पुस्तकालयभाग १५

२६ भाद्रों २०२० बिक्रमी सुखदेव राज दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर

सो पुरख निरँजण खेल वखाउणा, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण भेव चुकाउणा, पड़दा कोए रहिण ना पाईआ। एकँकार हुक्म वरताउणा, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। आदि निरँजण नूर चमकाउणा, साची जोत करे रुशनाईआ। श्री भगवान बंक सुहाउणा, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। अबिनाशी करते राग अल्हाउणा, सोहला साचा गीत सुणाईआ। पारब्रह्म प्रभ राह चलाउणा, मार्ग इक्को इक वखाईआ। महल अटल इक रुशनाउणा, दरगाह साची सोभा पाईआ। परवरदिगार वेस वटाउणा, मुकामे हक़ आपणी कार जणाईआ। समरथ आपणा रंग वखाउणा, रंग रंगीला इक्को नज़री आईआ। विष्नूं विश्व धार समझाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल बेपरवाहीआ। विष्नूं साचा हुक्म समझाउणा, समझ आपणी दए जणाईआ। ब्रह्मे नेत्र नैण खुलाउणा, अक्ख प्रतख वखाईआ। शंकर संसा रोग मिटाउणा, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। त्रैगुण माया हुक्म वरताउणा, पंज तत नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करनी करता आप कमाईआ। साची करनी हरि कमावे, आदि पुरख वड्डी वड्याईआ। सुत दुलारा इक उठावे, धुर दी धार दए जणाईआ। थिर घर दरवाज़ा इक खुल्हावे, बंद कवाड़ा रहिण कोए ना पाईआ। साचे मार्ग आपे लावे, रहबर इक्को इक बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी कार आप कमाईआ। धुर दी कार करे निरँकार, निरगुण आपणा खेल खलाइंदा। सचखण्ड निवासी हो तैयार, त्रैगुण अतीता कल वरताइंदा। ठांडा सीता कर पसार, दो जहानां वेख वखाइंदा। लोआं पुरीआं करे ख़बरदार, हुक्म संदेसा इक घलाइंदा । ब्रह्मण्ड खण्ड लए उठाल, ज़िमीं असमान पड़दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धुर दा लेखा आप समझाइंदा। धुर दा लेखा दस्से बोल, अनबोलत आप जणाईआ। सच वजावे इक्को ढोल, नाउँ निरँकारा आप सुणाईआ। धर्म दुआर देवे खोल्ह,

सच हट्ट प्रगटाईआ । धुर दी वस्त लै के आए कोल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेसा, एकँकार इक्को इक सुणाईआ। सच संदेसा देवे अगम्म, अगम्मड़ी कार कमाईआ। जुग चौकड़ी बेड़ा बन्न्ह, निरगुण सरगुण राह वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग करदा आया आपणा कम्म, निहकर्मी हुक्म वरताईआ। वसदा आया हड्ड मास नाड़ी चम्म, पंज तत कर कुड़माईआ। त्रैगुण देंदा आया साचा धन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप समझाईआ। साची खेल दस्से करतार, हरि करता बूझ बुझाईआ। गुर अवतार लए उठाल, पीर पैगम्बर नाल मिलाईआ। करे खेल आप निरँकार, दूजा संग ना कोए रलाईआ। लेखा वेखो सर्ब जुग चार, कलयुग अन्तिम वेला आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण करो विचार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आप जणाईआ। धुर दी धार दस्से भगवन्त, भगवन आपणा हुक्म वरताईआ। लेखा वेखो जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी रिहा समझाईआ। जिस बणाई तुहाढ्ढी बणत, सो पुच्छणहारा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ । शहिनशाह हरि खेल खलाउणा, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। गुर अवतार इक उठाउणा, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। पीर पैगम्बर हुक्म वरताउणा, धुर संदेस सुणाईआ। भगत भगवान आप जगाउणा, जागरत जोत कर रुशनाईआ। सन्त साजण पड़दा लौहणा, उहला रहिण कोए ना पाईआ । गुरमुख रंग इक वखाउणा, दो जहान दए समझाईआ। गुरसिख साचा घर मिलाउणा, आप आपणा मेल मिलाईआ। धुर दा बोल इक जणाउणा, गीत गोबिन्द अलाईआ। साचा नग़मा आप अलाउणा, कायनात करे पढ़ाईआ। पीर पैगम्बर सीस झुकाउणा, सजदा सीस जगदीश इक कराईआ । सच हदीस इक पढ़ौणा, हज़रत इक्को बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुनेहड़ा इक सुणाईआ। सच सुनेहड़ा सुणो मीत, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। चार युग दी वेखो रीत, दीन मज़्हब वंड वंडाईआ। ज़ात पात बणाई ठीक, वरन गोत गंढ्ढ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप खलाईआ। साची खेल करदा आया, निरगुण वड्डा वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी फेरा पाया, बेपरवाह वेस वटाईआ। धुर संदेसा आण सुणाया, लोकमात करी पढ़ाईआ। साचा लेखा लेख लिखाया, कातब आपणा आप जणाईआ। कलम शाही संग निभाया, ना कोई सके मात तुड़ाईआ। साचा छन्दन इक अलाया, गीत गोबिन्द सुणाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां हुक्म वरताया, चार कुण्ट दहि दिशा डेरा लाईआ। नाम प्रचण्डण हथ्थ चमकाया, चण्डका आपणा रूप जणाईआ। आदि शक्ति खेल रचाया, चतुर्भुज सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव दए जणाईआ ।

