४ अस्सू २०२० बिक्रमी जरनैल सिँघ दे गृह शाह वाला ज़िला फिरोज़पुर
गुरमुख सच्चा करे ख़िआल, घर घर विच ध्यान लगाईआ। कवण वेला प्रभ मिले दयाल, दीनन होए सहाईआ। कूड़ी क्रिया मिटे जंजाल, जीवण जुगत दए जणाईआ। सच मन्दिर वखाए धर्मसाल, धर्म दुआरा इक प्रगटाईआ। दीपक दीवा देवे बाल, जोती नूर इक रुशनाईआ। अमृत सुहाए सच्चा ताल, सरोवर इक्को इक वखाईआ। फड़ बांहों दए नुहाल, काग हँस रूप वटाईआ। गुरमुख बणाए आपणा लाल, गुर गुर गोदी सच उठाईआ। अट्ठे पहर चले नाल, दिवस रैण संग निभाईआ। देवे नाम सच्चा धन माल, सच ख़ज़ीना झोली पाईआ । माणक मोती दए उछाल, नाम हुलारा इक लगाईआ। लेखे लाए कीती घाल, पूरब लहिणा दए मुकाईआ। फल लगाए साचे डाल, पत टहिणी आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद मेहर नज़र उठाईआ। गुरमुख सच्चा करे विचार, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। कवण वेला प्रभ करे प्यार, प्रेम प्रीती दए जणाईआ। जन्म जन्म दा दुखड़ा दए नवार, कर्म कांड रहिण ना पाईआ । सच वखाए इक दरबार, जिस घर वसे सच्चा माहीआ। दीआ जोती जोत जगे अगम्म अपार, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, आप आपणा रंग रंगाईआ। गुरसिख सच्चा करे दलील, अन्तर
आत्म ध्यान लगाईआ । कवण वेला प्रभ मिले वकील, जगत विचोला बेपरवाहीआ। नज़री आए छैल छबील, शहिनशाह इक्को दरस दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे दर कीती अपील, दूजा नज़र कोए ना आईआ। गुरसिख सच्चा दोए जोड़, नमो नमो नमो निमस्कारया। पारब्रह्म प्रभ घर सज्जण आए दौड़, दूर दुराडा पन्ध निवारया। मिट्ठा करे रीठा कौड़, अमृत फल इक वखा रिहा। माणस जन्म जाए सौर, लख चुरासी फंद कटा रिहा। आपणे हथ्थ पकड़े डोर, शब्दी डोरी बन्धन पा रिहा। मेट मिटाए पंज चोर, कूड़ी क्रिया डेरा ढाह रिहा। तिस सतिगुर सच्चे साहिब दी पई लोड़, गुरसिख इक ध्यान लगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुनेहड़ा इक सुणा रिहा। सच सुनेहड़ा देवे भगवान, प्रभ आपणी दया कमाईआ। गुरमुख गुरसिख कर ध्यान, वड ध्यानी दए जणाईआ। प्रगट होया नौजवान, योद्धा सूरबीर बली बलवान अख्वाईआ। नाम खण्डा चण्ड प्रचण्ड तीर कमान, शस्त्रधारी नर निरँकारी इक्को फेरा पाईआ। हथ्थ उठाए तेज़ किरपान, कर्म कांड डेरा देवे ढाहीआ। सच वखाए इक निशान, निशाना दो जहानां नज़री आईआ। आत्म परमात्म करे परवान, परम पुरख प्रभ आपणा मेल मिलाईआ। वस्त अमोलक देवे दान, घर झोली इक भराईआ। नज़री आए इक्को काहन, घनईया बंसुरी नाम वजाईआ। सच पैगम्बर दए कलाम, कलमा इक्को इक पढ़ाईआ। खेले खेल वाली दो जहान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, गुरमुख आसा पूर कराईआ । गुरसिख सज्जण साचे मीत, सो साहिब आप जणाईआ। प्रभ स्वामी वेख ठीक, निज नेत्र नज़री आईआ। काया करे ठांडी सीत, अग्नी तत ना लागे राईआ। पिछला लेखा गया बीत, अग्गे होए आप सहाईआ। प्रेम प्रीती गंढ्ढ गई पीच, लोकमात सके ना कोए खुल्हाईआ। दूर दुराडा आया नज़दीक, नेरन नेरा पड़दा दए उठाईआ। साचा नाम पाए भीख, भिच्छया इक्को इक वरताईआ। साची सिख्या लैणी सीख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख देवे माण वड्याईआ। गुरमुख गुरसिख रखणा याद, सो साहिब आप जणाईआ। अबिनाशी करता सुणे फ़रयाद, पारब्रह्म प्रभ फेरा पाईआ। सरन सरनाई जाणा लाग, दर इक्को इक बुझाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काग, कागों हँस उडाईआ। मन उपजे इक वैराग, वैरागी रूप दरसाईआ। घर मेला कन्त सुहाग, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ । सच प्रेम प्रीती मार आवाज़, अनहद नादी नाद सुणाईआ। मिल सख़ीआँ रचे काज, घर सुअम्बर इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख कूड़ा अडम्बर दए मिटाईआ। साहिब सतिगुर ठाकर एक, एकँकारा दए वड्याईआ। गुरमुख
