पुस्तकालयभाग १५

२५ भाद्रों २०२० बिक्रमी भलाई पुर डोगरांँ महिन्दर सिँघ दे गृह ज़िला अमृतसर

देवणहार सर्ब वड्याई, वड दाता हरि अख्वाइंदा। हरिजन साचे लए तराई, तारनहार दया कमाइंदा। मेहर नज़र इक उठाई, मेहरवान भेव चुकाइंदा। नीचों ऊँच रिहा बणाई, जिस जन आपणे घर वसाइंदा। जन्म जन्म दा लेख मिटाई, साचा लेखा इक रखाइंदा । गुरसिख मेला सहिज सुभाई, घर सतिगुर फेरा पाइंदा। भरमे भुल्ले ना कोए राही, पांधी आपणा पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन देवे नाम दान, तिस दा रहे जगत निशान, लोकमात ना कोए मिटाइंदा।

२५ भाद्रों २०२० बिक्रमी जलालाबाद ऊधम सिँघ दे गृह ज़िला अमृतसर

मित्र प्यारा जगत सच मीत, हरि सतिगुर इक अख्वाईआ। जगत बन्धन जगत रीत, काया तत कुड़माईआ। जुग चौकड़ी खेल अनडीठ, अनडिठड़ी आप कराईआ। मन वासना मनुआ सीत, आत्म सांत ना कोए कराईआ। खा पी गौणे गीत, जगत जुग वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप दृढ़ाईआ। पंज तत काया पुच्छण यारी, यारी यारां नाल हंढ्ढाईआ। खेलां खेलदे रहे बण संसारी, संसार जीवण झोली पाईआ। बिन सतिगुर पूरे अन्तिम तोड़ निभे किसे ना यारी, हाणी हाणीआं गए तजाईआ। चारों कुण्ट दिसे ख्वारी, साची धार ना कोए बंधाईआ। गुरमुख विरला मिले जोत इक निरँकारी, निरगुण मेला मेल मिलाईआ। दोए जोड़ करे निमस्कारी, निमख निमख आपणा भेंट चढ़ाईआ। कर किरपा हरि वड बनवारी, शाह पातशाह दया कमाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दी लग्गी अन्तिम यारी, पिछली यारी भुल्ल ना जाईआ। तेरे यारां दी आत्मा अजे कुँवारी, बिन हरि कन्त सके ना कोए प्रनाईआ। तेरे पिच्छे ओन्हां जाए तारी, जिन्हां यारी तेरे नाल लगाईआ। सवरन नहीं सवरन कन्या कुँवारी, काया सतिगुर सति सरूप बणाईआ। जिस दा लेखा जाणे रविदास चुमारी, जिन धीआ पुत्री सपुत्री एका जाईआ। कुनी पाणी दित्ता अमृत बाटा , चम्म दृष्टी परे

हटाईआ। तिस दा लेखा मुकया सच दरबारी, शाह पातशाह आप मुकाईआ। बटवारे तेरी वेखी यारी, जुग चौकड़ी फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच याराना इक समझाईआ। सच याराना लग्गे एक, एकँकारा आप जणाइंदा। दो जहान लग्गे ना सेक, त्रैगुण अग्न ना कोए तपाइंदा। बुद्धी सदा रहे विवेक, दुरमति मैल रूप नज़र कोए ना आइंदा। बिन कर्मां मिटे रेख, बिन धर्मां पार कराइंदा। बिन साकों करे हेत, बिन सज्जणो रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साजण घर वेखे साजण, साजण साजण नाल उठाइंदा। वेख सज्जण पिछले यार, बीती कहाणी रिहा जणाईआ। जिन्हां नाल करदे रहे प्यार, लग्गी प्रीत तोड़ ना कोए निभाईआ। छड्ड के गए विच संसार, बण संसारी फेरा पाईआ। दूर दुराडे उच्ची कूकण करन पुकार, नेत्र नैण नैण उठाईआ। वेखो बटवारा मिल गया चम्यार, यार पिछली यारी रिहा भुलाईआ। तेरे सज्जण दी आत्मा दर बांदी आई दुआर, नेत्र रोवे मारे धाहींआ। वेखे विगसे वेखणहार, बेनज़ीर आपणी नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सगला संग रिहा तराईआ । तेरा सज्जण आया दुआर, तेरी ओट तकाईआ। एसे कारण पुच्छया शब्द विहार, भेव अभेद जणाईआ। तेरी बेनन्ती मंज़ूर करे निरँकार, निरगुण आपणी दया कमाईआ। अठ दस दा बेड़ा पार, साल बसाल लेखे आपणे लाईआ। यारां नाल मिलावे यार, याद पिछली इक जणाईआ। अक्खीं मीट मार पलाकी इक दूजे दे उते चढ़दे रहे हो अस्वार, साची खेल जगत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। पिछली याद आई चेते, सज्जण मंग मंगाईआ। पारब्रह्म प्रभ लाए लेखे, लेखा आपणी झोली पाईआ। जिन्हां तेरा संग कीता भरम भुलेखे, तिन्हां बेड़ा रिहा तराईआ। अन्दर वड़ के आपे वेखे, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लहिणा आप चुकाईआ। गुरमुख तेरी उधरे कुल, सिँघ ऊधम वड वड्याईआ। करता कीमत पाए मुल, आपणे हट्ट विकाईआ। सच दुआरा रिहा ख़ुल्ह, कूड़ा हट्ट ना कोए वखाईआ। गुरमुख हीरा जाए ना रुल, माणक मोती आप रखाईआ। दरगाह साची दा साचा फुल, दो जहान आप महकाईआ। साचे कंडे तोले तोल, नाम तराज़ू इक वखाईआ। हरिजन चरण प्रीती घोली घोल, घोल घुमाई लेखे पाईआ। अन्तर आत्म जाए मौल, मौला आपणी दया कमाईआ। अमृत रस भरे कँवल कौल, नाभी इक्को रंग रंगाईआ। देवे वड्याई उपर धौल, धरनी धरत सुहाईआ। जन्म कर्म दा भार करे हौल, वेले अन्त ना कोए सज़ाईआ। जामा बदलया सिँघ बहौल, बहुती कीती जगत कमाईआ। सतिगुर पूरा कदे ना मारे रोल, सच्चे मार्ग आपे पाईआ । मंगी दात वसां

