पुस्तकालयभाग १५

४ अस्सू २०२० बिक्रमी सरदारा सिँघ दे गृह पिण्ड मनावां ज़िला फिरोज़पुर

सो पुरख निरँजण सर्ब गुणतास, शाह पातशाह तेरी वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण प्रभ तेरी इक्को आस, बेअन्त बेपरवाह सच्ची सरनाईआ । एकँकार सच दुआर तेरा खेल तमाश, बेनज़ीर नज़री आईआ। आदि निरँजण तेरा नूर जोत प्रकाश, निरवैर पुरख डगमगाईआ। श्री भगवान दो जहान तेरे दास, सेवक रूप वटाईआ। अबिनाशी करते तेरा डूंग्घा खात, नेत्र नैण नज़र किसे ना आईआ। पारब्रह्म तेरी साची रास, निरगुण निरगुण गोपी काहन नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे ओट तकाईआ। तेरी ओट श्री भगवान, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। चरण कँवल बख्श इक ध्यान, मेहर नज़र नैण उठाईआ। सति सतिवादी सच दे ज्ञान, निष्अक्खर कर पढ़ाईआ। महल अटल सोहे इक मकान, सचखण्ड वज्जे सच वधाईआ। नज़री आए शाह पातशाह नौजवान, नर निरँकार बेपरवाहीआ। भूपत भूप बण राज राजान, तख्त निवासी साचे तख्त सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। तेरे दर इक अलख, साचा नाअरा कूक सुणाईआ। सच स्वामी हो प्रतख, सति सतिवादी आपणी धार प्रगटाईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, मेहरवान तेरी सरनाईआ। जुग चौकड़ी मार्ग रहे दस्स, गुर अवतार पीर पैगम्बर ढोला गाईआ। निरगुण सरगुण आदि जुगादि लए तक्क, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। तुध बिन दूजा नज़र ना को, दो जहान दिस कोए ना आइंदा। सो पुरख निरँजण सुण आपणी सो, सति सतिवादी तेरी आस रखाइंदा। सच प्रकाश कर लो, पुरी लोअ खण्ड ब्रह्मण्ड तेरा राह तकाइंदा। धुर दा ढोआ मिले ढो, नाम फ़रमान हरि तेरा इक्को नज़री आइंदा। नेत्र नैण कोई ना सके रो, हँस-मुख तेरा राग अल्हाइंदा। साचा अमृत झिरना चो, निझर इक्को रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरा सोभा पाइंदा। दर तेरा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण वड्डी वड्याईआ। अलख अगोचर अगम्म अथाह तेरी महिमा बेअन्त, रसना जिह्वा सिफ्ती सिफ्त ना कोए सालाहीआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी खेल करे अनन्त, अक्ल कलधारी आपणी कल प्रगटाईआ। वेस वटाए नार कन्त, सेज सुहञ्जणी आप हंढ्ढाईआ। नाम निधान मणीआ मंत, दो जहान शब्द शनवाईआ। बोध अगाधा बण बण पंडत, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। लेखा जाणे आदि अन्त, मध आपणी कार कमाईआ। लख चुरासी जीव जंत, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दीन दयाल तेरी सरनाईआ। दीन दयाल सतिगुर ठाकर, साहिब तेरी ओट

