्दर गुरसिखां चले नाल नाल, नाम इशारा इक वखाइंदा। भटकना अन्दर खेल करे जुग चार, नौं सौ चुरानवे चौकड़ी पन्ध मुकाइंदा। भटकना अन्दर खेल गुरू अवतार, पीर पैगम्बर भटकना विच धुर दी धार इक जणाइंदा। भटकना विच शास्त्र सिमरत वेद पुराण बण लिखार, गीता ज्ञान ज्ञान दृढ़ाइंदा। भटकना अन्दर अञ्जील कुरानां दए आधार, तीस बतीसा सिफ्त सालाइंदा। भटकना अन्दर नानक निरगुण बोल जैकार, मन्त्र इक्को इक समझाइंदा। भटकना अन्दर गुरू ग्रन्थ गुरदेव कर प्यार, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। भटकना अन्दर करे सर्ब निसमकार, निउँ निउँ आपणा राह वखाइंदा । भटकना अन्दर सब दी आसा मनसा पूरे ताल, तृष्ना तृप्त आप कराइंदा। भटकना अन्दर सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाइंदा । भटकना अन्दर राए धर्म दए बिठाल, साचा हुक्म इक जणाइंदा। भटकना अन्दर चित्रगुप्त दए सिखाल, सिख्या इक्को इक रखाइंदा। भटकना अन्दर लाड़ी मौत हो के करे भाल, बचया कोई रहिण ना पाइंदा। भटकना अन्दर लेखा जाणे काल महाकाल, मेहरवान आपणा हुक्म वरताइंदा। भटकना अन्दर गोबिन्द सुत बणाया अकाल, पूत सपूता दए वड्याईआ। भटकना अन्दर दुलारे नीहां हेठ दित्ते स्वाल, साची सेव इक समझाईआ। भटकना अन्दर खेल करे अपार, अपरम्पर आपणा राह जणाईआ। प्रभ की भटकना कदे ना मुक्के विच संसार, बिन भटकना सृष्टी नज़र कोए ना आईआ। गुरसिख तेरी भटकना सदा ख़बरदार, जो प्रभ दा राह रही तकाईआ। दूर दुराडा डिगदा ढैंहदा गुरमुख दुआरे मिल्या आण, घर साचे वज्जे वधाईआ। जन्म कर्म सारे वेखण आण, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। निरगुण दाता नौजवान, परम पुरख प्रभ वेस वटाईआ। जिस दा रूप गोपी काहन, कोटन कोटि उपजाईआ। जिस नूं ईसा मूसा मुहम्मद करन सलाम, दर बैठे सीस झुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख तेरी भटकना इक जणाईआ। गुरमुख भटके सतिगुर रंग, रंग सतिगुर आप चढ़ाईआ । जन्म जन्म दी पूरी करे मंग, होर लेखा रहिण ना पाईआ। अन्तर देवे इक अनन्द, बाहरों मन वासना करे लड़ाईआ। हरिजन चढ़ाए साचे चन्द, गुजरी चन्द नूर चमकाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी साचा नाम देवे वंड, लोकमात फेरा पाईआ। गुरमुख सुहागण नार ना होए रंड, कन्त इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सर्ब स्वामी दया कमाईआ। गुरमुख भटकना भटके आप, आपणी दया कमाइंदा। गुरमुख गुरसिख साचा जाप, तेरा मेरा रूप धराइंदा। गुरमुख गुरसिख प्रभ मिले सच्चा बाप, जगत नाता तोड़ तुड़ाइंदा । गुरमुख गुरसिख दरस पाए पाकी पाक, पाक रसूल नज़री आइंदा। गुरसिख गुरमुख भटकना दा
नौं सौ चुरानवे चौकड़ी युग पिच्छों मिल्या इतफ़ाक, इतफ़ाकीआ आपणा मेल मिलाइंदा। ना पतण ना कोई घाट, किनारा नज़र किसे ना आइंदा। जिउँ भावें तिउँ रिहा राख, मेहर नज़र इक उठाइंदा। किरपा कर पुरख समराथ, समरथ आपणी धार जणाइंदा। पूरब वसूरे गए लाथ, अगला सुख सुख आप जणाइंदा । लहिणा देणा देवे हाथ, जगत उधार ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे दया कमाइंदा। सूफ़ीआं दस्सी इक्को कतलगाह, कातिल मकतूल रूप समझाईआ। जिस घर वसे बेपरवाह, बेऐब रूप वखाईआ। सच ध्यान दित्ता लगा, नूरी इस्म इक समझाईआ। पंज तत