२६ भाद्रों २०२० बिक्रमी पिण्ड कल्ला सुखदेव राज दे गृह ज़िला अमृतसर
धर्म मज़्हब रोवण दीन, दुनीया नाल रलाईआ। हरि हरि नाम ना रिहा कोई चीन, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। नाता जुड़या माया तीन, पंज तत कूड़ी कुड़माईआ। अन्तर आत्म होए ना कोए लीन, लिव परमात्म कोए ना लाईआ। माया ममता होए अधीन, साचा मार्ग नज़र किसे ना आईआ। नेत्र हुंदया होए नाबीन, अक्ख प्रतख ना कोए खुल्हाईआ। गढ़ हँकार ना होए मस्कीन, प्रेम प्रीत ना कोए जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। दीन मज़्हब रोवे ज़ात, वरन बरन दुहाईआ। कूड़ी क्रिया नार कमज़ात, कुलखणी घर घर डेरा लाईआ। हरि का नाम ना किसे पास, ख़ाली दिसे सर्ब लोकाईआ। जगत वासना चलण स्वास, स्वास स्वास ना कोए ध्याईआ। साचा जोग ना कोए अभ्यास, अन्तर आत्म ध्यान ना कोए लगाईआ। प्रभ मिलण दी रखे कोए ना ख्वाहिश, कूड़ी आसा रहे तकाईआ। साचे सतिगुर कोई ना होवे दास, निउँ निउँ सीस ना कोए झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। दीन मज़्हब पावण रौला, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। कोई ना करे भार हौला, धरनी धरत धवल दए दुहाईआ। नज़र ना आए किसे मौला, मूल सके ना कोए चुकाईआ। पूरा करे ना कोई कौला, कीता कौल तोड़ ना कोए निभाईआ। जगत कहार चुक्कण डोला, सतिगुर सेज नज़र किसे ना आईआ। कलयुग जीव अन्न्हा बोला, हरि का नाउँ सुणन कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दीन मज़्हब नेत्र रोंदे, नैणां नीर वहाईआ। दिवस रैण कदे ना सौंदे, घड़ी पल सुख चैन नज़र कोए ना आईआ। जगत वासना खेल रचाउँदे, साचा मन्दिर ना कोए सुहाईआ। सच प्रीत ना कोई कमाउँदे, कूड़ी अग्नी रही तपाईआ। साचा ढोला कोई ना गाउँदे, गुर गुर भुल्ली सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, प्रभ मिले सच सरनाईआ। दीन मज़्हब दस्सण हाल, चार युग कहाणी रहे सुणाईआ। चारों कुण्ट होई बेहाल, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ । आत्म अन्तर चले कोई ना नाल, परमात्म मीत ना कोए बणाईआ। साध सन्त होए कंगाल, साची वस्त हट्ट ना कोए विकाईआ। कूड़ी क्रिया बणी दलाल, घर घर वणज रही कराईआ। गुरमुख विरला लख चुरासी विचों बचे लाल, जिस सतिगुर आपणी बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। दीन मज़्हब मारन धाह, दो जहान सुणाईआ। किरपा कर बेपरवाह, परवरदिगार तेरी सरनाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा गया छा, साचा चन्द नज़र किसे ना आईआ। कूड़ी क्रिया जीव जंत रहे कमा, सच मिले ना कोए वड्याईआ। नाता तुटा पुत्रां माँ, पिता पूत मेल ना कोए मिलाईआ। ग़रीब निमाणयां देवे ना कोई थाँ, मेहर नज़र ना कोए उठाईआ। लहिणा देणा चुके किसे ना, मकरूज होई अन्त लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, लेखा सब दा पार कराईआ। दीन मज़्हब गए ढट्ठ, प्रभ तेरी सच सरनाईआ। साडा टुट्टा अन्तिम हठ, धीरज रहिण कोए ना पाईआ। घर घर उबले कूड़ी रत, रती रत रही तपाईआ। अमृत मिले ना अठसठ, तीर्थ तट देण दुहाईआ। लेखा वेख्या मन्दिर मस्जिद मट्ठ, शिवदुआले सार कोए ना पाईआ। गुरुदुआरा तेरा हरि हरि नाम ना लए रट, जगत झगड़ा इक वखाईआ। दरोही ख़ुदाए कलयुग अन्तिम वज्जा फट्ट, पट्टी नाम ना कोए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेले अन्तिम हो सहाईआ। धर्म कहे ना कोई दिसे धर्म आत्मा, धरनापत नज़र कोए ना आईआ। मेल मिलाए ना कोई परम आत्मा, परमात्म तेरी सार कोए ना पाईआ। लेखा जाणे ना कोई साहिब साचे नाथना, दीना नाथ देवे ना कोए सरनाईआ। साची विद्या पड़े्ह ना कोई गाथना, चौदां विद्या रही कुरलाईआ । पतण मिले ना कोई घाटना,
तट किनारा नज़र किसे ना आईआ। साचा बचन किसे ना मिले आखणा, कूड़ो कूड़ चले चतुराईआ। तुध बिन पड़दा किसे ना ढाकणा, गुर पीर बैठे मुख शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देणी माण वड्याईआ। मज़्हब कहे ना कोई दिसे ईमान, अमल हक़ ना कोए कमाइंदा। ना कोई शरअ दिसे कुरान, काअबा सच ना कोए सुहाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी होई बेईमान, बेवा रूप सर्ब वटाइंदा। चारों कुण्ट फिरे शैतान, घर घर आपणा हुक्म वरताइंदा। जीव जंत होए नादान, साध सन्त सोई सुरत ना कोए जगाइंदा। जगत वासना होई प्रधान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल मिलाइंदा। कोई