२७ भाद्रों २०२० बिक्रमी कुंदन सिँघ दे गृह माल चक ज़िला अमृतसर
सो पुरख निरँजण सच नरेशा, धुर फ़रमान इक जणाईआ। हरि पुरख निरँजण दए संदेसा, धुर दी धार समझाईआ। एकँकार धारे भेखा, बेपरवाह बेपरवाहीआ। आदि निरँजण बणे नेता, राजन भूप वड वड्याईआ। अबिनाशी करता जाणे लेखा, इक इकल्ला सच्चा माहीआ । श्री भगवान रखे चेता, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। पारब्रह्म करे साचा हेता, हितकारी इक्को नज़री आईआ। सचखण्ड निवासी प्रगट होए आप अभेता, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। खेले खेल साहिब सुल्तान हुक्मरान पकड़ उठाए साचा बेटा, शब्दी सुत इक जगाईआ। दो जहानां बण खेवट खेटा, मार्ग इक्को इक वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा छोटा जिहा हिस्सा, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। त्रै पंज वेख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। साचे सुत उठ दुलारे सो पुरख निरँजण आप जगाईआ । दो जहान तेरे वणजारे, पुरी लोअ ध्यान लगाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड तेरे पनहारे, दर सेवक सेव कमाईआ। लोक परलोक तेरे सहारे, तेरा अन्त कोए ना पाईआ। गुर अवतार तेरे प्यारे, नित बैठे ध्यान लगाईआ। तेरा सच नाम जैकारे, प्रीतम रहे सुणाईआ। भगत भगती तेरे वणजारे, साचा हट्ट इक खुल्हाईआ। सन्तां दे साची धारे, धार धार विचों प्रगटाईआ। गुरमुखां खोल्ह बंद कवाड़े, बंद हाटी कुण्डा लाहीआ । गुरसिखां दे सच इशारे, सच इशारा इक वखाईआ। नव नौ नईया वेख किनारे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। शब्द सुत उठ बलवान, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। निरगुण सरगुण वेख साचे काहन, लख चुरासी गोपी तेरे अंग लगाइंदा। नव नौ चार होया वैरान, साची धार ना कोए समझाइंदा। चार युग दा भुल्लया सर्ब ज्ञान, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान समझ कोए ना पाइंदा। दहि दिशा चार कुण्ट कूड़ी क्रिया होई प्रधान, कलयुग चारों कुण्ट डौरु डंक वजाइंदा । दरोही फिरी जगत शैतान, शरअ शरीअत नाल टकराइंदा। सतिगुर शब्द साचा ढोला कोई ना गाण, रसना जिह्वा काग वांग जीव जंत सर्ब कुरलाइंदा। आत्म अन्तर
किसे ना मिल्या ब्रह्म ज्ञान, पारब्रह्म नज़र किसे ना आइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी झूठी दिसे दुकान, सत्त दीप वणज वणजारा साचा हट्ट ना कोई खुल्हाइंदा। चौदां लोक रोवण मारन नाअरा, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। चौदां तबक ना कोए सहारा, साचा पीर नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताइंदा। उठ सुत शब्द बलवान, तेरे हथ्थ वड्याईआ । सति उठा इक निशान, दो जहान झुलाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त दे ज्ञान, अक्खर इक्को इक पढ़ाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच झगड़ा चुक्के कूड़ी क्रिया ना रहे निशान, सच सुच इक समझाईआ। अमृत आत्म प्रेम प्याला बख्श दान, आबे हयात मुख चुआईआ । एका