पुस्तकालयभाग १५

२८ भाद्रों २०२० बिक्रमी मस्सा सिँघ दे गृह नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर

किरपा अन्दर आदि जुगादि, जुग चौकड़ी रचन रचाईआ। किरपा अन्दर कोट ब्रह्माद, खेले खेल बेपरवाहीआ। किरपा अन्दर सचखण्ड दुआरे रहे विस्माद, किरपा अन्दर थिर घर सुत दुलारे शब्द दए वड्याईआ। किरपा अन्दर विष्न ब्रह्मा शिव देवे दाद, वस्त अमोलक आप वरताईआ। किरपा अन्दर नाउँ निरँकार वजाए नाद, नर निरँकार आप सुणाईआ। किरपा अन्दर निर्मल जोत कर प्रकाश, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। किरपा अन्दर त्रैगुण माया खेल तमाश, पंज तत नाता दए जुड़ाईआ। किरपा अन्दर लख चुरासी वेखे खेल तमाश, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज आपणा बन्धन पाईआ। किरपा अन्दर दो जहान मण्डल मण्डप पावे रास, गोपी काहन निरगुण निरगुण आप नचाईआ। किरपा अन्दर रवि ससि सूरज चन्न ब्रह्मण्ड खण्ड पूरी करे आस, आसा आपणी इक समझाईआ। किरपा अन्दर घट घट अन्तर पवण पवणी दे स्वास, साह साह आपणी धार चलाईआ। किरपा अन्दर बोध अगाध पढ़ाए गाथ, नाम नामा इक जणाईआ। किरपा अन्दर खेल खलाए दिवस रात, घड़ी पल वंड वंडाईआ। किरपा अन्दर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को किरपा आपणे हथ्थ रखाईआ। किरपा अन्दर गुण निधान, गुणवन्ता खेल खलाइंदा। किरपा अन्दर नौजवान, बलधारी बल प्रगटाइंदा। किरपा अन्दर शाहो भूप बण राजान, तख्त निवासी साचा तख्त सुहाइंदा। किरपा अन्दर धर्म उठाए इक निशान, सच निशाना नाम प्रगटाइंदा। किरपा अन्दर सचखण्ड दुआर सुहाए सच मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। किरपा अन्दर धुर दा बणे हुक्मरान, धुरदरगाही हुक्म वरताइंदा। किरपा अन्दर परवरदिगार होए प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाइंदा। किरपा अन्दर धुर संदेसा देवे मेहरवान, मेहर नज़र आप उठाइंदा। किरपा अन्दर विष्नूं देवे दान, विश्व भण्डार आप वरताइंदा। किरपा अन्दर ब्रह्मे देवे ब्रह्म ज्ञान, ब्रह्म विद्या आप समझाइंदा। किरपा अन्दर शंकर करे पहचान, संसा रोग सर्ब मिटाइंदा। किरपा अन्दर करे खेल श्री भगवान, भगवन आपणी धार चलाइंदा। किरपा अन्दर पारब्रह्म लेखा जाणे जीव जहान, जागरत जोत आप जगाइंदा। किरपा अन्दर लेखा जाणे पवण पाणी मसाण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। किरपा अन्दर खाणी चार, हरि सतिगुर वंड वंडाईआ। किरपा अन्दर बाणी चार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी बोल सुणाईआ। किरपा अन्दर

खेल करे जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढ्ढाईआ। किरपा अन्दर ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश महल्ल लए उसार, मण्डल मण्डप सोभा पाईआ। किरपा अन्दर धरत धवल दए आधार, जल बिम्ब आपणी धार जणाईआ। किरपा अन्दर समुंद सागर वेखे गार, जल थल महीअल आपणा रंग रंगाईआ। किरपा अन्दर लख चुरासी जीव जंत दए आधार, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ । किरपा अन्दर घट घट दीआ बाती दीपक बाल, जोती जोत जोत रुशनाईआ। किरपा अन्दर घर विच घर उपाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक रखाईआ। किरपा अन्दर अमृत आत्म अमृत मारे उछाल, सर सरोवर इक प्रगटाईआ। किरपा अन्दर अनहद नाद वजाए अगम्मी ताल, ताल तलवाड़ा इक रखाईआ। किरपा अन्दर प्रितपालक हो के करे प्रितपाल, बण सेवक सेव कमाईआ। किरपा अन्दर निरगुण सरगुण लै अवतार, गुर गुर आपणा रूप वटाईआ। किरपा अन्दर पंज तत करे शृंगार, काया चोला जगत रंगाईआ। किरपा अन्दर साचा नाम दए सिखाल, सिख्या इक्को इक समझाईआ। किरपा अन्दर होए दयाल, दीनन आपणे गले लगाईआ। किरपा अन्दर देवे नाम सच्चा धन माल, धुर ख़ज़ाना इक वखाईआ। किरपा अन्दर जुग जुग खेले खेल कमाल, बेमिसाल, आपणी कार कमाईआ। किरपा अन्दर साची घालन लए घाल, घोली घोल आप घुमाईआ। किरपा अन्दर शब्द गुरदेव हो के बणे दलाल, स्वामी आपणी धार समझाईआ। किरपा अन्दर वेखणहारा पत डाल्ह, ज़र्रा ज़र्रा खोज खुजाईआ। किरपा अन्दर जन भगत लए उठाल, सोई सुरती आप जगाईआ। किरपा अन्दर साचे सन्तां करे निहाल, निउँ निउँ आपणा घर वखाईआ। किरपा अन्दर गुरमुख साचे पकड़ उठाए लाल, लालन आपणे रंग रंगाईआ। किरपा अन्दर गुरसिख सज्जण लख चुरासी विचों भाल, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। किरपा अन्दर मुरीद मुर्शद वेखे आण, बेनज़ीर आपणी नज़र उठाईआ । किरपा अन्दर नाता तोड़े काल महाकाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। किरपा अन्दर लेखा चुकाए त्रैगुण माया जगत जंजाल, जीवण जुगत इक जणाईआ। किरपा अन्दर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मार्ग इक दरसाईआ। किरपा अन्दर खेल अगम्म, हरि करता आप कराइंदा। किरपा अन्दर लोक परलोक बेड़ा देवे बन्न, दो जहान पार कराइंदा। किरपा अन्दर निरगुण जोत चाढ़्हे चन्न, सच प्रकाश इक वखाइंदा। किरपा अन्दर भगत भगवान वेखे बण के जननी जन, धन जणेंदी माउँ आप हो जाइंदा। किरपा अन्दर जगत विकारे देवे डंन, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आइंदा। किरपा अन्दर भाग लगाए काया माटी तन, माया ममता मोह चुकाइंदा। किरपा अन्दर अन्दर वड़ के सच दुआरे लावे संन, नाम संधेवा हथ्थ उठाइंदा। किरपा अन्दर बजर कपाटी देवे भन्न, भाण्डा भरम भउ भंनाइंदा। किरपा अन्दर करे प्रकाश नेत्र अन्न्ह, निज नेत्र आप खुल्हाइंदा। किरपा