ना मारे अणयाला बाण, बजर कपाटी पार ना कोए कराइंदा। कूड़ कुड़यारा पीण खाण, अमृत रस हथ्थ किसे ना आइंदा। भरमे भुले जीव अञ्याण, बाली बुध ना कोए बदलाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को तेरी ओट तकाइंदा। मज़्हब कहे मेरे मिहबान, मेहरवान तेरी सरनाईआ । धर्म ना दिसे कोई निशान, दो जहान देण दुहाईआ। दोहां वचोला बण आण, वड दाते तेरी वड वड्याईआ। झगड़ा मेट ज़िमीं असमान, शरअ कोए रहिण ना पाईआ। इक्को तेरी सिफ्त करे जहान, तेरा ढोला नाम गाईआ। ज़ात पात कूड़ी मुके दुकान, ऊँच नीच नज़र कोए ना आईआ। सब दी रसना इक ज़बान, साचा नाम इक पढ़ाईआ। धुर दा कलमा तेरी कलाम, कायनात दे समझाईआ। नज़री आए इक ईमान, आदत इक्को दे पाईआ। इक्को धर्म होए परवान, परवाना घर घर दे फड़ाईआ। तेरे दुआरे दोहां मिले माण, मनसा होर रहे ना राईआ। आदि जुगादि श्री भगवान, सद तेरी इक सरनाईआ। कलयुग अन्त किरपा कर आण, कृपानिध आपणा फेरा पाईआ । तेरा सुणीए सच फ़रमाण, धुर संदेसा इक्को गाईआ। योद्धा सूरबीर बण मर्द मर्दान, बलकारी बल धराईआ। लख चुरासी पा इक्को आण, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। तेरा नाम आदि निरँजण सारे गाण, सो साहिब तेरी सरनाईआ। हँ ब्रह्म आप पहचान, तेरी अंस रही कुरलाईआ । बीस बीसे हरि जगदीशे नेत्र खोल्ह मार ध्यान, दो जहान नैण उठाईआ। चौदां तबक दिसे वैरान, साचा सबक ना कोए सुणाईआ। चौदां लोक मंगण दान, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची बख्श चरण सरनाईआ। दीन मज़्हब दोवें करन पुकार, निर्धन सरधन रूप वटाईआ। कर किरपा आप निरँकार, तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। पिछला लेखा दे निवार, अग्गे झगड़ा रहे ना राईआ। साचा मार्ग दे वखाल, रहबर इक्को राह चलाईआ। जूठा झूठा तुटे जंजाल, जीवण जुगत दे समझाईआ। सृष्ट सबाई कर संभाल, तेरे हथ्थ तेरी वड्याईआ। उठ वेख शाह कंगाल, ग़रीब निमाणे रोवण मारन धाहीआ। चार कुण्ट होए बेहाल, बिहबल हो के ध्यान लगाईआ। साडा मन्न इक स्वाल, बण स्वाली रहे सुणाईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर दे वखाईआ। दीन मज़्हब रोवे धर्म, धरनी नाल मिलाईआ। कलयुग भुल्लया साचा कर्म, कर्म कांड गए सर्ब तजाईआ। घर घर दिसे इक्को भरम, प्रभ पड़दा रिहा पाईआ। जीवां जंतां साधां सन्तां लथ्थी शरम, हय्या हरि ना कोए रखाईआ। साचा रिहा ना कोई वरन, बरन सति ना कोए नज़री आईआ। रसना जिह्वा सारे पढ़न, अन्तर आत्म ध्यान ना कोए लगाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले सारे खड़न, साहिब सतिगुर साचा सीस ना कोए झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। दीन मज़्हब धर्म रखो उडीक, हरि इक्को इक जणाईआ। जुग चौकड़ी अन्तिम नेड़े आई तरीक, तारीख़ सब दी दए बदलाईआ । साची धार दस्से बारीक, रहबर इक्को राह वखाईआ। दूर दुराडा आ नज़दीक, नेरन नेर दए बुझाईआ। दीन मज़्हब कोई ना रहे शरीक, शिरकत सब दी दए गंवाईआ। इक्को नाम ख़ुदाए रहे तौफीक, तोहफा घर घर आप पुचाईआ। सदी चौधवीं रही बीत, बीस बीसा वेख वखाईआ । अन्तिम मार्ग दस्से ठीक, साचा राह इक चलाईआ। आत्म परमात्म करे ठांडी सीत, अग्नी तत ना लागे राईआ। चार वरन इक्को ढोला गाए गीत, सोहँ सच करे पढ़ाईआ। पुरख अकाल मिले मीत, परमात्म आत्म जोड़ जुड़ाईआ। साची चले धुर दी रीत, सति सतिवादी आप समझाईआ। किसे दर कोई ना मंगे भीख, बिन सतिगुर पूरे भिच्छया कोई ना पाईआ। चौथे युग मेटे लीक, अग्गे अक्खर इक समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा साचा दान, जुग चौकड़ी करे कल्याण, दीन मज़्हब धर्म वेखे ईमान, कलमा कलाम फोल फोलाया।
२६ भाद्रों २०२० दलीप सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
गुरसिख सदा रखे आस, सतिगुर सरन मिले सरनाईआ। जन्म कर्म दा कटे फास, जम की फाँसी दए तुड़ाईआ। मेहरवान हो के वसे पास, अन्तर आत्म डेरा लाईआ। किरपा निधान हो के दस्से गाथ, साचा मन्त्र नाम पढ़ाईआ। रथवाही बण के चढ़ाए साचे राथ, बेड़ा शौह दरिया पार कराईआ। माही बण के मिले पत्तण घाट, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। श्री भगवान हो के चरण कँवल जोड़े नात, कूड़ा नाता दए तुड़ाईआ। दयाल हो के खोल्हे बंद ताक, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख वेखे थाउँ थाईंआ। गुरसिख साचा रखे ओट, प्रभ चरण ध्यान लगाईआ। सतिगुर भाग लगाए काया कोट, घर घर विच मेल मिलाईआ । करे प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अन्धेर रहिण