साचा भेव अन्त खुलौ्हणा, हरि करता दए जणाईआ। साचा मार्ग इक वखाउणा, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। साचा ढोला नाम पढ़ौणा, धुर दा राग अलाईआ। चार युग दा लेख मुकाउणा, लेखा आपणी झोली पाईआ। सच नरेश इक समझाउणा, शाह पातशाह नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करता आप जणाईआ। करनी करता देवे दस्स, दो जहानां वाली दया कमाईआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार जिस दा लेखा गए लिख, लोकमात कर लिखाईआ। निरगुण सरगुण नाल करदा रिहा हित, नित नवित्त दया कमाईआ । आदि जुगादि बणया रिहा पित, पिता पुरख वड्डी वड्याईआ। दस्सदा रिहा अगम्मी थित, कूट नज़र किसे ना आईआ। सुत्ता रिहा दे कर पिट्ठ, करवट सके ना कोए बदलाईआ। जुग चौकड़ी चार वरन कीता मिस, मिसल आपणी इक बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम वेखणहारा आईआ। वेखणहारा होया आप, आपणी दया कमाइंदा। चार युग जिस दा जाप, गुर अवतार सर्ब गाइंदा । पीर पैगम्बर जिस नूं कहिन्दे पाक, सो साहिब वेस वटाइंदा। सच दुआरा खोल्ह ताक, मन्दिर इक्को इक सुहाइंदा। अन्तिम अन्त पूरा करे भविक्ख्त वाक, वातावरण आपणे विच छुपाइंदा। दो जहानां जाणे सर्ब हालात, आपणा हाल ना किसे जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, इक्को मार्ग आप दृढ़ाइंदा। इक्को मार्ग हरि लगाउणा, दूजी धार रहिण ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सब ने शुकर मनाउणा, निउँ निउँ सीस जगदीश झुकाईआ। रल मिल ढोला इक्को गाउणा, तूं मेरा मैं तेरा तेरी मेरी होए ना कदे जुदाईआ । आत्म परमात्म सब नूं नज़री आउणा, निज नेत्र इक खुल्हाईआ। अमृत साचा जाम पिआउणा, नाम प्याला हथ्थ उठाईआ। कलयुग जीव कागों हँस बणाउणा, बुद्धि काग रहिण ना पाईआ। घर घर विच बुझया दीप चराग़ जगाउणा, बत्ती इक्को इक लगाईआ। साची हट्टी नाम खुलाउणा, पट्टी इक्को दए पढ़ाईआ। रती रत लेखे लाउणा, रुत रुतड़ी नाल महकाईआ। पक्की कर के इक्को वार समझाउणा, गुरमुख भुल्ल कोए ना जाईआ । तत्ती वा नेड़ ना आउणा, अमृत मेघ इक बरसाईआ। छत्ती युग दा पन्ध मुकाउणा, नव नौ चार डेरा ढाहीआ। सर्ब भखी आप अख्वाउणा, आदि जुगादि आपणा आपणे विच छुपाईआ। साचा खेल अक्खीं आप वखाउणा, आख़र आपणा हुक्म वरताईआ। पिछली दस्सी पूरा अन्त कराउणा, करता आपणी खेल जणाईआ। धरनी धरत धवल साचा धर्म इक टिकाउणा, कूड़ी जड़्ह देवे उखड़ाईआ। कलयुग शौह दरया रुढ़्हाउणा, अन्त सके ना कोए बचाईआ। चार यारी डेरा ढाउणा, मुहम्मद कूके दए दुहाईआ। अल्ला राणी नैण शरमाउणा, मुख घूँग्ट नज़र कोए ना आईआ। चौदां तबकां हाहाकार मचाउणा, नेत्र रोवे जगत लोकाईआ। परवरदिगार किसे नज़र ना आउणा, साचा कलमा गए भुलाईआ। आलम

उल्मा कोई ना राह दखाउणा, तुलबा करे ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म वरतावे एक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। गुर अवतार मंगण टेक, नेत्र नैण नैण उठाईआ। तेरा कोई ना जाणे लेख, बेअन्त तेरी वड्याईआ । कर किरपा मेट पिछला लेख, लेखा लिख्त आपणी झोली पाईआ। तेरे हुक्मे अन्दर खेडां आए खेड, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मात हंढ्ढाईआ । तेरे नाम दी ला के आए मेख, लोकमात निशाना इक गडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सुणो कन्न ला, सचखण्ड निवासी आप जणाईआ। सब दा लहिणा दयां चुका, बाकी कोई नज़र ना आईआ। चार युग हुक्मे अन्दर वंडां आए पा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश हिंदू मुस्लिम सिख कर पढ़ाईआ। मेरे नाम दीआं गंढ्ढां घर घर आए वंडा, बण बण पांधी राहीआ। ज़ात पात दीआं कंधां आए बणा, दीन मज़्हब महल्ल बणाईआ। कलमी छन्दा आए सुणा, शहिनशाह साचा हुक्म वरताईआ। बंदगी बंदा आए ला, बन्धन नाता तोड़ तुड़ाईआ। परमानंदन आए समझा, घर घर विच नज़री आईआ। चन्द नवचन्दा आए चढ़ा, चन्द चौधवीं धार जणाईआ। सद बख्शंदा आए समझा, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। जो ब्रह्मण्डां रिहा समा, जेरज अंडां उत्भुज सेत्ज राह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा रिहा जणाईआ। सुण लओ मीत प्यारे सज्जण, हरि सतिगुर आप जणाईआ। कलयुग अन्तिम आया भज्जण, थिर रहिण कोए ना पाईआ। चार वरन अठारां बरन दीन मज़्हब ज़ात पात प्रभ आया ठग्गण, जगत ठगौरी एका पाईआ। किसे लौण ना देवे अज्जण पज्जण, बचया रहिण कोए ना पाईआ। चार कुण्ट दहि दिशां ज़िमी असमान गगन गगनंतर किसे देवे ना भज्जण, भज्जयां पन्ध ना कोए मुकाईआ। शब्द डोरी नाल आया बन्न्हण, धुर दा दाता बेपरवाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच साची कार कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दोए जोड़, प्रभ डिगे इक सरनाईआ। परम पुरख प्रभ तेरी लोड़, पुरख अकाल तेरी इक सरनाईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा तोर, तुरत आपणा हुक्म सुणाईआ । सदा सदा हथ्थ तेरे डोर, दूजा नज़र कोए ना आईआ। कलयुग वेख्या अन्धघोर, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। मन वासना होई ठग्ग चोर, लुट्टी जाए वाहो दाहीआ। कूड़ी क्रिया मच्चे शोर, संसा सके ना कोए मुकाईआ। पूरे सतिगुर दी कलयुग जीवां भुल्ली लोड़, एका इष्ट गए भुलाईआ । काम वासना होए हरामखोर, अन्तर आत्म ध्यान ना कोए लगाईआ। माया ममता हउमे हंगता गढ़ सके ना कोई तोड़, अन्दर वड़ वड़ ख़ुशी मनाईआ। किसे ना फुरे मन्त्र तेरा फुरना फोर, सुरती शब्द ना कोए कुड़माईआ। असीं मार्ग दस्स के आए होर, जीव जंत आपणा राह

