३ अस्सू २०२० बिक्रमी मग्घर सिँघ, गुरदास सिँघ दे गृह पिण्ड शाहवाला ज़िला फिरोज़पुर
सतिगुर करता आदि जुगादि, जुग चौकड़ी दया कमाइंदा। सन्त सुहेले सज्जण लाध, गुरमुख आपणा मेल मिलाइंदा। भेव चुकाए ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड आपणा रंग रंगाइंदा। शब्द अगम्म वजाए नाद, धुन आत्मक राग सुणाइंदा। अन्तर बाहर रखे लाज, दो जहानां वेख वखाइंदा। सुरती शब्दी रच रच काज, अनन्द इक्को घर समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा । सतिगुर पूरा दो जहान, निरगुण सरगुण दया कमाईआ। आत्म अन्तर देवणहारा ब्रह्म ज्ञान, ब्रह्म विद्या करे नाम पढ़ाईआ। सच दुआरे वखाए इक निशान, धर्म निशाना इक झुलाईआ। काया मन्दिर अन्दर खेल करे महान, पंज तत देवणहार वड्याईआ। सच दुआरा खोल्ह दुकान, नाम वणजारा इक बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ । सतिगुर पूरा दीन दयाल, दयानिध वड वड्याईआ। सन्त सुहेले वेखे लाल, लालन आपणे रंग रंगाईआ। जोती जलवा नूर जलाल, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। अमृत आत्म जाम प्याल, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। कर प्रकाश काया माटी खाल, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत दए समझाईआ। सदा सुहेला वसे नाल, विछड़ कदे ना जाईआ। सुणनहार मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। लख चुरासी विचों भाल, गुरमुख गुर गुर लए जगाईआ। शब्द अगम्म वजाए ताल, तन्दी तन्द सतार हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणा भेव चुकाईआ। सतिगुर पूरा गहर गम्भीर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। अमृत बख्शे एका नीर, अमृत झिरना सच झिराईआ। बजर कपाटी देवे चीर, पड़दा दूई द्वैत उठाईआ। बदलणहार सदा तकदीर, तदबीर आपणी दए समझाईआ। तोड़नहारा शरअ ज़ंजीर, शरीअत
इक्को इक वखाईआ। करे खेल बेनज़ीर, नज़र नज़र नाल मिलाईआ। सति सरूप जणाए इक तस्वीर, नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। हउमे हंगता कढ्ढे पीड़, माया ममता डेरा ढाहीआ। चोटी चाढ़्हे फड़ अख़ीर, आख़र आपणा मेल मिलाईआ। शाहो भूप राज राजान वड पीरन पीर, शाह पातशाह आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर वड्डा वड वड्याईआ। सतिगुर पूरा सच्चा ठाकर, हरि करता आपणी खेल कराइंदा। भाग लगाए काया गागर, ततव तत आपणा नूर चमकाइंदा। लेखा जाणे डूंग्घे सागर, गहर गम्भीर फोल फुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर मन्दिर इक वखाइंदा। सतिगुर पूरा दर्द दु:ख भय भंजन, भव सागर पार कराईआ। नेत्र पाए नाम निधान अंजन, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ । दाता दानी निरवैर सृष्ट सबाई बण के सज्जण, लख चुरासी वेखे थाउँ थाईंआ। गुरमुख विरले सन्त सुहेले अन्तर आत्म कराए आपणा मजन, दुरमति मैल धवाईआ। काया माटी करे कंचन, सोइना आपणा रंग चढ़ाईआ। बोध अगाध सुणाए बचन, शब्दी शब्द राग अलाईआ। हर घट वासी हरिजन मन्दिर आए वसण, बंक दुआरा इक्को सोभा पाईआ। साचा मार्ग आए दस्सण, दहि दिशा हुक्म वरताईआ। आत्म परमात्म मिल के आए हस्सण, हँसमुख आपणी ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिगुर दाता बेपरवाहीआ। सतिगुर दाता हरि गोबिन्द, बेपरवाह नज़री आइंदा। आदि जुगादि ना कोई चिन्द, चिन्ता चिखा ना कोए तपाइंदा। वेखणहारा सागर सिन्ध, दो जहान अन्दर बाहर भेव चुकाइंदा। हरि सन्त बणाए आपणी बिंद, गुरमुख गुर गुर गोद उठाइंदा। दीन दयाल बण बख्शिंद, मेहर नज़र नज़र तकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि का नाउँ इक प्रगटाइंदा । सतिगुर पूरा बोध अगाध, देवणहार नाम वड्याईआ। वसणहार ब्रह्म ब्रह्माद, लख चुरासी रिहा समाईआ। वजावणहारा अगम्मी नाद, धुनी धुन करे शनवाईआ। निरगुण सरगुण रच रच काज, जुग जुग वेखे चाईं चाईंआ। आत्म परमात्म इक समाज, सच सृष्टी विच समाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नित नवित्त सदा रहे विस्माद, बिस्मिल आपणा रूप वटाईआ। सतिगुर पूरा सर्ब गुणवन्त, हरि करता इक अख्वाइंदा। खेले खेल जुगा जगंत, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। हरिजन मेला नार कन्त, सेज सुहञ्जणी सोभा पाइंदा। नाम निरवैर मणीआ मंत, नमो सति आप समझाइंदा। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। गढ़ तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक समझाइंदा। हरि का भेव ना जाणे कोई पंडत, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान सिफ्त सालाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन आपणा मेल मिलाइंदा।
