पुस्तकालयभाग १५

२७ भाद्रों २०२० बिक्रमी गुरमुख सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर

हरि सतिगुर दया कमाइंदा, आदि पुरख निरँकार। गुर गुर वेस वटाइंदा, शब्द जोत आधार। भगत भगवान वेख वखाइंदा, निरगुण सरगुण कर प्यार। सन्त साजन पड़दा लाहइंदा, दूई द्वैत उतार। गुरमुख गोद बहाइंदा, देवे सच

प्यार। गुरसिख वेख वखाइंदा, सद सद वेखणहार। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढ्ढाइंदा, नित नवित्त साची कार। विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाइंदा, देवे धुर फ़रमान । गुर अवतार हुक्म वरताइंदा, लेखा जाण दो जहान। पीर पैगम्बर आप समझाइंदा, देवे ब्रह्म ज्ञान। सब दा दाता इक अख्वाइंदा, आदि जुगादि श्री भगवान। सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा, तख्त निवासी नौजवान। सीस जगदीश ताज सुहाइंदा, पंचम पंच करे परवान। साचा धर्म इक बणाइंदा, साची शरअ इक ईमान। साचा रहबर इक अख्वाइंदा, सच पैगम्बर हो प्रधान। सच सुअम्बर आप रचाइंदा, लख चुरासी खेल महान। सर्ब घट भरतम्बर दया कमाइंदा, जुग चौकड़ी वेस महान। कलयुग कूड़ा अडम्बर आप मिटाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल शाह सुल्तान। हरि का खेल हरि का रंग, हरि हरि जू आप जणाईआ। गुर की धार डोर पतंग, निरगुण सरगुण आप जणाईआ। भगत भगवान एका सेजा बहिण पलँघ, सुहञ्जणी रुत्त सुहाईआ। सन्त सज्जण लैण अनन्द, आत्म रस इक वखाईआ । गुरमुख गुरुदुआरा वेखण लँघ, राह विच ना कोए अटकाईआ। गुरसिख साचा नाम वजावण मृदंग, तार सतार ना कोए हिलाईआ। श्री भगवान सूरा सरबँग, शहिनशाह आपणी खेल रचाईआ। कर प्रकाश सूरज चन्द, त्रैभवन करे रुशनाईआ। लेखा जाण जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज वंड वंडाईआ। हुक्मे अन्दर कोट ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड आसण लाईआ। नाम खण्डा चण्ड प्रचण्ड, दो धार आप चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। सच दाता निरवैर, निरगुण इक अख्वाइंदा। गुर किरपा कदी ना होवे कहर, अग्नी तत ना कोए जलाइंदा। भगत मिलण दी भगवान कदे ना करे डेर, दूर दुराडा नेड़े नज़री आइंदा। सन्तां मेला करे एका वेर, एका घर सोभा पाइंदा। गुरमुखां लहिणा देणा दए नबेड़, लेखा लेखे विच जणाइंदा। गुरसिखां दस्से ना कोई हेर फेर, हेरा फेरी सर्ब चुकाइंदा । नज़री आए शब्द स्वामी साचा शेर, भबक आपणे नाम लगाइंदा। लख चुरासी विचों घेर, गुरमुख थोड़े बाहर कढ्ढाइंदा। कलयुग जीव कूड़ी क्रिया करन भेड़, मनमति मनमति नाल टकराइंदा। चारों कुण्ट छेड़ां रहे छेड़, छेड़खानी सब दे विच वखाइंदा। कोई ना जाणे मेर तेर, तेरा मेरा भेव ना कोए मिटाइंदा। अन्तिम वाड़ा दिसे भेडां हेड़, राए धर्म हथ्थ फड़ाइंदा। लहिणा इक्को वारी दए नबेड़, झगड़ा अग्गे हो ना कोई पाइंदा। वेखणहारा अण्डज जेर, उत्भुज सेत्ज फोल फोलाइंदा। पुरख अबिनाशी इक्को केहर, भय भउ आप रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुरमुख गुर गुर आप जगाइंदा। गुरमुख वेख प्रभू स्वामी, हरि सतिगुर नज़री आईआ । हर घट बैठा अन्तरजामी, आत्म सेजा आसण लाईआ। बोध अगाध सुणाए शब्दी बाणी, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। सोई

उठाए सुरत सवाणी, आलस निंद्रा दए मिटाईआ। फड़ बणाए धुर दी राणी, शब्दी कन्त मिलाईआ। सच सुणाए अकथ कहाणी, कह कह ख़ुशी मनाईआ । अमृत प्याए ठंडा पाणी, सर इक्को इक जणाईआ। आपे होए जाण जाणी, जानणहार आप अख्वाईआ। सचखण्ड दी दए निशानी, नाम निशाना हथ्थ फड़ाईआ। पद जणाए इक निरबाणी, परम पुरख बेपरवाहीआ। प्रभ मिलण दी कीती आसानी, मार्ग सुखल्ला इक वखाईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गाओ ज़बानी, ज़ाबर ज़बर दूजा नेड़ कोए ना आईआ। अन्तिम मेला मेल मिले पुरख जोत नुरानी, जोती जोत जोत समाईआ । आवण जावण चुक्के कानी, लख चुरासी डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुखां वखाए आलमे जावदानी, फ़ानी नज़र कोए ना आईआ।