ना पाईआ। नेड़ ना आए लाड़ी मौत, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे सच्चा नाम वर, घर इक्को इक बुझाईआ। गुरसिख सदा राह रिहा तक्क, नेत्र नैण नैण उठाईआ। कवण वेले मिले पुरख समरथ, प्रभ आपणी गोद बहाईआ। लेखे लाए रती रत, रती रत आपणे रंग रंगाईआ। एका देवे ब्रह्ममत्त, मनमति दए गंवाईआ। लख चुरासी विचों लए रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अन्तर आत्म खोल्हे अक्ख, निज नेत्र करे रुशनाईआ। मार्ग दस्से इक्को सच, कूड़ी क्रिया ना कोए पढ़ाईआ। भाग लगाए काया माटी कच्च, कंचन रूप दए बणाईआ। मन मनुआ ना जाए नच्च, मनसा मनसा विच खपाईआ । लूं लूं अन्दर सतिगुर पूरा जाए वस, दूजा नज़र कोए ना आईआ। घर घर बहि के ख़ुशी ग़मी रला के पए हस्स, दु:ख दर्द कोए रहिण ना पाईआ। वेले अन्तिम रखे पत्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद पूरी आस कराईआ। गुरसिख सच्चा तक्के राह, नेत्र नैण नैण उठाईआ। कवण वेला प्रभ मिले मलाह, फड़ बेड़ा पार कराईआ। धर्म देवे इक सलाह, साचा नाम पढ़ाईआ। नथाव्याँ देवे साचा थाँ, चरण कँवल सरनाईआ। बाल अञ्याणे उठाए जिउँ बालक माँ, फड़ बाहों गले लगाईआ। बुद्धि हँस बणाए काँ, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। कर किरपा घर सज्जण मिले आ, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ लभ्भण कोए ना जाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां उपर दया रिहा कमा, कर्म कांड सब दे आपणी झोली पाईआ।
२६ भाद्रों २०२० बिक्रमी कुंदन सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
सतिगुर पूरा सदा दयाल, गुरमुख आपणे रंग रंगाइंदा। जुग चौकड़ी कर कर भाल, लख चुरासी विचों खोज खुजाइंदा। गोदी चुक्क अनमुलड़े लाल, लालन आपणे घर वसाइंदा। सच वखाए सच्ची धर्मसाल, सचखण्ड दुआर सोभा पाइंदा। दीपक दीआ इक्को बाल, जोती जोत जोत रुशनाइंदा। अमृत जाम दए प्याल, तृष्ना भुक्ख सर्ब गंवाइंदा। नाता तोड़ काल महाकाल, चरण प्रीती इक रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख आपणे घर वसाइंदा। सतिगुर पूरा सच्चा ठाकर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। आपणा नाम देवे रती रत्नागर, रती रत आपणे रंग रंगाईआ। भाग लगाए काया गागर, साढे तिन्न हथ्थ देवे वड्याईआ। बण वणजारा सच सौदागर, नाम हट्ट इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां होए सदा सहाईआ। नाम अमोलक वस्त एक, एकँकार आप समझाईआ। गुरमुख विरला लए वेख, जिस अन्तर बूझ बुझाईआ। त्रैगुण माया ना लाए सेक, पंज तत ना अग्न तपाईआ। निज नेत्र निज
मन्दिर निज गृह निज सतिगुर लए वेख, घर साचे नज़री आईआ। कूड़ी क्रिया नाता तुटे भेख, वज्जे इक्को नाम वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, गुरमुखां एका घर बुझाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन्म मरन भय भउ चुकाए डर, सति सति सरूप विच समाईआ।
२६ भाद्रों २०२० बिक्रमी अरूड़ सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
गुरसिख मंगे साची मंग, सतिगुर सच ध्यान लगाईआ। प्रीतम दे इक अनन्द, अन्तर आत्म रस चुआईआ। निरगुण जोत चाढ़्ह चन्द, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। बंदीख़ाना तोड़ बंद, बंद ख़लासी दे कराईआ। जाप जपा बिन बत्ती दन्द, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। दूई द्वैती ढाह कंध, शरअ शरीअत नेड़ कोए ना आईआ। गोबिन्द हो सुणा छन्द, गीत गोबिन्द अलाईआ। काया चोली इक्को रंग, रंग मजीठी सच चढ़ाईआ। त्रैगुण माया पए ठंड, पंचम तत ना कोए जलाईआ। सुरत सवाणी ना होए रंड, कन्त सुहागी इक मिलाईआ। धार वहा जमना सुरस्ती साची गंग, गोदावरी आपणी दया कमाईआ। निरगुण हो के ला अंग, सरगुण ओट तकाईआ। लेखा चुके ब्रह्म हँ, पारब्रह्म प्रभ तेरा रूप नज़री आईआ। जुग जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी तेरे हथ्थ वड्याईआ। नाता तुटे भेख पखण्ड, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। राए धर्म ना देवे दंड, चित्रगुप्त लेख ना कोए वखाईआ। तेरा दवारा वेखीए लँघ, जिस घर वसें बेपरवाहीआ। जन्म जन्म दा मुक्के पन्ध, अग्गे राह ना कोए वखाईआ। सीतल धार अमृत मेघ बरसा पाए ठंड, निझर झिरना इक झिराईआ । खैहड़ा छुट्टे