सतिगुर पूरा मेले मेल, मिलणी जगदीश आप कराईआ । दीआ बाती डगमगाए बिन बाती तेल, घर साचे करे रुशनाईआ। नज़री आए इक सुहेल, अगम्म अगम्मड़ा नूर ख़ुदाईआ। आपे जाणे आपणा सुहञ्जणा वेल, वार थित समझ सके कोए ना राईआ। भेव चुकाए गुरु गुर चेल, चेला गुर इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची वस्त आप वरताईआ। सतिगुर पूरा देवे दात, नाम भण्डारा इक वरताइंदा। चरण प्रीती बंधे नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। मेटे रैण अन्धेरी रात, अन्तर साचा चन्द नूर चमकाइंदा। शब्दी शब्द सुणाए गाथ, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। लहिणा देणा चुकाए पूरब मस्तक माथ, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। करे खेल पुरख समराथ, समरथ स्वामी आपणी कार कमाइंदा। होए सहाई अनाथां नाथ, दीनन आपणे गले लगाइंदा। आत्म परमात्म साची दस्से पूजा पाठ, सिमरन इक्को इक समझाइंदा । बिन रसना जिह्वा श्री भगवान लओ रट, रट्टा बत्ती दन्द चुकाइंदा। हरि जू हिरदे जाए वस, हरि मन्दिर आप सुहाइंदा। करे प्रकाश कोटन रवि ससि, सूरज चन्द नज़र कोए ना आइंदा। साचा मार्ग इक्को देवे दस्स, रहबर इक्को नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। सतिगुर पूरा नेत्र पेख, गुरमुख देवणहार वड्याईआ। आत्म परमात्म करे हेत, प्रेम प्रीती इक समझाईआ। रुत्त सुहञ्जणी रहे सदा चेत, ख़िज़ां रूप ना कोए वटाईआ। सच सुनेहड़ा देवे भेज, नाउँ निरँकारा आप सुणाईआ। आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म माणे साची सेज, सेज सुहञ्जणी इक्को सोभा पाईआ। जोती नूर चमके तेज, दमक इक्को इक रुशनाईआ । सति सरूपी धारे भेख, भेखाधारी वेस वटाईआ। रूप रंग ना कोए रेख, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। जन भगतां नाल रिहा खेड, साची खेल आप समझाईआ। निझर झिरना अमिउँ रस बरखे मेघ, अग्नी तत गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिगुर पूरा शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सतिगुर पूरा शहिनशाह, दीन दयाल हरि अख्वाइंदा। भगत भगवन्त लए जगा, जागरत जोत डगमगाइंदा। सन्त सुहेले लए उठा, शब्द हुलारा इक वखाइंदा। गुरमुख गोझ दए खुल्हा, दूई द्वैती पढ़दा लाहइंदा। गुरसिख नाम निधान झोली पा, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। मेल मिलावा सहिज सुभा, औझड़ राह ना कोए वखाइंदा। मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र आप उठा, निज नेत्र नैण खुलाइंदा। जन्म कर्म दे विछड़े लए मिला, पूरब लहिणा झोली पाइंदा। माणस जन्म लेखे लए लगा, मानुख आपणे रंग रंगाइंदा। राए धर्म दा कटे फाह, चित्रगुप्त लेख ना कोए जणाइंदा। लाड़ी मौत ना लए प्रना, दो जहानां पन्ध मुकाइंदा। अन्तिम मेला लए करा, जोती जोत जोत समाइंदा। सचखण्ड दुआरे लै के जाए आ, आप आपणा घर
सुहाइंदा। भगत भगवान वसण इक्को थाँ, थान थनंतर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां बणे पिता माँ, आदि जुगादि जुग चौकड़ी हरिजन हरि जू हरि हरि आपणी गोद उठाइंदा।
३ अस्सू २०२० बिक्रमी करनैल सिँघ नछच्तर सिँघ दे गृह शाह वाला ज़िला फ़िरोज़पुर
