पुस्तकालयभाग १५

पहली अस्सू २०२० बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच

पुरख अकाल अगम्मी नूर, परवरदिगार तेरी वड्याईआ। समरथ स्वामी सर्ब कल भरपूर, शाह पातशाह सच्ची तेरी शहिनशाहीआ । आदि जुगादि जुग चौकड़ी हाज़र हज़ूर, दो जहान तेरी सरनाईआ। नित नवित्त गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे मज़दूर, बण सेवक सेव कमाईआ । बोध अगाध नाम निधान मन्त्र सति तेरी तूर, नाद अनाद तेरी शनवाईआ। लख

चुरासी जीव जंत साध सन्त चरण रेण तेरी धूढ़, ख़ाकी ख़ाक नज़री आईआ। सृष्ट सबाई चार कुण्ट दिसे कूड़, थिर कोए रहिण ना पाईआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी तेरा भेव दस्स के गए ज़रूर, ज़ाहर तेरा नाउँ जणाईआ। कलयुग अन्त आए भगवन्त भगवन साचे भगत करे मंज़ूर, मंज़ूरी इक्को घर रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल सच वरताईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे दस्सण, धुर संदेसा हाल जणाईआ। प्रभ सरनाई सारे वसण, सीस सके ना कोए उठाईआ। हुक्मे अन्दर जुग चार नस्सण, चौकड़ी आपणा पन्ध मुकाईआ। नाम निधान सतिगुर स्वामी निरवैर इक्को रटण, सच सच सच दृढ़ाईआ। लोक परलोक वेखण खोल्ह हट्टण, मात पाताल आकाश ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे आखण, आख़र आपणा हुक्म जणाईआ। लोकमात सेवा कीती बण बण दासी दासन, शाह पातशाह इक मनाईआ। मण्डल मण्डप पाई रासन, गोपी काहन नाच नचाईआ। निरगुण सरगुण कीता भोग बिलासन, सेज सुहञ्जणी इक हंढ्ढाईआ। करदे रहे आपणी पूरी आसण, आसा जगत नाल मिलाईआ। वेख्या खेल पृथ्मी आकासन, गगन मण्डल ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर पए बोल, एका नाअरा हक़ लगाईआ। कोई ना तुले तेरे तोल, कंडा तराज़ू हथ्थ किसे ना आईआ। तेरा नाम वजाउँदे गए ढोल, जुग जुग बण के डूम नाईआ। मात दुआर दस्सदे रहे खोल्ह, जीव जुगत जगत कर पढ़ाईआ। तेरे प्रेम अन्दर गए मौल, मौला तेरे विच समाईआ। अन्तिम करके गए कौल, इकरार इक्को इक जणाईआ। प्रगट होवे उपर धौल, सब दा दाता वड वड्याईआ। लख चुरासी लए विरोल, लुक्या कोई रहिण ना पाईआ। हर घट अन्दर सद वसे कोल, विछड़ कदे ना जाईआ। आपणा नाम समझाए इक अनमोल, करता कीमत कोए ना लाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव इक चुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे जपदे, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ । प्रेम प्रीती अन्दर रहे खपदे, नित नित भज्जण वाहो दाहीआ। बिरहों वैराग अन्दर रहे तपदे, तीर कानी इक लगाईआ। जीव जंत मार्ग रहे दस्सदे, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। आत्म परमात्म नाल गए हस्सदे, घर घर विच ख़ुशी मनाईआ। कूड़ी क्रिया कोलों गए नस्सदे, आपणा पल्लू छुडाईआ। भगत दुआरे गए ढट्ठदे, गुरसिख आपणी गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे सच वर, सच तेरी सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कहिण, नाअरा इक्को इक लगाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त सर्ब सुखदाता जन भगतां आए लैण, निरवैर आपणा फेरा पाईआ। चार युग दा चुकावे लहिण देण, सतिजुग

त्रेता द्वापर कलयुग लुक्या कोए रहिण ना पाईआ। अन्तर बाहर बणे साक सैण, सज्जण इक्को नज़री आईआ। मेटे कूड़ी क्रिया अन्धेरी रैण, साचा चन्न इक चमकाईआ। लाड़ी मौत ना खाए डैण, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। डूंग्घे वहण ना रोड़्हे वहण, फड़ बाहों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर गए भाख, भाख्या अन्तिम इक सुणाईआ। लिख लिख लेखा गए आख, आख़र इक्को गल्ल जणाईआ। प्रगट होवे सरबगुणतास, दाता दानी वड्डी वड्याईआ। लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल खोज खुजाईआ। निरगुण सरगुण पावे रास, घर घर गोपी काहन नचाईआ। साचा नूर करे प्रकाश, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। जन भगतां पूरी करे आस, गुरमुख सज्जण संग रखाईआ। गुरसिखां सुणे दुराडी आवाज़, नेरन नेरा नज़री आईआ। लेखा जाणे ग़रीब निवाज़, ग़रीब निमाणयां होए सहाईआ। लोकमात रखे लाज, अग्गे मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर होए इकट्ठे, दर इक ध्यान लगाईआ। चार कुण्ट कोई ना नट्ठे, दहि दिशा फेरा कोई ना पाईआ। इक्को वार पकाओ साचे मते, मतलब इक्को हल्ल कराईआ। दीन मज़्हब बणाओ भाई भाई सके, ज़ात पात ना कोए लड़ाईआ। खान पान अमृत रूप ऊँच नीच छके, भेव अभेद नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल आत्म परमात्म इक्को रंग रते, दूजा रूप नज़र कोए ना आईआ। वेखो खेल तत अट्ठे, नौ दुआरे डेरा ढाहीआ। दसवें मेल पुरख समरथे, जोती जोत जोत रुशनाईआ। कलयुग जीव रहिण हक़े बक्के, भेव अभेद सके कोए ना पाईआ। शाह सुल्तानां राज राजानां नकेल पाए नक्के, चारों कुण्ट भज्जण वाहो दाहीआ। वरन बरन बिन पुरख अकाल पत कोई ना रखे, गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे रहे सुणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण कलयुग जीवां कोलों सारे अक्के, आपणा पल्लू रहे छुडाईआ । मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ मिलण धक्के, पंडत पांधे बैठे मुख भवाईआ। हरि के नाम पिच्छे मंगदे दाणे फक्के, पैसा पैसा रहे उगराहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मिले सच तेरी सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कर भरवासा, इक्को इक ओट तकाईआ। तेरा खेल पुरख अबिनाशा, चार युग वेख वखाईआ। हुक्मे अन्दर हो के दासी दासा, बण सेवक सेव कमाईआ। गोपी काहन रचाई रासा, सीता सुरती राम प्रनाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण सुणाई गाथा, अक्खर अक्खर नाल मिलाईआ। भेव चकाउँदे रहे त्रिलोकी नाथा, नाथ अनाथां पड़दा लाहीआ। खेल खलाउँदे रहे काया कासा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा इक जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दोए रहे जोड़, हरि चरण ध्यान लगाईआ। कलयुग अन्तिम ठाकर बौहड़,