तकाईआ। गहर गम्भीर डूंग्घे सागर, भेव अभेद दे जणाईआ। करीम करते रहीम कादर, बेऐब नूर ख़ुदाईआ। एका हुक्म दे सादर, शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निउँ निउँ लागां तेरी पाईंआ। साचा हुक्म परवरदिगार, एका एक एक जणाईआ। मुकामे हक़ सांझा यार, नूर नुराना नज़री आईआ। आदि जुगादी मददगार, पुश्त दर पुश्त आपणा हथ्थ टिकाईआ। लेखा जाणे शाह पातशाह सच्ची सरकार, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस झुकाईआ। दर तेरे प्रभ झुके सीस, जगदीश तेरी सरनाईआ। तेरा कलमा इक हदीस, हज़रत तेरी सच पढ़ाईआ। दोए जोड़ कहीए असीस, सही सलामत तेरा नूर नज़री आईआ। सच ख़ुदाए कर बख्शीश, बख्शश रहमत इक वरताईआ। दूर दुराडे नज़री आ नज़दीक, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। तेरा दिसे ना कोए शरीक, शिरकत रूप ना कोए वखाईआ। तेरी इक्को इक तौफ़ीक, मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला इलाही नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंगण आईआ। दर दुआर तेरे प्रभ मीत, भिक्खक आपणी झोली डाहीआ। साची दस्स सुहञ्जणी रीत, आदि निरँजण नूर रुशनाईआ। तेरा ढोला रल मिल गाईए गीत, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। लहिणा देणा चुक्के ठाकर दुआरा मन्दिर मसीत, काया काअबा इक्को नज़री आईआ। आत्म परमात्म पढ़े सच हदीस, पारब्रह्म ब्रह्म वेता दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मिले वड्याईआ। तेरे दर मिले वड्याई, दो जहान दूजा नज़र कोए ना आइंदा। पारब्रह्म बेअन्त स्वामी तेरी ओट इक तकाई, तक़वा इक्को इक जणाइंदा। घर घर विच कर सच्ची कुड़माई, साक सज्जण आपणा मेल मिलाइंदा। एका मन्दिर वसे धी जवाई, बंक दुआरा इक सुहाइंदा। अट्ठे पहर गीत गोबिन्द ढोला गाई, राग अनादी नाद सुणाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण भेव कहिण कोए ना पाई, अनभव आपणी खेल रचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरा इक्को नज़री आइंदा। पारब्रह्म परम पुरख सुल्तान, शाह पातशाह तेरी वड्याईआ। सचखण्ड निवासी मर्द मर्दान, बलधारी नौजवान, तेरे घर वज्जे वधाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी दाता दानी देवणहारा दान, वस्त अमोलक आप वरताईआ। खेले खेल दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा हुक्म वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बाल अञ्याण, फड़ उँगली रिहा चलाईआ। देवणहारा धुर फ़रमान, सच संदेसा नाम सुणाईआ । सच संदेसा इक ज्ञान, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, करनी आपणी रिहा समझाईआ। साचा साहिब सतिगुर देव, देव आत्मा इक वड्याईआ। पारब्रह्म

अलख अभेद, अगम्म अथाह तेरी सरनाईआ। सरगुण निरगुण लोचे तेरी सेव, सेवा इक्को इक सच्ची भाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर वखाउणा सदा निहकेव, निहचल आपणा धाम जणाईआ। निहचल धाम तेरा अटल, सचखण्ड निवासी सच दुआरा सोभा पाइंदा। निरगुण हो के बैठों मल्ल, सरगुण नज़र किसे ना आइंदा । जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर हुक्मे अन्दर दित्ते घल्ल, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा। पावे सार जल थल, समुंद सागर डूंग्घी गार फोल फोलाइंदा। लख चुरासी जीव जंत अन्दर रल, जोती शब्दी रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन देवणहारा नज़र कोए ना आइंदा। श्री भगवान तेरे अग्गे अरदास, चारे जुग सीस झुकाईआ। तेई अवतार रख के आए आस, आसा आसा नाल मिलाईआ। भगत अठारां तेरे चरणां मंगदे आए निवास, कँवल चरण मिले सरनाईआ। जुग चौकड़ी खेलया खेल ख़लक तमाश, ख़ालक आपणा वेस वटाईआ। मण्डल मण्डप पाई रास, गोपी काहन नाच नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप रचाईआ। साची खेल परवरदिगार, यामबीन रचन रचाईआ। मूसा ईसा मुहम्मद कर ख़बरदार, बेख़बर ख़बर सुणाईआ । साचा कलमा हक़ हकीकत बोल जैकार, नाअरा इक्को इक दृढ़ाईआ। कायनात पाए सार, तुलबा करे जगत पढ़ाईआ। चौदां तबकां खोल्ह कवाड़, भेव अभेदा आप समझाईआ। चौधवीं चन्द नूर उज्यार, चौदस आपणा रंग वखाईआ। लेखा लिखे कातब बण के सांझा यार, अलिफ़ ये सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी इक्को इक जणाईआ। करनी करे आप करतार, करता पुरख वड्डी वड्याईआ । निरगुण सरगुण लै अवतार, गुर गुर आपणी बूझ बुझाईआ। शब्दी ढोला बोल जैकार, शब्दी शब्द नाम शनवाईआ। शब्दी गुर करे सच प्यार, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुरदरगाहीआ। धुरदरगाही खेल अवल्ला, एकँकारा आप कराइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटला, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण जोती शब्दी आपे रला, रल मिल आपणा खेल रचाइंदा। नाम संदेस इक्को घल्ला, जुग चौकड़ी वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गुर आपणा मेल मिलाइंदा। गुर गुर खेल पुरख समरथ, सतिगुर आपणी धार चलाईआ। पंज तत काया चोले पा वथ, वस्त अमोलक विच टिकाईआ। आत्म परमात्म चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। आपणा मार्ग आपे दस्स, अन्तर आपणा मेल मिलाईआ। आपणा नूर कर प्रगट, जोती जोत जोत रुशनाईआ। सच दुआरा खोल्ह हट्ट, बण वणजारा सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गुर इक्को रंग वखाईआ। गुर गुर वखाए साचा रंग, रंग रंगीला हरि अख्वाइंदा।