साची रख टेक, टिक्का मस्तक देवे लाईआ। करे कराए बुध विवेक, विवेकी आपणी कार कमाईआ। बदलणहारा लिख्या लेख, लेखा आपणा दए जणाईआ। आत्म परमात्म इक्को हेत, हितकारी इक अख्वाईआ। बिन हरि नामे सुंञां दिसे खेत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन भेव अभेद खुलाईआ। सतिगुर पूरा चाढ़्हे रंग, गुरमुख देवणहार वड्याईआ। सुरती शब्द मेला डोर पतंग, आकाश आकाश रिहा उडाईआ। बण सुहेला वसे संग, साथी इक्को इक नज़री आईआ। बिन रसना जिह्वा देवे इक अनन्द, अनन्द अनन्द विचों प्रगटाईआ। बिन सूरज चन्द चाढ़्हे चन्द, साचा नूर करे रुशनाईआ। बिन पैरां लत्तां मुकावे पन्ध, घर आवे वाहो दाहीआ । बिन रसना जिह्वा गाए छन्द, साचा ढोला राग अलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख इक्को राह वखाईआ। गुरमुख सच्चे तेरा साचा जोग, सो सतिगुर आप जणाईआ। आत्म रस साचा भोग, मिले माण वड्याईआ। कटणहारा हउमेंरोग, चिन्ता सोग रिहा गंवाईआ। मेलणहारा धुर संजोग, साचे घर करे कुड़माईआ। जिस दर्शन लोचण रहे लोच, सो आसा पूर कराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुरमुख मेला सहिज सुभाईआ। गुरमुख साचे तेरा प्रेम, परम पुरख आप निभाइंदा। सतिगुर हो के चुक्के नेम, सुगंध आपणा नाम पाइंदा। लेखा जाण कुण्ट हेम, हरि का पौड़ा इक्को इक वडियाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर देणा आवे देण, लहिणा आपणे हथ्थ रखाइंदा। सच संदेसा आवे कहिण, धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। गुरमुख गुरसिख तेरी काया कन्दर आवे रहिण, मन्दिर इक्को इक वडियाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणा संग वखाइंदा। गुरमुख तेरा खेल अनोखा, गुर सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। माणस जन्म लख चुरासी विचों मौका, गया वेला हथ्थ फेर ना आईआ। पूरा सतिगुर कदे ना करे धोखा, डुब्बदे पाथर लए तराईआ। श्री भगवान रुस्सयां नाल ना करे कदे रोसा, रुस्सयां आपणे गले लगाईआ। ठाकर हो के कदे ना बणे होछा, होछापन ना कोए वखाईआ। फड़ के मारे ना कदे बेदोषा, बेमुखां दए सज़ाईआ। गुरमुख उठ वेख प्रभ दा झरोखा, जिस घर बैठा ताड़ी लाईआ। जिस दे पिच्छे पीर पैगम्बर रख दे गए रोज़ा, निमाज़ निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। सो साहिब बैठा आप ख़ामोशा, उच्ची कूक ना कोए जणाईआ। हरिजन तेरी करे पूरी लोचा, लोचण आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन इक्को घर वसाईआ। सतिगुर पूरा बोले बोल, शब्दी नाद वजाइंदा। गुरमुख वेख हरि सज्जण तेरे कोल, घर घर नज़री आइंदा। दिवस रैण वजाए ढोल, नाम डंका इक लगाइंदा। दर दरवाज़ा आपणा खोल्ह, साची सेवा इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणा राह वखाइंदा। गुरमुख खोल्ह आपणी खिड़की, हरि सतिगुर सच बुझाईआ। तेरी प्रीत लग्गी चिर की, जन्म जन्म दा लहिणा दए मुकाईआ। एह रीत साचे पिर की, पीआ प्रीतम वेखे चाईं चाईंआ। जानणहारा अन्दर बाहर बिरती, सुरती