रहे चलाईआ। तेरे नालों होया अजोड़, साडी लोड़ ना कोए रखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल असीं सारे बैठे मुख मोड़, किसे दा होए ना कोए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा लेखा तेरे हथ्थ फड़ाईआ। पुरख अकाल अग्गों बोल, इक्को इक जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणे आपणे आपणे कंडे लओ तोल, तोला इक्को गुण जणाईआ। साहिब सतिगुर सदा अडोल, अडुल कदे ना जाईआ। कलयुग अन्त रहे ना कोई अनभोल, भुल्लयां लओ समझाईआ। अबिनाशी करता कदे ना मारे रोल, धुर दा हुक्म इक समझाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा वजा के आए ढोल, मृदंगा हथ्थ उठाईआ। उठ के वेखो कवण वसे तुहाढ्ढे कोल, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कहिण पारब्रह्म प्रभ कलयुग जीव सारे करन मखौल, मुख सुहंदा नज़र कोए ना आईआ। मात गर्भ दा भुल्ल गए सारे कौल, कीता कौल ना कोए निभाईआ। साडा हिस्सा रिहा ना रती चौल, चारों कुण्ट ख़ाली नज़री आईआ। दुक्खां भरी रोवे धौल, धरनी देवे इक दुहाईआ। कवण करे भार हौल, मेरा दर्दी दर्द वंडाईआ। कलयुग जीव मचाया घोल, कुशती काम क्रोध रिहा लगाईआ। मेरा पड़दा अन्दर वड़ के दित्ता फोल, शरम हय्या लज ना कोए रखाईआ। तीर्थ तट्टां अठसठां पाणी दित्ता विरोल, नारी पुरुष नंगे तारीआं लाईआ। साचे मन्दिर कोई ना वसे आत्म अन्तर मौल, मौला नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। गुर अवतार पीर पैग़बर सुणो सच ज्ञान, हरि करता आप जणाईआ। तुहाढ्ढा मनजूर होया ब्यान, बेज़बान लेखे लाईआ। सारे मन्नो इक ईमान, धर्म इक्को नज़री आईआ। सारे सजदा करो सलाम, सारे नमो नमो सीस झुकाईआ। सारे मन्त्र पढ़ो सतिनाम, सारे फ़तहि डंका इक सुणाईआ। सारे भजो राम राम, सारे रमईया वेखो हर घट रिहा समाईआ। सारे तक्को इक्को शाम, शहिनशाह बंसुरी नाम वजाईआ। सारे सुणो इक पैग़ाम, सच पैगम्बर रिहा जणाईआ। सारे पढ़ो इक कलाम, साचा कलमा इक दृढ़ाईआ। सारे मन्नो इक अमाम, आदि जुगादि नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे सीस निवाउँदे, प्रभ तेरी सच सरनाईआ। तूही तूही ढोला गाउँदे, तेरा नाम ध्याईआ। दीन मज़्हब ना कोए रखाउँदे, ना कोई वंड वंडाईआ। शरअ शरीअत पन्ध मुकाउँदे, इक्को मार्ग लाईआ। जीव जंत साध सन्त तेरे बरदे सारे नज़री आउँदे, तेरे हुक्मे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे दस्सीए चाईं चाईंआ। पुरख अकाल दस्से गीत, इक्को नाम जणाईआ। पीर पैगम्बर वेखो जा मसीत, मसला हक़ ना कोए पढ़ाईआ । गुर अवतार गुरदुआरे मन्दिरीं