अन्दर करे वासना बंद मन, मन मनसा मेट मिटाइंदा । किरपा अन्दर आपणा राग सुणाए कन्न, छत्ती राग सिफ्त सालाहइंदा। किरपा अन्दर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। किरपा अन्दर साचा खेल, हरि सतिगुर आप कराईआ। किरपा अन्दर लए मेल, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाईआ। किरपा अन्दर साचा सगन मना चाढ़्हे तेल, घर वज्जे नाम वधाईआ। किरपा अन्दर धाम वखाए इक नवेल, निरगुण आपणा पड़दा लाहीआ। किरपा अन्दर वेख वखाए गुरु गुर चेल, चेला गुर इक्को नूर नज़री आईआ। किरपा अन्दर आवण जावण लख चुरासी कटे जेल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। किरपा अन्दर जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। किरपा अन्दर तारे आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। किरपा अन्दर माई बाप, पिता पूत वेख वखाईआ। किरपा अन्दर देवे जाप, अजपा जाप समझाईआ । किरपा अन्दर नाता तोड़े तीनों ताप, त्रैगुण अग्नी रहे ना राईआ। किरपा अन्दर सुरत सवाणी करे पाकी पाक, पतित पुनीत वेख वखाईआ । किरपा अन्दर बंद कवाड़ी खोल्हे ताक, कुण्डा आपणी हथ्थीं लाहीआ। किरपा अन्दर आत्म परमात्म बणावे साक, साचा बंधप आप हो जाईआ। किरपा अन्दर चढ़ाए साचे राथ, शब्द रथवाही फेरा पाईआ। किरपा अन्दर वखाए आपणा घाट, पत्तण बैठा सच्चा माहीआ। किरपा अन्दर लहिणा देणा चुकाए ज़ात पात, वरन बरन नज़र कोए ना आईआ। किरपा अन्दर जन भगतां करे आपणी बात, दूजे सरवण सुणन कोए ना पाईआ। किरपा अन्दर देवणहार नजात, एथे ओथे होए सहाईआ। किरपा अन्दर जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर इक्को इक समझाईआ। किरपा अन्दर वखाए घर, सच दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। किरपा अन्दर चुक्के डर, भय भउ ना कोए जणाईआ । किरपा अन्दर लाए लड़, पल्लू आपणे नाल बंधाईआ। किरपा अन्दर लए वर, हरि कन्त सच्चा शहिनशाहीआ। किरपा अन्दर नुहाए साचे सर, दुरमति मैल धवाईआ। किरपा अन्दर सच दुआरे जाए खड़, सच सरूपी नज़री आईआ। किरपा अन्दर साचा राग सुणाए पढ़, सोहँ ढोला इक्को गाईआ। किरपा अन्दर तूं मेरा मैं तेरा जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप जणाईआ। किरपा अन्दर मिले जगदीश, जगदीश्र आपणी दया कमाईआ। किरपा अन्दर दए हदीस, साचा कलमा नबी पढ़ाईआ। किरपा अन्दर छत्र झुलाए सीस, राज राजान शाह सुल्तान वेख वखाईआ। किरपा अन्दर भेव चुकाए तीस बतीस, राग छत्तीस करे जणाईआ। किरपा अन्दर ख़ाली करे खीस, दर दर घर घर मांगत मंगण वाहो दाहीआ। किरपा अन्दर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक समझाईआ। किरपा अन्दर भगत भगवान, हरि जू साचा रंग रंगाईआ। किरपा अन्दर दे