काया करो फ़िदा, फ़ितरत आपणी मात मिटाईआ। बिस्मिल हो के पंज तत नालों होवो जुदा, जुज़ ख़ाली आपणा जुज़ मिलाईआ। अन्दरों दित्ता राह सिध्धा, बाहरों समझ कोए ना पाईआ। जिन्हां मिलण दी सुफ़ने विच दिती बिधा, बिध आपणी आप समझाईआ। परवरदिगार ख़ुशीआं नाल पावे गिधा, मनसूर सूलीआं उते चढ़ाईआ। शमस तबरेज़ आपणी नैणी डिठा, पुठड़ी खल्ल लुहाईआ। बिन अक्खीआं पढ़दे धुर दा चिट्ठा, बिन नैणां देण सुणाईआ। सांझे यार दा साचा हिता, बिरहों अग्नी रिहा जलाईआ। उन्हां कदे याद ना आया पिच्छा, जिन्हां अग्गे मिल्या बेपरवाहीआ। एथे ओथे दरगाह साची सचखण्ड दुआर करे रिच्छा, प्रितपालक इक गोसाईंआ । सो सूफी जिस जगत रस जाता फिका, फिकी वेखी सर्ब लोकाईआ। हरि का रूप आपणे विच वेख्या निक्का, निकयों वड्डे नाल मिलाईआ। बिन पंडत पांधे बिन मुल्ला शेख़ लग्गा मिट्ठा, धुर दी रेख आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो सूफी साबत सूरत आपणी दए समझाईआ। भटकना अन्दर साचा भाउ, भगत भगवान जणाईआ। भटकना अन्दर रहे चाउ, चाउ घनेरा इक दृढ़ाईआ। भटकना अन्दर जपाए नाउँ, नाउँ निरँकार आप समझाईआ। भटकना अन्दर चरण रूप बणाए पाउँ, सीस जगदीश इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भटकना भटकना विचों प्रगटाईआ। भटकना अन्दर भटके एक, अनेक रूप वटाईआ। साची भटकना आपे लए वेख, जन भगतां अन्दर डेरा लाईआ। सो भटकना सतिगुर भेख, जिस भटकना अन्दर गुरमुख गुर गुर नाउँ ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भटक भटक भावना आपणी नाल मिलाईआ। भटकना अन्दर रख भावना, भाण्डा भरम भंनाइंदा। भटकना अन्दर पकड़े दामना, दामनगीर आप अख्वाइंदा। भटकना अन्दर होए ज़ामना, धुर दी ज़ामनी आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भटकना अन्दर आम्हो साम्हणा हो के साम्हणे रूप वखाइंदा। जे भटकना होवे ना इक भगवान, भटके मात ना कोए लोकाईआ। नव नौ चार दा दस्से ब्यान, भेव अभेदा भेव खुल्हाईआ। नव नौ वेख जगत दुकान, नौ खण्ड फेरा
आपे पाईआ। नौ दुआर फिरे शैतान, जुग जुग शरअ करे लड़ाईआ। चारे कुण्ट होए प्रधान, चारे खाणी रिहा हिलाईआ। चारे बाणी दे ज्ञान, चार यारी वंड वंडाईआ। चार वेद कर प्रधान, जीव जंत जगत समझाईआ। नव नौ चार दा खेल जहान, आदि जुगादि इक जणाईआ। तिन्हां नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग पन्ध मुके आण, जो चौथे पद सतिगुर विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नव नौ चार धार बंधाईआ। कलयुग अन्तिम होई रहमत, रहमान दया कमाईआ। पुरख अकाल गोबिन्द नाल होया सहिमत, निरगुण निरगुण जोड़ी आप बणाईआ। ना कोई धोती ना कोई तहिमत, पाजामा बन्धन ना कोए रखाईआ। ना कोई मूर्ख ना कोई अहिमक, ना कोई विद्या करे पढ़ाईआ । ना कोई इशारा ना कोई सैनत, ना कोई शरअ रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप खिलाईआ । रहमत करके आप रहीम, आपणी दया कमाइंदा। आपणे भाग कर तरमीम, साचा मार्ग आप जणाइंदा। जिस दा खेल सदा अज़ीम, शान शौकत इक वखाइंदा। जिस दा भेव किसे ना पाया क़दीम, क़ुदरत क़ादर नाउँ धराइंदा। सो कलयुग अन्तिम जन भगत वखाए आपणा सीन, साख्यात रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रहमत इक्को इक वखाइंदा। रहम करे