शब्दी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुरमुख इक्को घर समझाईआ। गुरमुख खोल्ह बंद कवाड़, हरि करता आप जणाइंदा। घर वसे तेरा मीत मुरार, सज्जण सच्चा राह तकाइंदा। कवण वेला मिले यार, यारी यारां नाल निभाइंदा। सज्जण सुहेला बणे आप करतार, करता आपणी कार कमाइंदा। सेवा करे बण सेवादार, चाकर ख़ाक आपणा रूप वटाइंदा। ठाकर हो के दए आधार, सागर हो के गहर गम्भीर आपणी धार चलाइंदा। सौदागर हो के करे वणज व्यपार, गुरमुख आपणे हट्ट विकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन पर्दा आप चुकाइंदा। गुरमुख साचे पड़दा चुक्क, दूई द्वैत रहिण ना पाईआ। अन्दर वेख सतिगुर मुख, जोती जोत नूर नूर रुशनाईआ। लेखा चुक्के लोक परलोक, परम पुरख दए वड्याईआ। साचा गा इक श्लोक, सोहँ राग अलाईआ। मेल मिलावा जोती जोत, जोती जोत जोत समाईआ। आदि अन्त भगत भगवान इक्को गोत, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, देवणहार दरस अमोघ, आमद आपणी इक बुझाईआ।
४ अस्सू २०२० बिक्रमी बलवन्त सिँघ दे गृह तलवंडी ज़िला फ़िरोज़पुर
सतिगुर पूरा सदा मेहरवान, हरि मेहर नज़र उठाइंदा। जन भगतां देवे भगती दान, भगवन आपणी दया कमाइंदा। सन्तां देवे चरण धूढ़ अशनान, सति सरोवर इक नुहाइंदा। गुरमुखां बख्शे चरण कँवल ध्यान, अन्तर आत्म बूझ बुझाइंदा। गुरसिखां एका नाम सुणाए कान, साचा नाद आप वजाइंदा। जुग चौकड़ी वेख जहान, लख चुरासी खोज खोजाइंदा। कर किरपा मेले आण, निरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा। धर्म दुआरे देवे माण, दर घर साचे आप वडियाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा । गुरमुख सच्चा करे पुकार, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। कवण वेला प्रभ देवे दीदार, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। अमृत जाम दए प्याल, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। मन्दिर अन्दर काया वखाए सच्ची धर्मसाल, दुआरा इक्को नज़री आईआ। दीआ दीपक जोती देवे बाल, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। मार्ग दस्से इक सुखाल, रहबर बणे आप गोसाईंआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत दए जणाईआ। साची सेजा दए बहाल, सेज सुहञ्जणी
सोभा पाईआ। नज़री आए दीन दयाल, दीनां नाथ पड़दा दए चुकाईआ। लेखे लाए कीती घाल, घाली घाल लेखे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद मेहर नज़र उठाईआ। सतिगुर पूरा देवणहारा नाम, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। प्यावणहारा अमृत जाम, भर प्याला हथ्थ फड़ाइंदा। झुलावणहारा सच निशान, धर्म निशाना इक वखाइंदा। देवणहारा इक ज्ञान, सोहँ ढोला आप सुणाइंदा। तोड़नहारा माण अभिमान, चरण प्रीती जोड़ जुड़ाइंदा। झोली पावणहारा दान, वस्त अमोलक आप वरताइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहर नज़र इक उठाइंदा। गुरमुख सच्चा सच प्रीत, मंगे चरण सरन सरनाईआ। भावे साहिब तेरी रीत, दूजा मार्ग नज़र कोए ना आईआ। अन्दर बाहर गावां गीत, तू ही तू ही राग अलाईआ। काया काअबा दस्से मन्दिर मसीत, गुरुदुआर इक्को नज़री आईआ। जिस घर बैठा सदा अतीत, त्रैगुण माया डेरा ढाहीआ। बणया रिहा सच्चा मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। आदि जगादि जुग चौकड़ी कदे ना होए पलीत, दुरमति मैल ना लागे राईआ। लेखा जाणे हस्त कीट, लख चुरासी रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। सतिगुर पूरा सद प्रतख, पारब्रह्म प्रभ आपणा रूप वटाइंदा। गुरमुख गुर गुर लए रख, सतिगुर आपणा मेल मिलाइंदा। निज नेत्र खोल्हणहारा अक्ख, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। आत्म परमात्म मार्ग दस्स, मस्ती इक्को नाम चढ़ाइंदा। निझर झिरना देवे रस, रस रसईया मुख चुआइंदा। तीर निराला मारे कस, अणयाला हथ्थ रखाइंदा। कूड़ी क्रिया बुरज जाए ढट्ठ, हउमे हंगता गढ़ तुड़ाइंदा। निरगुण जोत कर प्रगट, नूरो नूर डगमगाइंदा। कर खेल पुरख समरथ, समरथ आपणी धार चलाइंदा। गुरमुख देवे इक्को वथ, साची वस्त झोली पाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा दोहां इक्को जिहा जस, जस वेद पुराण सिफ्त सालाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साजण साची दया आप कमाइंदा। गुरसिख कहे प्रभ तेरी सरन, सरनगति इक रखाईआ। नेत्र खोल्ह हरन फरन, पड़दा कोए रहिण ना पाईआ। गुरमुख तेरे तेरे पौड़े चढ़न, मंज़ल मंज़ल पन्ध ना कोए वखाईआ। सच दुआरे इक्को खड़न, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। नित नवित्त दर्शन तेरा करन, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला राग इक्को पढ़न, दूजी होर ना कोए पढ़ाईआ। निरभउ भय तेरा रख डरन, दूजा सके ना कोए डराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच देणी इक सरनाईआ । सतिगुर पूरा रिहा आख, आख़र इक्को हुक्म सुणाइंदा। हरिजन हरि हरि होणा दास, दासी दास रूप वटाइंदा। गुर गुर किरपा पूरी करे आस, आसा मनसा पूर कराइंदा। जगत तृष्ना मेट प्यास, दर्दी दर्दीआं
दर्द वंडाइंदा। सफल कराए कुक्ख मात, जन जननी वेख वखाइंदा । मेटणहार अन्धेरी रात, साचा सच चन्द चमकाइंदा। खेले खेल पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर खोज खोजाइंदा। गृह मन्दिर पावे रास, घर गोपी काहन नचाइंदा। निज आत्म कर के वास, वसल आपणा इक वखाइंदा। लेखा जाणे बातन बात, बैतल धाम इक सुहाइंदा। गुरमुख देवणहारा नजात, निज नेत्र वेख वखाइंदा। अट्ठे पहर रहे प्रभात, संधया रूप ना कोए वटाइंदा। सच्ची देवे इक्को दात, अतोट अतुट झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे भेव चुकाइंदा। गुरमुख कहे प्रभ मेरे ठाकर, साहिब तेरे हथ्थ वड्याईआ। हउँ बाला नढ्ढा ना कोए चातर, जीवण जुगत नज़र कोए ना आईआ। माणस जन्म पाया तेरे मिलण दी ख़ातर, तेरा तेरे विच समाईआ। दरस दे ज़ाहर बातन, गुप्त तेरी वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी कदे ना होवे मातम, परमात्म आत्म तेरी अंस अख्वाईआ। तेरा नाउँ साची गाथन, ढोला गावां चाईं चाईंआ। तूं बाप पुरख समराथन, समरथ तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे ख़ुशी मनाईआ। गुरमुख साचे होणा ख़ुश, हरि ख़ुशीआं विच रखाइंदा। मेटे रैण अन्धेरा घुप्प, चन्द चांदना इक चमकाइंदा। जो बैठा अन्दर चुप्प, सो साहिब आपणा बोल सुणाइंदा। तेरा दु:ख दर्द लए पुच्छ, दुखियां दु:ख वेख वखाइंदा। जे तेरी झोली नहीं कुछ, ख़ाली झोली आप भराइंदा। लोकमात सुहाए सुहञ्जणी रुत्त, रुत्त रुतड़ी आप महकाइंदा। साचा लाल छोटा पुत्त, पिता पूत गोद उठाइंदा। करनहारा उजल मुख, मुख मुखड़ा आप वडियाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दूर दुराडा नेड़े वेखे झुक, बण पांधी पन्ध मुकाइंदा। गुरसिख कहे प्रभ बेपरवाह, तेरा अन्त कोए ना पाईआ। जुग चौकड़ी कोटन कोटि दित्ते लँघा, आपणा