ठोकर लग्गे सर्ब लोकाईआ । लग्गी प्रीत निभा तोड़, अद्धविचकार ना कोए तुड़ाईआ। नेत्र खोल्ह वेख ग़ौर, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। कूड़ी क्रिया पावे शोर, वरन बरन करे लड़ाईआ। दहि दिशा दिसे अन्धेरा घोर, तेरा नूर नज़र कोए ना आईआ। लेखा चुके ना मोर तोर, मैं ममता ना कोए गंवाईआ। काम क्रोध देवे ना कोई होड़, लोभ मोह हँकार ना कोए मिटाईआ। तेरा दरस कोए ना पाए बंदी छोड़, लिव छुटकी सर्ब लोकाईआ। साचे भगत तेरी भगती करन बण के चोर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, घर साचे वज्जे वधाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन सलाह, इक्को मता पकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल दा वेला गया आ, अन्तिम लेखा लेखे पाईआ। बीस बीसा नैण रिहा उठा, सदी चौधवीं पड़दा आप चुकाईआ। चार युग दे वेखणहार गवाह, चौकड़ी आपणे विच छुपाईआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार जिस हुक्मे अन्दर लए चला, सो चार कुण्ट आपणा फेरा पाईआ। रहबर बण के आए नूरी ख़ुदा, इक ज़हूर करे रुशनाईआ। जोती जामा वेस लए वटा, पंज तत ख़ाक ना कोए हंढ्ढाईआ। शब्दी नाद दए सुणा, ढोला इक्को इक अलाईआ। धुर दा लेखा दए जणा, बोध अगाधा कर पढ़ाईआ। भगत भगवान लए समझा, साची सिख्या इक दरसाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा मार्ग लए चला, चाल निराली इक जणाईआ। दो जहानां पन्ध दए मुका, बण के पांधी फेरा पाईआ। साचा खेल दए वरता, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां सारयां नूं इक्को वार बणाए गवाह, शहादत साचे घर भुगताईआ। अगों कर सके ना कोई नांह, भय सब दे सिर उते छाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म इक जणाईआ। गुर अवतार पीर पैग़बर सारे डरदे, सीस सके ना कोए उठाईआ । रसना कहिण प्रभ तेरे बरदे, दर दरवेश अलख जगाईआ। चार युग दी कीती हरदे, अग्गे तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जींदे तेरे मरदे, तेरे जीवण मरन विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, सद चलीए सच रज़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर डावां डोल, धीरज धीर ना कोए धराईआ। लख चुरासी वेखी फोल, क़ालब सिदक नज़र कोए ना आईआ। साची आवाज़ किसे ना सुणी कान खोल, हँस रूप ना कोए वटाईआ। दीन मज़्हब दी बोली रहे बोल, पुरख अकाल हिरदे ना कोए वसाईआ। बण के चोर डाकू आपणी सुरत सवाणी घर किलीउँ रहे टोल, बाहर जंगल जूह उजाड़ पहाड़ विच धक्का लाईआ। उच्ची कूक कूक रहे बोल, रसना जिह्वा देण दुहाईआ। दरोही ख़ुदाए साडे नहीं कुछ कोल, तेरा तेरी झोली पाईआ। कलयुग जीव होए अनभोल, सुत्यां रैण रही विहाईआ। ना कोई जाणे पंडत पांधा रौल, मुल्लां शेख़ मुसायक कूड़ी तसबी मणका रहे भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे

साचा वर, साहिब आपणा दरस दिखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर हो डरपोक, प्रभ अग्गे वास्ता पाईआ। गिरजिआं विच नज़र ना आए कोई पोप, मस्जिद अमाम रूप ना कोए वटाईआ। शिवदुआले मट्ठ प्या सोग, चिन्ता आपणा रंग रंगाईआ। गुरुदुआर गुर का शब्द गाए ना कोई श्लोक, सोहला हरि ना कोए समझाईआ। दीन दयाल रखे ना कोई ओट, कलम शाही बैठे ध्यान लगाईआ। किसे दर प्रगट दिसे ना निर्मल जोत, जोती नूर ना कोए रुशनाईआ। आपणी आपणी मनसा चुगदे चोग, साचा रस रसन ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मारन आह, नाअरा इक सुणाईआउ। सच महिबूब क्यों बैठा मुख छुपा, नक़ाब पड़दा इक रखाईआ। पारब्रह्म प्रभ क्यों पड़दा रिहा पा, ओढण आपणा दे उठाईआ। सारे निउँ निउँ तक्कण तेरा राह, चरण कँवल ध्यान लगाईआ। कवण वेला प्रभ आए इक मलाह, बेड़ा साचा लए चलाईआ। चार वरनां देवे सच सलाह, शब्दी ढोला इक पढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सब नूं दए समझा, बचया कोए रहिण ना पाईआ। रल मिल सारे बणीए असीं गवाह, ब्यान कलमबंद कराईआ। बिन तेरे भगतां साडी मन्नी ना किसे रज़ा, हुक्म सीस ना कोए रखाईआ। पंज तत काया भरी गुनाह, पतित रूप सर्ब वटाईआ। अन्तिम होए मात फ़नाह, ना सके कोए बचाईआ। साचे गुरमुखां जपया तेरा नाँ, इष्ट इक्को इक रखाईआ। गुरमुख तेरा मंगण चरण ध्यां, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। गुरसिख तैनूं बणाउँदे पिता माँ, बण बालक तेरी गोद सुहाईआ। कर किरपा ठाकर साहिब सतिगुर आ पकड़ सब दी बांह, फड़ बाहों गले लगाईआ। वेला छुपण दा रिहा ना, बीस बीसा रिहा सुणाईआ। सदी चौधवीं नेत्र नैण रही उठा, अक्ख अक्ख नाल मिलाईआ। कवण कूटे मेरा परवरदिगार बेनज़ीर सच तस्वीर लए प्रगटा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरे दर अलख जगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बोल अलख, अलख अलखना रहे ध्याईआ। अगम्म अथाह हो प्रतख, बेपरवाह रूप वटाईआ। साचा साडा दे हक़, हकीकत वेख थाउँ थाईंआ। भगत भगवान साचे रख, जो तेरे तैनूं रहे ध्याईआ। लख चुरासी जीव जंत राए धर्म अग्गे हक़, होका इक्को वार सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बरो, प्रभ मैं साचा दया कमावांगा। निरगुण हो के सरगुण मूल चुकावांगा। बन्न्ह के सच असूल, पिछला मसूल सर्ब मिटावांगा। नार मिले हरि कन्त कन्तूहल, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ावांगा । धुर दा नाम इक माअकूल, मुहब्बतख़ाने विच रखावांगा। जिस गृह मन्दिर वड़ के कोई ना जाए भूल, सो घर इक्को इक जणावांगा। जिथ्थे ब्रह्मा विष्न शिव धुर फ़रमाना करन क़बूल,

साचा हुक्म इक वरतावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कर वखावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बरो करो ध्यान, पुरख अकाल रिहा जणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवान, साचा खेल ख़ालक ख़लक कराईआ। सदी बीसवीं हो प्रधान, सच प्रधानगी इक कमाईआ। गुरमुख गुरसिख सन्त सुहेले भगत भगवन्त कट्ठे करे आण, धुर दा लहिणा झोली पाईआ। चार वरन दी चुक्के आण, अठारां बरन दी लहे मकाण, ज़ात पात मक़बरयां विच दबाईआ। सब दा नग़मा इक्को दस्से कलाम, साचा नाम शब्द बोल बेज़बान, जाबर जबर एका हुक्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेल आप रचाईआ। साचा खेल करे भगवान, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बरो तुसीं दस्स के आए मेरा निक्का जिहा निशान, अन्त कोई कहिण ना पाईआ। अन्तिम सारे छड्ड के आए मैदान, चरण कँवल लई सरनाईआ। रसना जिह्वा दे के आए ब्यान, कलम शाही लिख के आए निशान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। परम पुरख पतिपरमेश्वर प्रगट होवे निहकलंक बली बलवान, बलधारी आपणा फेरा पाईआ। जिस दे अन्दर हुक्म बाहर चले फ़रमान, फुरो मन्त्र सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी सच कमावांगा। सूरा सरबग्ग नाम अख्वावांगा। दो जहान हो प्रगट, प्रगट आपणी धार वखावांगा। कलयुग कूड़ पसारा मेट हट्ट, सतिजुग साचा राह वखावांगा। जो लेखा साचे ताज उते दित्ता दस्स, तिन्हां चौंहां माण दिवावांगा। माझा मालवा दुआबा जम्मू नहीं एह श्री भगवान दा सच्चा इकट्ठ, जिस अन्दर वड़ के आपणा खेल रचावांगा। इक्की अस्सू पिछला लेखा आवां दस्स, अगला हाल फेर प्रगटावांगा। पट्टेदारी दा सब नूं देवां हक़, जो गुरमुख आपणी चरणीं लावांगा। कर के कौल ना जावां नट्ठ, सचखण्ड दवारिओं मुड़ के आ के आपणी धार वखावांगा। जिस पन्द्रां कत्तक दा दो जहान राह रहे दस्स, तिस पन्द्रां कत्तक नूं गुरमुखो तुहाढ्ढी गोद सुहावांगा। हरि का भेव सदा अकथ, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां तुहाढ्ढे साम्हणे ब्यान समझावांगा। कोई चुक्क ना सके अगों अक्ख, आख़र आपणा हुक्म वरतावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा लहिणा आप मुकावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सीस झुकाउँदे, बेअन्त तेरी वड्याईआ। मस्कीन अधीन तेरा ढोला गाउँदे, यकीन तेरे चरण रखाईआ । यामबीन तेरा मसला इक पकौंदे, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। दर दरवेश तेरी सेव कमाउँदे, हुक्मरान तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे अग्गे सीस निवाईआ। सीस निवौण दी रहे ना बाकी, हरि बकता आप जणाइंदा। तुहाढ्ढी मंज़ूर कीती अन्त आखी, आख़र आपणी कार कराइंदा। पन्द्रां कत्तक नूं