राग अनहद नादी सुणा कान, धुर दी धार आप समझाईआ। निर्मल जोत कर प्रकाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आप जणाईआ। उठ सुत बांके नौजवान, श्री भगवान सच जणाइंदा। तेरे हथ्थ तेरा खड़ग खण्डा किरपान, तीर चिल्ला इक्को नज़री आइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी मन्नण आण, विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाइंदा। करोड़ तेतीसा नैण शरमाण, सुरप्त अक्ख ना कोए उठाइंदा। चार युग तेरे ढोले गाण, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरी ओट तकाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरी दस्स के गए पहचान, लेखा लिख लिख सर्ब समझाइंदा। मन्दिर महल अटल इक मकान, उच्च मनारा सोभा पाइंदा। दीवा जोती जगे इक नुरान, नूरो नूर नूर रुशनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा तेरी झोली पाइंदा। उठ सुत सच दुलारे, सो साहिब आप जणाईआ। सृष्ट सबाई आपा आप हारे, आपणा पड़दा सके ना कोए उठाईआ। साचे भगत फिरन कुआरे, तुध बिन करे ना कोए कुड़माईआ। सुरत सवाणी काया डूंग्घी कन्दर बैठी वाजां मारे, आ मिल मेरे सच्चे माहीआ। सन्त सज्जण राह तक्कण नेत्र नैण उग्घाड़े, निज नेत्र कर रुशनाईआ। गुरमुख वेखण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा भेव आप जणाईआ। शब्द सुत कहे मैं जावांगा। थिर घर आपणा कुण्डा लाहवांगा। सुन अगम्म पार करावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव आप जगावांगा। करोड़ तेतीसा अक्ख खुल्हावांगा। लख चुरासी हिरदे वस, त्रैगुण नाता तोड़ तुड़ावांगा। साचा मार्ग इक्को दस्स, रहबर दो जहान अख्वावांगा। पन्ध मुकावां नस्स नस्स, बण पांधी आपणी सेव कमावांगा। कर प्रकाश जोत घट घट, घर घर नाद सुणावागा। लेखे लावां रत्ती रत्त, रुत्त रुतड़ी नाल महकावांगा। जो भगत भगवान तेरा राह रहे तक्क, ओन्हां आपणे नाल मिलावांगा। जिन्हां प्या पुरख अकाल तेरा शक़, ओन्हां राए धर्म हथ्थ फड़ावांगा। निरगुण धार हो प्रगट, सरगुण आपणी कार कमावांगा। लेखा तोड़ां कूड़ी मति, गुरमति इक समझावांगा। बीज बीजां अगम्मी वत, पत डाल्ही फुल्ल आप महकावांगा । जो सत्थर बैठे
घत, तिन्हां साची सेज सुहावांगा। जो रख के बैठे आस, तिन्हां आसा पूर करावांगा। जो तक्कण धुर दी रास, तिन्हां गोपी काहन नाच नचावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा हुक्म इक बजावांगा। तेरा हुक्म इक सुणावांगा । लोकमात फेरा पावांगा। लख चुरासी जीव जंत उठावांगा। गुरमुख साचे सन्त सुहेले, फड़ बांहों बाहर कढ्ढावांगा। सुरती शब्दी कर कर मेले, अगला पिछला विछोड़ा पन्ध मुकावांगा। इक्को घर वसण गुरु गुर चेले, गुर गोबिन्द गोद बहावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, अबिनाशी अचुत तेरी साची सेव कमावांगा। प्रभ तेरी साची सेव कमावांगा। तेरे तेरे नाल मिलावांगा। झूठे झेड़े सर्ब मुकावांगा। कूड़े डेरे सारे ढाहवांगा। करां हक़ नबेड़े, हकीकत सब नूं इक वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा हुक्म सीस