भेव ना किसे जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इशारयां नाल दित्ते समझा, साचा हुक्म इक वरताईआ। लोकमात खण्ड ब्रह्मण्ड दित्ते तजा, बण नटुआ स्वांग वरताईआ। सच संदेसे दित्ते घला, ढोला शब्द नाद सुणाईआ। मन्दिर मसीत शिवदुआले मट्ठ दित्ते बणा, जीवण जुगत जगत बणाईआ। आप बैठा रिहों बेपरवाह, पर्दानशीं मुख नक़ाब ना कोए उठाईआ। पारब्रह्म परवरदिगार तेरी मन्नीए सदा रज़ा, बे-यकीन तेरा यकीन कोए ना आईआ। मेहर नज़र बेनज़ीर आपणी लै उठा, तकदीर तकबीर देणी बदलाईआ। रहमत कर इक ख़ुदा, ख़ुदग़रजी दे गंवाईआ। तेरे उत्तों होए फ़िदा, फ़ितरत कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक वर, वर दाते तेरी वड्याईआ। सतिगुर पूरा गुर गोपाल, गोपालन आपणी दया कमाइंदा। उठ गुरमुख मुख वेख दीन दयाल, मुख मुखड़ा आप सुहाइंदा। जिस नीहां हेठां दित्ते बाल, सो बाले बाल्यां झोली पाइंदा। आ के सुणे
मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा वेस वटाइंदा । निरगुण हो के सरगुण बणे दलाल, सच दलाली इक कमाइंदा। वेखणहारा हक़ हलाल, हकीकत घर घर खोज खोजाइंदा। भज्जा फिरे मशरक मग़रब जनूब समाल, शमूलीअत आपणी ना किसे समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मार्ग इक समझाइंदा। सच्चा मार्ग प्रभ सिक्दार, तेरा इक्को इक नज़री आईआ। जन भगत बणे रहे सदा हक़दार, हक़ आपणा तेरे घर रखाईआ । तूं देवणहार दातार, जुग जुग तेरी सरनाईआ। आपणा खोल्ह बंद कवाड़, बंद ताकी क्यों कराईआ। कर प्रकाश बहत्तर नाड़, निज नूर मिले रुशनाईआ। बिरहों विछोड़े तेरे दित्ता साड़, अग्नी अग्ग रही तपाईआ। आ सतिगुर प्रभ मेरे कर प्यार, तेरी प्रीती इक्को भाईआ । लारयां विच लँघे जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बैठे पन्ध मुकाईआ। अन्तिम वेख आपणी धार, धार धार विचों प्रगटाईआ। बख्शणहार साहिब दातार, बख्शीश आपणी दे वरताईआ। तेरा नाउँ सदा निरँकार, निरवैर रूप आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, दर दरवेश मंगण चाईं चाईंआ। दर दरवेश मंगो मंग, मांगत सच रूप जणाईआ। श्री भगवान सूरा सरबँग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। आत्म देवे इक अनन्द, अनन्द आत्म विच वखाईआ। भेव चुकाए परमानंद, परम पुरख हथ्थ वड्याईआ । गीत सुणाए आपणा छन्द, सोहँ ढोला इक अलाईआ। दूई द्वैती ढाहे कंध, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। सुरत सवाणी ना होवे रंड, शब्दी कन्त इक मिलाईआ। घर प्रकाश करे चन्द, जोती जोत नूर रुशनाईआ। लेखा चुक्के बत्ती दन्द, रसना जिह्वा सिफ्त ना कोए सालाहीआ। काया चोली चढ़े रंग, रंग रंगीला इक्को रंग दए रंगाईआ। माणस जन्म ना होवे भंग, लख चुरासी फंद कटाईआ। लेखा चुके विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड चरणां हेठ दबाईआ। अन्तर अन्तिम आत्म परमात्म पिता पूत लै के जाए सचखण्ड, जिस खण्ड वेखण कोए ना जाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सदा बख्शंद, बख्शश रहमत रहीम रहमान राम आपणी आप वरताईआ।
कष्ट रोग ना रहे तन, काया कपड़ मिले वड्याईआ। मन वासना पूरी होए मन, ममता माँ पुत जणाईआ। वस्त अमोलक मिले धन, ख़ज़ाना इक वखाईआ। जगत विकार देवे डंन, खण्डा हथ्थ चमकाईआ। कर्म कांड डेरा देवे भन्न, धर्म दुआरा इक वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर अन्धेरे चाढ़्हे चन्द, इक्को नूर तेज चमकाईआ।