जा के तक्को नीत, नीतीवान नज़र कोए ना आईआ। पंडत पांधे पन्थी ग्रंथी धीआं भैणां तक्कण नीत, साबत सबर ना कोए रखाईआ। नानक गोबिन्द भुल्ली प्रीत, गुरू ग्रन्थ गुरदेव इष्ट दृष्ट ना कोए खुल्हाईआ। साचे राम ना कोई सेव, आत्म राम ना कोए मनाईआ। साचे कृष्न कोई ना खोले्ह भेव, गोपी काहन मण्डल रास ना कोए रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा घर घर, दो जहानां खोज खोजाईआ। दो जहानां वेख जा, प्रभ तेरी आस रखाईआ। साडी अन्तिम इक्को हां, तेरी सरन सच्ची सरनाईआ। आपणा पन्ध आए मुका, लोकमात फेरा पाईआ। जीव जंत आए समझा, लिख लिख लेख झोली पाईआ। शास्त्र सिमरत रहे गा, तेरे हथ्थ तेरी वड्याईआ। वेद व्यासा आया ध्या, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा उच्चे टिल्ले पर्बत आसण लाईआ। ईसा कह के आया मेरा ख़ुदा, पिच्छे आवे वाहो दाहीआ। मुहम्मद उच्ची कूक गया सुणा, वड अमाम वेस वटाईआ। नानक निरगुण साचा ढोला दित्ता गा, निहकलंक वज्जे वधाईआ। गोबिन्द आखे पुरख अकाल फेरा जावे पा, कल कल्की वेस वटाईआ। सम्बल डेरा लावे आ, नगर नज़र किसे ना आईआ। मन्दिर इक्को लए बणा, जन्दर आपणा आप लगाईआ। उजड़या खण्डर लए वसा, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा मार्ग आपे लाईआ। साचा मार्ग ला भगवान, प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग अन्तिम दस्स के आए सर्ब निशान, जीव जंत समझाईआ। निहकलंक आए बली बलवान, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। दो जहानां बणे हुक्मरान, निरगुण सरगुण लए समझाईआ। लख चुरासी बणे काहन, राम रमईया वेस वटाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद चुकाए काण, लेखा देवे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वसा आपणा घर, लोकमात तेरा राह तकाईआ। लोकमात तक्के राह, नेत्र नैण नैण उठाईआ। नानक गोबिन्द गया लिखा, अन्तिम आवे सच्चा माहीआ। कवण कूटे डेरा लए ला, छप्पर छन्न इक छुहाईआ। निरगुण हो के बणे मलाह, सरगुण बेड़ा पार कराईआ। नज़री आए इक ख़ुदा, ख़ुदी सब दी दए मिटाईआ। जिस नूं कहिन्दे सदा जुदा, सो जुज़ आपणे नाल जणाईआ। नूरी जलवा दए धरा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। साचा हुक्म दए सुणा, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। सदी चौधवींं पन्ध दए मुका, चौदां तबक करे रुशनाईआ। इक्को सबक दए पढ़ा, अलिफ़ ये समझ सके ना राईआ। मज़्हब ज़ात नुक़ता दए उडा, नून ग़ुना इक्को नज़री आईआ। हमज़ा रमज़ दए लगा, ऐन अक्ख प्रतख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर खेल साचे हरि, डोर तेरे हथ्थ फड़ाईआ। आपणे हथ्थ फड़ लै डोर, अनडोलत तेरी सृष्टी तेरे हथ्थ फड़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेख ठग्ग चोर, घट घट आपणा फेरा पाईआ। जगत विकारिउँ असीं आए होड़, होका

तेरा नाम सुणाईआ। सब नूं दस्स के आए सुरती शब्द लवो जोड़, घर मेला मेल मिलाईआ। कर प्रकाश अन्ध घोर, जोत निरँजण कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे लै फड़, जो तेरे तैनूं रहे गाईआ। जो मेरे मैनूं ध्यावणगे। हिरदे हरि का नाम वसावणगे। रसना जिह्वा गीत अलावणगे। काया मन्दिर मसीत सोभा पावणगे। आत्म परमात्म वेख निशाना ठीक, मार्ग आपणा पन्ध मुकावणगे। एथे ओथे लग्गी प्रीत, वेले अन्त तोड़ निभावणगे। मैं हर घट वसां चीत, चार युग मुख शरमावणगे। बैठा रहां सदा अतीत, गुर अवतार सर्ब फ़रमावणगे। काले उते पा के गए लीक, लकीर सब दी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख साचे वेख वखावणगे। गुरमुख साचे वेख वखावांगा। कलयुग अन्तिम पड़दा चुकावांगा । हरिजन सड़दा आप बचावांगा। धुर दा बरदा इक बणावांगा। घर घर दर दर भेव खुल्हावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मार्ग इक रखावांगा। साचा मार्ग इक रखावांगा। जन भगतां आप जगावांगा। साचे सन्तां मेल मिलावांगा । गुरमुखां रंग रंगावांगा। गुरसिखां मृदंग वजावांगा। सेज पलँघ हंढ्ढावांगा। अनहद राग सुणावांगा। यद पुश्त आप बणावांगा। यकमुशत खेल करावांगा। आशक माशूक रूप वटावांगा। धुर दा सच हकूक, जन भगतां झोली पावांगा। बाकी सब नूं करां मनसूख़, पिछला लेखा मेट मिटावांगा। चार वरनां बणे इक रसूख़, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को घर बहावांगा। सब दी मेटां तृष्ना भूख, अमृत आत्म जाम प्यावांगा। जन्म मरन दा रहे ना दूख, जिस नूं आपणी गोद बहावांगा। जन भगतां हित जावां झूझ, आपणा सीस जगदीश कटावांगा। दो जहानां दी देवां सूझ, पड़दा उहला आप चुकावांगा। लहिणा चुके एका दूज, भाण्डा भरम भउ भंनावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्दर सतिजुग रूप वटावांगा। कलयुग अन्तिम डेरा ढाहेगा। प्रभ आपणा हुक्म वरताएगा। ना कोई मेटे मेट मिटाएगा। गुर अवतार सीस झुकाएगा। पीर पैगम्बर कलमा नबी रसूल ना कोए पढ़ाएगा। सारे हुक्म करन कबूल, काया काअबा इक्को नज़री आएगा। जिन्हां मिल्या आप महिबूब, मुहब्बत आपणे नाल लगाएगा। चार युग दा दे सबूत, सबर प्याला जाम प्याएगा। भाग लगा काया कलबूत, रूह पाक आप कराएगा। कूड़ी अग्नी देवे फूक, जोती लम्बू इक्को लाएगा। मुरीद मुर्शद दोहां इक रसूख़, रसवागर आप अख्वाएगा। हर घट होए सदा मौजूद, ख़ाली दर ना कोए वखाएगा। आदि जुगादि ना होए नेसतो नाबूद, सच निशान इक उठाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक वखाएगा। प्रभ भगती मार्ग लावेगा। भगत भगवान आप जगावेगा। धुर दा नाम दे के दान, ख़ाली झोली सर्ब भरावेगा। जो सुत्ते बाल अञ्याण, फड़ बाहों