दे दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। किरपा अन्दर आत्म परमात्म मेले आण, ब्रह्म पारब्रह्म अंग लगाईआ। किरपा अन्दर करे प्रकाश कोटन भान, कोटन कोटि रवि ससि नैण शरमाईआ । किरपा अन्दर सुणाए आपणा गान, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। किरपा अन्दर घट दर्शन देवे आण, दरसी आपणा दरस कराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस मेहर नज़र उठाईआ। किरपा अन्दर होए प्रतख, प्रभ आपणा वेस वटाईआ। किरपा अन्दर मार्ग देवे दस्स, सच साचा बूझ बुझाईआ। किरपा अन्दर अमृत आत्म देवे रस, निझर झिरना इक झिराईआ। किरपा अन्दर शब्द नाम बोल अलख, सच जैकारा इक अलाईआ। किरपा अन्दर धीरज जत वखाए हठ, सति सन्तोख इक दृढ़ाईआ। किरपा अन्दर बहत्तर नाड़ ना उबले रत, रती रत दए सुकाईआ। किरपा अन्दर देवे ब्रह्म मति, चौदां विद्या ना कोए पढ़ाईआ। किरपा अन्दर मिले आण हस्स हस्स, हँसमुख सच्चा शहिनशाहीआ। किरपा अन्दर जन भगतां होवे सदा वस, वास्ता भगतां नाल पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। किरपा अन्दर खेल समरथ, सो करता आप कराईआ। किरपा अन्दर जुग चौकड़ी चलाए रथ, हरि पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। किरपा अन्दर वसे घट घट, एकँकार निरगुण नूर रूप धराईआ। किरपा अन्दर साची जोत करे प्रकाश, आदि निरँजण वेस वटाईआ। किरपा अन्दर गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवे साथ, श्री भगवान सगला संग निभाईआ। किरपा अन्दर शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी बणाए गाथ, अबिनाशी करता इक्को करे पढ़ाईआ। किरपा अन्दर आत्म परमात्म मण्डल मण्डप गोपी काहन पवाए रास, पारब्रह्म प्रभ आपणा नाच नचाईआ। किरपा अन्दर जन भगतां पूरी करे आस, आसा तृष्ना मेट मिटाईआ। किरपा अन्दर साचे सन्त वेखे अनाथां नाथ, नाथ अनाथी फेरा पाईआ। किरपा अन्दर गुरमुखां इक खुल्हाए आख, निज नेत्र कर रुशनाईआ। हुक्मे अन्दर गुरमुख सज्जण लए राख, रक्षया करे थाउँ थाईंआ। हुक्मे अन्दर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी कार कमाईआ। किरपा अन्दर खेल स्वामी, सर्ब गुण दाता आप कराइंदा। किरपा अन्दर अन्तरजामी, हरि घट घट वेख वखाइंदा। किरपा अन्दर बोध अगाध सुणाए बाणी, गुर अवतार पीर पैगम्बर आप जणाइंदा। किरपा अन्दर जुग चौकड़ी देंदा रिहा निशानी, साचा राह इक वखाइंदा । किरपा अन्दर करदा रिहा खेल सुल्तानी, शाह पातशाह शहिनशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। किरपा अन्दर बणदा रिहा ब्रह्म ज्ञानी, पारब्रह्म प्रभ आपणा वेस वटाइंदा। किरपा अन्दर आत्म परमात्म लेख चुकाए दो जहानी, निरगुण सरगुण आपणे लेखे पाइंदा। किरपा अन्दर जन भगतां बिरहों मारे तीर कानी, सच निशाना आप लगाइंदा। किरपा अन्दर लेखा जाणे चार खाणी, ख़ाना सब दा फोल

फुलाइंदा। किरपा अन्दर बणया रहे वड्डा विद्वानी, पंडत इक्को नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि जू साचा वेस वटाइंदा। किरपा अन्दर होए मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। नव नौ चार वेखे विच जहान, जुग चौकड़ी अक्ख खुल्हाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार देंदा रिहा ज्ञान, पीर पैगम्बर कलमा नबी पढ़ाईआ। सजदा सीस झुकाउणा दस्सदा रिहा सलाम, इस्म आअज़म इक वखाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ जपाउँदा रिहा नाम, गुरुदुआरे गुर गुर भेव जणाईआ। कलयुग अन्तिम सृष्ट सबाई होई बेईमान, बेवा रूप नज़री आईआ। चारों कुण्ट होए हराम, धीरज जत नज़र कोए ना आईआ। कूड़ी क्रिया पीण खाण, अमृत रस रसना जिह्वा ना कोए लगाईआ । नेत्र नैण जगत तकाण, निज अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। अन्तर आत्म कोई ना वेखे मार ध्यान, रसना जिह्वा पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ । अठसठ तीर्थ बाहरों करन अशनान, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। दरस ना पौण श्री भगवान, घर मन्दिर वेखण कोए ना जाईआ। दरोही फिरे कूड़ शैतान, शरअ करदी फिरे लड़ाईआ। साची दिसे ना कोए दुकान, सौदा नाम ना कोए विकाईआ। साध सन्त जीवां जंतां कोलों नाम दा लैंदे लगान, मुफ्त हरि की दात झोली कोई ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल थाउँ थाईंआ। थाउँ थाईं वेखणहारा, इक इकल्ला हरि अख्वाइंदा। जुग चौकड़ी पार किनारा, कलयुग अन्तिम वेला आइंदा। चारों कुण्ट धूंआँधारा, साचा चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। सृष्ट सबाई हाहाकारा, जीव जंत सर्ब कुरलाइंदा। साचा इष्ट ना किसे विचारा, दृष्टी आपणी ना कोए खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वेस आप धराइंदा। वेस धर नर निरँकार, नव नौ चार वेख वखाईआ। भरमे भुल्ला सर्ब संसार, वड संसारी समझ कोए ना पाईआ। लभ्भ लभ्भ थक्के जीव गंवार, उच्चे टिल्ले पर्बत जंगल जूह उजाड़ पहाड़, डूंग्घी कन्दर डेरा लाईआ। मक्के काअबे रोवण ज़ारो ज़ार, हू हू नाअरा रहे सुणाईआ। नज़र ना आया परवरदिगार, काया हुजरा वेखण कोए ना आईआ । गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ लभ्भण विच संसार, चारों कुण्ट भज्जण वाहो दाहीआ। अन्दर वड़ के हरि मन्दिर वेख्या ना किसे हरि निरँकार, नौ दुआरे पन्ध ना कोए मुकाईआ। सतिगुर सरन ना कोई विचार, मनमति रही कुरलाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोई ना करे पार, बेड़ा बन्ने कोई ना लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण दाता पुरख बिधाता वेखणहारा खेल तमाशा, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम वेखे भगवान, सचखण्ड निवासी दया कमाईआ। साचे भगत सर्ब कुरलाण, नेत्र रोवण मारन धाहींआ। कर किरपा ठाकर मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। आ के मिल नौजवान, तेरी इक्को ओट तकाईआ। काया मन्दिर सोहे मकान,