इक्को वार मरावे झाकी, दूजा दर गुर पीर पैगम्बर नज़र कोए ना आइंदा। इक्की अस्सू साचा अवस पावे काठी, कठोर खेल इक कराइंदा। जिस दी किसे ना लभ्भी साची साखी, सो साख्यात वेस वटाइंदा । निक्का स्नेहड़ा देंदा रिहा खाणी बाणी पाती, शास्त्र सिमरत वेद पुराण आपणी मात्र नालों संख असंख हिस्सा आप वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लेखा सब दा वेख वखाइंदा। लेख वखाए लिखणहारा, लिख्त दए जणाईआ। जिस ने कीआ आदि पसारा, सो अन्तिम वेखे बेपरवाहीआ। काग़ज़ कलम शाही दा चुक्के उधारा, उजरत सब दी दए मुकाईआ। जांदी वार निउँ निउँ सारे करन निमस्कारा, सजदा सीस इक्को इक झुकाईआ। तेरा खेल तू ही परवरदिगारा, तेरा ऐब बेऐब नज़र किसे ना आईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर लाशरीक सांझे यारा, सच तौफ़ीक तेरे विच समाईआ। जुग चौकड़ी सब नूं देंदा रिहों लारा, इशारयां नाल हुक्म मनाईआ। सब ने तक्कया सब ने वेख्या पारब्रह्म नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग तूं बणया रिहों कुआरा, आपणा अंग ना किसे छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए समझाईआ। कुआरा रिहा मैं चार युग, भेव किसे ना आया। अन्तिम औध गई पुग, लेखा लिख्त लेख जो समझाया। साची धारों आपे उठ, आप आपणा वेस वटाया। प्रेम प्रीती अन्दर तुट्ठ, गोबिन्द इक्को वेख वखाया। जिस नूं मेहरवान हो बणाया पुत्त, सो सपूत गोद टिकाया। अन्तिम उहदे नालों रुस्स, जग मार्ग खेल रचाया। सच सुहाए आपणी रुत्त, रुत्त रुतड़ी आप महकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा खुल्हाया। खोल्हे भेव श्री भगवन्त, गुर अवतारां दए जणाईआ। पिता पूत इक्को मंत, सोहँ राग राग अलाईआ। अंगीकार कर के लाया अंग बण के कन्त, नार इक्को इक वड्याईआ । जिस दी आप बणाई बणत, मात पिता नज़र कोए ना आईआ। जिस दी महिमां कर के गए साध सन्त, पीर पैगम्बर सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पड़दा दए उठाईआ। कुआरपन दित्ता छड्ड, करया खेल अपार। निरगुण हो के निरगुण ल्या लभ्भ, गोबिन्द मेला मीत मुरार। ना कोई मास नाड़ी हड्ड, ना कोई रक्त बूँद आधार। इक्को नूर जोत प्रकाश, जोती जोत सच प्यार । अन्तिम पुन्नी पूरी आस, आसा विच आप निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्ची सरकार। बण सुहागी हरि करतार, आपणा भेव जणाईआ। जोती शब्दी सच विहार, घर सच वज्जी वधाईआ। एका मन्दिर पुरख नार, बैठे सेज सुहाईआ। एका गीत रहे उच्चार, मंगल इक्को इक सुणाईआ। एक नाद धुन करन पुकार, इक्को कूक आवाज़ रहे लगाईआ। इक्को मीत मित्र प्यार, इक्को सज्जण नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर

संजोगी खेल कराईआ। धुर संजोगी हो बणया सुहाग, हरि सुहागी सर्ब समझाइंदा। सब दे नालों कीता आप त्याग, बिन गोबिन्द दूजा नज़र कोए ना आइंदा। घर मन्दिर बहि के साचा दीप जगाया चिराग़, तेल बाती संग ना कोए रखाइंदा। इक्को कहिणी गई भाख, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नाम ना कोए जणाइंदा। नाता जुड़या पिता पूत मात, बालक बाला रूप वेख वखाइंदा। दूजी धार पुरख समराथ, नारी कन्त रूप वटाइंदा। तीजी धार खेल तमाश, निरगुण सरगुण आप समझाइंदा। सम्बल नगर वेखो ख़ास, ख़ालस आपणा नूर प्रगटाइंदा। मेटे रैण अन्धेरी रात, साचा सति चन्द चमकाइंदा। पारब्रह्म दी नज़र ना आए ज़ात, वरन बरन ना कोए समझाइंदा। सच सुणाए इक्को गाथ, सोहँ ढोला आप पढ़ाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर लहिणा देणा वेखो मस्तक माथ, पूरब पड़दा आप चुकाइंदा। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त दी करो जाच, पड़ताल साचा हुक्म सुणाइंदा। हिरदे हरि जू कवण रिहा वाच, वास्ता पुरख अकाल नाल रखाइंदा। पीर पैगम्बर गुर अवतार चारों कुण्ट फिर फिर अन्तिम देण आख, आख़र सच सच सुणाईआ। प्रभू किसे दा खुलया नहीं वेख्या ताक, कलयुग सन्त देण दुहाईआ। बाहरों काया माटी लए पोच पाच, अन्दरों नार कमजात रूप वटाईआ। अट्ठे पहर रहिण उदास, काम वासना हवस वधाईआ। अन्त कहिण साडे अन्दर जोत प्रकाश, सति पुरख साडे अन्दर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा घर घर, घर घर लेखा रिहा चुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन हाए, हौका तेरा नाम लगाईआ। बौहड़ी बौहड़ी मार्ग गए भुलाए, दुहाई दुहाई तेरे नाम ख़ुदाईआ। साचा नूर किसे नज़र ना आए, निज मन्दिर चढ़ के दरस कोए ना पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान गुर गुर बाणी पढ़ पढ़ रहे सुणाए, बाण निराला तीर ना कोए लगाईआ । बिन करनीउँ बिन तरनीउँ बिन प्रभ दी सरनीउँ आपणी जड़ रहे उखड़ाए, बूटा फेर कोई ना लाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत सन्त सुहेले इक्को पुरख अकाल रहे मनाए, दूजा नज़र कोए ना आईआ। कर किरपा जिन्हां आपणा भेव खुल्हाए, पड़दा दूई द्वैत रहिण ना पाईआ। तिन्हां अक्खर इक समझाए, निंमां निंमां मेघ बरसाए, प्रेम प्रीती इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सब दा लहिणा आप मुकाईआ। सब दा लहिणा मुक्के मुक्के कलेश, कलकाती रहिण ना पाईआ। सब दा देणा देवे दर दर वेखे दरवेश, घर घर अलख जगाईआ। नेत्र रोवे सहँसर मुख बोले शेश, शहिनशाह तेरी इक सरनाईआ। तुध बिन कोए ना माणे मेरी सेज, सुंञीं दिसे जगत लोकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कोई ना दिसे तेज, तिक्खी धार ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे सच वर, सच तेरी सरनाईआ। जिस सरनाई तक्की एक, एकँकार आप जणाइंदा।

तिस दो जहानां देवां टेक, एथे ओथे आप बचाइंदा। त्रैगुण ना लावे सेक, अग्नी हवन ना कोए तपाइंदा। कूड़ा करे ना कोई भेख, मार्ग सच सच समझाइंदा । अन्त वखावे आपणा देस, जिस घर साचा आसण लाइंदा। जुग चौकड़ी सदा रहे हमेश, शाह पातशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचा हुक्म रखे हथ्थ, दूसर डोर ना कोए फड़ाईआ । प्रगट हो पुरख समरथ, अगम्मड़ी कार कमाईआ। पिछला लहिणा देणा करे भट्ठ, अग्गे मार्ग इक समझाईआ। कूड़ी क्रिया बुरज जावे ढट्ठ, माया ममता हउमें हंगता गढ़ नज़र कोए ना आईआ। सति सरूप शाहो भूप इक्को देवे ब्रह्म मत्त, पारब्रह्म करे नाम पढ़ाईआ। बीज बीजे आपणे वत, बण किरसाणा हल्ल चलाईआ। अन्तिम वेखे पत फुल डाल्ही रंगे आपणी रत, रती रत नाल रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा आप जणाईआ। साचा लेखा जाणे बेपरवाह, बेपरवाही विच समाइंदा। शाह भबीखण लहिणा देवे चुका, पिछला मूल मूल मुकाइंदा। आपणी हथ्थीं आपणी वस्त देवे आ, निउँ निउँ सीस जगदीश झुकाइंदा। एथे ओथे दो जहान तेरा संदेसा प्रभ सतिगुर दित्ता सुणा, बण सेवक सेव कमाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण तेरे दर ते वेख चढ़े चा, चाउ घनेरा इक जणाइंदा। कलयुग अन्त बणिउँ आप मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। फोल फोलाए थल अस्गाह, उच्चे टिल्ले पर्बत खोज खोजाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी दात पुरख समराथ, तेरी भेंटा अन्त चढ़ाइंदा। तेरी भेंटा अन्त चढ़ावांगा । आपणा लेखा तेरे कोलों मुकावांगा। त्रेता युग दा चेता फेर करावांगा। नेता इक्को राम समझावांगा। अगेता पछेता सब दा मेल मिलावांगा । जो नेत्र आ के पेखा, सो बिन रसना बोल समझावांगा। पुरख अकाल दीन दयाल कलयुग अन्तिम सब तों खोह ल्या आपणा ठेका, बोली उते गुरमुख किसे हट्ट ना कदी विकावांगा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां विष्न ब्रह्मा शिव लख चुरासी जीव जंत साध सन्त इक्को नज़री आए नेता, हुक्म इक्को इक दृढ़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सद वसीए ठाकर तेरे घर, घर मिले इक वड्याईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी कीती करनी लए हर, अन्तिम पूरा कर वर, प्रगट हो नरायण नर, निरभउ चुका भय डर, भाउ इक्को इक सर्ब जणाईआ।