टिकावांगा। तेरा हुक्म इक जणावांगा। भुल्लयां मार्ग लावांगा। सच संदेस अलावांगा । नर नरेश जणावांगा। दर दरवेश अख्वावांगा। विष्न ब्रह्म महेष, शिव शंकर तेरी ओट तकावांगा। जा के वसां तेरे देस, साचा मन्दिर इक प्रगटावांगा। ब्रह्मण्ड खण्ड करां खेड, ख़ालक ख़लक तेरे नाल मिलावांगा। चार युग गुर अवतार पीर पैगम्बर जो वंडां आए वंड, अन्तिम इक्को झोली पावांगा। चार वरन अठारां बरन नौ खण्ड सुणावां साचा छन्द, साचा ढोला राग अलावांगा। कूड़ी क्रिया भरम भुलेखा ढाहवां कंध, पड़दा उहला सर्ब चुकावांगा। ग़रीब निमाणे लोकमात फिरन जो नंग, तिन्हां ओढण इक्को सीस टिकावांगा। जन भगतां जुग जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, गोपाल स्वामी तेरी गोद बहावांगा। काया चोली चाढ़्ह मजीठी रंग, रंग इक्को इक वखावांगा। तेरे प्रेम दा घर घर वजावां मृदंग, मृदंगा इक्को हथ्थ उठावांगा। नौ दुआरे जावां लँघ, सुखमन टेडी बंक पार करावांगा। ईड़ा पिंगल जाण संग, नेत्र नैण सर्ब शरमावांगा। निज अमृत आत्म दयां अनन्द, रस इक्को इक चुआवांगा। साची जोत प्रकाश कर चाढ़्ह अगम्मी चन्द, जोत निरँजण डगमगावांगा। जगत विकारा कर खण्ड खण्ड, नाम खण्डा इक चमकावांगा। लेखा जाण जीउ पिण्ड, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणी धार प्रगटावांगा। वहण वहे सागर सिन्ध, सरोवर इक्को इक नुहावांगा। हरिभगत बणावां तेरी बिंद, सुत अनादी रूप वटावांगा। किंगरे किंगरे वज्जे इक किंग, नाम ढोला साचा गावांगा। तूं ठाकर स्वामी साहिब सच्चा बख्शंद, बख्शणहार तेरी ओट तकावांगा। गहर गम्भीर गुणी गहिंद, तेरा नाम सागर इक प्रगटावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दो जहानां तेरी सेव कमावांगा। प्रभ तेरी सेवा करांगा। दो जहान कदे ना डरांगा। ना जीवांगा ना मरांगा। लख चुरासी अन्दर वड़ांगा। साचे पौड़े आपे चढ़ांगा। सच महल्ले साचे खड़ांगा। इक्को ढोला तेरा नाम पढ़ांगा। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी करनी आपणे सीस धरांगा। तेरी करनी सच कमावांगा । पुरख अबिनाशी तेरी धार बंधावांगा। वखावां साचा मण्डल रासी, गोपी काहन इक नचावांगा। लख चुरासी कर के दासी, सेवक सेवा इक समझावांगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, लोकमात मैं जावां बण के सांसी, गुरमुख भगत तेरे साचे जजमान आप बणावांगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सुत दुलारा शब्द पल्लू रिहा फड़, दोए जोड़ वास्ता पावांगा। शाह पातशाह श्री भगवान, सो साहिब दया कमाईआ। उठ सुत मेरे वड बलवान, तेरे हथ्थ दयां वड्याईआ। कलयुग अन्तिम वेख कूड़ी दुकान, चारों कुण्ट अन्धेरा रिहा छाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे होए हैरान, गुर का शब्द ना कोए कमाईआ। साबत रिहा ना किसे ईमान, धीरज जत ना कोए जणाईआ। नेत्र अक्ख ना कोए खुलाण, निज नेत्र मिले ना किसे वड्याईआ। माया ममता हउमे हंगता गढ़ बणया जीव जहान, निवण-सो-अक्खर ना कोए पढ़ाईआ। गुर दर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ तीर्थ तट धीआं भैणां सर्ब तकाण, सतिगुर भउ सिर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सुत शब्द जाणा चाईं चाईंआ। प्रभू मैं चाईं चाईं जावांगा। चार युग दा लेखा वेख वखावांगा। सब दे पड़दे चुक्क, पड़दा उहला आप हटावांगा। जेहड़े तैथों होए बेमुख, तिन्हां कालख टिक्का इक लगावांगा। मात गर्भ जुग जुग उलटा रुख़, लख चुरासी गेड़ भवावांगा। नरक दोज़ख़ मिले दुःख, हवन कुण्ड अग्न तपावांगा। जननी लेखे ना लग्गे कुक्ख, पूत सपूत ना कोए समझावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा लहिणा सर्ब चुकावांगा। उठ सुत मेरे वड बलकार, प्रभ सच सच जणाईआ। लोकमात मार इक ललकार, साची भबक नाम जणाईआ। सोए जीव दे उठाल, आलस निंद्रा दे मिटाईआ। लेखा जाण शाह कंगाल, राउ रंक वेख वखाईआ। निरगुण हो के बण दलाल, सरगुण वणज कराईआ। हकीकत वेख हक़ हलाल, लाशरीक फेरा पाईआ। जलवा दस्स नूर जलाल, जोबन नूर जोत रुशनाईआ। लेखा जाण काल महाकाल, धर्मसाल इक सुहाईआ। पुरख अबिनाशी तेरे नाल, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कोलों लै जवाब, क्यों कलयुग जीव भुल्ले पांधी राहीआ। मुख पड़दा खोल्ह नक़ाब, नक़ाबपोश आपणा मुख वखाईआ। सब दा सजदा वेख आदाब, कवण सीस जगदीश रिहा झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे सुत इक दृढ़ाईआ। सुत कहे मैं वेख वखावांगा। प्रभ तेरी सेव कमावांगा। कलयुग अन्तिम वेख, भेख सर्ब मिटावांगा। सच सुहावां सुहञ्जणा देस, भूमका इक्को इक वडयावांगा। जिस दा लेखा
रहे हमेश, सो कातब इक जणावांगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कलयुग इक्को हुक्म वरतावांगा। कलयुग सच हुक्म वरताएगा। प्रभ तेरा सुत सेव कमाएगा। चार कुण्ट वेख वखाएगा। दहि दिशा फेरी पाएगा। बचया कोई नज़र ना आएगा। गुरमुख सच्चयां आप जगाएगा। कलयुग जीवां भांडयां कच्चयां, अन्तिम भन्न वखाएगा। जिन्हां सतिगुर मार्ग दस्सया, तिन्हां आपणे नाल मिलाएगा। जिन्हां हिरदे हरि जू वसया, तिन्हां हरि मन्दिर आप बहाएगा। सेवक बण के फिरे नट्ठया, बण सेवक आपणी सेव कमाएगा। कलयुग मेटे कूड़े रट्टया, रट्टा इक्को वार चुकाएगा। दीन मज़्हब दे मेटे फट्टया, पट्टी इक्को नाम बंधाएगा। लेख चुकाए धड़ी वटयां, तोला इक्को इक अख्वाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा मार्ग इक जणाएगा। तेरा मार्ग इक जणावांगा। चार वरन समझावांगा। ऊँच नीच उठावांगा। राउ रंक अक्ख खुल्हावांगा। निरगुण रूप प्रतख इक दृढ़ावांगा। निज नेत्र नैण अक्ख खुल्हावांगा। कूड़ी क्रिया नालों कर के वक्ख, सच वस्त आप वरतावांगा। कलयुग खेड़ा होवे भट्ठ, सतिजुग साचा राह चलावांगा। सच दवारा खोल्ह हट्ट, तेरा नाम इक विकावांगा। मेल मिला के कमलापति, कोझी कमली गले लगावांगा। तेरा नाउँ पुरख समरथ, लोकमात जणावांगा। सौदा विके हथ्थो हथ्थ, उधार लेख ना कोए रखावांगा। सन्त सुहेले साचे सद, गुरमुख आपणे अंग लगावांगा। अन्तर अन्तर वज्जे नद, अनहद नादी राग सुणावांगा। नौ दुआरे चुक्के हद्द, दसवां दर इक खुल्हावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा मेरा गावां छन्द, दूजा राग ना कोए अलावांगा। तेरा मेरा छन्द गावांगा। सोहँ ढोला इक सुणावांगा। ओअँ रूप आप समझावांगा। नर निरँकार खेल खलावांगा। सच सरकार इक दृढ़ावांगा। धुर फ़रमान आप सुणावांगा। जोती जाता हो उज्यार, नूरो नूर डगमगावांगा। कल कल्की लै अवतार, कला आपणी आप रखावांगा। कूड़ी क्रिया उतरे पार, शहु दरया आप रुढ़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा नगर इक वसावांगा। तेरा नगर खेड़ा इक वसाएगा। शब्द गुरू डेरा लाएगा। सम्बल साचा सोभा पाएगा। पीर पैगम्बर ध्यान लगाएगा। गुर अवतार जस सुणाएगा। विष्न ब्रह्मा शिव हस्स हस्स, दर्शन पाएगा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चारे आवण नट्ठ नट्ठ, दूर बैठ सीस सर्ब झुकाएगा। मूसा ईसा मुहम्मद दोए जोड़ खलोवण हथ्थ, पल्लू गल विच सर्ब वखाएगा। अल्ला राणी नक्कों लाह सुहाग नथ्थ, खुली मींढी वास्ता इक जणाएगा। नेत्र नीर रोवे अक्ख, हन्झूआं हार आप वखाएगा। दरोही ख़ुदाए मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला सदी चौधवीं होई बस, अग्गे लेखा समझ कोए ना पाएगा। उच्चा मन्दिर साचा हुजरा जाणा ढट्ठ, महिराब डेरा कोए ना
लाएगा। शरअ शरीअत जाणा नट्ठ, कलमा नबी ना कोए पढ़ाएगा। कायनात तुट्टणा हठ, सिदक सबूरी ना कोए हंढ्ढाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा हुक्म दो जहान सर्ब वरताएगा। तेरा हुक्म इक वरताएगा। साचा दीन इक बणाएगा। मज़्हब इक्को नज़री आएगा। वरन गोत ना कोए रखाएगा। निर्मल जोत सर्ब जगाएगा। नाम श्लोक इक सुणाएगा। सतिगुर पूरा नज़री आएगा। पुरख अकाल वेख वखाएगा। तेई अवतार गंढ्ढ पवाएगा। भगत अठारां जोड़ जुड़ाएगा। ईसा मूसा मुहम्मद नाल मिलाएगा। नानक गोबिन्द हुक्म वरताएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, शब्द गुर सूरा इक्को खेल रचाएगा। शब्द गुर सूरा हाज़र हज़ूर, हरि अग्गे सीस झुकाईआ। तेरा हुक्म मैनूं मंज़ूर, हाकम तेरी ओट तकाईआ। लोकमात लख चुरासी वेखां सर्ब कसूर, घर घर फेरा पाईआ। जेहड़े कहिन्दे साहिब सतिगुर वसे दूर, तिन्हां घर घर विच नेरन नेर दयां वखाईआ। कूड़ी क्रिया करां दूर, सच सुच इक प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ । सो साहिब सिर रखे हथ्थ, पुसत थापी इक लगाईआ। तेरा मेल पुरख समरथ, बेपरवाह तेरा सहाईआ। कलयुग अन्तिम वेख नट्ठ, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। चार कुण्ट अन्धेरी छत्त, सृष्ट सबाई राह नज़र कोए ना आईआ। वरन बरन उबले रत, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। साचा खेड़ा होया भट्ठ, गुर का शब्द ना कोए गाईआ। चारों कुण्ट दिसे मनमति, गुरमति गए भुलाईआ। चार वरनां जा के सुत्तयां मार्ग दस्स, नानक गोबिन्द सारे गए भुलाईआ। तीर निशाना मार कस, अणयाला इक चलाईआ। हँकारी बुरज जावे ढट्ठ, कूड़ अडम्बर नज़र कोए ना आईआ। सर्ब जीआं जाण मितगत, गतमित तेरे हथ्थ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची देवणहार वड्याईआ । शब्द कहे मेरे पुरख अकाल, वाहवा