कोल, माणस हो के तेरी सेव कमाईआ। तूं तख्त बहें अडोल, हउँ बालक रूप नज़री आईआ। प्रभू तेरा भेख लिख ना सके कोई भगोल, तेरी तारीख ना किसे बणाईआ। तेरी सिफ्त कर कर गए कला सोल, रसना जिह्वा ढोले गए गाईआ। तूं पड़दा रख्या आपणा ओहल, आलमगीर समझ किसे ना पाईआ। जुग चौकड़ी सब दे नाल करदा रिहों मखौल, इशारयां नाल नचाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर नाल करदा रिहों कोल, इकरार आपणा इक जणाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होइउँ निरगुण धार उपर धौल, दो जहानां आपणा हुक्म वरताईआ । सब दा लेखा वखावां फोल, वरका वरका आप उलटाईआ। लख चुरासी विचों चार युग दे सज्जण लवां टोल, वेखां थाउँ थाईंआ। लख चुरासी माया ममता विच देवां वरोल, नेत्र नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। सृष्ट सबाई सुत्ती रहे अनभोल, जगत जाग ना कोए जगाईआ। जागदयां कोल वजावां ढोल, जागदयां कोलों सुत्तयां लवां जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वस्त वसीला झोली पाईआ। वस्त वसीला हरि जू आप, आपणी दया कमाईआ। जिस दा सच्चा इक्को जाप, जप जीवण जुगत जणाईआ। सच दुआरे सच्चा पाठ, काया पाठशाला पढ़ाईआ। जिस दी पट्टी इक जमात, अगला सबक ना कोए सिखाईआ। जिस दा लेखा बिन कलम दवात, शाही बैठी नैण शरमाईआ। जिस दा खेल दो जहान तमाश, निरगुण सरगुण धार चलाईआ। सो साहिब जन भगतां पूरी करे आस, आहिस्ता आहिस्ता आपणा मेल मिलाईआ। जिस धारों उपजी शाख़, सो बूटा रिहा लगाईआ। अन्त वेले निकलण लग्गे स्वास, सवा स्वास प्रभ दी झोली पाईआ। इक नाल तेरा प्रकाश, चौथा हिस्सा तेरी रहमत नज़री आईआ। तेरी किरपा मेरी प्यास, मेरी प्यास तेरी अमृत धार मंग मंगाईआ। सरगुण हो के मंगां साथ, निरगुण तेरी सेव कमाईआ। सतिगुर पूरे ल्या झाक, बिन अक्खां अक्ख मिलाईआ। तेरा खोल्हां इक ताक, धुर दी ताकत नाल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप लँघाए आपणे घाट, पतण पार सच मलाहीआ।

रातों आई दिन, दिवस रूप वटाईआ। भाईआं भरावां दा लेखा चुकाया गिण गिण, सनमुख हो के बेपरवाहीआ। जिस दा रूप रेख ना कोए चिन्ह, चिन्ता रिहा मिटाईआ। करे खेल अगम्मी छिन, लग-मात्र ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची थित आप वटाईआ। दिन दिहाढ़े दस्सया हाल, सभा विच समझाईआ। रातर हुन्दी माया नींदर पाउँदी जाल, सुरत विच कोई रहिण ना पाईआ। सब नूं मार्ग दित्ता सखाल,

गुरमुखां नाल करो प्यार, मूर्ख मुग्ध उतरो पार, पल्लू फड़ के चाईं चाईंआ। श्री भगवान होया दयाल, जिस दे हथ्थ काल महाकाल, स्वाल सब दे हल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बहौल सिँघ दित्ता इक्को दान, दिन दिहाढ़े तैनूं करां परवान, तेरे उते रैण अन्धेरी कदे ना छाईआ।