मेहर नज़र, नज़रीआ इक उठाईआ। जन भगत वखाए इक्को फ़ज़ल, फ़ज़ल आपणा आप कमाईआ। पिछली धारा देवे बदल, बदला चुक्के सर्ब लोकाईआ। तख्त निवासी करे अदल, अदालत इक्को इक जणाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत मुरीद सूफी कोई ना करे कतल, कातिला हथ्थ ना कोए उठाईआ । कलयुग अन्तिम श्री भगवान जन भगतां कोलों कढ्ढण आया आपणा मतलब, मुतला सब नूं रिहा कराईआ। निरगुण सरगुण करके करतब, नाम खण्डा खड़ग चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नव नौ चार पिछों कीता रहम, जन भगतां नाल बणया बहिण, घर इके बहि बहि, मन्दिर इक्को रहि रहि, नाम इक्को कह कह, भाणा साचा सहि सहि, जन भगतां चरण ढह ढह, माण अभिमान इक निशान श्री भगवान आत्म परमात्म सोहँ धार रूप आपणा लए प्रगटाईआ।
२५ भाद्रों २०२० बिक्रमी भलाईपुर डोगरांँ फ़ौजा सिँघ दे गृह ज़िला अमृतसर
साहिब सतिगुर दीन दयाला, हरि जुग जुग दया कमाइंदा। सति सरूपी अमृत जाम प्याला, निरगुण सरगुण आप प्याइंदा। काया मन्दिर अन्दर सच्ची धर्मसाला, धुर दरबार आप वखाइंदा। अन्तर अन्तर अगम्मी माला, बिन रसना जिह्वा जाप जपाइंदा। शब्द सरूपी बण दलाला, घर घर साची सेव कमाइंदा। जन भगतां मार्ग दस्से सुखाला, औझड़ राह ना
कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। सतिगुर पूरा सच्चा ठाकर, ठोकर इक्को नाम लगाईआ। वेख वखाए काया गागर, गहर गम्भीर खोज खोजाईआ। नाम वणजारा बण सौदागर, साची वस्त हट्ट विकाईआ। निर्मल कर्म कर उजागर, गुरमुख इक्को बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन हरि देवे माण वड्याईआ। साहिब सतिगुर सच स्वामी, एकँकार इक अख्वाइंदा। लख चुरासी अन्तरजामी, घट घट डेरा लाइंदा। बोध अगाध अगम्मी बाणी, धुर दी धार आप समझाइंदा। अमृत जल ठंडा पाणी, निझर झिरना आप झिराइंदा। सुरत मिलावा शब्दी हाणी, सेज सुहञ्जणी इक वड्याइंदा। खेले खेल जोत नुरानी, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी कार कमाइंदा। बख्शणहारा पद निरबाणी, घर साचा इक वखाइंदा। शाहो भूप हरि वड सुल्तानी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। सतिगुर सच्चा सर्ब व्यापी, घट घट रिहा समाईआ। आदि जुगादी वड प्रतापी, बेपरवाह नाउँ रखाईआ। सच रसूल पाकन पाकी, परवरदिगार नूर ख़ुदाईआ। जन भगतां पुश्त देवे अगम्मी थापी, थापणा इक्को इक वखाईआ। सच जपाए आपणा जापी, जीवण जपत जुगत जणाईआ। खोल्ह वखाए धुर दी हाटी, साचा कुण्डा मन्दिर लाहीआ। पार उतारे फड़ के घाटी, शौह दरया ना कोए रुढ़ाईआ। एथे ओथे दो जहान मुकाए वाटी, पांधी आपणा पन्ध मुकाईआ। धुर संदेसा लै के आवे पाती, पतण बहि बहि बेपरवाहीआ। करे खेल निरवैर पुरख जोत प्रकाशी, प्रकाशवान वेस वटाईआ । जन भगतां पूरब जन्म लाहे उदासी, चिन्ता रोग ना कोए वखाईआ । सचखण्ड दुआर दी नाम सुणाए साखी, शब्दी राग आप अल्हाईआ। सतिगुर पूरा दीन दयाल जुग जुग धर्म दुआर दा बणया रहे पाठी, पाठशाला इक्को इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। साहिब सतिगुर पुरख अकाल, अक्ल कला वड्याईआ। जुग चौकड़ी नित नवित्त निभे नाल, सगला संग ना कोए तजाईआ। गुरमुख गुरसिख सन्त सुहेले लए भाल, लख चुरासी खोज खुजाईआ। काया मन्दिर अन्दर करे प्रकाश सच्ची