तख्त निवासी सच दरबार, शाह पातशाह तेरी वड्याईआ। सचखण्ड सोभे बंक दुआर, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। सो पुरख निरँजण खेल करे ठांडे दरबार, हरि पुरख निरँजण दाता वड वड्याईआ। एकँकारा खोल्ह किवाड़, आदि निरँजण निरगुण जोत करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता पावे सार, श्री भगवान वेखे चाईं चाईंआ। पारब्रह्म प्रभ ख़बरदार, बेख़बर ख़बर आप सुणाईआ। खेले खेल परवरदिगार, बेपरवाह अगम्म अथाहीआ। मुकामे हक़ नूर उज्यार, जलवा इक्को इक रुशनाईआ। करे कराए करनेहार, हरि करता वड वड्याईआ। जोती जाता पुरख बिधाता इक इकल्ला एकँकार, अक्ल कलधारी आपणा हुक्म वरताईआ। भूपत भूप राज राजान शाह सुल्तान, दर दरवेश दर घर साचे सोभा पाईआ। अगम्म अगोचर अलख अथाह बोल जैकार, नाउँ निरँकारा इक दृढ़ाईआ। साचा हुक्म धुर संदेसा देवे एका वार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी वड वड्याईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अकाल, इक इकल्ला खेल खलाइंदा। शाह पातशाह दीन दयाल, दयानिध ठाकर स्वामी निहकर्मी आपणा कर्म कमाइंदा। जुग चौकड़ी खेले खेल आप कमाल, दो जहान श्री भगवान ब्रह्मण्ड खण्ड आपणी धार चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा इक सुहाइंदा। सच दुआरा सोभावन्त, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। पुरख अबिनाशी महिमा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। करे खेल आदि अन्त जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी आपणा बन्धन पाईआ। नाम निधान मणीआ मंत, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। लेखा जाणे आदि अन्त, मध आपणा वेस वटाईआ। सेज हंढ्ढाए नार कन्त, लख चुरासी डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी दरगाह साची सोभा पाईआ। दरगाह साची सच अस्थान, सति स्वामी आप सुहाइंदा। सो पुरख निरँजण मेहरवान, मेहर नज़र बेनज़ीर आप उठाइंदा । देवणहारा धुर फ़रमाण, सति संदेसा कलमा कायनात सुणाइंदा। योद्धा सूर बण बलवान, हुक्म हाकम आप समझाइंदा। धर्म वखाए इक निशान, दो जहानां आप झुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआर इक्को इक वडियाइंदा। सचखण्ड दुआर सच्चा धाम, भूमिका नज़र कोए ना
आईआ। सदा सुहेला वसे इक्को राम, रमईया आपणा आसण लाईआ। निहचल धाम करे सच काम, निहकर्मी आपणा कर्म कमाईआ। देवे वड्याई नगर खेड़ा ग्राम, छप्पर छन्न सूरज चन्न ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड देवणहार वड्याईआ। सचखण्ड दुआर हरि का दर, दर दरवाज़ा इक जणाईआ। निरगुण निरवैर दीन दयाल अन्दर बैठा वड़, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव घाड़न घड़, लख चुरासी भाण्डे लए बणाईआ। बोध अगाध निरगुण सरगुण अक्खर लए पढ़, निष्अक्खर करे सच पढ़ाईआ। त्रैगुण मेला पंज तत चेला खेले खेल घर घर, गृह गृह आपणा हुक्म वरताईआ। महल अटल उच्चे मन्दिर सच दुआरे आपे खड़्ह, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। कर प्रकाश बहत्तर नड़, जोती जाता डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी आपणी खेल रचाईआ । सचखण्ड निवासी खेल अवल्ला, आलमीन आप रचाइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटला, दरगाह साची सोभा पाइंदा। पावे सार जला थला, महीअल आपणा भेव चुकाइंदा। जोती शब्दी धार आपे रला, निरवैर आपणा खेल कराइंदा। सच संदेस नर नरेश निरगुण सरगुण आपे घल्ला, गुर अवतार पीर पैगम्बर लोकमात पढ़ाइंदा। शब्द सरूपी शाहो भूपी बिन रंग रूपी आपणा फड़ाए पल्ला, नाम पल्ला इक समझाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी धुर दी धार आप जणाइंदा। धुर दी धार दस्से भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज वेखे मार ध्यान, पुरी लोअ आकाश प्रकाश इक्को नूर वखाईआ। जीव जंत साध सन्त देवणहार ज्ञान, आत्म परमात्म बोध अगाध इक्को इक पढ़ाईआ। सच धर्म वखावणहारा सच निशान, सति दुआरे आप झुलाईआ। कागद कलम ना देवे कोई ब्यान, कलम शाही बैठी मुख शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआरा हरि निरँकारा एकँकारा इक दरबारा सच सच लगाईआ। सच दरबार गया लग्ग, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। करे खेल सूरा सरबग्ग, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। सच सिँघासण बहे सज, दूजा नज़र कोए ना आईआ। नाम नगारा जाए वज्ज, दो जहानां करे शनवाईआ। कूड़ी क्रिया भाण्डा भरम भउ जाए भज्ज, माया ममता मेटे थाउँ थाईंआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सच दुआरे लए सद्द, सद्दा आपणा नाम सुणाईआ। कट के आओ आपणा पन्ध, बणो पांधी राहीआ। गीत गोबिन्द गाओ छन्द, सोहला ढोला इक जणाईआ। लेखा चुक्के बत्ती दन्द, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। सच दुआरे माणो इक अनन्द, अनन्द अनन्द विचों दरसाईआ। शरअ शरीअत रहे कोए ना कंध, मज़्हब दीन कोए रहिण ना पाईआ।