तेरी सच सरनाईआ। ठाकर हो के होइउँ दयाल, दयालता इक्को इक जणाईआ। कलयुग जा के वेखां हाल, दर दर फेरा पाईआ। त्रैगुण माया तोड़ां जंजाल, जागरत जोत कर रुशनाईआ। जा के पुच्छां मुरीदां हाल, जो मुरशद ध्यान लगाईआ। साचे भगत लवां उठाल, जो बैठे राह तकाईआ। साचे सन्तां चलां नाल, अन्दर बाहर पन्ध मुकाईआ। गुरमुखां हल करां स्वाल, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। गुरमुख वेखां सच्चे लाल, लालन आपणे रंग रंगाईआ। लख चुरासी विचों भाल, मेल मिलावां सहिज सुभाईआ । धर्म दुआर वखावां सच्ची धर्मसाल, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। दीवा बाती इक्को बाल, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। जिस घर वसण शाह कंगाल, ऊँच नीच बैठण डेरा लाईआ। सदा स्वामी करे सदा प्रितपाल, बण प्रितपालक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे
तेरे नाल मिलाईआ। जा के दस्स नाम निधान, मन्त्र इक दृढ़ाईआ। सुत्यां दे इक ज्ञान, बिन रसना जिह्वा कर पढ़ाईआ। उठो वेखो श्री भगवान, शाह पातशाह इक्को नज़री आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दे बाल अञ्याण, जुग जुग सेव कमाईआ। देंदे आए धुर फ़रमान, सच संदेसा इक सुणाईआ। अन्तिम जोती जोत मिले आण, पंज तत चोला जगत तजाईआ । समरथ पुरख करे खेल महान, ख़ालक ख़लक आप दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुरू इक जणाईआ। शब्द गुरू कहे मैं तेरा सूरा, प्रभ तेरी ओट तकाइंदा। लख चुरासी करां चूरा, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। तेरा हुक्म करां पूरा, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा । साचे भगतां बख्शां चरण धूढ़ा, मस्तक टिक्का इक लगाइंदा। कलयुग वेखां मूर्ख मुग्ध मूढ़्हा, जो प्रभ तैथों मुख भवाइंदा । सब दा तोड़ां अन्त ग़रूरा, ख़ाकी ख़ाक सर्ब रलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा लेखा मोहे भाइंदा। तेरा लेखा जाए चुक्क, कल अन्त रहिण ना पाईआ। रहिण ना दे कोई बेमुख, मनमुखता दए मिटाईआ। सच प्रगटावे सच्चे गुरमुख, मुख गुरु गुर सिफ्त सालाहीआ। जन्म जन्म दा लाहवे दुःख, संताप कोए रहिण ना पाईआ। दरस प्यास्सयां मेटे भुक्ख, निज नेत्र मेल मिलाईआ। जननी हो के रखे कुक्ख, बणे धन जणेंदी माईआ। श्री भगवान मैं तेरा पुत्त, शब्द दुलारा रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका घर देणा वखाईआ। सुण सुत मेरे साचे लाड़े, तेरा इक शृंगार कराईआ। भगत सन्त दर कुआरे, आपणे नाल मिलाईआ। फड़ के बांहों घोड़ी चाढ़्हे, साचा घोड़ा इक जणाईआ। जिस दी डोरी नज़र ना आवे विच संसारे, वाग हथ्थ ना कोए रखाईआ। जिस नूं लभ्भदे गए सदा जुग चारे, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। सो खेल करे करतारे, करता पुरख बेपरवाहीआ। डंका मार इक नगारे, चोट नाम शब्द लगाईआ। गोबिन्द सूरा इक ललकारे, दो जहानां रिहा जणाईआ। कलयुग अन्तिम कल कल्की लै अवतारे, सम्बल आपणा आसण लाईआ। वसणहारा धाम न्यारे, हरि मन्दिर इक्को इक वड्याईआ। साचा मार्ग