२७ भाद्रों २०२० बिक्रमी पिण्ड कंग नरैण सिँघ दे गृह ज़िला अमृतसर

जगत मर्यादा गुरू ग्रन्थ, गुर गोबिन्द सिँघ सिँघ समझाईआ। चार वरन दा सच्चा पन्थ, इष्ट इक मनाईआ। नारी बण हंढ्ढावे कन्त, बेपरवाह सच्ची सरनाईआ। अन्तर आत्म इक मंत, मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। गुरसिख साचा बणे सन्त, दूई द्वैत रहिण ना पाईआ। लख चुरासी रूप हरि का वेखे जीव जंत, दूजा नैण ना कोए उठाईआ। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। कूड़ी क्रिया गढ़ तोड़े हउमे हंगत, चरण कँवल इक सरनाईआ। बोध अगाधा गुर शब्दी साचा पंडत, निरवैर करे पढ़ाईआ। जगत वासना करे खण्डत, खण्डा खड़ग नाम रखाईआ। लेख चुकाए जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज पन्ध मुकाईआ। दूजे दर ना जाए मंगत, घर वस्तू इक वखाईआ। साचा हुक्म संदेसा दित्ता सतिगुर पूरे साची संगत, सच संदेसा इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा जणाईआ। पंज पैसे नाल नलेर, सरगुण निरगुण अग्गे चढ़ाईआ। शब्द गुरू दाता करे मेहर, मेहरवान अख्वाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी वरन बरन ना कोए हेर फेर, साची सरन इक तकाईआ। आत्म परमात्म लहिणा देणा दए नबेड़, हिरदे हरि का नाम जो ध्याईआ । पंच विकार करे ना कोई भेड़, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। साची सिख्या गुर गोबिन्द, एका एका वार जणाईआ। सर्ब जीआं दी मेट चिन्द, साचा राह वखाईआ। सतिगुर पूरा गुणी गहिंद, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। अमृत धार वहाए सागर सिन्ध, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए जणाईआ । गुरू ग्रन्थ शब्द गुरदेव, हरि बाणी सिफ्त