२ अस्सू २०२० बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल

श्री भगवान सच भगत, धुर संदेस जणाईआ। अन्तर आत्म ब्रह्ममत्त, पारब्रह्म इक पढ़ाईआ। सच प्रीती साचा नत, बिधाता आप बंधाईआ। लख चुरासी विचों कर के वक्ख, भेव अभेद खुल्हाईआ। सन्त सुहेले खोल्ह अक्ख, निज नेत्र करे रुशनाईआ। धीरज सन्तोख देवे जत, मेहर नज़र उठाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत्त, रत्ती रत्त आपणे रंग रंगाईआ। नाम जणाए इक अलख, इक्को नाद सुणाईआ। जुग जुग देवे सब दा हक़, हरि हकीकत वेख वखाईआ। पुरख अगम्मा मार्ग दस्स, साची सिख्या करे पढ़ाईआ। परमात्म हो के आत्म वस, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत दए वड्याईआ। श्री भगवान सच उपदेश, जन भगतां आप जणाइंदा। निज घर वासी निज गृह लए वेख, निज नेत्र पड़दा लाहइंदा। सति सरूपी सच जणाए आपणा भेख, भेव अभेद खुल्हाइंदा । लेखा जाणे पूरब मस्तक लेख, जन्म अजन्म खोज खोजाइंदा। सतिगुर हो के करे हेत, सति स्वामी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। भगत भगवान साची रीत, जुग चौकड़ी आप चलाईआ। करे खेल साहिब अनडीठ, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। लेखा तोड़ मन्दिर मसीत, काया काअबा इक समझाईआ। जिस घर वसे प्रभू अतीत, त्रैगुण देवे डेरा ढाहीआ । दिवस रैण परखे नीत, नीतीवान इक अख्वाईआ। कर किरपा काया करे ठंडी सीत, अमृत मेघ इक बरसाईआ। सदा सुहेला वसे चीत, इक इकेला बेपरवाहीआ। आत्म परमात्म सच सुणाए गीत, सोहँ ढोला राग अलाईआ। माणस जन्म जाणा जीत, साची सिख्या करे पढ़ाईआ । अन्तिम निभे इक प्रीत, दूजा संग ना कोए जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन देवे हरि वड्याईआ। श्री भगवान भगतां जोग, हरी हरि नाम इक जणाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म देवे साची चोग, रस इक्को इक वखाइंदा। सुरती शब्दी धुर संजोग, हरि संजोगी मेल मिलाइंदा। जन्म जन्म दा कट रोग, दुरमति मैल धवाइंदा। गृह मन्दिर देवे दरस अमोघ, हरिजन हरस आप मिटाइंदा। नाम सुणाए अगम्म श्लोक, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। जिस दर्शन नूं गुरमुख रहे लोच, सो लोचण आप खुल्हाइंदा। पुरख अकाल बख्शे इक्को ओट, चरण कँवल समझाइंदा। हरिजन तेरे अन्दर पुरख स्वामी रखी जोत, नर निरँकार डगमगाइंदा। ना कोई वरन ना कोई गोत, ज़ात पात ना कोए समझाइंदा। बैठा रहे सदा ख़ामोश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाइंदा। जन भगतां खेल दस्से भगवान, धुर दी धार आप समझाईआ। निरगुण सरगुण मेले आण, लोकमात ख़ुशी मनाईआ। आत्म परमात्म कर परवान, धुर दा लेखा झोली पाईआ । सच वखाए इक मकान,

मन्दिर इक्को इक वड्याईआ। जिस गृह साचा नाद वज्जे सच्ची धुन्कान, आत्मक राग इक सुणाईआ। लिव छुटके ना दो जहान, नेत्र लोचण नैण इष्ट गुरदेव इक्को नज़री आईआ। तिस गुरमुख मिले माण, अभिमान रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख आपणा नाम बुझाईआ। गुरमुख भगत जन इक्को रंग, हरि करता आप रंगाइंदा। आत्म सेज सुहा सच पलँघ, सच सिँघासण डेरा लाइंदा। अनहद नाद वजाए अगम्मी मृदंग, ताल तलवाड़ा नज़र किसे ना आइंदा। निरगुण जोत चाढ़्हे चन्द, सच प्रकाश इक वखाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा घर घर विच गाए छन्द, साचा सोहला इक समझाइंदा। गुरमुख वेख अन्दर लँघ, श्री भगवान तेरा राह तकाइंदा। साचे मन्दिर वेख अनन्द, अनन्द अनन्द विचों प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। गुरमुख वेख आत्म रस, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। पारब्रह्म मैं तेरे वस, प्रभ तेरी ओट रखाईआ। साचा मार्ग जगत दस्स, जीवण जुगत जणाईआ। लख चुरासी गए फस, बंदी छोड़ नज़र कोए ना आईआ। जन्म जन्म पन्ध मुकया ना नट्ठ नट्ठ, बणे रहे पांधी राहीआ। साचा मिल्या ना कोई हट्ट, वस्त अमोलक झोली कोए ना पाईआ। दूई द्वैती कोई ना मेटे फट्ट, पट्टी नाम ना कोए बंधाईआ। तेरा भेव ना जाणे मित गत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची बख्शे इक सरनाईआ। साचे भगत सुण कर ध्यान, सो साहिब आप जणाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग देवणहार ज्ञान, बोध अगाध अक्खर इक पढ़ाइंदा। वखावणहारा सच निशान, सचखण्ड दुआर एकँकार धर्म निशान इक झुलाइंदा। · पावणहारा जन्म