साहिब सुल्तान श्री भगवान नज़री आए इक्को अखण्ड, खण्ड खण्ड ना कोए कराईआ। फिरी दरोही विच वरभण्ड, चार कुण्ट रही कुरलाईआ। दहि दिशा होई नेत्र अन्ध, निज नेत्र नूर ना कोए चमकाईआ। बंदीख़ाना कोई ना तोड़े बंद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड बैठा सच्चा माहीआ। सचखण्ड बैठा सच सुल्तान, सति सतिवादी दया कमाइंदा। धुर संदेसा देवे इक आण, भय भउ सर्ब जणाइंदा। नित नवित्त जुग चौकड़ी खेले खेल श्री भगवान, भगवन आपणी कार कमाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर देवणहारा नाम निधान, पंज तत काया चोले सोभा पाइंदा। सति सरूपी इक ज्ञान, शब्दी शब्दी ढोला राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेसा एकँकारा आप सुणाइंदा। सति संदेसा देवे आप, प्रभ आपणी दया कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर पारब्रह्म प्रभ वेखो इक्को बाप, पिता इक्को नज़री आईआ। आदि अन्त जुगा जुगन्त नित नवित्त साध सन्त जिस दा करदे जाप, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। अनमंगयां देवे सब नूं दात, अनडिठी वस्त आप वरताईआ। बैठा रहे सदा इकांत, सच दुआर सोभा पाईआ। नेत्र खोल्हो मारो झाक, झाकी आपणी दए जणाईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी खोल्हणहारा खात, खाता सब दा वेख वखाईआ। सृष्ट सबाई दिसे ख़ाली हाथ, नाम धन दौलत घर नज़र किसे ना आईआ। पार ना उतरे कोई घाट, तीर्थ तट देण दुहाईआ। अठसठ तीर्थ बणी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ । क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश कोई ना वेखे साचे मण्डल रास, गोपी काहन नाच ना कोए नचाईआ। सीता सुरती वसे ना राम पास, राम रमईया निज घर फेरा कोए ना पाईआ। पीर पैगम्बर वेखे ना कोई तमाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर दरवाज़ा इक दरसाईआ। दर दरवाज़ा इक खोल्ह, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर आओ कोल, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। शब्द अगम्मी वज्जे ढोल, ढोलक छैणा सारंग सरंगा ना कोए सुणाइंदा। एका कंडे तोले तोल, नाम तराज़ू हथ्थ उठाइंदा। बैठा रहे सदा अडोल, अडुल आपणा हुक्म वरताइंदा। हर घट अन्दर रिहा मौल, मौला आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, घर मन्दिर इक सुहाइंदा। घर मन्दिर सोहे बंक, बंक दुआरी सोभा पाईआ। जिस दा खेल आदि अन्त, सो साहिब ख़ुशी मनाईआ। जिस दा नाम अगम्मी मंत, मन्त्र सति करे पढ़ाईआ। जिस दा राग लख चुरसी जीव जंत, घर घर नाद सुणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दरगाह साची इक सुहाईआ। दरगाह साची धाम अनडिठ, जग नेत्र नज़र किसे नाँ आइंदा। पुरख अकाल दीन दयाल पारब्रह्म परमेश्वर
सुत्ता दे कर पिठ, आपणी करवट ना कोए बदलाइंदा। गुरमुख विरले सन्त सुहेले गुर चेले करे हित, भगत भगवन्त आपणे रंग रंगाइंदा। आवे जावे नित नवित्त, निरगुण सरगुण खेल खलाइंदा। धुर दी बाणी धुर फ़रमाण देवे लिख, लेखा लेख ना कोए सुणाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां साधां सन्तां पावे भिख, भिच्छया आपणी इक समझाइंदा। चार कुण्ट दहि दिशा निज नेत्र आए दिस, लोचण इक्को इक खुलाइंदा। जन्म कर्म दी लाहे विस, अमृत आत्म जाम प्याइंदा। लेखा जाणे हस्त कीट, कीट कीटां विच समाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी चलावे आपणी रीत, मन्दिर मसीत सोभा पाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआरे बहि इक्को हुक्म वरताइंदा। सचखण्ड दुआरे