सालाहीआ। भेव खुल्हाए अलख अभेव, अगम्म अथाह दए जणाईआ। वसणहारा सदा धाम निहचल निहकेव, अटल वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। गुरू ग्रन्थ गुरदेव स्वामी, पंज तत करे पढ़ाईआ। होई सिफ्त अगम्मी बाणी, बाण निराला तीर चलाईआ। लेखा जाणे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ । अमृत आत्म घर सरोवर देवे ठंडा पाणी, नीर वरोले थाउँ थाईंआ। महिमां अकथ सुणाए कहाणी, बोध अगाध पढ़ाईआ। इक वखाए पद निरबाणी, निरबाण पद समाईआ। कोई ना भुल्ले जीव प्राणी, परम पुरख गया समझाईआ। जिस दी महिमां दो जहानी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण रहे जस गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग आपणी धार जणाईआ। गुरू ग्रन्थ शब्द गुर दाता, गुर गोबिन्द आप जणाया। निरगुण सरगुण बणे राखा, बण प्रितपालक सेव कमाया। पारब्रह्म ब्रह्म जणाए गाथा, साचा मन्त्र नाम दृढ़ाया। आत्म परमात्म पूरी करे आसा, जो जन हिरदे हरि वसाया। भाग लगाए साचे कासा, अमृत बाटा आप भराया। निरगुण निरवैर पुरख अकाल जोड़े नाता, कूड़ा बन्धन तोड़ तुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा गुरू इक समझाया। साचा गुरू दस्से गोबिन्द, एका एक जणाईआ। जुग जुग मेटणहारा चिन्द, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। दो जहानां गुणी गहिंद, गहर गम्भीर अख्वाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जिस दी बिंद, निरगुण नूर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पड़दा सब दा दए उठाईआ। शब्द गुरू सद मानो एक, गुरू ग्रन्थ वडियाइंदा। नित नवित्त जिस दी टेक, टेक एक रघनाथ समझाइंदा । मन मति बुध कर विवेक, दुरमति मैल कूड़ा किरकट पार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरदेव स्वामी इक्को इक वखाइंदा। शब्द गुरू मानो सद जग, गुर गोबिन्द सिँघ गया समझाईआ। जिस दा मेल उपर शाह रग, नौ दुआरे पन्ध मुकाईआ। निर्मल जोत करे प्रगट, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। शब्द अनाद लगाए सट्ट, अनहद ठोकर इक जणाईआ। नज़री आए घट घट, हर घट रिहा समाईआ। साचे मन्दिर बहे समरथ, समरथ आपणा आसण लाईआ। गुरू ग्रन्थ गुर बाणी सब नूं मार्ग दस्स, जीव जंत जगत पढ़ाईआ। इक्को ओट लैणी रख, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। जिस दे हुक्मे अन्दर चौदां लोक चौदां हट्ट, चौदां विद्या वज्जी वधाईआ। जिस दा खेल बाज़ीगर नट, लोकमात समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक समझाईआ। जिस दे उते पंज पैसे दित्ते टिक्का, टिका इक्को इक लगाईआ। सो गुरू गुरुदुआर काया मन्दिर अन्दर नज़री जाए आ, निष्अक्खर अक्खर रूप वटाईआ । जिस दी सिफ्त सालाही दो जहान, आदि जुगादि रहे जस गाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा गुरू इक वखाईआ । साचा गुरू इक स्वामी, आदि जुगादि अख्वाइंदा। जुग चौकड़ी अन्तरजामी, लख चुरासी फोल फोलाइंदा। बोध अगाध सुणाए बाणी, धुर दी धार समझाइंदा। आत्म परमात्म मेल मिलाए साचे हाणी, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाइंदा। साचा लेखा चार खाणी, चारों कुण्ट लेखे पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा इक वडियाइंदा। गुरू ग्रन्थ गुर देवे उपदेश, जीव जंत करे पढ़ाईआ। पारब्रह्म प्रभ सच नरेश, पुरख अकाल सच्चा शहिनशाहीआ। सचखण्ड दुआरे वसे अगम्मी देस, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस गुर अवतार पीर पैगम्बर दित्ते भेज, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। जिस दी गोबिन्द सुत माणे साची सेज, गोदी बैठे चाईं चाईंआ। उस दा इक्को सच्चा लेख, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। बिन शब्द गुरू बाणी सृष्ट सबाई भेख, भेखा धारी जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरू इक्को इक वड्याईआ। आदि जुगादी इक्को गुर, सतिगुर सच्चा हरि अख्वाइंदा। सब दा लेखा जाणे धुर, भेव अभेदा भेव खुल्हाइंदा। जिस दी पूजा करन विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर, करोड़ तेतीसा सीस निवाइंदा। ओस सतिगुर दी आदि जुगादि जुगा जुगन्तर लोड़, गुरू ग्रन्थ सर्ब समझाइंदा। जो आत्म विछड़ी परमात्म नाल देवे जोड़, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाइंदा। जगत विकारा कूड़ कुड़यारा देवे होड़, हरि का नाम इक समझाइंदा। लहिणा देणा चुकाए मोर तोर, तुरत आपणा खेल वखाइंदा। तिस अग्गे किसे दा चले नाहीं ज़ोर, दो जहानां हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आप समझाइंदा। पंज पैसे रख नरेल टेकया मथ्था, मस्तक शब्द गुरू निवाईआ। तेरा खेल पुरख समरथा, समरथ तेरी शरनाईआ। आदि जुगादि जिस दा भेव किसे ना लिखा, अलख निरँजण तेरी वड वड्याईआ। बिन नानक निरगुण सरगुण हाल किसे ना दस्सा, सचखण्ड दुआरे फेरा कोई ना पाईआ। सो गुरु गुर गोबिन्द इक्को रखा, जिस विच बद्धी सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द शब्द गुरू गया समझाईआ। शब्द गुरू माने संसार, सर्ब जीआं जणाईआ। पंज तत ना कोए प्यार, काया माटी खेह वखाईआ। त्रैगुण लेखा चुक्के अन्तिम वार, प्रकृती नज़र कोए ना आईआ। शब्द गुरू सद बोले जैकार, ना मरे ना जाईआ। आवे जावे वारो वार, लेखा सके ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा गुरू इक्को इक रखाईआ। सच्चा गुरू सतिगुर आदि, सो पुरख निरँजण आप प्रगटाया। हरि पुरख निरँजण वजाए नाद, एकँकार राग अलाया। आदि निरँजण जोत प्रकाश, श्री भगवान भेव खुल्हाया। अबिनाशी करता देवे दाद, पारब्रह्म प्रभ पड़दा लाहया। ब्रह्म मारे आपणी इक आवाज़, लख चुरासी लए उठाया। दो जहानां भोगे राज,