धर्मसाल, जोत निरँजण नूर रुशनाईआ। अमृत आत्म जाम दए प्याल, सर सरोवर इक नुहाईआ। कूड़ी क्रिया त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, सतिगुर बख्शे सच सरनाईआ। नाता तोड़ काल महाकाल, राए धर्म दर दुरकाईआ। चित्रगुप्त लेख ना सके वखाल, लाड़ी मौत ना करे कुड़माईआ। गुरमुख गुरसिख अन्तिम आपणी गोदी लए उठाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहारा आपणा वर, वर दाता इक अख्वाईआ। सतिगुर पूरा साहिब सुल्तान, प्रभ वड्डा वड वड्याईआ। तख्त निवासी नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। दो जहानां पहलवान, बल आपणा आप वखाईआ ।
धर्म उठाए इक निशान, साचे मन्दिर आप झुलाईआ। देवणहारा धुर फ़रमान, शब्दी नाद वजाईआ। वेखणहारा जीव जहान, लख चुरासी जोत रुशनाईआ। गावणहारा आपणा गान, शब्दी ढोला राग अलाईआ। देवणहारा धुर दा दान, गुर अवतार पीर पैगम्बर नाम अमोलक वस्त झोली पाईआ। बख्शणहारा साचा माण, चरण कँवल दए सरनाईआ। देवणहारा इक ध्यान, अन्तर आत्म परमात्म इक लिव लाईआ । मारनहारा अगम्मी बाण, तीर अणयाला नाम चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुरमुख गुर गुर आप सालाहीआ। सतिगुर पूरा सालाहण योग, ब्रह्मण्ड खण्ड राग अलाइंदा। जन भगतां देवे इक्को जोग, साची सिख्या सिख दृढ़ाइंदा । अन्तर अन्तर होए संजोग, बाहर बसन्तर ना कोए लगाइंदा। मन्त्र जणाए काया कोट, घर इक्को इक्को गाइंदा। तन नगार लगाए चोट, शब्द नगारा आप वजाइंदा। सच सुणाए धुर श्लोक, धुर दी धार आप बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप उठाइंदा। सतिगुर पूरा सच दुआर, सचखण्ड इक वखाईआ। जिस गृह वसे आप निरँकार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। नानक कबीर करे प्यार, बिनां शरीर ख़ुशी मनाईआ। ना कोई शरअ ना ज़ंजीर, तकबीर इक्को इक पढ़ाईआ। हज़रत नूर इलाही तस्वीर, बेनज़ीर आप वखाईआ। निगहबान दस्तगीर, दस्त दस्त नाल मिलाईआ। लेखा तोड़ शाह हकीर, शहिनशाह इक्को रंग रंगाईआ। दर दरवेश कर फ़कीर, फ़िकरा सति नाम पढ़ाईआ। चार वरनां दे धीर, धीरज इक्को घर समझाईआ। अठ सठ तीर्थ वेख नीर, दर दर आपणा फेरा पाईआ। चारे कुण्ट पन्ध चीर, उतर पूरब पच्छिम दक्खण वंड वंडाईआ। कलयुग जीवां बदल जा तकदीर, तसबी इक्को हथ्थ फड़ाईआ। दहि दिशा फिर वड पीरन पीर, शब्द गुर तेरी वड्याईआ। तेरा लेखा धुर लकीर, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। गुरमुख गुरसिख अमृत जाम प्या सीर, दु:ख दर्द दर्द गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिगुर सच्चा हुक्म वरताईआ । सतिगुर सच्चा शब्द गुरदेव, पंज तत कम्म किसे ना आईआ। आदि जुगादि सदा निहकेव, निहचल बैठा डेरा लाईआ। जुग चौकड़ी देवणहारा अमृत मेव, फल साचा इक खवाईआ। खोल्हणहारा भेद अभेव, पड़दा उहला दए चुकाईआ। गावणहारा रसना जिह्व, धुर दी धार आप अलाईआ। करनहारा साची सेव, घर घर आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा वड वड्याईआ । सतिगुर पूरा शब्द गुर दाता, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। शब्दी सुरती बन्न्हे नाता, कूड़ा रंग ना कोए चढ़ाइंदा। नाम निधान सुणाए गाथा, घर घर राग अलाइंदा। पुरख अकाल बणाए पिता माता, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। प्रितपालक बण के होवे राखा, साची सेवा आप कमाइंदा। जन्म जन्म दा पूरा करे घाटा, लेखा