सच्चा हुक्म, सो साहिब आप जणाईआ। भगत भगवान कढ्ढे उत्तम, लख चुरासी खोज खोजाईआ। लेखा जाणे धुर दे पुत्तर, पिता पूत दए वड्याईआ। सचखण्ड दवारिओं आए उतर, मात पिता जन्मे ना कोई माईआ। बालक बण चढ़े ना किसे कुच्छड़, मुख सीर मंमां नज़र कोए ना आईआ। हरख सोग ना कोए दुखड़, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। जन भगतां करे मुख उजल, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त ढोला इक्को गाईआ। काया मन्दिर डूंग्घी कन्दर आपणी खोले्ह फड़ के गुंझल, टेडी बंक मार्ग इक समझाईआ। लख चुरासी जीव जंत जो नारी कन्त कोलों होई उधल, ऊधा कँवल कर झिरना दए झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। लेखा जाणे थान थनंतर, दो जहानां खोज खुजाइंदा। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, घट घट वेख वखाइंदा। नाम निधान साहिब गुर मन्त्र, नमो सति सति समझाइंदा। लख चुरासी बणावणहारा बणतर, घड़न भंनणहार समरथ, महिमा अकथ इक समझाइंदा। सदा सदा सद चलावणहारा रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी मार्ग जाए दस्स, रहबर इक्को फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दरगाह साची सच महिबूब इक्को नज़री आइंदा। दरगाह साची सच महिबूब, यामबीन इक्को नूर इलाहीआ। आदि जुगादि जिस दा इक अरूज, अर्श फर्श वेखे थाउँ थाईंआ। तिस दा सिफ्ती देवण सर्ब सबूत, साख्यात बिन मुरीद मुर्शद नज़र किसे ना आईआ। देवणहारा आबेहयात, सच प्याला मधुर रस इक वखाईआ। खेलणहारा खेल कायनात, कलमा नबी रसूल करे पढ़ाईआ। जिस दा नूर आफ्ताब, सच अहिबाब इक्को नज़री आईआ। चौदां लोक जिस दी वज्जे रबाब, तार सतार रिहा हिलाईआ । सो साहिब हक़ जनाब, हकीकत वेखे थाउँ थाईंआ। लेखा जाणे दो दो आब, बेपरवाह बेपरवाहीआ। जिस दा सच महिराबे वज्जे नाद, धुन इक्को इक शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल
सच्चा हरि, हज़रत वड्डा वड्डी वड वड्याईआ। हज़रत हरि जू हाज़र हज़ूर, शाह पातशाह इक अख्वाईआ। मुकामे हक़ जिस दा नूर, जलवागर ज़हूर इक दरसाईआ। तिस दा हुक्म सब करना पए मंज़ूर, पीर पैगम्बर ईसा मूसा मुहम्मद बैठण सीस झुकाईआ। अल्ला राणी चरण कँवल धूढ़ी मस्तक टिक्का लाए ज़रूर, ज़रूरत आपणी पूर कराईआ। चौदां सदीआं मेरा भण्डारा भरपूर, वेला अन्त दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण निरगुण निरवैर आपणी धार चलाईआ। निरगुण निरवैर परवरदिगार, बेपरवाह खेल खलाइंदा। मुकामे हक़ सांझा यार, लाशरीक वेस वटाइंदा। लोकमात कर प्यार, धुर दी धार आप समझाइंदा। मुरीद मुर्शद कर दीदार, ईद दीद चन्द चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआरा इक्को इक सुहाइंदा। सचखण्ड दुआरे साचा काहन, नर नरायण नज़री आईआ। जिस दा खेल दो जहान, दोए दोए आपणा रूप वटाईआ। जिस दा हुक्म इक फ़रमान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सो साहिब साचा राम, रहमत आपणी रिहा कमाईआ। सच दुआरे देवणहारा पैग़ाम, सुनेहड़ा इक्को इक घलाईआ। कलयुग अन्तिम खेल करे महान, महाबली आपणी खेल रचाईआ। धर्म वखावे इक निशान, निशाना इक्को नज़री आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे वेखो आण, अणयाला आपणा राह जणाईआ। दर दरवेश बरदे बणो ग़ुलाम, ग़ुरबत कोई रहिण ना पाईआ। सजदा सीस करो सलाम, सही सलामत साख्यात इक्को नूर दरसाईआ। दोए जोड़ करो प्रणाम, बन्दना डण्डोत साची रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी घट घट वासी घर घर लेखा खोज खुजाईआ। घर घर खेले खेल समरथ, सर्ब घट वासी आपणी खेल रचाइंदा। जुग चौकड़ी रिहा नट्ठ, बण पांधी फेरा पाइंदा। भगत भगवान मार्ग दस्स, साचे राह आप चलाइंदा। हिरदे अन्तर आपे वस, वास्ता आपणे नाल जुड़ाइंदा । अमृत देवे सच्चा रस, निझर झिरना आप वहाइंदा। तीर अणयाला मारे कस, तिक्खी मुखी आप जणाइंदा । सच दुआरा खोल्ह हट्ट, वणज वणजारा इक्को नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। हरिजन वेखे आप प्रभ, आपणी दया कमाईआ। जुग चौकड़ी लए लभ्भ, निरगुण सरगुण होए सहाईआ। जगत दुआरा पार हद्द, घर मन्दिर इक वड्याईआ। शब्द वजाए साचा नद, अनहद राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच्चा सज्जण इक अख्वाईआ। सच्चा सज्जण पारब्रह्म, पतिपरमेश्वर आप अख्वाइंदा। ना मरे ना पए जम्म, मात गर्भ ना डेरा लाइंदा। पंज तत ना कोए तन, माया बन्धन ना कोए रखाइंदा। हथ्थ मूँह नक्क