आत्म सेजा वज्जे वधाईआ। साचीआं सखीआं मंगल गाण, गीत गोबिन्द अलाईआ। नेत्र नैण दोवे शरमाण, इक्को अक्ख नज़री आईआ। बिन तेरी किरपा किसे ना मिले माण, ममता भरी सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा आपणा घर, जिस घर वज्जे नाम तेरे वधाईआ। किरपा करे आप कृपाल, किरपन लए उठाईआ। सतिगुर पूरा दीन दयाल, दयानिध अख्वाईआ। भगत सन्त लए उठाल, आलस निंद्रा दए गंवाईआ। गुरमुख गुरसिख चलाए आपणे नाल, साचा संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे साचा वर, तिस आपणा पड़दा लाहीआ। किरपा अन्दर गुरमुख जगाए हरि जू आपणे नाल मिलाईआ। हरिसंगत साचा जोड़ जुड़ाए, घर साचे वज्जे वधाईआ। नित उठ वेखण ठाकर आए, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। काया गागर सोभा पाए, घर बैठा बेपरवाहीआ। निर्मल कर्म उजागर आप कराए, दुरमति मैल धवाईआ। जो जन सौदागर बण के आए, तिस नाम वस्त दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आपणे संग रखाईआ। किरपा अन्दर हरि करतार, करनी आप कमाइंदा। गुरमुखां कर सच प्यार, प्रीती आपणे चरण बंधाइंदा। हरिसंगत भुल्लया सर्ब संसार, पुरख अकाल इक्को नज़री आइंदा। जिन्हां दित्ता आप दीदार, तिन्हां दूजा चन्द नज़र कोए ना आइंदा। साचा मार्ग दित्ता वखाल, औझड़ राह ना कोई पाइंदा। इक्को वार किहा गुरसिख तूं मेरा मैं तेरा तेरा मेरा इक्को घर बार, दूजा मन्दिर ना कोए सुहाइंदा। किरपा अन्दर मेल मिलाया मेलणहार, साची मिलणी आप कराइंदा । सुरत सवाणी बणा के नार, सच शृंगार इक जणाइंदा। शब्द हाणी ख़बरदार, बेख़बर ख़बर सुणाइंदा। उठ सुहागण चलीए आपणे घर बार, हरि सतिगुर मन्दिर इक बणाइंदा। नाता तुट्टे जगत संसार, आसा तृष्ना मगर ना कोए रखाइंदा। जो जन किरपा मंगे सच सच्चे दरबार, तिस कृपाल आपणे रंग रंगाइंदा। जो वेखण आए जगत विहार, तिस जगत विहारी धार समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे आप आप उठाइंदा। किरपा अन्दर सहिज सुख, सच सागर आप जणाईआ। किरपा अन्दर उजल मुख, गुरमुख नाम वड्याईआ। किरपा अन्दर मिटे दुःख, सोग रोग रहिण ना पाईआ। किरपा अन्दर पारब्रह्म ब्रह्म मिले विच जून मनुक्ख, माणस आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले आपणी गोदी लए चुक्क, दूजे हथ्थ ना किसे फड़ाईआ।

२८ भाद्रों २०२० बिक्रमी मक्खण सिँघ दे गृह नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर

साचा हुक्म देवे हरि प्रभ, प्रभ जोत इक समझाईआ। सतिगुर पूरा लैणा लभ्भ, चार कुण्ट दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। अमृत झिरना झिराउणा नभ्भ, सर अमृत इक अशनान कराईआ। जगत विकारा देवे दब्ब, पंज चोर ना करे लड़ाईआ। नौ दुआर मुकाए हद्द, घर साचा इक वखाईआ। गृह मन्दिर लए सद्द, सच बंक दए वड्याईआ। दरस दिखाए उपर शाह रग, शहिनशाह आपणा पड़दा लाहीआ । त्रैगुण माया बुझे अग्ग, अग्नी तत ना लागे राईआ। हँस बणे कग, माणस जन्म रूप वटाईआ। दीपक दीआ जावे जग, बुझी जोत करे रुशनाईआ। इक्को वस्त इक्को घर लैणी लभ्भ, दूजे दर ना मंगण जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। साची वस्त लभ्भ जन एक, एकँकार मिले वड्याईआ। एथे ओथे मिले टेक, दो जहान होए सहाईआ। जगत माया ना लाए सेक, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। फड़ के बिधना लिखी मेटे रेख, रेखा रेखा विचों बदलाईआ। अगम्म वखाए आपणा देस, सचखण्ड सच दुआर सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची समझ इक समझाईआ। गुरमुख लभ्भो इक स्वामी, शाह पातशाह सद अख्वाइंदा। आदि जुगादि अन्तरजामी, जुग जुग वेख वखाइंदा। नाम निधान जिस दी बोध अगाध बाणी, राग नाद आपणा ताल जणाइंदा । अमृत देवे आत्म ठंडा पाणी, तृष्ना तृखा जगत बुझाइंदा। सुरत मिलाए शब्द हाणी, घर साचा मेल मिलाइंदा। लेखा चुक्के चार खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त लभ्भण वाली इक जणाइंदा। लभ्भो वस्त हरि का नाम, सच वस्तू इक समझाईआ। जिस मिलयां प्रभ मिले राम, रमईया आपणा फेरा पाईआ। घर नज़री आए इक्को शाम, बंसुरी साची सच वजाईआ। भाग लगाए काया नगर खेड़ा ग्राम, भूमका इक्को इक सुहाईआ। सच प्याला प्याए जाम, रस इक्को इक वहाईआ। सच राग सुणाए कान, अनहद नादी धुन शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा इक जणाईआ। साचा लभ्भो इक भगवान, जिस मिलयां दु:ख रहिण ना पाईआ। आवण जावण चुक्के काण, लख चुरासी फंद कटाईआ । अन्तर उपजे ब्रह्म ज्ञान, ब्रह्म विद्या इक पढ़ाईआ। हथ्थ फड़ाए सच निशान, दो जहान आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त इक लभाईआ। साची वस्त लभ्भो मीत, मीत प्यारा आप जणाइंदा। जिस लभ्भयां पिछली बदल जावे नीत, अग्गे मार्ग इक्को नज़री आइंदा। काया होए ठंडी सीत, सांतक सति सति कराइंदा। आत्म गाए परमात्म गीत, साचा ढोला राग अल्हाइंदा । नाता तुट्टे मन्दिर मसीत, पुरख अबिनाशी इक्को नज़री आइंदा। बैठा रहे सदा

