२९ भाद्रों २०२० बिक्रमी इन्द्र सिँघ दे गृह बंडाला ज़िला अमृतसर
मेहर नज़र गुर लए तक्क, हरि सतिगुर दए वड्याईआ। जन भगतां झोली पाए नाम हक़, पूरब लेखा दए मुकाईआ। निज नेत्र खोल्ह अक्ख, अक्खर आपणा दए पढ़ाईआ। सति सरूपी हो प्रतख, घर सच्चे दरस दिखाईआ। लख चुरासी विचों लए रख, जन्म मरन पन्ध मुकाईआ। साचा मार्ग देवे दस्स, आत्म परमात्म बूझ बुझाईआ। निर्मल जोत करे प्रकाश, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। पंच विकारा करे नास, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। फड़ उतारे आपणे घाट, पतण इक्को इक वखाईआ। जन्म जन्म दी मिटे वाट, पांधी नज़र कोए ना आईआ । आत्म सेज सुहाए साची खाट, साचे मन्दिर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस मेहर नज़र उठाईआ। मेहर नज़र करे भगवान, जन भगतां दया कमाईआ। आत्म देवे ब्रह्म ज्ञान, साची सिख्या इक समझाईआ। साचा राग सुणाए कान, अनहद नादी नाद अलाईआ। साचा अमृत देवे पीण खाण, अंमिउँ रस आप चुआईआ। साचा नूर करे प्रकाश कोटन भान, जोती जोत डगमगाईआ । सच सुहञ्जणा
सुहाए मकान, साढे तिन्न हथ्थ डेरा लाईआ। घर घर विच दर्शन देवे आण, गृह मन्दिर ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन उपर मेहर नज़र उठाईआ। सतिगुर पूरा मेहर नज़र करे मेहरवान, दीन दयाल दया कमाईआ । सन्त सुहेले लए पहचान, पड़दा उहला जगत उठाईआ। अन्तर देवे इक ध्यान, प्रभ चरण सच्ची सरनाईआ। साचा राग दस्से गान, आत्म परमात्म ख़ुशी मनाईआ। कूड़ी क्रिया शरअ मेटे शैतान, पंज तत ना कोए लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन मेहर नज़र उठाईआ। मेहर नज़र करे भगवन्त, श्री भगवान दया कमाइंदा। गुरमुख वेखे साचे सन्त, हरि सज्जण आप जगाइंदा। शब्द मिलावा मणीआ मंत, सुरती डोरी बंध बंधाइंदा। नज़री आए इक्को कन्त, हरि सुहागी रूप वटाइंदा। चाढ़्हे चोली रंग बसन्त, रंग इक्को इक रंगाइंदा। महिमा सुणाए आपणी अगणत, बोध अगाधा हुक्म वरताइंदा। गढ़ तोड़ हउमें हंगत, हँ ब्रह्म भेव चुकाइंदा। जिस जन मेले साची संगत, सो गुरमुख गुर गुर अंग लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची मेहर नज़र उठाइंदा। मेहर नज़र करे बेनज़ीर, नज़र नज़र नाल मिलाईआ। मुरीद मुर्शद बदल देवे तकदीर, तदबीर आपणी इक समझाईआ। हकीकत सच वखाए तस्वीर, नूर ज़हूर इक रुशनाईआ। कट शरअ तोड़ ज़ंजीर, सति सरूप इक समझाईआ। चोटी चाढ़्ह फड़ अख़ीर, नौबत आपणे नाम सुणाईआ । नज़री आए वड पीरन पीर, दस्तगीर इक अख्वाईआ। जिस मिलयां दूजी मिटे लकीर, दूआ कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। मेहर नज़र कर देवे तार, सतिगुर पूरे वड वड्याईआ। भव सागर जुग करे पार, शहु दरया ना कोए रुढ़ाईआ। साचा मन्दिर दए वखाल, जिस घर वसे शहिनशाहीआ। दीपक दीआ देवे बाल, घर इक्को नूर रुशनाईआ । सुहञ्जणी सोहे सच धर्मसाल, धर्म दुआरे दए वड्याईआ। लेखा चुक्के शाह कंगाल, ऊँच नीच नज़र कोए ना आईआ। सतिगुर जलवा इक जलाल, सति सतिवादी दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची नज़र आप तकाईआ। मेहर नज़र तक्के