२५ भाद्रों २०२० बिक्रमी बलवन्त सिँघ दे गृह जलालाबाद ज़िला अमृतसर

सतिगुर सूरबीर सरबँग, वड बलकारी खेल कराइंदा। गुरमुख अन्दर वेखे लँघ, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। सेज सुहञ्जणी सुहाए पलँघ, आसण अबिनाशी इक वखाइंदा। निर्मल जोत चाढ़्ह चन्द, नूरो नूर डगमगाइंदा। अनहद नादी साचा छन्द, धुर दा राग अलाइंदा। दूई द्वैती ढाह कंध, भाण्डा भरम भउ भंनाइंदा। पंच विकारा खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग नाम चमकाइंदा। दे ज्ञान अन्धेर अन्ध, अज्ञान रूप वटाइंदा। दयाल हो सदा बख्शंद, बख्शिश आपणी झोली पाइंदा। जन्म जन्म दा मेटे पन्ध, कर्म कर्म दा रोग गंवाइंदा। सच दुआर वखाए इक्को हद्द, साची नगरी आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख मन्दिर इक वड्याइंदा। गुरमुख अन्दर सोहणा रंग, रंग रंगीला आप रंगाईआ। अट्ठे पहर इक अनन्द, सदा सदा रिहा समझाईआ। वस्त अमोलक लैणी मंग, दाता दानी दर वरताईआ । बाल अवस्था गई लँघ, जोबन सिर उते डेरा लाईआ। मन विच आए ना कदे घमण्ड, तृष्ना अवर ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख गृह साचा धाम सुहाईआ। गुरमुख मन्दिर सोहणा उच्चा, अगम्म अथाह बणाईआ। तत विकारे नालों सुच्चा, सूखम रूप समझाईआ। जिस अन्दर साहिब सतिगुर वेखे मुखा, घर घर विच दर्शन पाईआ। नाता तुटे मात गर्भ उलटे रुख़ा, दस दस मास अग्न ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन डेरा इक वसाईआ। गुरमुख मन्दिर सच दीवार, छप्पर छन्न प्रभू छुहाईआ। दीवा बाती इक उज्यार, तेल वत्ती ना कोए रखाईआ। साची सख़ीआँ मंगलाचार, गीत गोबिन्द अलाईआ। इक्को नाद सच्ची धुनकार, ताल तलवाड़ा नज़र कोए ना आईआ। सच प्रीती इक प्यार, परम पुरख आप कराईआ। मन्दिर मसीत छुट्टे दुआर, घर नज़री आए माहीआ। पंच तत ना होए ख्वार, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। गुर चेला बैठ इक दरबार, दर दरवाज़ा देण खुल्हाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन मन्दिर सोभा पाईआ। हरिजन मन्दिर सच महल्ल, हरि जू हरि हरि आप सुहाइंदा। आदि जुगादि रहे अटल, खण्डर थेह ना कोए कराइंदा। जिस दे अन्दर नाम संदेसा देवे

घल्ल, धुर फ़रमान सुणाइंदा। दीपक हो के जाए बल, जोती नूर नूर रुशनाइंदा। अमृत हो के बरसे जल, जलधारा रूप वटाइंदा। निक्का हो के जाए पल, अन्दर आपणा आसण लाइंदा। सुघड़ हो के दस्से वल, साचा मार्ग इक समझाइंदा। पुरख हो के करे छल, अछल छलधारी भेव जणाइंदा। हँकारी हो के सुट्टे डूंग्घी डल, घर अन्धेरा इक वखाइंदा। प्रीतम हो के सच सिँघासण लए मल्ल, आत्म सेजा सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख मन्दिर इक वखाइंदा। गुरमुख मन्दिर वेख दयाल, दीनन आप समझाइंदा। वस्त अमोलक साचा लाल, अगम्मड़े रंग रंगाइंदा। जीव जंत विचों भाल, साध सन्त विचों उठाइंदा। लेखा जाण शाह कंगाल, शहिनशाह आपणा मेल मिलाइंदा। हालत वेख पिछला हाल, हरि जू आपणा भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, काया मन्दिर इक रुशनाइंदा । काया मन्दिर रोशन मनारा, नूर नूर जणाईआ। गुरमुख गुर गुर लग्गे प्यारा, सच प्रीती इक लगाईआ। लख चुरासी नालों कर किनारा, हरिजन आपणा जोड़ जुड़ाईआ। निरगुण सरगुण करे विहारा, बिवहारी धार बंधाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म बोल जैकारा, जै जैकार सर्ब सुणाईआ। घर वखाए ठांडा दरबारा, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, कातब पट्टी नैण शरमाईआ । बाबल मिल्या इक निरँकारा, घर साचे वज्जे वधाईआ। मन्दिर सोहे सच दरबारा, दर दरवाज़ा दए खुल्हाईआ। आदि अन्त जिस दा अन्त ना पारावारा, सो पारब्रह्म मेल मिलाईआ। जन भगत वखाए इक अखाड़ा, बिन गोपी काहन नाच नचाईआ। भाग लगाए जंगल जूह उजाड़ा, टिल्ले पर्बत वेख वखाईआ। वेखणहारा काया भँवरी डूंग्घी ग़ारा, ग़ाइब प्रगट हो के नज़री आईआ। निरगुण हो के सतिगुर आया दुबारा, दो धार खेल चलाईआ। बाल अवस्था कीता प्यारा, बाली बुध सुद्ध जणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर मन्दिर बणे सहारा, तन गृह करे उज्यारा, जगत अँध्यारा रहिण कोए ना पाईआ। बलवन्त कन्त भगवन्त मिल्या विच संसारा, संसार सागर काया गागर कर कर्म निर्मल उजागर, दो जहानां पार कराईआ।