अतीत, त्रैगुण डेरा ढाइंदा। माणस जन्म लैणा जीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप चुकाइंदा। साची वस्त लभ्भो घर, घर सतिगुर आप टिकाईआ। अन्दर वड़ के खोल्हो दर, बंद कवाड़ी कुण्डा लाहीआ। साचे पौड़े वेखो चढ़, महल अटल होए रुशनाईआ। सतिगुर सच्चा लओ वर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ । ना कोई सीस ना कोई धड़, ततव तत ना कोए रखाईआ। एका अक्खर रिहा पढ़, निष्अक्खर रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त इक दृढ़ाईआ। साची लभ्भो वस्त अपार, सो अपरम्पर स्वामी आप जणाइंदा। जिस दा लेखा रहे सदा जुग चार, चौकड़ी मूल ना कोए मुकाइंदा। जिस दा दर सच्चा दरबार, सचखण्ड साचा सोभा पाइंदा। जिस दा हुक्म सच वरतार, दो जहान ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। जिस दी सेवा करन गुरू अवतार, पीर पैगम्बर बरख़ुरदार अख्वाइंदा। जिस दा नग़मा सच संसार, बिन रसना जिह्वा राग अल्हाइंदा। जिस दा नूर अपार जोत उज्यार, बेनज़ीर नज़र किसे ना आइंदा। जिस दा रुतबा लासानी दो जहान, फ़ानी रूप ना कोए वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त इक समझाइंदा। साचा मीत लभ्भो भाई, भावी भावना रहिण ना पाईआ । जन्म जन्म दी मिटे जुदाई, जुज़ जुज़ नाल लए मिलाईआ। अगला लहिणा दए चुकाई, लेखा कोई नज़र ना आईआ। घर विच घर करे रुशनाई, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। अट्ठे पहर नाद शब्द धुन शनवाई, अनरागी राग सुणाईआ। लेखा कोए ना जाणे कलम शाही, काग़ज़ बैठे डेरा ढाहीआ। चौदां विद्या रोवे मारे धाहीं, चौदां लोक देण दुहाईआ। चौदां तबक रहे कुरलाई, हाहाकार इक सुणाईआ। जिन्हां लम्भया सतिगुर पूरा इक गोसाईं, तिन्हां दूजी ओट रही ना राईआ। प्रभ लभ्भण दा सिखो तरीका, हरि साख्यात समझाइंदा। आपणा मनुआ करो नीका, नीकन नीक रूप वखाइंदा। भेव जाणो आपणे जीअ का, जीवत जुगत सर्ब समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त लभ्भो, लब विच किसे ना पाइंदा। सच्ची वासना सतिगुर दर्शन, बिन वासना गुरमुख नज़र कोए ना आईआ। सच्ची वासना सतिगुर नेत्र परसन, बिन वासना नेत्र नैण ना कोए रखाईआ। सच्ची वासना सतिगुर हरसन, बिन हरस बणे ना कोई पांधी राहीआ। सच्ची वासना मिल सतिगुर मेटे धड़कन, मन चिंदया दु:ख गंवाईआ। सच्ची वासना अन्दरे अन्दर मेटे अटकन, राह वखाए सच दरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख वासना इक्को इक जणाईआ। गुरमुख वासना सदा भरपूर, सतिगुर चरण ध्यान लगाईआ। आ स्वामी नेड़े क्यों वसिउँ दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। दर्शन दे हाज़र हज़ूर, हजरत आपणा फेरा पाईआ। जन्म जन्म दे बख्श कसूर, मेहर नज़र इक उठाईआ। कर किरपा दे चरण धूढ़, मस्तक