गोबिन्द, गहर गम्भीर दया कमाईआ। गुरमुख बणाए धुर दी बिंद, सुत अनादी वड वड्याईआ। दाता दानी गुणी गहिंद, गहर गवर वेख वखाईआ। लोकमात बण बख्शिंद, कोट जन्म दे पाप दए गंवाईआ। लेखा जाण जीउ पिण्ड, ब्रह्मण्ड वेखे चाईं चाईंआ । अमृत धार वहाए सागर सिन्ध, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन उपर आपणी नज़र रखाईआ। मेहर नज़र रखे करतार, हरि करता वड वड्याईआ। डुब्बदे पाथर लाए पार, अद्धविचकार ना कोए रखाईआ। माणस जन्म पैज दए स्वार, जूनी जून ना कोए भवाईआ । कर किरपा मेल मिलाए मेलणहार, मिलणी
साचे घर कराईआ। सुरती शब्दी दए आधार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। साची सख़ी मंगलाचार, गीत इक्को इक समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा साची गौणी नाम वार, वारता इक्को इक जणाईआ। सतिगुर पूरा जिस मेहर नज़र कर देवे दीदार, दीद ईद चन्द चमकाईआ। सो गुरमुख गुरसिख गुर पूरे करे निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। दूजा कोई ना पावे सार, भरमे भुल्ले सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र इक तकाईआ। मेहर नज़र तारे प्रभ आप, तारनहार अख्वाईआ। जन भगतां बण के माई बाप, गुरमुख साची गोद बहाईआ। इक जणाए अजपा जाप, करे सच पढ़ाईआ । गृह मन्दिर नूर धर प्रकाश, जोत नूर इलाहीआ। लेखा जाण पवण स्वास, स्वास स्वास रिहा समाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत हरि सतिगुर जुग जुग पूरी करे आस, अन्तिम लहिणा देणा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां गुरमुखां वसया साथ, तिन्हां अन्त जम नेड़ कोए ना आईआ।
२९ भाद्रों २०२० बिक्रमी शिव सिँघ दे गृह बंडाला ज़िला अमृतसर
सतिगुर मेहर गुरसिख जागा, जागरत जोत होए रुशनाईआ। दुरमति मैल धोवे दाग़ा, कोट जन्म दे पाप लुहाईआ। अन्तर उपजाए इक वैरागा, वैरागी रूप बणाईआ। नाम सुणाए साचा नादा, धुर दी आवाज़ अलाईआ। सुरती शब्दी रचे काजा, घर मंगल इक वखाईआ । खेल कराए भूपत राजा, शहिनशाह वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे माण, अभिमान कोए रहिण ना पाईआ। मेहर अन्दर देवे दात, नाम वस्त वरताईआ। मनमति मेटे नार कमज़ात, गुरमति इक्को इक बुझाईआ। साची सच जणाए गाथ, अक्खर पट्टी नाम पढ़ाईआ। सगल वसूरे जाइण लाथ, जो गुरमुख गुर गुर दर्शन पाईआ। पूरब जन्म पूरी होए आस, माणस जन्म तृखा रहिण ना पाईआ। लेखे लग्गे पवण स्वास, स्वास स्वासां लेखे लाईआ। अग्गे कोई ना रहे ख्वाहिश, हरस हवस दए मिटाईआ। सतिगुर पूरा सदा वसे पास, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र तकाईआ । मेहर नज़र करे गोपाल, गोबिन्द आपणी दया कमाईआ। गुरमुख वेखे साचे लाल, हरि सज्जण भेव मिटाईआ। पुच्छे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। कूड़ी क्रिया तोड़े जंजाल, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। फल लगावे काया डाल, पत डाली नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाईआ। साचा