जीउ पिण्ड, ब्रह्मांड तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गुरसिख बैठा ध्यान लगाईआ। गुरसिख मंगे इक प्यार, चरण प्रीती मंग मंगाईआ। बिन नैणां दे दीदार, बिन अक्खां वेख वखाईआ। बिन गीतां मंगलाचार, बिन ताल तलवाड़े राग अलाईआ। बिन सूरज चन्द कर उज्यार, बिन तेल बाती होवे रुशनाईआ। बिन सरोवर दे नुहाल, अमृत सर इक वखाईआ। बिन सद्दयां बण दलाल, निरगुण साची सेव कमाईआ। कलयुग वहिंदी धार डुब्बदे दे तार, तारनहार तेरी वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग जुग करदा रिहों उधार, सच संदेसा इक सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बणाउँदा रिहों मीत मुरार, सज्जण लोकमात वखाईआ। कर किरपा आप निरँकार, सतिगुर शाह पातशाह सचे शहिनशाहीआ। दर भिखारी डिगा आण, भिखक इक्को मंग मंगाईआ । तेरा दिसे धर्म निशान, धर्म दुआरा इक्को नज़री आईआ। जिस घर वसें आप भगवान, सो मन्दिर दे वखाईआ। गुरसिख झोली अड्ड के मंगे दान,
नेत्र नैणां नीर वहाईआ। हउँ बाली बुध अञ्याण, तेरी समझ कोए ना आईआ। बिन पढ़यां दे ज्ञान, साची विद्या नाम पढ़ाईआ । तेरा लेखा दो जहान, निरगुण सरगुण तेरी धार नज़री आईआ। तेरा कलमा सच ईमान, तेरा सिफ्ती नूर इलाहीआ। तेरा डेरा हक़ मुकाम, तेरी हकीकत जुग चार वड्याईआ। तेरा हुक्म संदेसा सच फ़रमान, हउँ फ़रमाबरदार सेव कमाईआ। कर किरपा मेरे मेहरवान, मिहबान बीदो तेरी ओट रखाईआ। गुरसिख निउँ निउँ सजदा करे सलाम, मुरीद मुर्शद फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गुरसिख बैठा ओट तकाईआ। गुरसिख ओट लई रख, प्रभ तेरी सच सरनाईआ। दर्शन दे हो प्रतख, रूप अनूप आप वटाईआ। कर किरपा खोल्ह अक्ख, जिस अक्ख नाल तेरा नूर नज़री आईआ। हिरदे अन्तर आत्म परमात्म हो के वस, वसल आपणा दे कराईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला गावां जस, दूजी भुल्ले सर्ब पढ़ाईआ। तेरा नाउँ पुरख समरथ, सचखण्ड तेरी शहिनशाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नव नौ चार चले तेरा रथ, गुरमुख साचे लएं चढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम लख चुरासी विचों रख, दर तेरे इक्को आस रखाईआ। नित नवित्त जन भगतां देवें आपणा हक़, हकीकत सब दी झोली पाईआ। निरगुण नूर हो प्रगट, जोती जोत कर रुशनाईआ। तेरा इक्को दिसे हट्ट, चौदां लोक बैठे ध्यान लगाईआ। चौदां तबक रहे नस्स, भज्जण वाहो दाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा मार्ग गए दस्स, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी हुक्म वरताईआ। गुरसिख प्यासा ना होए निरासा, कर पूरन आस आसा, तृष्ना तृखा मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र खोल्ह वेख दर, गुरमुख तेरी आदि जुगादी शाख़ा, शनाख़त तेरे हथ्थ वड्याईआ।
२६ भाद्रों २०२० बिक्रमी हरी सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
सतिगुर पूरा सदा सहाई, जुग जुग दया कमाइंदा। गुरसिख तेरी कटे जुदाई, विछोड़ा कोई रहिण ना पाइंदा। दर घर साचे लए मिलाई, घर इक्को इक वखाइंदा। जिस गृह वज्जे नाम वधाई, साचा नाम ढोला गाइंदा। आत्म परमात्म दए बुझाई, सूझ इक्को इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाइंदा। सतिगुर पूरा दया कमाए, गुरसिख देवे माण वड्याईआ। जुग जन्म दे विछड़े लए मिलाए, घर साचे जोड़ जुड़ाईआ। कर्म कांड दा लेख मुकाए, दूई द्वैत रहिण ना पाईआ। साची सिख्या इक समझाए, ब्रह्म पारब्रह्म करे पढ़ाईआ। मन्दिर अन्दर डेरा लाए, घर घर विच ख़ुशी मनाईआ। लहिणा देणा मूल चुकाए, बाकी कोए रहिण ना पाईआ। अंगीकार हो अंग लगाए,
अंगण आपणे लए बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त नाम वरताईआ। सतिगुर पूरा देवे दात, गुरसिख माण वड्याईआ। मेटे रैण अन्धेरी रात, साचा नूर करे रुशनाईआ। मनमति सुट्टे डूंग्घे खात, कूड़ी क्रिया दए दबाईआ। साचा नूर करे प्रकाश, घट दीपक इक जगाईआ। लहिणा देणा चुकाए पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल डेरा पार कराईआ। गोपी काहन वखाए रास, घर स्वांगी स्वांग रचाईआ। जुग जन्म दी पूरी करे आस, बेआस रहिण कोए ना पाईआ। नित नवित्त वसे पास, घर सच्चे नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख साचा राह जणाईआ। गुरसिख सदा रख चाउ, चाउ घनेरा इक जणाईआ। सतिगुर पूरा पकड़े बाहों, वेले अन्त लए तराईआ। दरगाह साची देवे थाउँ, सचखण्ड मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख साचे लए उठाईआ। सतिगुर पूरा लए उठा, लोकमात फेरा पाईआ। चार जुग दा रुस्सा लए मना, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। अन्दर लुक्का दर्शन देवे आ, आप आपणा पड़दा लाहीआ। साचा रंग दए रंगा, रंग इक्को इक चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख मन्दिर दए वखाईआ। गुरमुख साचे रहिणा तैयार, त्रैगुण अतीता आप जणाइंदा। सतिगुर पूरा करे प्यार, पुरख अकाल वेख वखाइंदा। अन्दर बाहर बण के यार, गुप्त ज़ाहर दया कमाइंदा। साची गोदी लए उठाल, फड़ बाहों सेव कमाइंदा। आत्म परमात्म लै के जाए नाल, अद्धविचकार ना कोए रखाइंदा। साचे मन्दिर दए बहाल, थिर घर डेरा इक्को लाइंदा। सचखण्ड दुआरा खोल्ह कवाड़, आप आपणा भेव चुकाइंदा। नज़री आए इक्को धर्मसाल, श्री भगवान सोभा पाइंदा। जोती जोत जगे बेमिसाल, दीवा बाती नज़र कोए ना आइंदा। दर दरवेश ना कोई दरबान, हुक्मरान इक्को सोभा पाइंदा। शाहो भूप वड सुल्तान, शहिनशाह आपणी दया कमाइंदा। गुरमुख जोती मेले आण, जोती जोत जोत समाइंदा। आवण जावण दो जहान चुक्के काण, चारे कुण्टां दहि दिशा डेरा ढाइंदा। जिन्हां उपर सतिगुर पूरा होए आप मेहरवान, मेहर नज़र उठाइंदा। सचखण्ड दुआरा देवे इक मकान, दरगाह साची नाउँ लगाइंदा। सच बेनन्ती करे परवान, बिने आपणी झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे साचे घर वसाइंदा।
२६ भाद्रों २०२० बिक्रमी दर्शन सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
गुरसिख कहे सद तेरा सहारा, सतिगुर तेरी सरनाईआ। तुध बिन दिसे ना कोए किनारा, खेवट रूप ना कोए वखाईआ।
चार कुण्ट धूंआँधारा, साचा नूर ना कोए चमकाईआ। ना कोई मीत मित्र प्यारा, सगला संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर आपणे मेल मिलाईआ। गुरसिख कहे बिन सतिगुर तेरे, मेरी सार कोए ना पाइंदा। भाण्डा भरम भउ कोई ना ढाहे डेरे, कूड़ी क्रिया ना कोए मिटाइंदा। पंच विकार लग्गे झेड़े, झगड़ा अन्त ना कोए चुकाइंदा। वसदे उजड़न दिसण खेड़े, खेड़ा बंक सोभा कोए ना पाइंदा। कोई ना करे हक़ नबेड़े, हकीकत सच ना कोए समझाइंदा। सृष्ट सबाई छड्ड के साहिब सतिगुर तेरे होए चेरे, चेला गुरू इक्को घर समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरा इक्को मोहे भाइंदा । गुरसिख कहे मेरे महाराज, पारब्रह्म तेरी वड्याईआ। तेरे प्रेम दा इक मुहताज, बैठा ध्यान लगाईआ। अन्तर आत्म मार आवाज़, सुत्यां मात जगाईआ। निरगुण हो के रचे काज, सरगुण कर कुड़माईआ। जगत संसारी रख लाज, वड्ड भण्डारी फेरा पाईआ। चरण धूढ़ी मजन करीए माघ, दुरमति मैल रहिण ना पाईआ। डुबदा बेड़ा पार कर जहाज़, नईया नौका इक वखाईआ। तेरे सीस दिसे प्रभ ताज, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन बेनन्ती कोए ना सुणने आईआ।
२६ भाद्रों २०२० बिक्रमी लाल सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
गुरसिख सदा उजल मुख, सदा सदा वड्याईआ। लेखे लग्गे जन्म मनुक्ख, माणस रंग रंगाईआ। आवण जावण मिटे दुःख, कर्म कांड चुकाईआ। सफ़ल कराए जननी कुक्ख, धन्न जणेंदी माईआ। सतिगुर गोदी लए चुक्क, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। मात गर्भ ना होवे उलटा रुख़, जूनी जून ना कोए भवाईआ। वेले अन्तिम आ के लए पुछ, आपणा मेला लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सदा तराईआ। गुरसिख मेटे रोग संताप, सतिगुर दया कमाईआ। सच बुझाए आपणा आप, आप आपणा मेल मिलाईआ । आत्म परमात्म सोहँ जाप, सच सच करे पढ़ाईआ। लेखा चुके लोकमात, अग्गे मिले इक सरनाईआ। उत्तम होवे हरिजन तेरी ज़ात, मज़्हब रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां गुरमुखां सज्जण बणया साक, तिन्हां नाता इक्को जुड़ाईआ।
२६ भाद्रों २०२० बिक्रमी प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
किरपा करे गुर गोपाला, गहर गम्भीर दया कमाईआ। गुरमुख वेखे साचा लाला, अमुलड़ा लाल आप प्रगटाईआ। मार्ग दस्से इक सुखाला, मन्त्र नाम करे पढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया तोड़ जंजाला, जीवण जुगत दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती इक लगाईआ। सच प्रीती चरण जोड़, गुरमुख जोड़ी जोड़ जुड़ाइंदा। अन्त निभाए लग्गी तोड़, कर किरपा दया कमाइंदा। कर प्रकाश अन्धेरे घोर, साचा नूर इक चमकाइंदा। पंच विकार ना करे शोर, शोरश सब दी मेट मिटाइंदा। आपणे हथ्थ पकड़े डोर, चारों कुण्ट आप भुआइंदा। किरपा कर के गुरसिखां आपणे नाल लए तोर, अग्गे पिच्छे आपणा खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुखां सदा रखे लोड़, लोड़ गुरमुखां पूरन आप कराइंदा।