टिक्का लावां चाईं चाईंआ। चतुर सुघड़ बणा मूर्ख मूढ़्ह, मति मत विचों बदलाईआ। नाता तुट्टे कूड़ी क्रिया कूड़, सच सुच मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्ची वासना जन भगतां विच सदा रखाईआ। सच्ची वासना सतिगुर आस, गुरमुख इक्को आस रखाइंदा। कवण वेला प्रभ मेटे प्यास, जन्म जन्म दी तृखा बुझाइंदा। कवण वेला प्रभ देवे साथ, सगला संग निभाइंदा। कवण वेला सुणाए गाथ, साचा ढोला राग अल्हाइंदा । कवण वेला प्रभ लहिणा चुकाए मस्तक माथ, पूरब लेखा झोली पाइंदा। कवण वेला प्रभ खोल्ह वखाए घर विच हाट, नाम ख़ज़ाना इक वरताइंदा । कवण वेला प्रभ देवे दात, दानी हो के दया कमाइंदा। कवण वेला प्रभ मेटे अन्धेरी रात, अन्तर साचा चन्द चमकाइंदा। कवण वेला प्रभ बख्शे मेरी ज़ात, आपणी ज़ात नाल मिलाइंदा। कवण वेला प्रभ प्रगट करे इक प्रभात, संधया रूप नज़र कोए ना आइंदा। कवण वेला प्रभ मेरी पूरी करे ख्वाहिश, रातीं सुत्यां दिने जागदयां हर घट इक्को नज़री आइंदा। बिन वासना गुरसिख गुर दोहां दा कम्म ना आवे रास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वासना इक उपजाइंदा। गुरमुख वासना सदा अटल, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। काया मन्दिर सोहे सच महल्ल, महिफल इक्को नाम लगाईआ। दीपक जोत जाए बल, सच प्रकाश वखाईआ। शब्द संदेसा दए घल्ल, धुर दी करे पढ़ाईआ। निरगुण सरगुण अन्दर जाए रल, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। सच सिँघासण बहे मल्ल, आत्म सेजा डेरा लाईआ । भाग लगाए काया माटी खल्ल, पंज तत मिले वड्याईआ। लहिणा चुक्के अन्धेरी डूंग्घी डल्ल, टिल्ला पर्बत ऊँचो ऊँच वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वासना अन्दर गुरसिख मात घल्ल, गुरसिख वासना आपणे नाल मिलाईआ। गुरसिख कहे प्रभ वासना चंगी, चार कुण्ट कुण्ट महकाईआ। सतिगुर कहे गुरसिख वासना चंगी, जिस विचों मेरा नाम नज़री आईआ। गुरसिख कहे सतिगुर वासना चंगी, जो दिवस रैण अट्ठे पहर होए सहाईआ। सतिगुर कहे गुरसिख वासना चंगी, जो मैनूं सद्दा देवे चाईं चाईंआ। बिन वासना सिख गुर गुरसिख इक दूजे दे कदे ना बणन संगी, लोकमात सच्चा संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख तेरी वासना आपणी वासना विच रखाईआ। जे कोई कहे वासना थोड़ी, थोड़ी कम्म किसे ना आईआ। गुरसिख विछोड़े अन्दर करे बौहड़ी बौहड़ी, उच्ची कूके मारे धाहींआ। फेर सतिगुर पूरा आपणे हथ्थ विच पकड़े डोरी, तन्दी तन्द सतार हिलाईआ। गुरसिख तेरे अन्दर वड़े चोरी, जगत नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, तिस थोड़ी वासना बहुती कर वखाईआ । अगली अवस्था आए अग्गे, पिछली जगत झोली पाईआ। जो गुरमुख सतिगुर सरनाई

लग्गे, तिस सतिगुर मार्ग दए वखाईआ। आप फिरे गुरसिख अग्गे, पिच्छे गुरसिख आपणी उँगली लाईआ। दोहां दा ताल इक्को जिहा वज्जे, चेला गुर इक्को रूप वटाईआ। जे चेला बण के गुरसिख पिच्छे भज्जे, सतिगुर पिच्छे मुड़न ना देवे राईआ। कृपानिधान हो के पड़दा कज्जे, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। रातीं सुत्यां अन्दर वड़ के डूंग्घी कन्दर विचों लभ्भे, फड़ सोई सुरत उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अग्गे आपणी झोली पाईआ। गुरमुख अग्गा लए जाण, जाणीजाण आप जणाइंदा। जो गुरसिख सतिगुर मिले आण, तिस अग्गे दु:ख ना कोए आइंदा। साचा झुलदा जाए निशान, विष्न ब्रह्मा शिव ध्यान लगाइंदा। धन्नभाग गुरमुख सच्चा वसे सच मकान, जिस दुआरे हरि जू डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, तिस अग्गे जम का डर रहिण कोए ना पाइंदा। गुरमुख अग्गा जाए सौर, माणस जन्म लेखे लाईआ। गहर गम्भीर सतिगुर वेखे कर के ग़ौर, बेनज़ीर आपणी नज़र उठाईआ। चरण ला सरन लगा लग्गी प्रीती कदे ना जाए तोड़, तुट्टी गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी आपणी गंढ्ढ पवाईआ। गुरसिख चोरी करे जे हो के चोर, चोर ठग्ग कूड़ कुड़यार सतिगुर पूरा पार कराईआ। जिस दा मन्त्र इक्को फोर, पिछले फुरने सारे दए मुकाईआ। फड़ बांहों ला उँगली अग्गे लए तोर, पिच्छे आवे चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा नाम वर, तिस दा अग्गा अग्गे अग्गे अगले घर वखाईआ। दोहां कोलों सो गुरमुख जाए बच, बचपन सतिगुर झोली पाईआ। तिस हिरदे वसे सच, कूड़ी क्रिया नज़र कोए ना आईआ। सतिगुर पूरा साढे तिन्न करोड़ अन्दर जाए रच, रचना आपणी दए समझाईआ। भाग लगाए काया माटी कच्च, कंचन रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख गुरसिख बच्चे बालक आपणी गोद उठाईआ।

२९ भाद्रों २०२० बिक्रमी राधा स्वामी डेरे तरन तारन

आदि जुगादि सतिगुर एक, जुग चौकड़ी खेल खलाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर देवे भेज, धुर दी धार इक समझाइंदा। निरगुण हो के सरगुण लए वेख, सरगुण निरगुण आपणा खेल खलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर सच्चा इक्को नज़री आइंदा । सतिगुर सच्चा सति पुरख सति सतिवाद, सति दुआरे इक्को नज़री आईआ। सो पुरख निरँजण खेल खेले आदि जुगादि, हरि पुरख निरँजण दाता बेपरवाहीआ। एकँकार लेखा जाणे बोध अगाध, आदि