खेल वेख गुरसिख, हरि सतिगुर आप जणाईआ। अगला लेखा देवे लिख, पिछला आपणी झोली पाईआ। निरगुण हो के सरगुण करे हित, सच प्रीती इक जणाईआ। दूर दुराडा नेड़े हो के पए दिस, घर घर विच नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मार्ग इक समझाईआ। मेहर अन्दर दस्से राह, मार्ग इक समझाईआ। सतिगुर हो के बणे मलाह, बेड़ा मात चलाईआ। गुर गुर हो के पकड़े बांह, फड़ बाहों गले लगाईआ । गुरमुख कदे ना करे नांह, निउँ निउँ लागे पाईंआ दोहां मेला सहिज सुभा, घर साचे वज्जे वधाईआ। नाता जुड़े पुत्तर माँ, पिता इक्को नज़री आईआ। फड़ के हँस बणाए काँ, काग हँस रूप वटाईआ। साचा अक्खर दए पढ़ा, जिस अक्खर विच वसे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। साची सिख्या देवे भूप, हरि सतिगुर दया कमाइंदा । गुरमुख वेख हरि का रूप, जोती जोत जोत रुशनाइंदा। वसणहारा चारे कूट, दहि दिशा डेरा लाइंदा। नाता तोड़े जूठ झूठ, सच सुच इक समझाइंदा । पकड़ उठाए गुरमुख पूत, सपूत आपणी गोद बहाइंदा। आवण जावण चुकाए चूक, चुक्क सचखण्ड दुआरे आप लै जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरण धूढ़ी देवे सच भबूत, माटी ख़ाक तन ना कोए रमाइंदा। मेहर अन्दर देवे गुर मंत, मन्त्र इक्को नाम पढ़ाईआ । मिले वड्याई विच जीव जंत, जीवण जुगत सच समझाईआ। होए मिलावा नार विछुंनी कन्त, आत्म परमात्म कन्त सुहाग वखाईआ। माणस माणस बणे बणत, मानुख आपणा अंग रखाईआ। भेव खुल्हाए बोध अगाधा पंडत, साचो सच करे पढ़ाईआ। लेखा चुकाए जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज पन्ध मुकाईआ। हरिजन मिलाए धुर दी संगत, हरिसंगत हरि जू आपणा रूप वखाईआ। गुरमुख कोई ना होवे मंगत, दर दर फेरा कोई ना पाईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान जिस आपणे लाए अंगत, अंगीकार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जगत रंडेपा दए कटाईआ। मेहरवान हो वेखे ब्रह्मण्ड, मेहर नज़र उठाईआ। जुग चौकड़ी आपे वंड, जुग जुग वेस वटाईआ। साचे सन्तां सदा संग, सगला संग निभाईआ। नाम अमोला चाढ़्हे रंग, उतर कदे ना जाईआ। दिवस रैण वज्जे मृदंग, अनहद नाद सुणाईआ। नौ दुआरे वेखे लँघ, दसवें आपणा आसण लाईआ। भरम भुलेखा दूई द्वैती ढाह कंध, कूड़ी क्रिया मेट मिटाईआ। सोहँ ढोला सुणावे छन्द, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म इक्को ख़ुशी मनाईआ। जुग जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। जिन्हां गुरमुखां मिल्या सतिगुर शब्द सूरा सरबँग, सतिगुर दाता बेपरवाहीआ। सो सवाणी आदि जुगादि कदे ना कटे रंड, कन्त कन्तूहल साचा सेज सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक
नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो गुरमुख लाए आपणे अंग, तिन्हां अन्त कन्त भगवन्त बणा साचे सन्त सचखण्ड दुआरे आपणे चरण रखाईआ।
२९ भाद्रों २०२० बिक्रमी बुढ्ढा सिँघ दे गृह बंडाला ज़िला अमृतसर