आप हिलावेगा। अगली पिछली चुके काण, बिन कन्नां राग सुणावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान जोड़ जुड़ावेगा। जन भगत आप उठाएगा। तुठ आपणी दया कमाएगा। कुछ नाम कोलों वरताएगा। मुख उजल मात कराएगा। सुख सहिज घर वसाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां रंग रंगाएगा। जन भगतां रंग रंगावेगा। आत्म सेजा डेरा लावेगा। धुर संदेस इक्को भेजा, भजन बंदगी नाम प्रगटावेगा। निज नेत्र आपे पेखा, पेखत पेखत ख़ुशी मनावेगा। ना कोई रहे औलीआ पीर शेख़ा, मसायक रूप ना कोए धरावेगा। दीन मज़्हब दा कर के इक्को एका, आखर इक्को अक्खर पढ़ावेगा। पारब्रह्म पुरख अकाल दी इक्को टेका, ख़ुदावंद करीम इक्को नज़री आवेगा। सब दी करे बुध बबेका, मन मनसा मेट मिटावेगा। दीन मज़्हब दा बोली उते अग्गे कोई ना लए ठेका, ठेकेदार नज़र कोए ना आवेगा। लोकमात सब दा इक्को बणे पुरख अबिनाशी नेता, निरगुण आपणा हुक्म वरतावेगा। मात गर्भ दा सब कराए चेता, लिव छुटकी फेर लगावेगा। सोहँ शब्द दा दस्से भेता, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ावेगा। जो उपरों आया हेठां, हेठों फड़ के उपर लै जावेगा। जिस दा शब्दी पुत्त इक्को जेठा, थिर घर साचे सोभा पावेगा। सो भगतां कदे ना भुल्ले चेता, जुग चौकड़ी वेखण आवेगा। कलयुग जीवो उठो मुकावो आपणा लेखा, श्री भगवान लेख चुकावेगा। वेला लँघ ना जाए वेखी वेखा, वेला लँघया हथ्थ ना आवेगा। जिस दा रूप रूप अनेका, बहु कूट फोल फुलावेगा। जिस दा मेल दस दस्मेशा, दहि दिशा खोज खोजावेगा। जिस दी अंस विष्न ब्रह्म महेषा, करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द जिस ध्यावेगा। तिस साहिब करो आदेसा, अन्तिम आपणे देस लै जावेगा। तिस मुच्छ दाढ़ी ना केसा, ना कोई मूंड मूंडावेगा। आत्म परमात्म करे हेता, नित नवित्त आपणे घर वसावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे इक्को वर, भगती डेरा इक लगावेगा। जन भगतां प्रभ होए वस, आपणा माण गंवाईआ। धुरदरगाहों आए नस्स, जुग जुग फेरा पाईआ। साचा मार्ग देवे दस्स, करे अगम्म पढ़ाईआ। जुग चौकड़ी किसे ना आया हथ्थ, लभ्भ लभ्भ थक्के सर्ब लोकाईआ। खोजत खोजत गए अक्क, हरि का नूर नज़र ना आईआ । कोटन बैठे तीर्थ तट, डूंग्घी कन्दर ध्यान लगाईआ। कोटन अग्नी रहे तप, जल धार कोटन रहे वहाईआ। कोटन करन पूजा पाठ शिवदुआले मट्ठ, मन्दिर मसीत गुरू रहे ध्याईआ। चार कुण्ट दहि दिशा किसे ना आया हथ्थ, ख़ाली हथ्थ रहे वखाईआ। जिन्हां उपर किरपा करे पुरख समरथ, सतिगुर पूरा दया कमाईआ। रातीं सुत्यां निज खोले्ह नेत्र अक्ख, दिने जागदयां बिन अक्खां नज़री आईआ। सति सरूप हो प्रतख, पर्दा उहला दए उठाईआ। लख चुरासी नालों कर के वक्ख, आपणा मेल मिलाईआ। तूं मेरा मैं तेरे वस, भगत भगवान इक

दूजे नूं रहे सुणाईआ। बिन भगत भगवान दोहां दा खेड़ा कदी ना सके वस, दो जहान औंतरे नज़री आईआ। भगत कहे भगवान मेरी रखे पत्त, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। भगवान कहे बिन भगतां मेरा नाम कोई ना लए जप, लोकमात निशाना नज़र कोए ना आईआ। दोहां दा इक दूजे बिनां चले कोई ना वस, मज़बूर हो के इक दूजे नाल बन्धन पाईआ। धन नगर धन्न खेड़ा जिथ्थे पिता पुत्त दोवें गावण जस, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्त सालाहीआ। हरिसंगत दुआरा रिहा वस, सारी बस्ती ख़ुशी मनाईआ। कल्लयो काल कलन्दर जाए नस्स, जो जन दर ते आए दर्शन पाईआ। अन्तिम वेले दर्शन देवे हस्स हस्स, सीस जगदीश ताज टिकाईआ। गुरमुखो घरदयां देणा दस्स, प्रभ पिता आया सच्चा माहीआ। जो होया भगतां वस, सो भगतां पिच्छे फेरा पाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी पुरख अकाल इक समरथ, सतिगुर पूरा इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिसंगत तेरी प्रेम प्रीती अन्दर जाए ढट्ठ, तेरे मन्दिर आपणा डेरा लाईआ । सचखण्ड दा सच इकट्ठ, लोकमात वखाईआ। जिस घर निरगुण निरवैर होए प्रगट, सो प्रगट विच लोकाईआ। सारे रल मिल आत्म परमात्म इक दूजे दा गाओ जस, दूई द्वैती किसे विच रहिण ना पाईआ। ज़ात पात दीन मज़्हब खैहड़ा दयो छड्ड, इक दूजे नूं जाणो भाई भाईआ । नानक गोबिन्द सच्चा मार्ग गया दस्स, ऊँच नीच रहिण कोए ना पाईआ। हर घट हर हिरदे साचा राम रिहा वस, घर घर काहन आपणी बंसुरी नाम रिहा वजाईआ। सीता सुरती हो के प्रीतम आपणा कर लओ वस, राधा हो के कृष्न लओ मनाईआ। तुहाढ्ढे पिच्छे तुहाढ्ढा सतिगुर होए बेवस, भज्जा फिरे वाहो दाहीआ। छड्ड के आए तीर्थ तट, मन्दिर मट्ठ सर्ब तजाईआ। जिथ्थे भगत सन्त गुरमुख गुरसिख हरिसंगत हरि का नाम रही रट, तिस बिन दूजा दर अवर ना कोए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सर्ब वर, गुरमुखो आपणा वेखो आप घर, जिस घर विच घर सतिगुर डेरा लाईआ। गुरसिख अग्गों देवे आख, उच्ची कूक सणाईआ। बिन सतिगुर मैनूं कुझ ना सके भाख, होए ना कोए सुणाईआ। नौ दुआरे बड़े चालाक, अट्ठे पहर आपणा बल वखाईआ। पंज विकारे अगला बंद कीता ताक, सके ना कोए खुल्हाईआ। जिन्ना चिर सतिगुर पूरा सिर आपणे हथ्थ ना लए राख, राह नज़र कोए ना आईआ। सुखमन टेडी बंक पार ना होवे घाट, ईड़ा पिंगल पन्ध ना कोए मुकाईआ। शब्द सुणे ना कोई नाद, अनहद राग ना कोए सुणाईआ। अमृत आत्म ना आए स्वाद नौ रस फिके रसना जिह्वा रही खाईआ। आत्म अन्तर ना होए प्रकाश, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाईआ। कर किरपा सतिगुर पूरा अन्दर वड़ के साचे मन्दिर चढ़ के सुरती शब्द फड़ के दरस दिखाए साख्यात, सज्जण इके नज़री आईआ। गुरमुख ओस घर ओस दर कदी ना होए वफ़ात,