२५ भाद्रों २०२० बिक्रमी धर्मबीर दे गृह जलालाबाद ज़िला अमृतसर

जुग जुग मेला भगत भगवान, लोकमात वज्जे वधाईआ। धर्म वखाए इक निशान, कूड़ा नाता तोड़ तुड़ाईआ। अन्तर आत्म देवे ब्रह्म ज्ञान, साची विद्या करे पढ़ाईआ। अमृत सरोवर सच कराए इश्नान, दुरमति मैल धवाईआ। घर मेल मिलावा गोपी काहन, सुरती शब्द करे कुड़माईआ। करे प्रकाश कोटन भान, जोती नूर नूर रुशनाईआ। वस्त अमोलक देवे दान,

सच समग्री झोली पाईआ। कूड़ा तोड़े माण अभिमान, बख्शे चरण साची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। भगत भगवान सगला साथ, दो जहानां आप चलाइंदा। जुग चौकड़ी चढ़ाए राथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। पार उतारे आपणे घाट, जगत मलाह आप अख्वाइंदा । मेटे रैण अन्धेरी रात, सति सतिवादी सच चन्द चमकाइंदा। लहिणा देणा चुकाए बिन लेखा कलम दवात, धुर मस्तक वेख वखाइंदा। जिउँ भावे पत लए राख, मेहर नज़र आप उठाइंदा। पड़दा जाणे तत आठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश, मन मति बुध फोल फुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। भगत भगवान सदा संग, जुग जुग विछड़ कदे ना जाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नित नवित्त चाढ़्हे रंग, रंग रंगीला इक रंगाईआ। आत्म सेजा बैठ पलँघ, साचे मन्दिर ख़ुशी वखाईआ। दिवस रैण इक अनन्द, ख़ुशी ग़मी ना कोए जणाईआ। साचा मेला सूरा सरबँग, साहिब सतिगुर आप कराईआ। जगत दुआरा वेखे लँघ, नौ दर डेरा आपे ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ। भगतन मीता इक गोपाल, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जुग जुग वेखे आपणे लाल, लालन आपणी गोद बहाईआ। काया मन्दिर अन्दर वखाए साची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक प्रगटाईआ। दीपक दीआ जोती बाल, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। अमृत आत्म जाम प्याल, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। पंज तत काया दिसे कंगाल, नाम ख़ज़ीना अन्दर इक रखाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत दए जणाईआ। धर्म दुआरे धर्म पाल, धर्म आत्मा इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगतन मीता ठांडा सीता, आदि पुरख इक रघुराईआ। भगत भगवान धुर संदेस, धुर दी बाणी आप जणाईआ। अन्तर अन्तर हो प्रवेश, जोती जोत जोत समाईआ। लेखा जाण विष्न ब्रह्म महेष, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए प्रगटाईआ। भगत भगवान कर प्रगट, प्रगट आपणा खेल वखाइंदा। जगत वणजारा खोल्ह हट्ट, वस्त अमोलक इक वरताइंदा। जन भगतां देवे हथ्थो हथ्थ, गुरमुख झोली आप भराइंदा। लख चुरासी जीव जंत वेखण अन्धेरी रैण मस्स, साचा चन्द नज़र किसे ना आइंदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार कूड़ी वासना अन्दर रहे नट्ठ, चार कुण्ट दहि दिशां उठ उठ सर्ब धाइंदा । श्री भगवान सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग निरगुण सरगुण जन भगतां होया सदा वस, वसीकार आपणा खेल आप रचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भगत भगवान साचा मीता आप चलाए आपणी रीता, साचा मार्ग इक्को लाइंदा। भगत भगवान मार्ग ला, सृष्ट सबाई आप समझाइंदा। पारब्रह्म मिलण दा रखो चा, दूजा सज्जण ना कोए बणाइंदा। रहबर

लभ्भो इक ख़ुदा, बेनज़ीर नज़र बदलाइंदा। रहमत करे बेपरवाह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान देवे दान, मुरीद मुर्शद मिले आण, मेला आपणे घर कराइंदा। भगत भगवान साचा मेला, काया तत मिले वड्याईआ। साचे घर वसे गुरु गुर चेला, चेला गुर इक्को रंग समाईआ। आत्म परमात्म सज्जण सुहेला, पारब्रह्म ब्रह्म मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। सुहञ्जणी रैण सुहञ्जणा वेला, सुहञ्जणी थित आप वड्याईआ। अचरज खेल पारब्रह्म प्रभ अबिनाशी करता आदि जुगादि जुगा जुगन्तर खेला, ख़ालक ख़लक दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगत भगवान वसण इक्को घर, सचखण्ड दुआर वेखण चढ़, ना कोई सीस ना कोई धड़, ना कोई चोटी ना कोई जड़्ह, ना कोई विद्या अक्खर लैण पढ़, निष्अक्खर अक्खर विच समाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करता पुरख आपणी करनी रिहा कर, निरगुण निरवैर निराकार हरिजन आपणे घर वसाईआ।