मेहर अन्दर तारे प्रभ, जग जीवण जुगत जगत जणाईआ। मेहर अन्दर सतिगुर बन्न्हे शब्द तग, नाम डोरी तन्द रखाईआ। मेहर अन्दर कूड़ी माया लग्गी बुझाए अग्ग, अमृत मेघ बरसाईआ। मेहर अन्दर नव दुआरे चुकाए हद्द, घर साचा इक समझाईआ। मेहर अन्दर नाद धुन वज्जे अनहद, अनरागी राग गाईआ। मेहर अन्दर पड़दा देवे कज्ज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मेहर अन्दर सच दुआरे बहे गज्ज, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। मेहर अन्दर साचा कराए हज्ज, हज़रत इक्को नज़री आईआ। मेहर अन्दर निर्मल जोत जाए जग, प्रकाशवान प्रकाश रूप वटाईआ। मेहर अन्दर जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख एका दए बुझाईआ। मेहर अन्दर सतिगुर स्वामी देव, देव आत्मा वेख वखाइंदा। मेहर अन्दर रस देवे मेव, अनरस लेखा आप चुकाइंदा। मेहर अन्दर किरपा करे अलख अभेव, अगोचर आपणा राह जणाइंदा। मेहर अन्दर गुरमुख लग्गे सेव, सतिगुर सेवा सच दृढ़ाइंदा। मेहर अन्दर घर वखाए इक नेहकेव, निहचल आपणा डेरा लाइंदा। मेहर अन्दर सिफ्त कराए रसना जिह्व, बत्ती दन्द नाल मिलाइंदा। मेहर अन्दर जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अपणा पड़दा आप उठाइंदा। मेहर अन्दर तोल तोले, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। मेहर अन्दर तू ही तू धारन बोले, एका एक एक सुणाईआ। मेहर अन्दर वेख वखाए काया चोले, चोला काया आप हंढ्ढाईआ। मेहर अन्दर गुरमुख वखाए भाले भोले, भोले भाओ आपणा दरस दिखाईआ। मेहर अन्दर निरगुण हो के वसे कोले, सरगुण दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। मेहर अन्दर काया तत आप वरोले, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। मेहर अन्दर गुरसिख कर प्रगट, प्रगट आपणा नाम जपाइंदा। मेहर अन्दर खोल्ह हट्ट, सच वणजारा वेस वटाइंदा। मेहर अन्दर मार्ग दस्स, रहबर साचा राह वखाइंदा। मेहर अन्दर मेला हस्स हस्स, ख़ुशी ग़मी ना कोए जणाइंदा। मेहर अन्दर होवे वस, आप आपणा माण मिटाइंदा। मेहर अन्दर जन भगत सेज चढ़े्ह नस्स, साचे तख्त डेरा लाइंदा। मेहर अन्दर लेखा चुकाए तत अट्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मनमति बुध डेरा ढाइंदा। मेहर अन्दर खेल वखाए घट घट, लख चुरासी रूप धराइंदा। मेहर अन्दर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा राग नाम अल्हाइंदा। मेहर
अन्दर राग नाम, धुन आत्मक आप जणाईआ। मेहर अन्दर प्याए जाम, अमृत रस इक वखाईआ। मेहर अन्दर मेले राम, सीता सुरती लए प्रनाईआ। मेहर अन्दर घनईया शाम, नाम बंसुरी इक सुणाईआ। मेहर अन्दर ईसा मूसा मुहम्मद दए पैग़ाम, कलमा इक्को इक जणाईआ । मेहर अन्दर नानक निरगुण सरगुण बोले सतिनाम, नाम सति करे पड़ा्हईआ। मेहर अन्दर गोबिन्द गुर पुरख अकाल करे प्रणाम, सीस जगदीश इक झुकाईआ। मेहर अन्दर फ़तह डंका बोल जैकार, जै जैकार गया सुणाईआ। मेहर अन्दर निरगुण सरगुण लै अवतार, जुग जुग वेस वटाईआ। मेहर अन्दर गुरमुख गुर सतिगुर जाए तार, तारानहारा दया कमाइंदा। मेहर अन्दर साचे सन्त लए उठाल, आलस निंद्रा दए मिटाईआ। मेहर अन्दर गुरमुख करे साचे भाल, घट घट अन्दर फोल फोलाईआ। मेहर अन्दर गुरसिखां चले नाल, सज्जण सच्चा मीत बण जाईआ। मेहर अन्दर सदा सदा नित नवित्त करे प्रितपाल, हितकारी आपणी दया कमाईआ। मेहर अन्दर सुरती सुरत लए संभाल, मन वासना भज्जे ना उठ उठ वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जिस जन देवे आपणा दान, तिस सच्ची मेहर समझो भगवान, कर मेहर मुहब्बत आपणे नाल रखाईआ।