ना कोए कन्न, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए वखाइंदा। ना छप्पर ना कोई छन्न, मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मट्ठ ना कोए बणाइंदा। ना जननी कोई जणे जन, गोदी गोद ना कोए सुहाइंदा । ना घड़े ना देवे भन्न, माटी ख़ाक ना कोए रलाइंदा। ना कोई अन्धेर होवे अन्न्ह, डूंग्घी धार ना कोए डुबाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म वरते मात, सो साहिब आप वरताईआ। सचखण्ड निवासी खेल तमाश, ख़ालक ख़लक दए जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दर दरवेश बण के रखदे गए आस, प्रभ चरण ध्यान लगाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर गाउँदे गए स्वास स्वास, पवण उणंजा सिफ्त सालाहीआ। गोपी काहन पाउँदे गए रास, मण्डल मण्डप नाच नचाईआ । शास्त्र सिमरत वेद पुराण लेखा लिखदे गए खास, कलम शाही वंड वंडाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण जोत करे प्रकाश, निहकलंक नाउँ रखाईआ। सचखण्ड दुआरे जिस दा वास, दो जहानां आपणा हुक्म वरताईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड करे निवास, उत्भुज सेत्ज डेरा लाईआ। जन भगतां वसे सदा साथ, भगवन आपणा संग निभाईआ। सन्तां देवे नाम रास, साची पूंजी इक समझाईआ। गुरमुखां सगल विसूरे जाइण लाथ, जिस जन आपणा दरस वखाईआ। गुरसिख मस्तक धूढ़ी टिक्का लाए ख़ाक, दुरमति मैल धवाईआ। चार वरन बणाए इक जमात, चारों कुण्ट वज्जे वधाईआ। दहि दिशा खेलणहारा खेल तमाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम आपणी धार जणाईआ । साची धार दस्से भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। कलयुग मिटे कूड़ निशान, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर होण हैरान, हरि का भेव समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। कलयुग अन्तिम मिटे कूड़, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। जन भगतां मिले साची धूढ़, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। चतुर सुघड़ बणे मूर्ख मूढ़्ह, मनमति दए तजाईआ। अन्तर उपजे साचा नूर, अन्ध अन्धेरा दए गंवाईआ। अमृत आत्म देवे सच सरूर, मधुरा जाम ना कोए प्याईआ। जन्म जन्म दा कटे कसूर, पिछला लेखा दए मुकाईआ। सर्ब कला आपे भरपूर, पूर रिहा सर्ब थाईंआ। गुरमुखां मिले आप ज़रूर, हरिजन साचे लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। कलयुग मिटे अन्धेरा अन्ध, रैण अन्धेरी नज़र ना आईआ। जुग जुग मुकावे सब दा पन्ध, थिर नज़र कोए ना आईआ। सतिजुग साचे होए आप बख्शंद, बख्शिश आपणी आप कमाईआ। इक्को ढोला सुणाए अगम्मी छन्द, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोई ना आईआ। आत्म होए ना किसे रंड, परमात्म कन्त लए प्रनाईआ। पंच विकार ना पाए डण्ड, नाम खण्डा इक चमकाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। कलयुग मिटे कूड़ निशान, चारों कुण्ट वज्जे वधाईआ। नज़री आए इक भगवान, नूरो नूर नूर ख़ुदाईआ। जिस दा सच्चा सच इस्लाम, इस्म आअज़म दए दरसाईआ। जिस दा कलमा इक कलाम, किबल करे इक पढ़ाईआ। जिस दा संदेसा सच पैग़ाम, पीर पैगम्बर ध्यान लगाईआ। जिस दा इक्को इक ईमान, अमल करे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो साहिब खेल रचाईआ। कलयुग अन्तिम जाए दौड़, लोकमात रहिण ना पाईआ। फल ना दिसे कोई कौड़, रीठा मीठा करे बेपरवाहीआ। सचखण्ड दुआरे लाए इक्को पौड़, महल अटल इक्को इक समझाईआ। जिस नूं वेद व्यासा कह के गया पूत सपूता प्रगट होवे ब्रह्मण गौड़, उच्चे टिल्ले पर्बत फेरा पाईआ। जिस नूं ईसा मूसा मुहम्मद तक्कदे गए नाल ग़ौर, नेत्र नैण नैण उठाईआ। जिस ने गुर अवतार पीर पैगम्बर बणाए आपणे कौर, पिता पूत वेख वखाईआ। तिस साहिब