२५ भाद्रों २०२० बिक्रमी सोहण सिँघ दे गृह राम पुर ज़िला अमृतसर

सति दरबार हरि का वेख, दो जहान लैण अंगड़ाईआ। चारों कुण्ट रोवण भेख, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कोई ना देवे भेत, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। सन्त सतिगुर कोए ना करे हेत, सच प्रीत ना कोए लगाईआ। कूड़ी क्रिया खेडी खेड, साची वस्त हथ्थ ना आईआ। अन्त ना मुकाए कोई लेख, लेखा लग्गे कोए ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। हरि का वेख सच दरबारा, दो जहान देण दुहाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड रोवे ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। ज़िमी असमान ना कोए सहारा, धरत धवल दए दुहाईआ। गुर अवतार ना कोई प्यारा, पीर पैगम्बर नज़र किसे ना आईआ। कागद कलम शाही ना कोई वणजारा, साचा हट्ट ना कोए वखाईआ। चौदां लोक ना कोई आधारा, चौदां तबक धीर ना कोए रखाईआ। चौदां विद्या डुब्बी डूंग्घे सागर गारा, गहर गम्भीर हथ्थ किसे ना आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण करन पुकारा, ख़ाली झोली रहे वखाईआ। दर दरवेश मंगण गुर अवतारा, पीर पैगम्बर ध्यान लगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर निउँ निउँ करे निमस्कारा, सजदा सीस जगदीश झुकाईआ । कलयुग कढ्ढे इक्को हाढ़ा, बौहड़ी बौहड़ी दए दुहाईआ। सज्जण मिले ना मीत मुरारा, संग सच्चा ना कोए निभाईआ। चार वरन लग्गा अखाड़ा, ज़ात पात करे लड़ाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी धूंआँधारा, सत्त दीप ना कोए रुशनाईआ। शिवदुआला मन्दिर कोई ना करे हक़ प्यारा, हकीकत दए ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच

दरबार इक सुहाईआ। सच दरबार वेख मात, विष्न ब्रह्मा शिव नैण उठाईआ। नेत्र खोल्ह मारन झात, नैण अक्ख इक उग्घड़ाईआ। जिस दा लेखा लिखदे रहे नाल कलम दवात, बण बण कातब जगत राहीआ। सो पुरख अगम्मा कलयुग वेखे खेल तमाश, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। दो जहान श्री भगवान निरगुण सरगुण वेखण आए रास, गोपी काहन नचाईआ। सच वस्त ना किसे पास, ब्रह्मा नेत्र नैण नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। सच दरबार हरि का एक, एकँकार आप जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर भगत भगवान लओ वेख, निज नेत्र रिहा जणाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी वसणहारा सचखण्ड साचे देस, निरवैर पुरख निरगुण जोत करे रुशनाईआ। तिस साहिब नूं करो आदेस, जो ना मरे ना जाईआ। नेड़े हो को सुणो संदेस, साचा ढोला रिहा जणाईआ। जिस दे अग्गे चले कोई ना पेश, पेशतर आपणा हुक्म मनाईआ। जिस दी पूजा विष्न ब्रह्मा करे महेष, इष्ट देव इक अख्वाईआ। सो साहिब दाता ना दाढ़ी मुच्छ कोई केस, मूंड मुंडाया रूप ना कोए रखाईआ। जिन सुत बणाया गुर दस्मेश, दहि दिशा दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बंक इक वड्याईआ। सच दरबार मातलोक, सो पुरख निरँजण आप लगाईआ। सच सुणाए इक श्लोक, हरि पुरख निरँजण एका गाईआ । एकँकारा सुहाए बंक कोट, मन्दिर इक्को डेरा लाईआ। आदि निरँजण निर्मल प्रकाश कर जोत, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। अबिनाशी करता कढ्ढणहारा खोट, सच समग्री इक वखाईआ। श्री भगवान सुणावणहारा अगम्म श्लोक, नाम निधान इक जणाईआ। पारब्रह्म बणावणहारा ओत पोत, घाड़न घड़न लए घड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबार इक सुहाईआ। सच दरबार श्री भगवान, निरवैर पुरख आप लगाईआ। साचा झुल्ले इक निशान, दूजा नज़र कोए ना आईआ। चारे वरनां दए ज्ञान, बरन अठारां करे पढ़ाईआ । साचा मन्दिर वखाए मकान, गुरुदुआर इक समझाईआ। सच सरोवर कराए अशनान, तीर्थ तट इक वखाईआ। साचा नाम जपाए बिन रसना जिह्वा ज़बान, बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ। साचा नाद वजाए सच्ची धुन्कान, अनहद नादी राग अलाईआ। साचा अमृत देवे पीण खाण, तृष्ना भुक्ख रहे ना राईआ। साचा बख्शे चरण ध्यान, कँवल चरण मिले वड्याईआ। साचा देवे दरगाह माण, सचखण्ड दुआरे मेल मिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दरबार आप प्रगटाईआ। सच दरबार सतिगुर पूरा, हरि एको एक लगाइंदा। कर प्रकाश जोती नूरा, दीवा बाती ना कोए जगाइंदा। कूड़ा किरकट हूंझ कूड़ा, साफ़ महल्ल आप सुहाइंदा। शब्द अनाद अनादी तूरा, तुरत आवाज़ लगाइंदा। सर्ब कला बण भरपूरा, प्रभ आपणा खेल वखाइंदा। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबार आप सुहाइंदा। सच दरबार श्री भगवन्त, सति पुरख निरँजण आप लगाईआ। तख्त निवासी नर हरि नरायण कन्त, करता इक्को डेरा लाईआ। आदि जुगादि महिमां अगणत, भेव अभेद सके ना कोए खुल्हाईआ। रसना जिह्वा गुर अवतार पीर पैगम्बर गाउँदे गए मंत, निज घर बैठे ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबार इक सुहाईआ। सच दरबार लग्गा सोहणा, हरि सोहणी बणत बणाईआ। दो जहानां आपे मोहणा, मोहणी रूप वटाईआ। ना हस्सणा ना कदे रोणा, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। ना जागणा ना कदे सौणा, आलस निंद्रा ना कोए वड्याईआ। ना ढोला ना गीत गाउणा, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। ना पिता ना मात बणाउणा, पूत गोद ना कोए उठाईआ। ना सज्जण ना साक रखाउणा, बन्धन बंधप नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारे दए वड्याईआ। सच दरबार बणा निरँकार, निरगुण खेड़ा आप वसाईआ। लेखा जाण धुर दरबार, धुर दी धार आप प्रगटाईआ। जिस नूं गाउँदे गए गुरू अवतार, पीर पैगम्बर सिफ्त सालाहीआ। जिस दा मंगदे गए दरस दीदार, नित नवित्त आस तकाईआ । जिस नूं कहिन्दे सांझा यार, मुकामे हक़ डेरा लाईआ। जिस नूं कहिन्दे राम करे प्यार, रमया हर घट थाईंआ। जिस नूं कहिन्दे काहन बणे सर्ब संसार, लख चुरासी गोपी रिहा हंढ्ढाईआ। जिस नूं कहिन्दे साचा बोले नाम जैकार, जै जैकार सुणाईआ। जिस नूं कहिन्दे पुरख अकाल, अक्ल कला वड्याईआ। जिस नूं मन्नदे दीन दयाल, ठाकर इक्को बेपरवाहीआ। जिस दा लहिणा शाह कंगाल, ऊँचां नीचां वेख वखाईआ । जिस दा त्रैगुण वड्डा जाल, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। जिस दे हुक्मे अन्दर काल महाकाल, जुग जुग आपणी सेव कमाईआ। जिस दा खेल सदा बेमिसाल, मिसल सके ना कोए बणाईआ। जिस दा लेखा हक़ हलाल, हकीकत सब नूं रिहा समझाईआ। जिस दा नाम ख़ज़ाना धन माल, नित नवित्त रिहा लुटाईआ। जिस दा बाग़ बाग़ीचा फुल्ल फुलवाड़ी दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड रचन रचाईआ। जिस दा नाम धर्म इक निशान, आदि जुगादि सदा सहिज सुखदाईआ। जिस दा मन्दिर सच्चा देवे बिसराम, विश्व आसण इक लगाईआ। जिस दा घर मिले पैग़ाम, धुर संदेसा इक अलाईआ। जिस दा कदी ना बदले नज़ाम, शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ। सो साहिब होया प्रधान, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। सच दरबार लगाया आण, सचखण्ड निवासी डेरा लाईआ। धुर संदेसा दे फ़रमान, इक्को हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर निरगुण रूप वेखो आण, कलयुग वज्जे सच वधाईआ। भगत दुआरे करो पहचान, जिस दा बाढी आप पारब्रह्म अख्वाईआ। तिस मन्दिर बहि के गाओ गान, मेरा तेरा ध्यान लगाईआ। साचा चुक्को इक ईमान, साचा धर्म इक समझाईआ। इक्को कलमा पढ़ो आण,