शाह सुल्तान आप हो जाया। जुग चौकड़ी रचे काज, करनी करता आप कमाया। जिस दा गुर अवतार पीर पैगम्बर समाज, निरगुण सरगुण वंड वंडाया। साची देवे धुर दी दाद, नाम भण्डार आप वरताया। सो वेखणहार जुगादि, भेव अभेदा भेव खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा गुरू इक्को प्रगटाए मात, दूजा गुरू कम्म किसे ना आया। सतिगुर सच्चा इक्को बहुता, बहुते गुरू कम्म किसे ना आईआ। जिस दा खेल लोक परलोका, दो जहानां वेख वखाईआ। जिस दा नाउँ अगम्म श्लोका, निष्अक्खर अक्खर करे पढ़ाईआ। जिस दा भाणा किसे ना रोका, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सो सतिगुर सदा होए बेदोषा, दोष सब दे उते लगाईआ। आप बैठा रहे ख़मोशा, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा गुरू इक प्रगटाईआ। साचा गुरू परवरदिगार, बेपरवाह आप जणाइंदा। सर्ब जीआं दा सांझा यार, मुकामे हक़ डेरा लाइंदा। सच तौफ़ीक मेहरवान, मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला इलाही नूर इक धराइंदा। लेखा जाणे दो जहान, बेनिशान नज़र किसे ना आइंदा। मुख नक़ाब खेल महान, पर्दानशीं पर्दा आपणा ना कोए चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा गुरू इक वडियाइंदा। सच्चा गुरू गोबिन्द मीता, चार वरन समझाईआ। जिस दा खेल सदा अनडीठा, बिन गुरमुख पूरे समझ किसे ना आईआ। अन्दर बाहर साची रीता, गुप्त आपणी धार चलाईआ। जिस नूं लभ्भदे मन्दिर मसीतां, गुरुदुआर ठाकर शिवदुआले वेखण चाईं चाईंआ। सो साहिब सदा अतीता, हर घट बैठा डेरा लाईआ। गुर शब्द नाल करो प्रीता, प्रीती इक्को इक जणाईआ। दिवस रैण अट्ठे पहर सतिगुर सदा वसे चीता, चितवित ठगौरी कोए रहिण ना पाईआ। जिस दी सिफ्त शास्त्र सिमरत वेद पुराण अठारां ध्याए करे गीता, अञ्जील कुरान तीस बतीसा रही समझाईआ। सो सतिगुर नानक निरवैर पुरख इक दृढ़ीता, जिस दी वज्जे सच वधाईआ। तिस दा लेखा गुरू ग्रन्थ अलेख लिखीता, कातब बण के लेख लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरू इक्को इक वड्याईआ। आपे गुरु गुर आपे बाणी, सतिगुर शब्द आप अख्वाइंदा। आपे दाता आपे दानी, देवणहार आप हो जाइंदा। आपे खेले खेल दो जहानी, लोकमात आपे आपणा मार्ग लाइंदा। गुर गोबिन्द अन्तिम दे के गया ब्यानी, सच ब्यान इक समझाइंदा। प्रगट होवे शाह पातशाह सच्चा सुल्तानी, शहिनशाह आपणा रूप धराइंदा। जिस दा खेल बेमहानी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप चुकाइंदा। गुरू गोबिन्द सिँघ प्यारा, सच नसीहत गया समझाईआ। गुर शब्द इक्को मन्नो जीव संसारा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस दे मन्यां मिले पुरख अकाल निरँकारा, निरगुण वड्डा वड वड्याईआ। सो सतिगुर वसे धाम न्यारा, सचखण्ड

बैठा डेरा लाईआ। जिस दा इक्को सुत दुलारा, शब्दी नाउँ रखाईआ। थिर घर खोल्ह आप कवाड़ा, साची भूमका वंड वंडाईआ। सुन अगम्मों वसे बाहरा, नेत्र नैण नज़र किसे ना आईआ। जिस महल्ले चढ़ के कबीर कूके वारो वारा, उच्ची उच्ची रिहा सुणाईआ। जिस ने नानक निरगुण नाम सति दित्ता कर प्यारा, साचा वणज मात वखाईआ। जिस गोबिन्द कीता सुत दुलारा, पूत सपूता गोद बहाईआ। गुर गोबिन्द सिँघ सब नूं दे के गया लारा, शब्द इशारे नाल समझाईआ। कलयुग अन्तिम कल कल्की लए अवतारा, जिस दा पिता ना कोई माईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यारा, निरगुण आवे फेरा पाईआ। सम्बल वसे धाम न्यारा, बंक दुआरा समझ कोए ना पाईआ। डंका वजाए दोहरी धारा, शब्दी ताल आप वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। गुर गोबिन्द सिँघ दस्स के गया सच, सच सच दृढ़ाईआ। गुर शब्द जिस हिरदे जाए रच, लूं लूं राग अलाईआ। मन मनुआ ना पए नच्च, नौ दवारे ना ताल वजाईआ। काया माटी कंचन बणे कच्च, काची गगरीआ लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा आप समझाईआ। गुरू ग्रन्थ गुर सब दा सांझा, वरन बरन नज़र कोए ना आईआ। आत्म परमात्म मिलण दी रखे तांघा, घर बैठा आसण लाईआ। ना सोया ना कदे जागा, आलस निंद्रा ना कोए रखाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगतां मार आवाज़ां, धुर दा नाद सुणाईआ। साचे सन्तां पिच्छे फिरे भाजा, निरगुण नस्से वाहो दाहीआ। गुरमुखां रखे आपे लाजा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । गुरसिख सच्चे तेरा साजण साजा, साची सिख्या इक समझाईआ। सतिगुर मन्नो ग़रीब निवाज़ा, ग़रीब निमाणयां होए सहाईआ। सच रसूल पाकी पाका, कलमा नबी इक पढ़ाईआ। बंद कवाड़ी खोल्हे ताका, मक्का काअबा हुजरा इक सुहाईआ। भूपत भूप वड नवाबा, शहिनशाह हरि अख्वाईआ। सीस जगदीश सोहे ताजा, दो जहान रय्यत लए बणाईआ। दो जहान आवे भाजा, तेई अवतारां माण दिवाईआ। भगत अठारां साजण साजा, सच सुच करे पढ़ाईआ। मूसा ईसा मुहम्मद रचया काजा, कलमा कायनात जणाईआ। नानक गोबिन्द खोल्ह इक दरवाज़ा, चार वरन अठारां बरन गया समझाईआ। इक्को राम इक्को शाम इक्को नूर ख़ुदाई पढ़ो निमाज़ा, नाम सति वाहिगुरू फ़तहि इक जणाईआ। गुरू ग्रन्थ गुरदेव सतिगुर सब दी रखे लाजा, जो जन मंगे सच सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द दस्सया आपणा हाल, भेव खोलया दीन दयाल, दयानिध आपणी दया कमाईआ। गोबिन्द हाल दस्से अकाल, अक्ल कल वड्याईआ। तेरा मन्दिर मेरी धर्मसाल, धर्म दुआरा इक्को नज़री आईआ। निरगुण हो के मारां छाल, सरगुण वेखां चाईं चाईंआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, पंज तत कूड़ा डेरा ढाहीआ।