जन्म मरन गेड़ रहिण ना पाईआ। लेखा लिख दए बिन कलम दवात, काग़ज़ लोड़ रहे ना राईआ। बिन प्यासिउँ प्याए आबे हयात, हयाती हयाती विचों बदलाईआ। मुख तों लाह के पड़दा नक़ाब, नक़ाबपोश आपणा नूर दए चमकाईआ। जो हर घट अन्दर बैठा ख़ामोश, सो गुरमुखो गुरसिखो जन भगतो तुहाढ्ढे नाल अन्दर वड़या गल्लां करे चाईं चाईंआ। आओ रल के बणो इक जमात, कबीर जुलाहा उच्ची कूके दए दुहाईआ। नानक निरगुण सति सरूप सब नूं बणाए पारजात, जो परम पुरख पतिपरमेश्वर चरण लागण पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवे इक्को वर, जम का चुकाओ भय डर, वेले अन्त श्री भगवन्त अन्त आपणी गोद बहाईआ।

२७ भाद्रों २०२० बिक्रमी पिण्ड कल्ला प्रीतम सिँघ दे गृह ज़िला अमृतसर

गुरमुख मिटे अन्धेरी रात, जगत अन्धेर रहिण ना पाईआ। घर सतिगुर दरस पाए साख्यात, शाह पातशाह नज़री आईआ। अन्दर खोल्हे आपणा ताक, पड़दा बजर कपाट उठाईआ। पुरख अकाल मिले सज्जण साक, दर बैठा बेपरवाहीआ। सच प्रीती बन्न्हे नात, नाता आपणे नाल जुड़ाईआ। आत्म देवे इक्को दात, परमात्म मेल मिलाईआ। बख्शे अमृत बूँद स्वांत, सांतक सति सति वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख इक ज्ञान दृढ़ाईआ। गुरमुख देवे इक ज्ञान, सतिगुर साचा दया कमाइंदा। अन्तर आत्म धर्म निशान, धर्म दुआरे आप वखाइंदा। कूड़ी क्रिया छुट्टे पीण खाण, अमृत रस आप चखाइंदा। चरण कँवल कँवल चरण प्रभ स्वामी इक ध्यान, इष्ट देव गुर इक्को नज़री आइंदा। साचा नाम सुणे सच कान, सरवण साचे लेखे लाइंदा। बाली बुध ना होए अञ्याण, सुरती स्वच्छ सरूप बणाइंदा। घर मेला निरगुण काहन, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। जन्म कर्म रोग सर्ब मिट जाण, संसा रहिण कोए ना पाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख गुर गुर बूझ बुझाइंदा। गुरमुख बूझे सतिगुर रंग, हरि साचा सच बुझाईआ। मन्दिर वेखे अन्दर लँघ, पड़दा आप चुकाईआ। नाम निधान वज्जे मृदंग, ताल तलवाड़ा इक वखाईआ। जगत विकारा खण्ड खण्ड, कूड़ कुड़यार नज़र कोए ना आईआ। आत्म मिले इक अनन्द, परमानंद आप समाईआ। साची देवे नाम सुगंध, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख एका घर वखाईआ। गुरमुख वेख पहला घर, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। लोकमात क्यों बैठा अड़, मनमति रंग रंगाईआ। काया मन्दिर साचे पौड़े वेख चढ़, उच्चा टिल्ला नज़री आईआ। नेत्र लोचण दर्शन कर, निज नैण इक खुल्हाईआ। नज़री आए नरायण नर, हरि करता बेपरवाहीआ। जन्म