इक सिखाले, चार वरन दए जणाईआ। लेखा चुक्के शाह कंगाले, ऊँच नीच कोई रहिण ना पाईआ। आत्म परमात्म बोल जैकारे, जै जैकार दे सुणाईआ। तूं मेरा मैं तेरे दुआरे, दूजा नज़र कोए ना आईआ। पिता पूत पैज संवारे, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे सुत तेरी वज्जे वधाईआ। शब्द वधाई वज्जे जग, गुर अवतार ढोला गाईआ। पीर पैगम्बर करन हज्ज, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। भगतां दिसे उपर शाह रग, नौ दुआरे पन्ध मुकाईआ। सन्त सुहेले वेखण आत्म सेजा भज्ज, सेज सुहञ्जणी बैठा डेरा लाईआ। गुरमुख निज नेत्र दरस करन रज्ज रज्ज, जन्म जन्म दी तृष्ना भुक्ख
मिटाईआ। गुरसिख चरणी डिगण ढट्ठ, चरण कँवल मिले सरनाईआ। लहिणा चुक्के तत अट्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध सतिगुर झोली पाईआ। आत्म परमात्म अग्गे चले ना कोई वस, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। सुरती शब्दी मेला हस्स हस्स, सोहँ हँसा राग अलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुरू इक वखाईआ। शब्द गुरू कहे मेरा सतिगुर वड्डा, पुरख अकाल इक अख्वाइंदा। पुरख अकाल कहे मेरा बाला नढ्ढा, शब्दी इक्को नज़री आइंदा। शब्द कहे मेरा साहिब स्वामी मैनूं देवे सद्दा, जुग जुग हुक्म वरताइंदा। पुरख अकाल कहे मेरा बाला निक्का फिरे भज्जा, दो जहानां सेव कमाइंदा। शब्द कहे मेरा स्वामी सूरा सरबग्गा, शाह पातशाह इक्को नज़री आइंदा। पुरख अकाल कहे मेरा पूत सपूता लध्धा, चाल बांकी इक चलाइंदा। शब्द कहे मेरा बाप पुरख समरथा, पिता इक्को इक अख्वाइंदा। श्री भगवान कहे मेरा सुत लख चुरासी अन्दर बहि बहि सजा, घर घर डेरा लाइंदा। सुत शब्द कहे मेरा श्री भगवान चलाए अग्गा, साचा राह इक समझाइंदा। श्री भगवान कहे मेरा सुत मेरा नाम नगारा हो के वज्जा, वाहद सब नूं आप जगाइंदा। दोहां मिल के दो जहान खेल रचा, रच रचना आपणी धार बंधाइंदा । पुरख अकाल कहे मेरा पुत सच्चा, जुग जुग साचा हुक्म सुणाइंदा। सुत कहे मेरा पिता सब तों अच्छा, जो साचे मार्ग मोहे लाइंदा। दोहां विचोला बण के आपणा खेल खेले चंगा, जन भगतां चंगी तर्हा समझाइंदा। आओ वेखो घर पलँघ रंगीला डाहया मंजा, पावा चूल नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, शब्द गुर देवे वर, दो जहान आदि जुगादि श्री भगवान, सच फ़रमान नर नरेश निरगुण निरवैर पुरख अकाल दीन दयाल बैठ सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, लोक परलोक लख चुरासी जीव जंत साध सन्त भगत भगवान आप समझाइंदा।
२८ भाद्रों २०२० बिक्रमी महिन्दर सिँघ दे गृह पिण्ड बाठ ज़िला अमृतसर
सतिगुर सच्चा सब तों नींवां, नीकन नीक अख्वाइंदा। वसणहारा धाम साढे तिन्न हथ्थ सीआं, महल अटल इक्को रुशनाइंदा। पावे सार लख चुरासी जीवां, जीवण जुगत सब दी वेख वखाइंदा। प्रेम प्रीती अन्दर होवे खीवा, मस्त ख़ुमारी इक जणाइंदा। सच प्रकाश वेखे जगदा दीवा, बिन तेल बाती डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे भेव चुकाइंदा। सतिगुर पूरा नीकन नीका, निवण-सो-अक्खर करे पढ़ाईआ। जाणे भेव सर्ब जन जीअ का, घट घट रिहा समाईआ। गुरमुख रखे सदा उडीका, निज नेत्र ध्यान लगाईआ। मिले दरस प्राण पती का, घर मेले