इक्को नाम दए समझाईआ। इक्को इष्ट मन्नो भगवान, दूजा संग ना कोए निभाईआ। उच्ची कूक दयो ब्यान, चार युग दी कहाणी दयो सुणाईआ। जिस दे पिच्छे लै के आउँदे रहे पैग़ाम, सरगुण हो के सेव कमाईआ। सो साहिब वेखो अमाम, साचे हुजरे डेरा लाईआ। बण बरदे करो सलाम, बरख़ुरदारी दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबार इक वखाईआ। सच दरबार वेखो लग्गा, सचखण्ड निवासी आप लगाइंदा। दीपक दीआ इक्को जगा, दो जहान डगमगाइंदा। पिछला करो चेता फिर दस्से हाल अग्गा, अगला खेल आप समझाईआ। प्रगट हो सूरा सरबग्गा, सूरबीर हुक्म वरताईआ। नौबत नगारा नाम निधान वज्जा, ब्रह्मण्ड खण्ड करे शनवाईआ । बिन पुरख अकाल पड़दा किसे ना कज्जा, नंगी फिरे सर्ब लोकाईआ। किसे कम्म ना आवे कीता हज्जा, हज़रत फड़ बांहों ना गले लगाईआ। जगत सवान फिरे भज्जा, कूकर वाहो दाहीआ। सच दुआरे बहि ना सजा, साजण मिल्या ना हरि निरँकार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबार इक वखाईआ। सच दरबार वेखो नाल अक्ख, आख़र आप जणाइंदा। जिस सिँघासण साहिब प्रतख, निरगुण जोत डगमगाइंदा। बण ग़ुलाम जोड़े हथ्थ, बरदे रूप सर्ब समझाइंदा। हरि सरनाई जाओ ढट्ठ, तुख्म तासीर वेख वखाइंदा। जिस दी धारों होए प्रगट, सो मेला आप कराइंदा। आपणा खोल्ह वखाओ हट्ट, सौदा कवण घर रखाइंदा। लोकमात की कुझ आए दस्स, साची सिख्या कवण दृढ़ाइंदा। कवण वेखो तुहाढ्ढे वस, कवण बैठा मुख भवाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कहिण पारब्रह्म साडी होई बस्स, बिस्तर आपणा सर्ब बंद कराइंदा। कलयुग जीव झूठा पींदे रस, तेरा नाम ना कोए ध्यााइंदा। काम क्रोध लोभ हँकार दे होए वस, विभचार सर्ब कमाइंदा। रसना जिह्वा आत्म परमात्म हरि का सिमरन कोई ना लए रट, निज नेत्र दरस कोए ना पाइंदा। दूई द्वैती हउमे हंगता घर घर वज्जा फट्ट, धुर दा मेला मेल ना कोए मिलाइंदा। कूड़ा रस रहे चट्ट, अमृत रस हथ्थ किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर दरबार तेरा इक्को नज़री आइंदा। सच दरबारा तेरा साहिब, प्रभ इक्को इक वड्याईआ । जुग चौकड़ी रिहों ग़ाइब, तेरी सूरत नज़र किसे ना आईआ। कलयुग अन्तिम खेल करें अजीब अजाइब, अजब तेरी वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे नाइब, धुर दा हुक्म गए सुणाईआ। सारे कह के गए अन्तिम परवरदिगार पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आवे वाहद, लाशरीक फेरा पाईआ। चार युग दा वेखे कानून कवाइद, काइदा इक्को इक समझाईआ। साचा हुक्म करे आइद, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। दो जहानां देवे हदाइत, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। कोई रहिण ना देवे विच गुंजाइश, कमी नज़र कोए ना आईआ। लख चुरासी घर घर कर पैमाइश, नाम पैमाना दए वखाईआ।