पूरब वेख वखाइंदा। नाम ख़ुमारी वेखे खेल तमाशा, तू ही तू ही राग अलाइंदा। जन्म जन्म दी पूरी करे आसा, तृष्ना आसा मेट मिटाइंदा। साचा नूर कर प्रकाशा, अज्ञान अन्धेर आप चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख लेखा झोली पाइंदा। गुरमुख लेखा झोली पाए, पावणहार वड्डी वड्याईआ। जन्म अजन्मा वेख वखाए, जुग जुग फेरा पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर विछड़े कलयुग अन्तिम लए मिलाए, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। नानक गोबिन्द धार चलाए, अर्जण लेखा लेख समझाईआ। डूम मरासी लए जगाए, बलवंडे सत्ते समझ समझाईआ। करे खेल आप रघराए, रघपत आपणी धार जणाईआ। आदि जुगादि धुर दा लेखा आपणी झोली पाए, जुग जुग लोकमात वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच कहाणी इक जणाईआ। सच कहाणी धुर दी धार, शब्द गुरू वड्याईआ। अर्जण गुर गुर इक दरबार, धुर दरबार रिहा समझाईआ । सत्ता गावे अपणी वार, वारता इक इलाहीआ। हरि का खेल ना जाणे सिरजणहार, बेपरवाह लेखा बेपरवाहीआ। अन्तर वड़या इक हँकार, अग्नी इक लगाईआ। बिन मेरे गुरू दा सोहे ना कोई दुआर, सच दुआर ना कोए वड्याईआ। कूड़ी माया करे प्यार, सतिगुर प्यार गया भुलाईआ। जिस दे नाल चले विहार, सो विवहारी खेल वखाईआ। गहर गम्भीर जानणहार, अन्तिम बूझ बुझाईआ। वर दित्ता इक्को वार, तेरा तेरा तेरी झोली पाईआ। बिन सतिगुर पूरे राग रागनी गए हार, सुर ताल कम्म किसे ना आईआ। अन्तिम दोए जोड़ करे निमस्कार, नेत्र रोवे मारे धाहींआ। किरपा कर मेरे दातार, तेरे हथ्थ मेरी वड्याईआ। हउँ बालक भुल्लणहार, अभुल्ल तेरी सरनाईआ। बख्शणहार हो तैयार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। उठ सत्ते वेख खोल्ह कवाड़, सतिगुर पूरा इक्को नज़री आईआ। तेरा लहिणा देणा देवां कर्ज़ उतार, कर्ज़ा कोए रहिण ना पाईआ। माणस जन्म विचों माणस जन्म देवां दूजी वार, टेडी जून ना कोए भवाईआ। निरगुण हो के आवां विच संसार, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। अन्दर हो के तेरी काया जोह के रबाब बण के वजावां सतार, इक्को इक्को राग अलाईआ। जिन्ना चिर ना कहें तूं मेरा मैं तेरा यार, सोहँ ढोला रसना गाईआ। उस वेले तेरा कर्ज़ा लाहवां उधार, मकरूज़ आपणा फ़र्ज़ अदा कराईआ । गुरमुख बणा करां प्यार, भगतां विच दयां वड्याईआ। मेरा नाउँ नर निरँकार, निरवैर सदा अख्वाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, द्वैत रूप ना कोए वटाईआ। फ़ौजा सिँघ नहीं सत्ता डूम जिस दे अन्दर कीआ प्यार, नाम ख़ुमारी शब्द यारी नाल गंढ्ढाईआ। उच्ची कूक घर बाहर करदा रिहा पुकार, कवण वेले प्रभ मिले सच्चा माहीआ। दिल्ली दुआर गली कूचे कीता हाहाकार, साधां सन्तां रिहा डराईआ। उठो वेखो मेरा अगम्मी यार, जिस दा नूर बेनज़ीर नज़र किसे ना आईआ। मेरे अन्दर उहदी तस्वीर, जिस दे हथ्थ नाम
शमशीर, खण्डा खड़ग रिहा चमकाईआ। उह साहिब पीरां दा पीर, मैनूं वेख्या विचों आण हकीर, हकीकत आपणी रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, जुग चौकड़ी लहिणा देणा सब दा झोली पाईआ।