जोती नूर कर जलाल, जलवा इक्को इक दरसाईआ। जन भगतां लेखा वेखां आण, लाशरीक फेरा पाईआ। नव नौ चार करां परवान, बेपरवाह बेपरवाहीआ। कूड़ी क्रिया मेटां निशान, सच सुच दयां प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द दित्ता इक्को वर, लेखा लिख्या बिन कलम शाहीआ। ना कोई शाही कलम दवात, काग़ज़ नज़र कोए ना आईआ। लिखणहारा लिखे आप, बिन अक्खरां अक्खर बणाईआ। सर्ब जीआं दा इक्को जाप, नानक गोबिन्द गया समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा बाप, पिता पूत होए कुड़माईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म जुड़े नात, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। सोहँ शब्द धुर दी गाथ, सच साजण करे पढ़ाईआ। सतिजुग चलाए राथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां लहिणा देणा चुकाए पूरब माथ, मस्तक टिक्का इक लगाईआ । सच दरबारे हरि निरँकारे इक बणाए धुर जमात, दीन मज़्हब ज़ात पात वरन गोत रहिण कोए ना पाईआ। अलिफ़ ये ना कोई लुगात, एका एक करे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द सच्चा दित्ता वर, गुर शब्दी साचा इक मनाओ, दूजे दर ना मंगण जाओ, जुग जुग आसा आप पुजाईआ। टेक मथ्था दिती असीस, गुर गोबिन्द आख सुणाईआ। जीवो जंतो साधो सन्तो गुरबाणी धुर दी इक हदीस, माणस मानुख ना किसे बणाईआ। एहदी कोई ना करे रीस, झूठी नकल ना कोए लगाईआ। इस नूं वेखण आए आप जगदीश, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दा वेला बीस बीस, निरगुण सरगुण बण के दूआ ज़ीरो दस्से सर्ब लोकाईआ। गुरू ग्रन्थ तेरी कोई ना लवे फ़ीस, हट्टो हट्ट ना कोए विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस दी सिफ्त गाए राग छतीस, बहत्तर नाड़ एका तन्द सतार वजाईआ। छत्ती राग गाउँदे आपणी धार, धारना नाल मिलाईआ। तेई अवतार करन प्यार, भगत अठारां ख़ुशी मनाईआ । ईसा मूसा बोलण जैकार, मुहम्मद इक्को राग जणाईआ। नानक गोबिन्द खेल अपार, गुर अर्जण लेखा सहिज सुभाईआ। शब्द गुरु गुर कर तैयार, सृष्ट सबाई दए वखाईआ। कलयुग भुल्ले ना कोई जीव गंवार, जीवण जुगत इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, गुर गोबिन्द आपणी सेवा आप कमाईआ। सीस झुका सच गुर चेला, शब्द करे शनवाईआ। पारब्रह्म दा साचा मेला, ब्रह्म मिलणी आप जणाईआ। हर घट वसे सज्जण सुहेला, मिलो चाईं चाईंआ। निरगुण सदा रहे वेहला, गुरमुखां राह तकाईआ । कलयुग अन्तिम गुरमुख विरला संभले सच्चा वेला, बाकी भुल्ले सर्ब लोकाईआ। गुरू ग्रन्थ गुर शब्द सब नूं करे फ़ेला, पास कोए नज़र ना आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दस्स के गया साचा घर, घर विच घर वखाईआ। चार वरन करो प्यार, एका दूजा भेव चुकाईआ । दीन मज़्हब दा झगड़ा छड्डो संसार,