२९ भाद्रों २०२० बिक्रमी पाल सिँघ दे गृह बंडाला ज़िला अमृतसर
जन्म कर्म प्रभ कटे रोग, सतिगुर पूरे वड वड्याईआ। दु:ख गंवाए हउमे रोग, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। नाम चुगाए साची चोग, सोहँ हँसा माणक मोती मुख लगाईआ। सच सुणाए इक श्लोक, धुर दा नाम करे पढ़ाईआ। भाग लगाए काया कोट, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। शब्द नगारे लाए चोट, धुन अनादी नाद सुणाईआ। पूरब जन्म दा मिटे विजोग, विछोड़ा कोए रहिण ना पाईआ। आत्म परमात्म होवे धुर संजोग, घर मेला सहिज सुभाईआ। पैज स्वारे लोक परलोक, दो जहानां होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा दया कमाईआ। रोग सोग कटे संताप, चिन्ता ग़म रहिण ना पाईआ। जन्म जन्म दे उतारे पाप, पतित पुनीत कराईआ। आत्म परमात्म देवे जाप, साचा सच पढ़ाईआ। बंद कवाड़ी खोले्ह ताक, पड़दा आप उठाईआ। जिउँ भावे तिउँ लवे राख, मेहर नज़र उठाईआ। निज नेत्र खोले्ह इक्को आंख, दोए लोचण बंद रखाईआ। नज़री आए घर प्रतख, स्वच्छ सरूपी रूप वखाईआ । बोले नाम शब्द अलख, इक जैकार लगाईआ। लख चुरासी नालों कर के वक्ख, गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ। लहिणा देणा देवे हथ्थो हथ्थ, माणस जन्म मिले वड्याईआ। खेले खेल पुरख समरथ, समरथ आपणा राह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, हरिजन लेखा दए चुकाईआ। दु:ख रोग जाए नट्ठ, तन माटी रहिण ना पाईआ। सगल विसूरा जाए लथ्थ, चिन्ता ग़म ना कोए सताईआ। काया तपे ना अग्नी मट्ठ, पंज तत लम्बू कोए ना लाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत, अमृत मेघ इक बरसाईआ। निझर झिरना देवे रस, बूँद स्वांती आप चुआईआ। मेल मिलाए हरिजन हस्स, घर साचे ख़ुशी वखाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां जगत नताणयां पूरी करे आस, तृष्ना पिछली दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे घर निरगुण जोत कर प्रकाश, पुरख अकाल आपणा डेरा लाईआ। साचा डेरा पुरख अकाल, घर मन्दिर आप सुहाइंदा। दीनां बंधप दीन दयाल, दीनन आपणे रंग रंगाइंदा। साचा मार्ग इक सिखाल, राह इक्को इक समझाइंदा। सचखण्ड वेख सच्ची धर्मसाल, गुरसिख तेरा पड़दा लाहइंदा। निरगुण दीप जगे बेमिसाल, नूरो नूर नूर रुशनाइंदा। जिस घर वसण शाह कंगाल, सो दर साहिब सतिगुर साचे भाइंदा। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा । सन्त सुहेले लए उठाल, फड़ बाहों नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणी बूझ बुझाइंदा। हरिजन रूप पुरख नार, सतिगुर वंड ना कोए वंडाईआ। दोहां रखे इक प्यार, दूजी धार ना कोए जणाईआ। साचे सुत बणा दुलार, गोद सुहञ्जणी आप उठाईआ। आपणे रंग रंगे करतार, रंग मजीठी इक चढ़ाईआ। जन्म मरन दा दु:ख नवार, लख चुरासी फंद कटाईआ। लै के जाए धुर दरबार, सचखण्ड दुआरे सच्चा माहीआ। अन्तिम मेला जोती नाल, जोती जोत जोत समाईआ। गुरसिख गुर दोवें मिल के बैठण सच्ची धर्मसाल, जिस दुआरे सूरज चन्द करे ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे लए वर, गुरसिख गुरमुख आपणे घर वसाईआ।