कर्म दी सारा, निहकर्मी आपणा कर्म कमाइंदा । गुरमुख वेखे सच दुलारा, मेहर नज़र नज़र उठाइंदा। लख चुरासी विचों कर प्यारा, आप आपणा भेव खुल्हाइंदा। घर दीआ बाती कमलापाती कर उज्यारा, महल अटल इक रुशनाइंदा। अमृत आत्म ठंडी ठारा, बूँद स्वांती मुख चुआइंदा। शब्द अनाद सच्ची धुनकारा, धुन आत्मक राग अल्हाइंदा। चरण कँवल देवे सहारा, चरण चरणोदक मुख चुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान आपणे घर मिलाइंदा। भगत भगवान घर मिलाप, मेला हरि समझाईआ। पूरब मेट रोग संताप, अग्गे चिन्ता ग़म रहिण ना पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा सच्चा जाप, सोहँ ढोला इक सुणाईआ। नाता जुड़े पिता बाप, पूत सपूता गोद उठाईआ। जिउँ भावे तिउँ लए राख, हरि बख्शे चरण सरनाईआ। आपणे वेखण दी खोल्हे अक्ख, दोए लोचण बंद कराईआ। घर वखाए हस्स हस्स, हरि मन्दिर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग देवे दस्स, भगत भगतां नाल मिलाईआ। साचे भगत तेरा भगत प्यार, हरि भगवन आप जणाईआ। हर घट वेख रूप निराकार, निरगुण बैठा आसण

लाईआ। अट्ठे पहर दिवस रैण घड़ी पल करे पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ । कवण वेला प्रभ मिले मीत मुरार, जगत विछोड़ा दए कटाईआ। अबिनाशी करता दए सहार, साची सिख्या इक समझाईआ। तेरा मेला विच संसार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। आत्म परमात्म मेल अगम्म, हरि करता आप कराइंदा । करे कराए आपणा कम्म, दूजा संग ना कोए रखाइंदा। जुग चौकड़ी बेड़ा बन्न्ह, जन भगतां माण दिवाइंदा। वस्त अमोलक नाम धन, सच ख़ज़ीना झोली पाइंदा। एका राग सुणाए कन्न, नाम निधान इक दृढ़ाइंदा। मन वासना मेटे मन, मन का मणका आप भवाइंदा। साचा बेड़ा देवे बन्न्ह, शौह दरया ना कोए रुढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगती जोड़ जुड़ाइंदा। भगत भगत प्रभ जोड़ी जोड़, जुगती जगत जणाईआ। प्रभ बिन नज़र ना आए कोई होर, दूसर ध्यान ना कोए रखाईआ। जगत विकार ना पावे शोर, शरअ करे ना कोए लड़ाईआ। पुरख अकाल हथ्थ सब दी डोर, तन्दी तन्द आप हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। साचा खेल करे करतार, करता आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख्या जगत संसार, वरन बरन खोज खुजाईआ। रहबर बण गुर अवतार, पीर पैगम्बर मार्ग गए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा रिहा मुकाईआ। सब दा लेखा जाणे जाणीजाण, जानणहारा आप अख्वाइंदा। कलयुग अन्त मार ध्यान, दो जहान वेख वखाइंदा । चार कुण्ट दहि दिशा खेल महान, ख़ालक ख़लक रूप दरसाइंदा। वरन बरन ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक नेत्र नैण सर्ब कुरलाण, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। श्री भगवान हो मेहरवान, अबिनाशी करता आपणी दया कमाइंदा। साची सिख्या देवे आण, चार वरन आप समझाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्दर बाहर जगत प्यार, साची धार वखाइंदा। आत्म परमात्म अन्तर प्यार, घट घट आप जणाईआ। जगत लेखा विच संसार, जगजीवण दाता दए जणाईआ। नारी पुरख तत आधार, पंज तत कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप रचाईआ। पंज तत नाता जगत जोत, हरि सतिगुर खेल रचाइंदा। लेखा जाण काया कोट, बंक दुआर गढ़ सुहाइंदा। सच जणाई इक श्लोक, साचा राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप प्रगटाइंदा । आपणा भेव दस्से भगवान, प्रभ आपणी दया कमाईआ। जो जन गुरमुख मेले आण, तिन्हां आपणा रंग रंगाईआ। दूजा नाम दे ज्ञान, सिख्या सच करे पढ़ाईआ। जीव आत्म आत्म जीव जगदीश ब्रह्म पारब्रह्म प्रभ देवे इक निशान, सच निशाना इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ततव तत करे कुड़माईआ।

ततव तत कर कुड़माई, जग रचना रूप जणाइंदा। गुरमुख गुरमुख मेला चाईं चाईं, चाउ घनेरा इक समझाइंदा। प्रेम प्रीती अन्दर पकड़े बांहीं, गुर शब्द विचोला वेख वखाइंदा। ना कोई झीवर छींबा नाई, डूम मरासी नज़र कोए ना आइंदा। सचखण्ड दुआरे मेल मिलावा सहिज सुभाई, करता कीमत कोए ना लाइंदा। दोहां घरां वज्जे वधाई, घर सज्जण इक्को नज़री आइंदा। मेल मिलावा चाईं चाईं, चाउ घनेरा इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगत नाल रलाइंदा। भगत भगतां कर प्यार, हरि भगवन बूझ बुझाईआ। सच प्रीती अन्दर सच संसार, साची रीती इक दृढ़ाईआ। जोड़ी जोड़ अगम्म अपार, कुदरत कादर दए समझाईआ। नार कन्त इक आधार, जीव जंत मिले वड्याईआ। गुर अवतार गए पुकार, साध सन्त देण दुहाईआ । जिन्हां मिले पहलों आप निरँकार, सो सुहागण रूप वटाईआ। तिस दा लेखा चुक्के लांव चार, जो गुरमुख चौथे पद समाईआ। तिन्हां मेला हरि करतार, करता आपणे अंग लगाईआ। गुरमुख सख़ीआँ मिल मिल गावण मंगलाचार, गीत गोबिन्द इक अलाईआ। गुरमुख गुरमुख जोड़ी सदा रहे जुग चार, सतिगुर आपणे संग रखाईआ। एथे ओथे दो जहानां लग्गी प्रीती निभे नाल, अद्धविचकार ना कोए तुड़ाईआ। सतिगुरू दुआरे ना कोई शाह ना कंगाल, इक्को रूप सर्ब समझाईआ। शब्द विचोला बण दलाल, सौहरे पेईए सब दे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तिन्हां गुरमुखां उते होए आप दयाल, जिन्हां आपणे दर करे कुड़माईआ।