लख चुरासी जीव जंत तेरी करे ना कोए फ़रमाइश, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। कलयुग पूरी होवे ख़ाहिश, ख़ासतगार सर्ब लोकाईआ। कुम्भी नरक करे रिहाइश, जिन्हां भुल्लया बेपरवाहीआ। जन्म जन्म होवे पैदाइश, लख चुरासी विच भवाईआ। सचखण्ड दुआरे बिन गुरमुखां किसे ना मिले रिहाइश, बंदीख़ाना सब नूं नज़री आईआ। हुक्मे अन्दर ना कोए शरायत, शरीअत रूप ना कोए वटाईआ। लख चुरासी विचों गुरसिख थोड़े रखे कर कफ़ायत, आप आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबार इक्को हुक्म वरताईआ। साचा हुक्म वरता प्रभ, गुर अवतार देण दुहाईआ। सन्त सुहेले साचे लभ्भ, लख चुरासी फोल फुलाईआ। अमृत झिरना झिरा कँवल नभ, सच बूँद बरसाईआ। जगत दुआरे पार कर हद्द, घर आपणा इक वखाईआ। साचा नाम सुणा अनहद, अनरागी राग अलाईआ। विश्व बणा साची यद्द, नाता तुट्टे पिता माईआ। हँस बणा फड़ के कग्ग, सोहँ हँसा जाप जपाईआ । लख चुरासी विचों कढ्ढ, तेरी इक सरनाईआ। धर्म निशाना दे गड्ड, ना सके कोए उखड़ाईआ। कूड़ी क्रिया नालों कर अड्ड, आप आपणा मेल मिलाईआ। सीस दस्तार बन्न्ह सच धर्म दी पग्ग, कूड़ी चोटी दे मुंडाईआ। तेरी सरनाई जाईए लग्ग, दूजा नज़र कोए ना आईआ । त्रैगुण माया बुझे अग्ग, पंज तत ना कोए लड़ाईआ। बिन मक्के काअबयों होवे हज्ज, तेरा नूर इक्को नज़री आईआ। घर आपणे लैणा सद्द, छुट्टे वात पराईआ। साडा पड़दा लैणा कज, मेहर नज़र उठाईआ। कलयुग सब दे पिच्छे रिहा भज्ज, बिन तेरी किरपा बचया कोई रहिण ना पाईआ। जगत विकारा पीती मध, मदन मोहन नज़र किसे ना आईआ। अन्तिम डिगे डूंग्घी खड्ड, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। बिन हरि नामे ख़ाली दिसण हड्ड, लख चुरासी झूठा डौरु डंक वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे दरबार वड्डी वड्याईआ। कर किरपा प्रभ ठाकर स्वामी, चार युग ध्यान लगाईआ। उठ वेख हरि अन्तरजामी, घट घट आपणा फेरा पाईआ। कलयुग जीव भुल्ले सतिगुर बाणी, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। चारों कुण्ट दिसे शैतानी, शरीअत करे इक लड़ाईआ। भरमे भुल्ले पंडत पांधे वड विद्वानी, मुल्ला शेख़ मशायक नायक नज़र किसे ना आईआ। उच्ची कूकण वाहद गावण दस्सण धुर निशानी, निज नेत्र दरस कोए ना पाईआ। अठसठ तीर्थ कलयुग अग्नी उबलया पाणी, अमृत रूप ना कोए वटाईआ। कूड़ी क्रिया लग्गी चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज सति पुरख निरँजण तेरा संग ना कोए निभाईआ। सुरती शब्द ना मिल्या हाणी, सुणावे कोई ना अकथ कहाणी, गीत गोबिन्द ना कोए अलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दरबार जन भगतां दे वड्याईआ । जन भगतां प्रभ दे दान, दातार तेरी सरनाईआ। बिनां पढ़यां दे ज्ञान, तेरे नाम वड