निरँजण जोती जाता नूर रुशनाईआ। अबिनाशी करता देवणहारा साची दाद, वस्त अमोलक आप वरताईआ। श्री भगवान शाहो भूप बण राजन राज, दो जहान श्री भगवान एका हुक्म चलाईआ। पारब्रह्म आप बणाए आपणा सच समाज, सचखण्ड निवासी साची दरगह आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शाह पातशाह सति पुरख सति सतिवादी, खेले खेल बेपरवाहीआ। लेखा जाणे ब्रह्म ब्रह्मादी, पारब्रह्म ब्रह्म एका धार जणाईआ। जुग जुग वेखणहारा मण्डल रासी, गोपी काहन नाच नचाईआ। निरगुण सरगुण बणाए दासी, सेवा सच इक समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर निरगुण जोत निरँकार निराकार प्रकाशी, घर सच सच रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर इक्को इक अख्वाईआ । सतिगुर पूरा आदि पुरख, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी निरवैर हो के घट घट देवे दरस, लख चुरासी आसा तृष्ना दए बुझाईआ । अमृत मेघ अन्तर आत्म दए बरस, निझर झिरना इक झिराईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख़, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले जीव जंत श्री भगवन्त सन्त साजण लए परख, नाम कसवटी इक्को हथ्थ उठाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पीर पैगम्बर साध सन्त प्रभ दर्शन नूं रहे तरस, निज नेत्र ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिगुर इक्को वड्डा वड वड्याईआ। सतिगुर सच्चा आदि निरँजण, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी दर्द दु:ख भय भंजन, भवसागर पार कराईआ। सच सरोवर कराए इक्को मजन, दुरमति मैल धवाईआ। भाण्डे गढ़ हँकारी भज्जण, दूई द्वैत रहिण ना पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिगुर साचा सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सालाहीआ। सिफ्त सालाही परवरदगार, नूरो नूर नूर इलाहीआ। हक़ मुकामे सांझा यार, लाशरीक डेरा लाईआ। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगार, जलवा जलवागर इक दरसाईआ। जुग चौकड़ी खेल अपार, हरि करता आप कराईआ। कलयुग वेख सर्ब संसार, जोती नूर करे रुशनाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा साध सन्त उच्ची कूक करन पुकार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी करन पढ़ाईआ। साची मंज़ल अन्दर वड़ के महल्ल चढ़ के कोई ना करे सच दीदार, सति स्वामी नज़र किसे ना आईआ। जगत बाणी कर प्यार, भगत खाणी दे आधार, आत्म राणी रहे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिगुर सच्चा इक्को इक नज़री आईआ। कलयुग अन्तिम खेल अपारा, साहिब सतिगुर वेख वखाईआ। गावत गावत गा गा थक्का सर्ब संसारा, हरि का भेव कोए ना पाईआ। रसना बोलत बोलत बोलण जैकारा, बत्ती दन्द करन पढ़ाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण

हरि जू हरि मिल्या ना कन्त भतारा, नार दुहागण दए दुहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर स्वामी साची टेक, मेहर नज़र करे बुध विवेक, मन वासना डेरा ढाहीआ। मन वासना जाए नट्ठ, तन अन्तर रहिण ना पाईआ। जिन्हां सतिगुर मिल्या इक समरथ, दूजी लोड़ रहिण ना पाईआ। अन्दर वड़ के जावे दस्स, साचा मार्ग इक समझाईआ। नौ दुआरे खेड़ा भट्ठ, कूड़ी तृष्ना मेट मिटाईआ। सुखमन टेडी बंक ईड़ा पिंगल दोवें जोड़न हथ्थ, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सहँस दल कँवल चरण कँवल रिहा झस्स, आप आपणी सेव कमाईआ। अनहद शब्द आपणा राग रिहा दस्स, बण सेवक सेव कमाईआ । अमृत झिरना रिहा रस, रसक रसक आपणी बूँद टपकाईआ। जोत निरँजण कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर रिहा गंवाईआ। आत्म सेजा खेल तमाश, हरिजन लेखा रिहा चुकाईआ। सुरती शब्दी कर बंद ख़लास, बंदीख़ाना तोड़ तुड़ाईआ। जगत ज्ञान कर के नास, निष्अक्खर अक्खर इक्को इक बुझाईआ। जिस विच खेल कोटन कोटि ब्रह्मण्ड पुरी लोअ आकाश, धरत धवल खेल रिहा खलाईआ। सो सतिगुर स्वामी आदि जुगादि जुग चौकड़ी इक्को इक वसे हर घट पास, बाहर लभ्भण कोए ना पाईआ। सतिगुर पूरा अन्तर आत्म, परमात्म आपणा घर बणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान जिस दा दस्सण महातम, सो महापुरख पुरख अबिनाशी घर मिले चाईं चाईंआ। जगत अन्धेरा मेटे रैण रातन, साचा चन्द निरगुण नूर करे रुशनाईआ। जिस नूं मिलयां लेखा रहे ना कोई पढ़न सुणन गाथन, अन्दर वड़ के ध्यान ना कोए लगाईआ। चारों कुण्ट दहि दिशा उतर पूरब पच्छिम दक्खण अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर नज़री आए पुरख समराथन, हरि दाता वड वड्याईआ । गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत जन्म जन्म दी पूरी करे आसन, कर्म कांड डेरा ढाहीआ। आत्म सेजा साचा करे भोग बलासन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा एकँकार, आदि जुगादि करे प्यार, ब्रह्म लेखा पारब्रह्म समझाईआ। रसना जिह्वा गाउँदे गीत, चार कुण्ट दहि दिशा लख चुरासी करन पढ़ाईआ। लभ्भदे फिरदे शिवदुआले मट्ठ मन्दिर मसीत, मसला हक़ समझ कोए ना पाईआ। सतिगुर पूरा आदि जुगादि जुगा जुगन्तर अनडिठड़ी रखे आपणी रीत, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। सब दा सांझा वसणहारा हस्त कीट, ऊँच नीच आपणा डेरा लाईआ। जिस जन बख्शे अन्तर इक प्रीत, प्रेम प्रीती इक जणाईआ। तिस पंज तत काया करे ठंडी सीत, त्रैगुण अग्नी तत ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा दीन दयाल, गुरमुख वेखे साचे लाल, लालन आपणी गोद उठाईआ। सतिगुर पूरा गुरमुख सच्चे लए लभ्भ, लख चुरासी फोल फुलाईआ। वेखणहारा नौ दुआरे पार हद्द, दस्म दुआरी आपणा पड़दा लाहीआ। सच सिँघासण बहे सज, सोभावन्त सोभा पाईआ। सेवा लाए शब्द अनहद, धुनी राग सुणाईआ।