२६ भाद्रों २०२० बिक्रमी प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
गुरसिख सोहे साचा बंक, भगत दुआर वड्याईआ। लेखा चुक्के राउ रंक, रंक राजान इक्को नज़री आईआ। सुणे नाम साचा डंक, सच शब्द शनवाईआ। माणस जन्म बणे बणत, लेखा चुके लेखा कोए रहिण ना पाईआ। अन्तिम मेला हरि जू कन्त, श्री भगवन्त लए तराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा लेखे पाईआ। गुरसिख लेखा सदा एक, एकँकार मुकाईआ। परम पुरख दी साची टेक, परमात्म आत्म दए समझाईआ। निरवैर पुरख चेतन चेत, निज घर बैठा डेरा लाईआ। नित नवित्त करे हेत, जुग जुग वेख वखाईआ । जिन्हां लग्गी धुर मस्तक मेख, तिन्हां मिले हरि गोसाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन वसाए आपणे देस, सच दुआरे दए बहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन बख्शे टेक, तिन्हां टिक्का मस्तक नाम लगाईआ।
२६ भाद्रों २०२० बिक्रमी पूरन सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
गुरसिख करे चरण बन्दन, बंदगी इक प्रणाम। सतिगुर पूरा तोड़े बन्धन, कारज करे काम। देवे इक अनन्दन, आत्म कर बिसराम। सुणावे साचा छन्दन, सोहँ ढोला अगम्मी गान, तिलक ललाटी लावे चन्दन, धूढ़ी बख्शे इक अशनान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे कर परवान। गुरसिख मंगे धूढ़ी ख़ाक, ख़ाकी ख़ाक रमाईआ।
सतिगुर पूरा खोल्हे ताक, बंद कवाड़ खुल्हाईआ। निरगुण सरगुण वचोला बण के आप, साचा मेल मिलाईआ। नाम जणाए धुर दा जाप, बोध करे पढ़ाईआ। सच प्रीती जोड़े नात, सज्जण सैण रूप वटाईआ। अन्तिम रखे दे कर हाथ, समरथ हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख करे आपणे दास, घर साचे सेव लगाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन्म जन्म दे कट पाप, पत्तत पापी लए तराईआ।
२६ भाद्रों २०२० बिक्रमी हरनाम सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
सतिगुर पूरा बख्शण जोग, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। गुरमुखां दरस देवे अमोघ, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। अमृत रस चुगाए साची चोग, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। हउमे हंगता कटे रोग, चिन्ता सोग दए गंवाईआ। नाम सुणाए इक श्लोक, धुर दी बाणी बाण लगाईआ । भाग लगाए काया कोट, साचे मन्दिर दया कमाईआ। करे प्रकाश निर्मल जोत, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। सच लगाए अगम्मी चोट, शब्द नगारा इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख देवे माण वड्याईआ। सतिगुर पूरा सच्चा स्वामी, पुरख अकाल इक अख्वाइंदा। आदि जुगादि अन्तरजामी, जुग चौकड़ी घट घट वेख वखाइंदा। धुर संदेस सुणाए धुर दी बाणी, बोध अगाधा नाउँ प्रगटाइंदा। दो जहानां होवे जाण जाणी, ब्रह्मण्ड खण्ड भेव खुल्हाइंदा। अमृत आत्म बख्शणहारा ठंडा पाणी, सच सरोवर इक जणाइंदा। वस्त अमोलक देवणहारा दात दानी, दयावान दया कमाइंदा। सचखण्ड दी सच निशानी, आत्म परमात्म आप बुझाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म कर वड विद्वानी, ब्रह्म विद्या इक पढ़ाइंदा। दरस कराए जोत नूरानी, अन्ध अन्धेर मेट मिटाइंदा। लेखा चुकाए चार खाणी, चारे बाणी पड़दा लाहइंदा। देवणहारा पद निरबाणी, महल अटल इक सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दया कमाइंदा। सतिगुर पूरा पुरख समरथ, शाह पातशाह आप अख्वाईआ। जुग चौकड़ी हो प्रगट, निरगुण सरगुण सेव कमाईआ। नाम खुल्हाए धुर दा हट्ट, जगत वणजारा रूप वटाईआ। गुरमुख विरले मार्ग दस्स, साचा राह दए समझाईआ। आत्म सेजा साचे मन्दिर चढ़े भज्ज, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। साचे काअबे कराए हज्ज, हुजरा इक्को इक वखाईआ। नौबत नाम जाए वज्ज, धुर दा रागी अनरागी राग सुणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरसिख गुरमुख सतिगुर आपणे घर मिलाईआ। सतिगुर पूरा उच्च अगम्म, बेपरवाह खेल कराइंदा। ना मरे ना पए जम्म, मात गर्भ ना डेरा लाइंदा। जुग चौकड़ी करे आपणा कम्म, हरि करता कार कमाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर
कलयुग लेखा जाण दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा हुक्म वरताइंदा। वस्त अमोलक देवणहारा नाम धन, सच ख़ज़ीना आप वरताइंदा । गुरसिखां बेड़ा देवे बन्न्ह, गुरमुख साचे पार कराइंदा। धर्म दुआरे चाढ़्हे चन्न, चन्द चांदना नूर चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वखाए आपणा घर, तिस दूजा दर नज़र कोए ना आइंदा। सतिगुर पूरा करता पुरख, पुरखोतम वड वड्याईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। गुरसिखां देवे आपणा दरस, घर घर फेरा पाईआ। जन्म जन्म दी मेटे हरस, हवस अवर ना कोए वधाईआ। पूरब जन्म दा लाहवे कर्ज, लहिणा देणा रिहा चुकाईआ। करे खेल आप असचरज, अचरज लीला आप वरताईआ। योद्धा सूरबीर बण के मर्द, मर्द मर्दाना होए सहाईआ। जन्म कर्म दी वेखे फ़रद, अक्खर अक्खर लए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुरमुख गुरसिख हरिजन लए तराईआ। सतिगुर पूरा तारनहारा, गहर गम्भीर इक अख्वाइंदा। जुग जुग लै मात अवतारा, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। सर्ब जीआं दा बण के सांझा यारा, सगल सृष्टी बूझ बुझाइंदा । आपणा नाम निधान कर उज्यारा, साचा सोहला राग सुणाइंदा। कलयुग अन्तिम करे खेल अपारा, अपरम्पर आपणी धार चलाइंदा। जोती जाता हो उज्यारा, निरगुण निरवैर फेरा पाइंदा। ग़रीब निमाणयां देवे सहारा, चार वरनां गोद बहाइंदा। ज़ात पात ते वसे बाहरा, वरन बरन वंड ना कोए वंडाइंदा। आत्म परमात्म करे प्यारा, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाइंदा। सुरती शब्दी दे सहारा, साचा घर आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख गुरसिख गुर गुर देवे इक ज्ञान, आत्म अन्तर इक भगवान, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। सतिगुर पूरा बेपरवाह, बेपरवाही खेल खलाइंदा। जुग जुग बणे मात मलाह, लोक परलोक दया कमाइंदा। चौदां लोक वेखे थाउँ थाँ, चौदां तबकां फोल फोलाइंदा। काया मन्दिर डूंग्घे अन्दर पड़दा देवे लाह, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाइंदा। अमृत आत्म साचा जाम दए प्या, सच प्याला हथ्थ उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नगर खेड़ा दए वसा, जिस घर अपणा आसण लाइंदा। नगर खेड़ा जाए वस, साढे तिन्न हथ्थ मिले वड्याईआ। सतिगुर पूरा देवे रस, रस रसीआ इक्को माहीआ। मेल मिलाए हस्स हस्स, सुरत शब्द करे कुड़माईआ। लेखा जाणे तत अट्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध भेव दए जणाईआ। सति सन्तोख धीरज देवे हठ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नज़री आए घट घट, घर घर रिहा समाईआ। गुरमुख गुरसिख हरि सज्जण कर के आपणे वस, वसीकार आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग खेल करे पुरख समरथ, समरथ आपणी दया कमाईआ ।
२६ भाद्रों २०२० बिक्रमी गुरमुख सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
गुरसिख मंगे साची मेहरा, दोए जोड़ सरनाईआ। आवण जावण चुक्के झेड़ा, झगड़ा जन्म मरन रहे ना राईआ। लेखा चुक्के तेरा मेरा, तूं मेरा मैं तेरा इक्को लए दसाईआ। कूड़ी क्रिया ढहे डेरा, भाण्डा भरम दे भंनाईआ। तूं सतिगुर मैं तेरा चेरा, चेला गुरू वज्जे वधाईआ। वसदा रहे साचा खेड़ा, काया बंक मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा पिछला दे मुकाईआ। सतिगुर कहे सुण गुरसिख मीत, तेरा माण रखाईआ। सदा सदा सद वसां चीत, घर घर विच डेरा लाईआ। काया काअबा मन्दिर मसीत, साचा मन्दिर दयां सुहाईआ। नित उठ गावां तेरा गीत, आपणा नाउँ दयां समझाईआ। साची सिख्या लैणी सीख, सुखदायक इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लहिणा दए चुकाईआ। गुरसिख कहे मेरे गोबिन्द, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ । जन्म जन्म ना मिटे चिन्द, चिन्ता सके ना कोए गंवाईआ। गुरमुख गुरसिख ठाकर तेरी बिंद, अन्तिम लेखा लै लगाईआ। दाते दानी गुणी गहिंद, तेरे हथ्थ दिती फड़ाईआ। कलयुग वहण डूंग्घी धार सागर सिन्ध, दिसे ना कोए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा बन्धन दे कटाईआ। गुरसिख साचे सुण ला कन्न, हरि करता आप जणाईआ। मन मनसा मेट मन, मन का मणका दए भवाईआ । साचा गीत गाओ जन, बिन रबाब वजाईआ। रसना कहे धन्न धन्न, धन्न प्रभू सरनाईआ। होए प्रकाश नेत्र अन्न, सच ज्ञान दए दृढ़ाईआ । राए धर्म