सब दा दाता इक्को पिता माईआ। साची सिख्या सिखो सिरजणहार, चार युग गुर अवतार पीर पैगम्बर गए पढ़ाईआ। आपणे इष्ट करो दीदार, दृष्ट ताकी बंद खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समाज सब नूं रिहा समझाईआ। सारे बण जाओ सज्जण मीत, दूजा नज़र कोए ना आईआ। राम कृष्न ख़ुदा वाहिगुरू गाॅड गावो गीत, मन्दिर मसीत झगड़ा कोए रहिण ना पाईआ। हुक्मरानां दा हुक्म मन्नो ठीक, तबदीली शहिनशाही विच कदे ना आईआ। सारे घर घर आपणी ठीक रखो नीत, बाहर समझावण कोए ना जाईआ। जिस कर्म वासते गुरुदुआर मन्दिर बणाई मसीत, सो मसले सिखो चाईं चाईंआ। हर घट रमया वेखो हस्त कीट, श्री भगवान मन्नो रज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची हालत सब नूं रिहा जणाईआ। राउ रंक सारे करो विचार, शाह सुल्ताना आप जणाइंदा। कूड़ी क्रिया छड्डो विहार, सच सुच इक वखाइंदा। इक दर इक घर बहि के करो प्यार, वड्डा छोटा नज़र कोए ना आइंदा। जे कोई भुल्ल हो जाए आपणी भुल्ल कहो पुकार, पड़दा उपर ना कोए रखाइंदा। मनमुख हो ना बणो गंवार, जगत ख्वारी चारों कुण्ट आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दिशा सब दी आप बदलाइंदा। जे कोई वेखे हाल समाज़क, समाजवादी देण दुहाईआ। लड़न भिड़न दी पै गई आदत, दिवस रैण करन लड़ाईआ। गुरुदुआरे मन्दिर छड्ड इबादत, सियासत राणी बैठे घर प्रनाईआ। आपा चीन कोई ना करे शनाख़त, आपणा पड़दा ना कोए उठाईआ। जिध्धर वेखो कूड़ी लाअनत, कलयुग डौरु डंक रिहा वजाईआ। सतिगुरू सब नूं कर के गए ममानत, काम क्रोध लोभ मोह हँकार होए ना कदे हल्काईआ। सतिगुर भुल्लयां भरे ना कोए ज़मानत, बरीख़ाना नज़र कोए ना आईआ। ठग्गां चोरां यारां फड़न नूं हरि बणाई अदालत, पुलीस जगदीश नाल मिलाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत इक दूजे दी सारे करो रफ़ाकत, वफ़ादार बणे सर्ब लोकाईआ। किसे उते कदे ना आवे आफ्त, जो गुरमुख बण के हरि का नाम ध्याईआ। आपणे सज्जणां नूं घर घर जा के करो मुख़ातब, सच स्नेहड़ा दयो सुणाईआ। आपणे इष्ट दे बणो तालब, दृष्टी आपणी पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा सृष्ट सबाई इक्को इक जणाईआ। सच संदेसा दित्ता राष्ट्रपति, वाली हिन्द आप समझाईआ। नाड़ बहत्तर उबले कोई ना रत, जो राष्ट्र भवन डेरा लाईआ। चार वरन ऊँच नीच राउ रंक वेख इक्को अक्ख, अक्ख सके ना कोए बदलाईआ। सब नूं मिलणा हस्स हस्स, क्रोध रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां गुरसिखां हरिजनां हरिभगतां जीवां जंतां साधां सन्तां आदि जुगादि जुगा जुगन्तर कूक जणाए साचा मन्त्र, सच समाजक जगत आरथक इक परमारथक पारब्रह्म ब्रह्म इक्को इक जणाईआ। समाजक वादी जे जाण समझ, झगड़ा कोई

रहिण ना पाईआ। सतिगुर देवे इक रमज़, इशारे नाल समझाईआ। घर घर वेखो हरि जू ख़सम, आत्म सेजा बैठा डेरा लाईआ। उस दे प्यार विच उस दे दीदार विच हो जाओ भस्म, आपणा आप गंवाईआ। जो एथे आए खा के जाओ कसम, इक दूजे नाल ना होए लड़ाईआ। आपणा हिरदा करो नरम, गर्मजोशी ना कोए वखाईआ। काया वेखो वड्डी खुल्ही फ़रम, जिस विच मन मति बुध अनेक पुरज़े दित्ते टिकाईआ। जिस नाल आपणा सौरे जरम, सो गुरमुखो कर्म करो चाईं चाईंआ। दूई द्वैत दा मेटो भरम, ऊँचां नीचां समझो भाई भाईआ। हुण वेला नहीं करन दा शरम, पुरख अकाल सब दा शरम हय्या रिहा उडाईआ। जे कोई समझे साचा धर्म, प्यार सभनां नाल इक्को जिहा रखाईआ। अन्तिम लेखा चुक्के मरन डरन, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। सच दुआरे सो गुरमुख वड़न, जो गुर का शब्द कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, इक्को मार्ग सर्ब दसाईआ। आरथक वादी जे कोई कढ्ढे अरथ, अर्थात आपणा लए जणाईआ। इक दूजे दा कोई ना समझे फ़र्क, फ़िकरा कूड़ा बोले ना कोए लोकाईआ। कूड़ा झगड़ा करे तरक, तुरत आपणा आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत तेरे कोलों इक्को मंगे प्रीती मंगत, दोए जोड़ जोड़ वास्ता पाईआ।