३ अस्सू २०२० बिक्रमी फ़ौजा सिँघ दे गृह सिरहाली ज़िला अमृतसर

सतिगुर पूरा सदा दयाल, जुग जुग दया कमाइंदा। सन्त सुहेले गुरमुख लाल, गुरसिख गुर गुर गोद उठाइंदा। त्रैगुण माया कूड़ी क्रिया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत इक जणाइंदा। साचा मन्दिर काया बंक सच्ची धर्मसाल, घर घर विच पड़दा लाहइंदा। दीआ बाती कमलापाती जोत जगाए बेमिसाल, नूर नुराना डगमगाइंदा। शब्द सरूपी बण दलाल, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। लहिणा देणा चुकाए काल महाकाल, मेहरवान आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, सतिगुर साहिब इक अख्वाइंदा । सतिगुर पूरा हरि सच्चा ठाकर, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। पार कराए डूंग्घे सागर, शहु दरया ना कोए रुढ़ाईआ। दर घर साचे देवे आदर, दरगाह साची होए सहाईआ। खेले खेल करीम कादर, करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर,

तिस अन्तर आत्म बूझ बुझाईआ। अन्तर आत्म खोल्हे भेत, अनभव आपणी दया कमाइंदा। आत्म परमात्म कर कर हेत, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रंग चढ़ाइंदा। नज़री आए नेतन नेत, निज नेत्र नैण अक्ख खुल्हाइंदा। निरगुण सरगुण आप जणाए आपणी खेड, बण खिलाड़ी वेख वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर नित नवित्त लोकमात भेज, नाम संदेसा इक सुणाइंदा। हर घट अन्दर बण स्वामी माणे सेज, सच सिँघासण डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, गुरमुख गुर गुर बूझ बुझाइंदा। गुरसिख मेला सच दुआर, दर घर साचे वज्जे वधाईआ। किरपा करे गुर करतार, करता कीमत आपे पाईआ। जन्म जन्म दा लहिणा पूरब देणा देवे विच संसार, लेखा लेखे विच लगाईआ। जिउँ भावे तिउँ लए तार, तारनहार वड वड्याईआ। गुरसिख गुरमुख हरिजन हरिभगत सोहण इक दुआर, सच दुआरे वज्जे नाम वधाईआ। अन्तर बाहर गुप्त ज़ाहर इक प्यार, दूजी धार नज़र कोए ना आईआ । साहिब सतिगुर शब्द गुरदेव आदि जुगादि सांझा यार, वरन गोत ज़ात पात दीन मज़्हब विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सन्त सुहेले गुर चेले मेल मिलाईआ। सन्त सुहेला अन्तर मेला, परम पुरख प्रभ भेव चुकाईआ। घर ठाकर मिले सज्जण सुहेला, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। आप सुहाए आपणा वेला, वार थित घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। वसणहारा धाम नवेला, निरगुण सरगुण पड़दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख गुरसिख गुर मन्त्र बूझ बुझाईआ।

३ अस्सू २०२० बिक्रमी गुरबचन सिँघ, गुरदीप सिँघ दे गृह सरहाली ज़िला अमृतसर

नैण प्राण दोवें होण परवान, परवानगी इक्को घर वखाईआ। काया सीतल विच जहान, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। सतिगुर पूरा होवे मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। मन आत्मा देवे इक ज्ञान, दोहां सच समझाईआ। चरण कँवल रखणा हरि ध्यान, दूजी ओट ना कोए सरनाईआ। जन्म मरन चुक्के काण, लख चुरासी फंद कटाईआ। देवे दरस अन्तिम आण, अन्तर आत्मा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, नेत्र नैण नैण करे रुशनाईआ। नेत्र नैण प्राण सतिगुर लेखे, पुराणी वस्त नज़र कोए ना आईआ। माणस जन्म जो जन रहे भरम भुलेखे, तिन्हां राए धर्म दए सज़ाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल हर घट अन्दर बैठा वेखे, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। जिन्हां श्री भगवान रख्या चेते, तिन्हां सुरती चेतन दए कराईआ। अन्तिम काया लाए आपणे लेखे, पंज तत डेरा झूठा ढाहीआ। आत्म

आपणा परमात्म वेखे, ब्रह्म पारब्रह्म समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अन्तिम लहिणा दए चुकाईआ। अन्तिम लहिणा चुक्के मात, जगत तत नज़र ना आईआ। मेल मिलाए इक इकांत, इक इकल्ला फेरा पाईआ। पिछली मेटे अन्धेरी रात, अग्गे निरगुण नूर जोत चन्द चमकाईआ। वस्त अमोलक देवे दात, नाम भण्डारा झोली पाईआ । चरण प्रीती बंधे नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। सज्जण सुहेला बणे साक, साचा संग निभाईआ। बजर कपाटी खोल्हे ताक, दूई द्वैत पड़दा दए उठाईआ। जो गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत साचे सन्त प्रभ मिलण दी रख के बैठे आस, तिन्हां सास ग्रास नैण प्राण काया तत निशान जीव आत्म परमात्म पारब्रह्म प्रभ आपणे लेखे लाईआ।