२९ भाद्रों २०२० बिक्रमी तरलोक सिँघ अजमेर कौर दे गृह बंडाला ज़िला अमृतसर
सतिगुर पूरा किरपा कर, जग देवे नाम वड्याईआ। बंद कवाड़ी खोल्ह दर, घर पड़दा दए उठाईआ। निरभउ चुकाए भय डर, पंच विकार ना करे लड़ाईआ। साचे मन्दिर वेखे चढ़, घर घर विच फेरा पाईआ। सुरती शब्दी बन्ने्ह लड़, इक्को तन्द रखाईआ। साचा ढोला लए पढ़, मेरा तेरा राग अलाईआ। खेले खेल नरायण नर, नर हरि वड्डा बेपरवाहीआ। हरिजन नुहाए साचे सर, अमृत सरोवर ताल सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख लेखा लेखे पाईआ। सतिगुर सच्चा साचा दीन, इक्को इक जणाइंदा। लेखा चुके लोक तीन, त्रैगुण डेरा ढाइंदा। भेव खुल्हाए
जिउँ जल मीन, जल मछली रूप वटाइंदा। लख चुरासी नालों वक्ख कीन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख आपणी बूझ बुझाइंदा। सतिगुर पूरा धोवे दाग़, दुरमति मैल धवाईआ। घर दीपक जोत जगे चिराग़, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। आत्म परमात्म उपजाए इक वैराग, बिरहों चोट लगाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म बणाए सचा साक, सज्जण इक्को नज़री आईआ। मेल मिलाए अगम्मे घाट, पत्तण बहे सचा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख आपणा नैण खुल्हाईआ। गुरसिख नैण खोले्ह अक्ख, निज नेत्र करे रुशनाईआ। नज़री आए घट घट, घर घर बैठा डेरा लाईआ। स्वांगी हो के स्वांग लए पलट, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। नाम भण्डारा खोल्ह हट्ट, जन भगतां दए वरताईआ। साचे सन्तां देवे निझर रस, घर अमृत मुख चुआईआ। गुरमुखां मेला नट्ठ नट्ठ, दो जहानां वाली दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। गुरसिखां एका देवे नाम वथ, वस्त अमोलक झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मात जगाईआ। हरिजन साचे जगाए मात, मता आपणे नाल पकाईआ। मेटे रैण अन्धेरी रात, कूड़ अमावस दए गंवाईआ। चरण कँवल बंधाए नात, नाता बिधाता इक समझाईआ। नाम ख़ज़ाना घर वखाए डूंग्घा खात, काया कवरी भँवरी फोल फोलाईआ। बिन सतिगुर पूरे किसे ना आए हाथ, लभ्भ लभ्भ थक्की सर्ब लोकाईआ। पूरब लहिणा देवे मस्तक माथ, ललाटी हिस्सा आप वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख आपणे रंग रंगाईआ। गुरसिख रखे सतिगुर संग, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग साथ निभाईआ। अंगीकार लाए अंग, आप आपणे अंगण लए बहाईआ। प्रेम प्रीती नाम वजाए सच मृदंग, सच सितार इक हिलाईआ। गुरसिख गीत गौण दा लहिणा चुक्के बत्ती दन्द, रसना जिह्वा नाल ना कोए मिलाईआ। अन्दरे अन्दर आवे परमानंद, निज आत्म करे रसाईआ। जो जन गाए सोहँ ढोला साचा छन्द, तिस शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान, अञ्जील कुरान खाणी बाणी बैठे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख मेला मेले अन्त, अन्तष्करन आपणे लेखे लाईआ।