वड्याईआ। ग़रीब निमाणयां बख्श माण, कोझे कमलयां गले लगाईआ। डुब्बदे पाहन तार आण, पाथर आपणा चरण छुहाईआ। जग रोंदयां कुरलांदयां कर कल्याण, जो तेरा ध्यान लगाईआ। लख चुरासी विचों कर पहचान, बेपहचान फेरा पाईआ। अन्दर वड़ के दे ज्ञान, बाहरों समझ सके कोए ना राईआ। सृष्ट सबाई दिसे कूड़ निशान, कूड़े धंदे लग्गी सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लै जगाईआ। जन भगत जगाए किरपा कर, कल आपणी बूझ बुझाईआ। शब्द सिँघसण साचे चढ़, धुर दा हुक्म मनाईआ। अन्तर आत्म आंदी फड़, सुरती सुरत भवाईआ। किला तोड़ हँकारी गढ़, माया ममता डेरा ढाहीआ। वेखणहारा चेतन जड़, आपणा भेव खुल्हाईआ। प्रगट हो नरायण नर, हरिजन नारी आप प्रनाईआ। दरस दिखाए अग्गे खड़, मुख नक़ाब ना कोए टिकाईआ। ग़रीब निवाज़ खोल्ह दर, दर दरवाज़ा आप लँघाईआ। साची सेजे बैठा चढ़, चतुर्भुज वड्याईआ। आपणा अक्खर रिहा पढ़, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबार गुरमुख साचे आप बहाईआ। गुरमुख जगाए आपणी अक्ख, भेव अभेद जणाया। आत्म परमात्म मार्ग दस्स, ब्रह्म पारब्रह्म पढ़ाया। सुरती शब्दी मेला हस्स हस्स, नारी कन्त मेल मिलाया। काया मन्दिर दोवें रहे वस, सौहरे पेईए इक्को घर जणाया। इक दूजे नाल कर इकट्ठ, पतिपरमेश्वर वेख वखाया। लेखा जाणे पुरख समरथ साहिब स्वामी आपणा रंग रंगाया। जन भगतां लेखा देवे हक़, हक़ सब दा झोली पाया। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो लभ्भ लभ्भ गए थक्क, तिन्हां अन्तिम आपणा रंग चढ़ाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारे हरिजन साचे लए तराया। हरिजन तारे श्री भगवन्त, भगवन दया कमाईआ । सर्ब जीआं दा इक्को मंत, हरि मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम लेखा जाणे जीव जंत, लख चुरासी खोज खुजाईआ। सन्त सुहेले कर कर मेले गढ़ तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक दृढ़ाईआ। मेल मिलावा साची संगत, हरिसंगत विच समाईआ। सच भण्डार धुर दी पंगत, विष्नूं घर घर रिहा वरताईआ। ब्रह्मा दर दरवेश मंगत, बैठा अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मीता ठांडा सीता सच दरबारे हरि निरँकारे वस्त इक्को इक वरताईआ। भगतन देवे वस्त आप अपार, अपरम्पर दया कमाइंदा। धर्म दुआरे कर प्यार, घर साचा मेल मिलाइंदा। जन्म कर्म तों कर के बाहर, निहकर्मी आपणे रंग रंगाइंदा। वरन बरन दा तोड़ जंजाल, ऊँच नीच एका घर वसाइंदा। लेखा जाण शाह कंगाल, ग़रीब निमाणे गोद उठाइंदा। बरन अठारां वखाए इक्को धर्मसाल, दूजा इष्ट ना कोए. बणाइंदा। सब दा पिता पुरख अकाल, लख चुरासी गोद सुहाइंदा। गुरमुख बणो साचे लाल, हरि लालन रंग रंगाइंदा। कूड़ी माया तोड़ो जंजाल, जागरत जोत इक

जगाइंदा। मुरीदां पुच्छे मुर्शद हाल, बेपरवाह फेरा पाइंदा। जा के आपणा करो स्वाल, हल स्वाल सर्ब कराइंदा । सतिगुर पूरा लभ्भो इक दलाल, दो जहानां वणज आप वखाइंदा। नाता तोड़ो काल महाकाल, राए धर्म ना हुक्म वरताइंदा। सतिगुर पूरे चलो नाल नाल, बण पांधी पन्ध मुकाइंदा। काया मन्दिर अन्दर गुरमुख वेखो सच्ची धर्मसाल, घर घर विच डेरा आप लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबार इक वखाइंदा। सच दरबार वेख्या घर, गृह ठाकर आप वखाईआ। जिस दे बंद कीते नौ दर, राह इक्को इक जणाईआ। सुखमन टेडी बंक कोई ना जाए अड़, ईड़ा पिंगल ना कोए समझाईआ। भ्यानक रूप ना कोई डर, भय सिर ना कोए रखाईआ। सोहँ ढोला लैणा पढ़, अग्गे आउणा वाहो दाहीआ। निरगुण दाता लए फड़, निरवैर आपणा मेल मिलाईआ। घर विच घर वेखो चढ़, नित हुन्दी इक रुशनाईआ। सच सरनाई जावो पड़, डिगदयां लए उठाईआ। गुरमुख नारी लए वर, पैज स्वारे पैज धराईआ। प्रेम बन्धन बन्न्हे लड़, पल्लू इक्को वार गंढ्ढाईआ। लेखा चुक्के सीस धड़, निरगुण निरगुण ख़ुशी वखाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिसन्त आपणा सतिगुर अन्दर वेखो वड़, अट्ठे पहर बैठा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबार देवे वर, जुग विछड़े आप मिलाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन किरपा देवे कर, तिस कपट कोए रहिण ना पाईआ।