ना देवे डंन, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। अन्त वसेरा बिन छप्परी छन्न, साचे मन्दिर लए वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दयाल सदा सहाईआ। गुरसिख कहे मेरे भगवन्त, भगवन तेरी इक सरनाईआ। मैं नारी तूं मेरा कन्त, शाह पातशाह तेरी वड्याईआ। तेरी महिमा सदा अगणत, जीव जंत सके ना कोए गाईआ। तेरा भेव ना पाए कोई पंडत, पंडत पांधे बैठे ध्यान लगाईआ। तेरा धुर दा नाम सच्चा मंत, मन्त्र इक्को दे समझाईआ। मानस जन्म बणे बणत, दूजी वार फेरा कोई ना पाईआ। दर तेरे उते आए मंगत, मंगण वस्त चाईं चाईंआ। सच प्रीती चाढ़्ह रंगत, तन उतर कदे ना जाईआ। मेल मिला साची संगत, सगला संग निभाईआ। माणस जन्म ना होए भंगत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख साचे रिहा समझाईआ । गुरमुख तेरा मेला संगत, संगत हरि हरि रूप वखाईआ। नाता तुटे दोज़ख़ बहिश्त जंनत, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। दूजे दर ना जाणा मंगत, अनमंगयां दान झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख बेड़ा इक वखाईआ। गुरसिख संगत वेख बेड़ा, हरि करता आप बंधाईआ। उपर चढ़या
जेहड़ा जेहड़ा, सो बन्ने देवे लाईआ। आप वसाए दुआरा खेड़ा, जिस घर वसे बेपरवाहीआ । दूर दुराडा पन्ध आया नेड़ा, नेरन नेरा वेख वखाईआ। गुरमुख रखे मन चाउ घनेरा, घर इक्को ओट तकाईआ। सतिगुर अन्तिम मिले मेरा, मेरी झोली दए भराईआ। जम का फास कटे जेड़ा, स्वास स्वास लेखे लाईआ। करे कराए हक़ नबेड़ा, हक़ो हक़ दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख गुरसिख हरिसंगत वसाया साचा डेरा, जिस डेरे अन्दर वड़या हरि रघुराईआ।
२६ भाद्रों २०२० बिक्रमी सरमुख सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
हरि सतिगुर खेल सदा अनोखा, नव नौ समझ कोए ना पाईआ। लेखा जाणे लोक परलोका, दो जहानां हुक्म वरताईआ। नाम प्रगटाए सच श्लोका, जुग चौकड़ी करे पढ़ाईआ। नित नवित्त जन भगतां मार्ग दस्से सौखा, औझड़ राह ना कोए पाईआ। निरगुण सरगुण मिलण दा देवे मौका, माणस जन्म मात प्रगटाईआ। शब्दी शब्द उच्ची कूक देवे होका, धुर दा नाम इक सुणाईआ। किसे नाल करे कदे ना धोखा, सच सुच करे पढ़ाईआ। साचे सन्तां बख्शे इक्को ओटा, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। करे प्रकाश निर्मल जोता, नूरो नूर नूर धराईआ । लहिणा चुकाए वरन गोता, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। काया मन्दिर सुहाए साचा कोठा, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। डूंग्घी भँवरी मारे ग़ोता, काया कवरी खोज खुजाईआ। गुरमुखां मेटे जन्म जन्म दा रोसा, सोई सुरती लए जगाईआ। पंज तत पाणी कदे ना होवे कोसा, अमृत मेघ झिरना इक झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख साचे इक्को दर समझाईआ। सतिगुर पूरा उच्च अपार, सचखण्ड निवासी दया कमाईआ। साचे भगतां लए उभार, भगवन आपणा पड़दा लाहीआ। साचे सन्तां दए दीदार, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। साचे गुरमुख लाए पार, जुग जुग बेड़ा पार कराईआ। साचे गुरसिख लए उठाल, गूढ़ी नींद ना कोए सुआईआ । नाता तोड़ काल महाकाल, महिमा आपणी दए जणाईआ। अट्ठे पहर दिवस रैण घड़ी पल वसे नाल, जगत विछोड़ा ना कोए जणाईआ। निरगुण सरगुण घालण लए घाल, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। आप उठाए अञ्याणे बाल, साची गोदी आप बहाईआ। एथे ओथे बण दलाल, दो जहानां पार कराईआ। साचा मन्त्र दए सिखाल, करे कराए इक पढ़ाईआ। चौदां विद्या होए बेहाल, चारों कुण्ट कूके दए दुहाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरि भगत प्रभ जोती मिलण आण, अन्तिम जोती जोत समाईआ। सचखण्ड वसण सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरे डेरा लाईआ। ओथे
ना कोई शाह ना कंगाल, ऊँच नीच नज़र कोए ना आईआ। ना कोई भूप राज राजान, रंग रूप ना कोए वटाईआ। तख्त निवासी नौजवान, श्री भगवान डेरा लाईआ। देवणहारा इक फ़रमाण, धुर संदेसा शब्द सुणाईआ। जन भगतो मिलो आण, घर दरवाज़ा रिहा खुल्हाईआ । साचे सन्तो करो पहचान, बेपहचान फेरा पाईआ। गुरमुख गुर का करो ध्यान, गोझ भेव खुल्हाईआ। गुरसिख गुर चरण करो परवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख आत्म मेल परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म निहकर्मी बिन कर्म कांड आपणे नाल मिलाईआ।