सुल्तान श्री भगवान सीस जगदीश इक्को झुल्ले चौर, दो जहान वज्जे नाम वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, कूड़ा लेखा दए मुकाईआ। कलयुग कूड़ मिटे कुड़यार, कूड़ी नईया दए डुबाईआ । जूठा झूठा दिसे ना कोए यार, यारड़ा सत्थर इक विछाईआ। मुरीद मुर्शद दए दीदार, नेत्र खोल्ह अक्ख चमकाईआ। नज़री आए इक दातार, दाता दानी वड्डी वड्याईआ। जन भगतां खोल्हे बंद कवाड़, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। त्रैगुण माया पंज तत अग्नी ना देवे साड़, अमृत मेघ इक बरसाईआ। सुरती शब्दी मेला कन्त भतार, घर मंगल गीत गोबिन्द इक अलाईआ। आत्म सेजा पावे सार, सेज सुहञ्जणी दए वड्याईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मेला इक दुआर, एका दूजा भउ चुकाईआ। आत्म परमात्म होए ख़ुशहाल, ख़ुशी आपणे घर वखाईआ। श्री भगवन्त होए दयाल, दीन दयाल मेहर नज़र उठाईआ। गुरमुख गुरसिख नाता तोड़ काल महाकाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग लहिणा दए मुकाईआ। कलयुग लहिणा मुक्के जग्ग, लोकमात रहिण ना पाईआ । नौ खण्ड पृथ्मी लग्गे अग्ग, सत्त दीप देण दुहाईआ। मनमुख जीवां लेखा चुक्के हक़ो हक़, सब दी झोली आपे पाईआ। गुरमुख हरिजन हरिभगत जो प्रभ दर्शन रहे तक्क, तिन्हां तख्ता दए उलटाईआ। अन्दर वड़ के आवे दस्स, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। जिस साहिब नूं रहे लभ्भ, सो सतिगुर घर घर विच डेरा लाईआ। गुरसिखो गुरमुखो हरीजन हरिजन हरि का दरस करो रज्ज रज्ज, बिन जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूंग्घी कन्दर दए कराईआ। जिस दा लम्मां उच्चा ना कोई कद्द, नौ दुआरी पार कर के बैठा हद्द, दस्म दुआरी जोत निक्की निक्की करे रुशनाईआ । जिस दी लख चुरासी विश्व यद, बंस सरबंस इक वखाईआ। जिस नूं आपणे नालों समझदे अड्ड,
सो प्रभ तुहाढ्ढे विच रिहा समाईआ। काया कोठा बणाया हड्ड मास नाड़ी हड्ड, आप आपणा भेव छुपाईआ। तिस साहिब सतिगुर चरणी जाओ ढट्ठ, जो रुठयां लए मिलाईआ। लहिणा मुकाए तत अट्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध आपणे लेखे लाईआ। सो सर्ब स्वामी समझाए इक्को मति, आत्म परमात्म मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। सेज सुहञ्जणी चढ़ो नस्स नस्स, कन्त कतूहल बैठा राह तकाईआ। कूड़ कुड़यारा काम क्रोध लोभ मोह हँकारा चरणां हेठां दयो झस्स, सिर सतिगुर हथ्थ टिकाईआ। धर्म दुआरे करो इक इकट्ठ, नज़री आए इक्को माहीआ। जिस भेज्या राम बेटा दसरथ, सो राम हर घट रिहा समाईआ। जिस काहन बण चलाया रथ, साचे भगत सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पीर पैगम्बर गुरू अवतार इक वखाए सच दरबार, जिस दुआरे हरि जू डेरा लाईआ। पीर अवतार पैगम्बर गुरु गुरदेव सारे कहिण, वाहवा प्रभू तेरी वड्याईआ। तेरा नूर नेत्र वेख्या नैण, नाम निधान वज्जे इक वधाईआ। सदा सदा सद साक सज्जण सैण, सगला संग निभाईआ। कोट ब्रह्मण्ड तेरे चरणां हेठ बहिण, विष्न ब्रह्मा शिव बैठे ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी मिले चरण सरनाईआ। चरण चरणोदक मिले सच, सच तेरी वडयाया। लूं लूं अन्दर जाणा रच, आप आपणा रंग रंगाया। मार्ग अगम्म अथाह देणा दस्स, दस्तगीर तेरी सरनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ बालक तेरे वस, तूं पिता सहिज सुखदाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल पुरख समरथ, जन भगतां देवे सच्चा साथ, अद्धविचकार सके ना कोए डुबाया।
४ अस्सू २०२० बिक्रमी करतार सिँघ दे गृह शाह वाला ज़िला फ़िरोज़पुर
गुरमुख सदा रखे आस, अन्तर इक ध्यान लगाईआ। कवण वेला जग बुझे प्यास, प्रभ नेत्र दर्शन पाईआ। लेखे लग्गे पवण स्वास, साह साह ध्याईआ। घर मण्डल वेखे रास, गृह वज्जे नाम वधाईआ। मिटे रैण अन्धेरी रात, रुतड़ी चन्द नूर रुशनाईआ। नाम जणाए आपणी गाथ, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। जन्म कर्म दु:ख देवे काट, मरन डरन रहिण ना पाईआ। सच प्रीत बंधाए नात, बख्शे चरण सरन सरनाईआ। पूरा करे पिछला घाट, अग्गे झोली इक भराईआ। आत्म सेज सुहाए खाट, सच सिँघासण डेरा लाईआ। दूर दुराडी मिटे वाट, पांधी नेरन नेरा नज़री आईआ। सगल विसूरे जाइण लाथ, दु:ख रोग रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे सच वर,