सच्चा माहीआ। जन्म जन्म दी बदले रीता, साचा मार्ग इक वखाईआ। जिस दी सिफ्त करे शास्त्र सिमरत वेद अठारां ध्याए गीता, सो गोबिन्द होए सहाईआ। अग्नी तत करे ठांडा सीता, अमृत मेघ बरसाईआ। नाम ख़ज़ाना पावे खीसा, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। भगतां विचों भगती देवे हिस्सा, भावना भगती नाल मिलाईआ। जुग चौकड़ी जगत रहि जाए किस्सा, कहाणी गावे जगत लोकाईआ। जिन्हां सतिगुर पूरा डिट्ठा, तिन्हां वज्जे नाम वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेख इक्को वार लिखा, दूजी वार मेटण कोए ना आईआ। सतिगुर पूरा सब ते छोटा, नज़र किसे ना आईआ। वेखणहारा लोक परलोका, भज्जा फिरे वाहो दाहीआ। सुणावणहारा नाम श्लोका, शब्द जैकारा इक लगाईआ। दो जहानां देवे होका, ब्रह्मण्ड खण्ड समझाईआ। माणस जन्म लख चुरासी विचों सब नूं देवे इक वार मौका, मुकम्मल आपणी बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे भेव चुकाईआ। सतिगुर पूरा नंन्हां बाल, घर घर खेल खलाईआ। काया मन्दिर अन्दर वड़ सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरे डेरा लाईआ। लेखा तोड़ शाह कंगाल, ऊँच नीच मेल मिलाए चाईं चाईंआ। जा के सुणे मुर्शद हाल, आप आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे वेख वखाईआ। सतिगुर पूरा बाल बाला, बालक लख चुरासी वेख वखाइंदा। निरगुण हो के बण दलाला, सरगुण आपणा वणज कराइंदा। मार्ग दस्से इक सुखाला, साचे राहे पाइंदा। अन्तर अन्तर आत्म परमात्म वखाए साची माला, अजपा जाप आप जपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे हरि हरि आपणे रंग रंगाइंदा। सतिगुर पूरा सदा अनडिठ, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। गुरमुख विरले करे हित, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। निरवैर हो के वसे चित, चेतन सुरती दए वखाईआ। करवट लै बदले पिठ, सनमुख इक्को नज़री आईआ। बिन नेत्र बिन नैण बिन अक्खां पए दिस, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख गुर गुर बूझ बुझाईआ। सतिगुर पूरा सदा वसे ओहले, काया माटी नज़र किसे ना आइंदा। आसण लाए काया चोले, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा । बिन भगतां किसे नाल ना बोले, सुन्न समाधी विच समाइंदा। लख चुरासी वेखे लोकमात दे गोले, साचा घर नज़र किसे ना आइंदा। निरपक्ख हो के तोल तोले, कंडा आपणा नाम उठाइंदा। जो गुरमुख गुरसिख धर ध्यान होए भाले भोले, तिन्हां भाउ आप मिलाइंदा। लख चुरासी विच कदे ना रोले, जन्म मरन जम का फास कटाइंदा। अन्तिम चाढ़्हे आपणे डोले, बण कहार कंध उठाइंदा। सचखण्ड दा कुण्डा खोल्हे, दर दरवाज़ा इक वखाइंदा। अन्त भगवन्त साचे सन्त बण
कन्त लै जाए कोले, गुरमुख नारी कर प्यारी सद आपणे संग रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नीकन नीका सच जणाए आपणा तरीका, तर्हा तर्हा नाल हरिजन आप मिलाइंदा।