२७ भाद्रों २०२० बिक्रमी गुरनाम सिँघ दे गृह पिण्ड कंग ज़िला अमृतसर

सतिगुर नाम सदा सति, आदि जुगादि रखाइंदा। जन भगतां देवे ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या इक पढ़ाइंदा। आत्म परमात्म जोड़े नत्त, नाता बिधाता इक वखाइंदा। नाड़ बहत्तर ना उबले रत, रती रत ना कोए तपाइंदा। लेखा चुक्के पंज तत्त, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए हल्काइंदा। सति सन्तोख धीरज देवे जत, गुर ज्ञान इक दृढ़ाइंदा। मेट मिटाए मनमति, गुरमति इक समझाइंदा। लख चुरासी विचों लए रख, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। साचा मार्ग देवे दस्स, दहि दिशा पन्ध मुकाइंदा। अमृत देवे आत्म रस, निझर झिरना इक झिराइंदा । जोत निरँजण करे प्रकाश, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। लेखे लाए पवण स्वास, पवण पवणी मेल मिलाइंदा। जन्म कर्म दी पूरी करे आस, निरासा कोई रहिण ना पाइंदा। निरगुण सरगुण देवे साथ, सगला संग निभाइंदा। सच पढ़ाए इक्को गाथ, साचा मन्त्र इक समझाइंदा। धुर दी देवे अगम्मी दात, घर भण्डार आप वरताइंदा। मेटे रैण अन्धेरी रात, साचा चन्द इक चमकाइंदा। नेड़े हो के पुच्छे वात, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। पार कराए आपणे घाट, मझधार ना कोए रुढ़ाइंदा। लहिणा चुक्के तत आठ, नौ दुआरे डेरा ढाइंदा। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन सतिगुर नाम समझाइंदा। सतिगुर नाम सदा अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। सच जणाए इक प्रीत, प्रीतीवान वेख वखाईआ। आत्म गाए सुहागी गीत, ढोला धुर दा राग अलाईआ। साहिब सतिगुर वसे चीत, घर मन्दिर सोभा पाईआ। काया करे ठांडी सीत, अग्नी तत बुझाईआ। लेख चुकाए हस्त कीट, ऊँच नीच नज़र कोए ना आईआ। जीवदयां जग लए जीत, मोइआं मरन लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणा नाम समझाईआ। गुर का नाम सदा अनडिठ, जग नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। जन भगतां कर कर देवे हित, जुग जुग आपणा मेल मिलाइंदा। साची दिशा पए दिस, घर मन्दिर कुण्डा लाहइंदा। धुर दा लेखा देवे लिख, लिख्या लेख ना कोए मिटाइंदा। धन्न वड्याई साचे सिख, जिस सतिगुर नज़री आइंदा। नेत्र लोचण आपणे पेख, पेख पेख ख़ुशी मनाइंदा। सच सुहाए सुहञ्जणा देस, घर घर विच डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणे नाम रंग रंगाइंदा। गुर का नाम रंग रंगीला, रंग रता आप रंगाईआ। जुग चौकड़ी बणे वसीला, लोकमात होए सहाईआ। जन भगत बणाए इक कबीला, वरन बरन ना कोए समझाईआ। मेल मिलाए छैल छबीला, जोबन मता बेपरवाहीआ। किसे हथ्थ ना आए जगत दलीला, मन मति बुध चले ना कोए चतुराईआ। बिन सतिगुर पूरे बणे ना कोए वसीला, वसल सच ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। गुर का नाउँ सदा सहाई, आदि जुगादि दया कमाइंदा । गुरमुख विरले रहे ध्याई, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। उच्ची कूकण मारन धाहीं, नेत्र नीर सर्ब वखाइंदा। कवण वेला प्रभ मिले माही, पांधी आपणा फेरा पाइंदा। बांहों पकड़ लए उठाई, रुट्ठड़े आप मनाइंदा। भेव खुल्हाए चाईं चाईं, पड़दा उहला आप चुकाइंदा। घर मन्दिर करे रुशनाई, अज्ञान अन्धेर गवाइंदा। अमृत जाम दए प्याई, रस इक्को इक वखाइंदा। अनहद नाद दए सुणाई, धुन आत्मक राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणा नाम समझाइंदा। सतिगुर नाम सर्ब दा प्यारा, प्रेम इक्को जिहा रखाईआ। गुरमुख विरला वेखे हो के न्यारा, नाता तोड़े जगत लोकाईआ। अन्दरे अन्दर मिले इशारा, बाहरों सैनत ना कोए लगाईआ । बंद कवाड़ी खुल्हे ताला, ताकी खिड़की बंद ना कोए रखाईआ। करे प्रकाश डूंग्घी गारा, काया भँवरी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर नाम इक दृढ़ाईआ। गुर का नाम सच्चा उपदेश, उपदेशक हरि अख्वाइंदा। जुग जुग देवणहार संदेस, धुर दी बाणी बाण लगाइंदा। नित नित वेखणहारा लए वेख, निरगुण सरगुण रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक बुझाइंदा। साचा नाम