घर सच मिले वड्याईआ। गुरमुख सच्चा तक्के राह, नेत्र नैण नैण उठाईआ। कवण वेला प्रभ मिले मलाह, पत्तण बैठा सच्चा माहीआ। शब्दी देवे सच सलाह, मार्ग इक समझाईआ। रहबर बणे बेपरवाह, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। साची सिख्या दए दृढ़ा, अक्खर वक्खर कर पढ़ाईआ। सृष्ट सबाई मिथ्या दए जणा, थिर रहिण कोए ना पाईआ। बिधना लिख्या दए मिटा, लेखा लेख विचों प्रगटाईआ। चरण ढट्ठयां लए उठा, फड़ बांहों गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर मिले सच्ची सरनाईआ। गुरमुख सच्चा रिहा उडीक, निज नेत्र ध्यान लगाईआ। कवण वेला प्रभ बख्शे धार इक बारीक, धार धार विचों प्रगटाईआ। नज़री आए लाशरीक, शहिनशाह आपणा दरस वखाईआ। दूर दुराडा पन्ध मुक्के घर दिसे इक नज़दीक, नेरन नेरा पर्दा दए उठाईआ। मेल मिलाए आपणा ठीक, ठीकर कूड़ा भन्न वखाईआ। लग्गी तोड़ निभे प्रीत, प्रीतीवान ख़ुशी वखाईआ। माणस जन्म लए जीत, जीवण जुगत मिले वड्याईआ। लेखा चुक्के हस्त कीट, ऊँच नीच भेव रहे ना राईआ। शाह सुल्तान पाए भीख, भिच्छया आपणी आप वरताईआ। चारों कुण्ट नज़री आए मीत, मित्र प्यारा दया कमाईआ। ढोला दस्से आपणा गीत, सोहँ राग अलाईआ। लेखा चुक्के मन्दिर मसीत, काया काअबा होए रुशनाईआ। नज़री आए इक अतीत, त्रैगुण डेरा देवे ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नैण उठाईआ। गुरसिख सच्चा रखे ओट, ओट इक अकाल जणाईआ। कवण वेला घर लग्गे चोट, नाम नगारा इक शनवाईआ। प्रकाश होवे निर्मल जोत, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। संसा चुक्के हरख सोग, चिन्ता ग़म ना कोए सताईआ। सतिगुरू दुआरे मिले मौज, मजलस इक्को नज़री आईआ। दूजी रहे ना कोई सोच, साची सूझ इक समझाईआ। जिस दर्शन नैण रहे लोच, सो लोचा पूर कराईआ । जिस मिलयां माण टुट्टे मुक्ती मोख, मुफ्त आपणे नाल लै जाईआ। तिस दुआरे दूसर कोई ना सके पहुंच, पांधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, दर पड़दा दए उठाईआ। गुरमुख सच्चा खोल्हे अक्ख, चारों कुण्ट वेख वखाईआ । कवण कूट प्रभ होए प्रतख, दहि दिशा फोल फोलाईआ। धर्म दुआरा खोल्हे हट्ट, नाम वस्त विच टिकाईआ। सन्त सुहेले साचे सद्द, आपणा भेव चुकाईआ। नाम सुणाए इक्को छन्द, सोहँ ढोला गाईआ। बंदीख़ाना कटे बंद, जम की फाँसी दए तुड़ाईआ। लेखे लाए बत्ती दन्द, रसना जिह्वा आपणे रंग रंगाईआ। दूई द्वैती ढाह कंध, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। मन हँकार ना कोए घमण्ड, कूड़ी क्रिया ना कोए हल्काईआ । सच प्रकाश चाढ़्हे चन्द, जलवा नूर इक दरसाईआ। आत्म सेजा वेख पलँघ, सोभावन्त डेरा लाईआ। अनहद नाद वज्जे मृदंग, धुनी धुन नाद शनवाईआ। गुरमुख गुरसिख गुर पूरी करे मंग, देवणहार
इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस रूप बणाया हँ, सो ब्रह्म पारब्रह्म आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख मेटे तृष्ना तम, तामस कोए रहिण ना पाईआ। गुरसिख सच्चा तक्के राह, तक्कवा इक रखाईआ। कवण वेला प्रभ पड़दा दए उठा, घर मन्दिर करे रुशनाईआ। माया सड़दा लए बचा, अमृत मेघ बरसाईआ। सच दुआरे आ के खड़दा, घर दर्शन देवे सच्चा माहीआ। पंच विकारे नाल लड़दा, नाम खण्डा खड़ग चमकाईआ। सच महल्ले आपे चढ़दा, दस्म दुआरी डेरा लाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला इक्को पढ़दा, तेरा मेरा भेव रहे ना राईआ। धुर संदेस इक्को घल्लदा, नाम निधान करे शनवाईआ। लेखा जाणे धुर दरबार दा, दरगाह साची ख़ुशी मनाईआ। जींवदयां जग आपे मरदा, मरयां जागरत जोत करे रुशनाईआ। भगत दुआरे सेवा करदा, जन भगतां होए सहाईआ। गुरमुख सज्जण आपे फड़दा, फड़ बांहों गले लगाईआ। कृपानिधान किरपा करदा, करनी सब दी वेख वखाईआ। लेखा जाणे घर घर दा, लुक्या कोए रहिण ना पाईआ । रूप वखाए नर हरि नरायण नर दा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह सुल्तान इक्को नज़री आईआ।