जन्म दा चुक्के डर, आवण जावण रहिण ना पाईआ। बिन रसना जिह्वा सोहँ ढोला पढ़, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। घर विच उपजे तेरा घर, घर घर विच वज्जे वधाईआ। साचे नहाउणा इक्को सर, सर अमृत इक वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गुरमुख तेरी धुर दी प्रीत, हरि सतिगुर आप जणाईआ। जन्म जन्म दी वेखे रीत, कर्म कर्म दी धार समझाईआ। तेरे अन्दर अमृत ठांडा सीत, बिन किरपा हथ्थ किसे ना आईआ। अग्गे हो के वेख नज़दीक, दूरन दूर पैंडा रिहा मुकाईआ। सदा सुहेला वसे चीत, चेतन आपणा हुक्म वरताईआ। दर दरवेश बण मंग नाम भीख, भिच्छया इक्को झोली पाईआ। मन आत्मा दोवें रहिण अतीत, बुध मति नाल मिलाईआ। लेखा चुक्के हस्त कीट, हर घट रमया राम नज़री आईआ । माणस जन्म लैणा जीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। साची प्रीती लाओ एक, पुरख अकाल दया कमाईआ। आदि जुगादि जिस दा भेख, निरगुण सरगुण रूप धराईआ। लख चुरासी लिखे लेख, विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाईआ। भगत भगवान देवणहारा टेक, जुग जुग हुक्म वरताईआ। निज नेत्र निज आत्म निज गृह निज स्वामी लैणा वेख, घर बैठा बेपरवाहीआ। सच प्रेम करो हेत, नेम इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख देवे सदा वड्याईआ। सच प्रीती सतिगुर चरण, मिले माण वड्याईआ। नेत्र खुल्हे हरन फरन, जोती नूर नूर रुशनाईआ। लेखा चुक्के मरन डरन, जीवण मुक्त इक्को इक समझाईआ । गुरमुख विरले तरनी तरन, कलयुग डुब्बी सर्ब लोकाईआ। सन्त सुहेले गुरू चेले आया फड़न, बण पांधी फेरा पाईआ। काया मन्दिर डूंग्घी कन्दर आया वड़न, नौ दुआरे डेरा देवे ढाहीआ। सच महल्ले आया चढ़न, दस्म दुआरी बहि के आया पढ़न, सोहँ ढोला इक्को गाईआ। लेखा चुकावण आया वरन बरन, समझावण आया इक्को सरन, श्री भगवान सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। गुरमुख खुल्ही अक्ख अगम्म, हरि हरि भेव जणाया। सुणया नाउँ एका कन्न, दोए सरवण बंद कराया। नाम पाया धुर दा धन, सच ख़ज़ीना नज़री आया। निरगुण चढ़या इक्को चन्न, जोत निरँजण नूर रुशनाया। कूड़ी क्रिया भाण्डा भन्न, सच भण्डार झोली पाया। मेट वासना आपणा मन, मन ममता मोह चुकाया। कर प्रकाश साचे तन, घर मन्दिर इक सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गृह गुरमुख आप सुहाया। गृह गुरमुख घर सुहञ्जणा, सोभनीक वड्याईआ। घर दीपक जगे निरँजणा, निरवैर पुरख आप जगाईआ। हरि सतिगुर मिले दर्द दु:ख भय भंजना, सुख सागर रूप वटाईआ। नेत्र पाए नाम अंजना, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। चरण धूढ़ कराए

मजना, दुरमति मैल धवाईआ। काया चोली चाढ़्हे रंगना, रंग मजीठ इक रखाईआ। सति सन्तोखी इक पहनाए अंगना, अंगीकार इक हो जाईआ। ढोला गीत सुणाए साचा छन्दना, तूं मेरा मैं तेरा करे सच पढ़ाईआ। गुरसिख गुरु गुर गुरदेव इक दूजे नूं दोवें करन बन्दना, बंदगी प्रेम प्रीती इक जणाईआ। गुरमुख तेरा लख चुरासी कटे फंदना, फाँसी गल ना कोए लटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच प्रीती ठांडी नीती हरिजन हरि जू काया झोली आप टिकाईआ।

२७ भाद्रों २०२० बिक्रमी पिण्ड कल्ला गुरबख्श सिँघ दे गृह ज़िला अमृतसर

सचखण्ड निवासी सचखण्ड रहिंदा, सतिगुर पूरा इक अख्वाइंदा। जन भगतां अन्दर निरगुण हो के बहिंदा, सच सिँघासण सोभा पाइंदा । निरवैर हो के ढोला कहिन्दा, नाम निधान जणाइंदा। आदि जुगादि भाणा सहिंदा, सिर आपणे भार उठाइंदा। घर घर जा जा देणा देंदा, देवणहार आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी करनी आप कमाइंदा। सचखण्ड निवासी वसे सचखण्ड दुआर, सच साचा इक अख्वाईआ। जुग जुग वेखे विच संसार, निरगुण सरगुण भेव चुकाईआ। भगत कबीला इक परिवार, पारब्रह्म प्रभ बणत बणाईआ। नित नित मेले विछड़े यार, सच प्रीती इक लगाईआ। जुग जुग मार्ग दए सिखाल, साची सिख्या इक समझाईआ। नाम निधान बुलाए जैकार, साचा राग सुणाईआ। डूंग्घे वहण करे पार, भव सागर लए तराईआ। नेत्र खोल्ह देवे दीदार, लोचण इक्को नज़री आईआ । सोच विच ना आए सिरजणहार, सोच समझ चले कोई ना राईआ। जिस बख्शे बख्शणहार, बख्शिश आपणी मेहर वखाईआ। फड़ बांहों लए उठाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाईआ। सचखण्ड निवासी साहिब सुल्तान, पारब्रह्म इक अख्वाइंदा। जुग जुग देवे जगत ज्ञान, भगत भगवान आप समझाइंदा। मार्ग लाए सृष्ट आण, दृष्ट इक्को इक खुल्हाइंदा । सच बणाए धर्म विधान, धुर दा हुक्म इक सुणाइंदा। गुर अवतार देण ब्यान, लेखा लिख्त लेख पढ़ाइंदा। प्रगट हो वाली दो जहान, दोए दोए आपणी कार कमाइंदा। निरगुण सरगुण करे विहार, बिवहारी आपणी रचन रचाइंदा। कलयुग अन्त लै अवतार, वड अवतारी फेरा पाइंदा। गुरसिख साचे करे प्यार, पारब्रह्म प्रभ आपणा मेल मिलाइंदा। जींवदयां जग करे उधार, मरयां जम नेड़ ना आइंदा। माणस जन्म पैज दए स्वार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी, घट घट वासी, हरिजन साचे साचे मन्दिर सद सदा आपणे विच समाइंदा।