शब्द ज्ञान, अज्ञानीआं दए समझाईआ। साचा बख्शे इक ध्यान, प्रभू मिले सच सरनाईआ । साचा देवे अगम्मी दान, ईश्वर आपणा नाम वरताईआ। धुर संदेसा दए पैग़ाम, कलमा इक्को इक सुणाईआ। घट अन्दर मिले आण, स्वामी आपणा फेरा पाईआ। जन भगतां देवे माण, अभिमान कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम सच इक समझाईआ। गुर का नाम सदा सच, सतिगुर साचे हट्ट विकाइंदा। वेखणहारा काया माटी कच्च, पंज तत फोलन आप फोलाइंदा। दो जहानां वेखे नस्स नस्स, बण पांधी पन्ध मुकाइंदा। सन्त सुहेले लए लभ्भ, आप आपणा पड़दा लाहइंदा। करे प्रकाश निरगुण झब्ब, झलक आपणी आप जणाइंदा। अमृत झिरना झिराए कँवल नभ, बूँद स्वांती आप टपकाइंदा। जगत दुआरा पार करे हद्द, घर साचा इक वखाइंदा । शब्द अगम्मी वज्जे नद, ढोलक छैणा नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम वडियाइंदा। सतिगुर नाम सदा सुहेला, जुग जुग पैज रखाईआ। आवे जावे इक इकेला, आपणा फेरा पाईआ। जन भगतां करे भगती मेला, भगवन आपणे घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक प्रगटाईआ। सतिगुर नाम सदा सदा प्रगट, परम पुरख आप प्रगटाईआ। आप टिकाए लख चुरासी घट घट, दर दर आप बहाईआ। आत्म परमात्म मार्ग दस्स दस्स, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा राह जणाईआ। सुरती शब्दी मेल मिलावा हस्स हस्स, जगत विछोड़ा रहे ना राईआ। प्रेम प्याला जाम प्याए रस रस, अमृत रस इक खवाईआ । पन्ध मुकाए पांधी नस्स नस्स, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। दुरमति मैल कट कट, स्वच्छ सरूपी रूप समझाईआ। साचा लाहा खट्ट खट्ट, गुरमुख आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर नाम इक्को इक रखाईआ। गुर का नाम डूंग्घा सागर, बिन भगतां हथ्थ किसे ना आईआ। गुरमुख विरला बणे सौदागर, काया मन्दिर अन्दर लभ्भण आईआ। सतिगुर पड़दा खोल्ह वखाए गागर, काया गगरीआ फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम इक्को इक रखाईआ। गुर का नाम सदा सदा जग इक, एकँकार आप दृढ़ाईआ। सिफ्ती नाम कोटन कोटि लिख, जग जीवण जुगत रहे जणाईआ। नित नवित्त मंगदे रहिण भिख, बण भिखारी अलख जगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणी आपणी झोली पाउँदे रहे हिस्स, हिस्सा आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक्को घर जणाईआ। साचा नाम सतिगुर सरन, प्रभ सरन मिले वड्याईआ। जिस मिलयां खुल्हे नेत्र हरन फरन, निज नेत्र होए रुशनाईआ। आवण जावण गेड़ा चुक्के मरन डरन, लख चुरासी रहिण ना पाईआ। सो गुरमुख साची तरनी तरन, जिन्हां गुर गुर नाम करे पढ़ाईआ। अद्धविचकार कदे ना अड़न, राह विच ना कोए अटकाईआ।

कूड़ी अग्नी कदे ना सड़न, माया ममता ना कोए जलाईआ । जम का दूत ना आए फड़न, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। सतिगुर पौड़े साचे चढ़न, नाम डण्डा इक्को हथ्थ वखाईआ। सचखण्ड दुआरे जा के सतिगुर पूरे दा ढोला इक्को पढ़न, तूं मेरा मैं तेरा तेरा मेरा सोहँ रूप इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, सतिगुर शब्द गुर गुर नाम देवे सदा सदा सद वधाईआ।