खेले खेल सूरा सरबग्ग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जन भगतां पिच्छे सचखण्ड निवासी लोकमात आवे भज्ज, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। बिन मक्के काअबयों साचे हुजरे कराए आपणा हज्ज, मुख नकाब पड़दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा सच्चा ठाकर, भाग लगाए काया गागर, निर्मल कर्म करे उजागर, स्वच्छ सरूपी सति सरूपी निरगुण नूर एका दरस दिखाइंदा। सतिगुर वड्डा वड प्रताप, आदि जुगादी इक अख्वाईआ। बिन रसना जिह्वा जपाए जाप, मन का मणका आप भवाईआ। त्रैगुण माया मेट संताप, संसा रोग मिटाईआ। मेटे रैण अन्धेरी रात, सच नूर इक रुशनाईआ। गुरमुख बणाए आपणी ज़ात, ज़ात आपणी नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा श्री भगवान, आत्म परमात्म देवे दान, पारब्रह्म ब्रह्म वेखे आण, मन वासना मेटे जहान, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। रसना गा गा खेल तमाशा, जीवण जुगत जगत रहे जणाईआ। नानक कबीर जिस घर वेख्या जा पुरख अबिनाशा, सो घर सच्चा सोभा पाईआ। बाकी सब बैठे रख के आसा, बण बण पांधी राहीआ। शाह पातशाह सतिगुर पूरा घर घर वेखे मण्डल मण्डप पैंदी रासा, निरगुण सरगुण अपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, देवणहारा नाम वर, बिन सतिगुर पूरे जीव जंत सब रहिण अधूरे, हरि के पौड़े अन्त ना कोए चढ़ाईआ। सतिगुर पूरा होए दयाल, सद दयावान अख्वाइंदा । नाता तोड़ काल महाकाल, मेहरवान आपणे नाल मिलाइंदा। त्रैगुण माया ना रहे जंजाल, पंज तत नाता मूल चुकाइंदा। सच वखाए इक सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक्को नज़री आइंदा। जिस घर शब्द अगम्मी वज्जे ताल, ढोलक छैणा ना कोए खड़काइंदा। जिस घर अमृत सरोवर सोहे इक्को ताल, नीर सीर आप भराइंदा। जिस मन्दिर दीपक दीआ एका रिहा बाल, दीआ बाती अवर ना कोए रखाइंदा। जिस घर वसे शाह कंगाल, शहिनशाह आपणा रूप वटाइंदा। सो सतिगुर लैणा भाल, जो घट घट अन्दर निरगुण हो के डेरा लाइंदा। सरगुण मार्ग दए सिखाल, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। सच कुठाली देवे ढाल, कंचन रूप आप वटाइंदा। अन्दर वड़के बणे दलाल, बाहरों नज़र किसे ना आइंदा। गुरमुख लभ्भे आपणे लाल, लख चुरासी फोल फोलाइंदा। आपे सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाइंदा। जन भगतां हल्ल करे स्वाल, पट्टी होर ना कोए पढ़ाइंदा। अन्दर वड़ के काया मन्दिर चढ़ के सच दवारे खड़ के आत्म परमात्म ढोला पढ़ के अन्तिम लै के जाए नाल, अद्धविचकार कोए रहिण ना पाईआ। थिर घर निवासी खेल तमाशी, सचखण्ड दुआरा एकँकारा दे सहारा गुरमुख मीता ठांडा सीता, सति स्वामी अन्तरजामी सदा निहकामी गुरमुख आपणी गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा एको एक,

देवणहारा साची टेक, चरण कँवल कँवल चरण दए सरनाईआ। सतिगुर सच्चा सर्ब गुण दाता, इक इकल्ला वड वड्याईआ। दो जहानां चौदां लोकां चौदां तबकां अवण गवण त्रैभवन होए ब्रह्म ज्ञाता, साची विद्या करे नाम पढ़ाईआ। धुर शब्द नाम संदेस साचा राग सुणाए तराना, तुरिया बैठी मुख शरमाईआ। सच मन्दिर महल अटल इक मकाना, बंक इक्को इक वड्याईआ। साचा नूर जोत प्रकाश करे हो मेहरवाना, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर गुर अवतारां पीर पैगम्बरां साधां सन्तां जीवां जंतां देवे अगम्मी दाना, वस्त अमोलक काया गोलक कर किरपा आप टिकाईआ। गुरमुख तेरा सच निशाना, सतिगुर मिले नौजवान बिरध बाल ना रूप वटाईआ। जन्म मरन विच कदे ना आणा, सचखण्ड लै के जाए सच टिकाणा, शब्द चढ़ाए इक बबाणा, लोआं पुरीआं पार कराना, ब्रह्मण्ड खण्ड चरणां हेठ दबाईआ। सतिगुर पूरे दा सुणो वख्याना, जिस सुणयां गुरमुख होए सतिगुर प्यार परवाना, लेखा चुकाए दो जहानां एथे ओथे ओथे एथे दो जहानां बिन सतिगुर सच्चे सच ना कोए सरनाईआ। किरपा अन्दर इक्को ठाकर, साहिब सतिगुर हरि अख्वाइंदा। भाग लगाए काया गागर, काची गगरीआ वेख वखाइंदा। हरिजन बणाए नाम सौदागर, साचा हट आप वखाइंदा। आदि जुगादि नित नवित्त साध सन्त देवे आदर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति स्वामी साची करनी सद सद कमाइंदा।