२७ भाद्रों २०२० बिक्रमी कर्म सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर

सचखण्ड निवासी सुहाए थान, धरनी धरत मिले वड्याईआ। देवत सुर सारे गाण, गण गंधर्ब ध्यान लगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव नैण उठाण, उठ उठ वेखण चाईं चाईंआ। चार युग ख़ुशी मनाण, घर साचे वज्जे वधाईआ। जुग चौकड़ी खेल महान, हरि करता आप कराईआ । शास्त्र सिमरत वेद पुराण सिफ्ती ढोले सर्ब सुणान, उच्ची कूक कूक अलाईआ। वड वड्याई गुरमुख चतुर सुजान, जिस मिले बेपरवाहीआ । अनमंगया देवे दान, धुर दी दात वरताईआ। चरण धूढ़ बख्शे अशनान, सरोवर इक बणाईआ। माणस जन्म देवे माण, मानुख आपणे लेखे लाईआ। पिछला लेखा चुक्के जहान, अग्गे इक्को बूझ बुझाईआ। सोहँ शब्द कर परवान, परम पुरख करे पढ़ाईआ। अन्तर आत्म उपजे इक ज्ञान, इक अक्खर दए जणाईआ। झूठा दिसे जगत मकान, अन्त खेड़ा कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे पार कराईआ। सचखण्ड निवासी किरपा निध, किरपन आपणी दया कमाइंदा। जन भगतां कारज करे सिध, साचा खेल आप वरताइंदा। आपणे मिलण दी आपे जाणे बिध, दूजा मार्ग नज़र किसे ना आइंदा। मेल मिलावे घर धाम निज, निज घर आपणा डेरा लाइंदा। हरिजन हरी दुआर जाए सुझ, सूझ बूझ इक्को पाइंदा। सतिगुर प्रीती जाए लुझ, दूजी हरस ना कोए वधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां आपे लए पुच्छ, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आइंदा।

२७ भाद्रों २०२० बिक्रमी पूरन सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर

सचखण्ड निवासी वस्त दे, हरि भगत मंग मंगाइंदा। ठाकर नाल लगे नेंह, नाता इक्को इक जुड़ाइंदा। अमृत बरख साचा मेंह, मेघला नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे सीस झुकाइंदा। किरपा कर सच्चे भगवान, हरि भगत आस रखाईआ। धुर दा दे अगम्मी दान, लोकमात हथ्थ किसे ना आईआ। लभ्भ लभ्भ थक्का जीव जहान, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। पढ़ पढ़ थक्के अञ्जील कुरान, शास्त्र सिमरत वेद गाईआ। तेरा मिल्या ना कोई निशान, निशाना हथ्थ किसे ना आईआ। नव नौ चार होया हैरान, परेशान सर्ब लोकाईआ। ख़ाली दिसे जगत दुकान, वस्त नाम ना कोए विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वस्त अमोलक झोली पाईआ। किरपा कर सर्ब गुणवन्त, जन भगत इक्को आस रखाइंदा। साचा नाम दे मणीआ मंत, मन मनसा पूर कराइंदा। गढ़

तुट्टे हउमे हंगत, हँ ब्रह्म भेव चुकाइंदा। लेखा चुक्के जगत पंडत, बोध अगाध इक्को नज़री आइंदा। मेल मिला साची संगत, जिस संगत विच समाइंदा। कर किरपा ला अंग अंगद, अंगीकार तेरा दर इक्को भाइंदा। दर दरवेश होया मंगत, दोए जोड़ सीस झुकाइंदा। साहिब सतिगुर मन्न इक्को मिन्नत, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। काया चोली चाढ़्हे रंग भिन्नत, भिन्नड़ी घड़ी नाल सुहाइंदा। कूड़ी रहे ना कोई इलत, एका तेरा रूप नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दस्स धुर दी मिलत, जिस गृह आपणा मेल मिलाइंदा । शाह पातशाह सच सूरबीर, तेरी ओट तकाईआ। चोटी चाढ़्ह फड़ अख़ीर, आख़र आपणा दरस कराईआ। चार युग रहे दलगीर, तेरा नाम ध्याईआ। शरअ वज्जदे रहे ज़ंजीर, शरीअत करदी रही लड़ाईआ। सूली चढ़दे रहे अख़ीर, पुट्ठी खल्ल मात लुहाईआ। तेरे पिच्छे सांझे पीर, पैर ज़ंजीर हथ्थ हथकड़ी लई बंधाईआ। डुब्बदे रहे विच नीर, टिल्ले पर्बत धक्का देवण लाईआ। तेरी लभ्भदे रहे तस्वीर, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाल आपणा घर, जिस घर रुत्तबा ना कोई अमीर हकीर, सब इक्को नज़री आईआ। जगत विछोड़ा कट भीड़, बन्धन कोए रहिण ना पाईआ। बिरहों लग्गी मेट पीड़, दुखियां दर्द दर्द वंडाईआ । बदल दे साडी तकदीर, तदबीर आपणी इक समझाईआ। तेरे हथ्थ नाम शमशीर, कूड़ी क्रिया सीस दे कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत रहे ध्याईआ। जन भगत कहिण बोल, आपणा नाअरा लाईआ। अबिनाशी करते पड़दा खोल्ह, घर आपणा दे समझाईआ। साचे कंडे लै तोल, तोला बण के इक्को माहीआ। लख चुरासी विचों लै वरोल, हरिजन आपणे बाहर कढ्ढाईआ। नेड़े हो के वस कोल, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। नाम हो के वजा ढोल, ढोला इक्को राग सुणाईआ। शब्द हो के बण विचोल, विचोला निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। मौला हो के जा मौल, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। साडा भार कर हौल, सिर आपणे गंढ्ढ उठाईआ। लेखा चुक्के उपर धौल, धरनी धरत लहिणा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मेल साचे घर, जिस घर मिलयां विछड़ कदे ना जाईआ।