आत्म सेजा बैठ पलँघ, सेज सुहञ्जणी सोभा पाइंदा । अनहद नाद वज्जे मृदंग, धुन आत्मक राग अल्हाइंदा। अमृत धारा साची गंग, निझर झिरना आप झिराइंदा। निरगुण जोत चाढ़्ह चन्द, सूरज चन्द नज़र कोए ना आइंदा। तूं मेरा मैं तेरा सच सुणाए आपणा छन्द, सोहँ ढोला राग अल्हाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म देवे परमानंद, निजानंद रस चखाइंदा। करवट लै बदले कंड, सनमुख इक्को नज़री आइंदा। भाण्डा भरम भउ कूड़ी क्रिया देवे भन्न, साख्यात सति सरूप आपणा दरस कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गुर इक्को इक वडियाइंदा। गुर गुर सतिगुर वड स्वामी, सो साहिब आप जणाईआ। सर्ब जीआं घट अन्तरजामी, लख चुरासी वेख वखाईआ। बोध अगाध सुणाए बाणी, नानक गुर गुरु गुरदेव मिली वड्याईआ । दूसर कोई दिसे ना सानी, लासानी आपणा खेल कराईआ। निरगुण जोत नूर नुरानी, निरवैर पुरख आप प्रगटाईआ। चार युग जिस दी गौण कहाणी, सो करता आपणा हुक्म वरताईआ। देवणहारा पद निरबाणी, निरबाण पद इक्को इक जणाईआ। धुर वखाए धुर निशानी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर इक्को नज़री आईआ। सतिगुर इक्को शब्द गुर दाता, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। जुग चौकड़ी वेखे खेल तमाशा, निरगुण सरगुण रूप वटाइंदा। सर्ब जीआं करे पूरी आसा, जो जन चरण ध्यान रखाइंदा। निर्भय हो के बणे राखा, भय भउ सिर नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुरु गुरदेव स्वामी, आदि जुगादि सदा निहकामी, निहकर्मी आपणी कार कमाइंदा। निहकर्मी हरि बेपरवाह, सतिगुर शब्दी धार चलाईआ। बोध अगाधा भेव खुल्हा, बाणी बोध बोध वड्याईआ । एका जोती जोत रुशना, दहि दिशा वेख वखाईआ। दस्म दुआरी कुण्डा लाह, पड़दा इक्को वार उठाईआ। सन्त सुहेले लए जगा, गुर चेले मेल मिलाईआ। भगत भगवान नैण खुल्हा, निज नेत्र करे रुशनाईआ। गुरसिख गुर गुर गोद उठा, गुर गोबिन्द गंढ्ढ पवाईआ। अमृत जाम इक प्या, सच प्याला हथ्थ वखाईआ। नाम खण्डा इक चमका, चण्ड प्रचण्ड दरसाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खोजा, जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज डेरा ढाहीआ। नाम रंग इक रंगा, दुरमति मैल धवाईआ। ज़ात पात वरन गोत कूड़ी क्रिया डेरा ढाह, साचा मार्ग इक लगाईआ । क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश नाता जोड़ भैण भ्रा, पिता पूत इक्को नज़री आईआ। सच सरोवर गुर चरण धूढ़ी दए नुहा, मल विखेप रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरी सेव कमाईआ। तेरी सेव ईसा मूसा मुहम्मद चार यार, यारी यारां नाल निभाईआ। अल्ला राणी कूक करे पुकार, खुल्ही मींढी भज्जे वाहो दाहीआ। दहि दिशा वेखे नैण उग्घाड़, साचा मीआं नज़र कोए ना आईआ। नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार, उच्ची कूक कूक कुरलाईआ। गल

अल्फ़ी दिसे ना कोए शृंगार, सूसी तन ना कोए छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे इक ध्यान लगाईआ। दर तेरे लग्गा ध्यान, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। गुर अवतार दे के गए ब्यान, रसना जिह्वा ढोला सर्ब गाइंदा। कलयुग अन्त श्री भगवन्त प्रगट होवे आण, जोती जाता वेस वटाइंदा। योद्धा सूर बली बलवान, बलधारी आपणा खेल कराइंदा। लेखा जाणे दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड चरणां हेठ दबाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कट्ठे करे आण, चार युग दे विछड़े मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप समझाइंदा। साची करनी सुणो कर विचार, सो साहिब आप जणाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, थिर कोए रहिण ना पाईआ। सेवा करन गुरू अवतार, पीर पैगम्बर चल्लण हुक्म रज़ाईआ। आवण जावण वारो वार, नित नवित्त फेरा पाईआ। ढोला गावण विच संसार, धुर दी बाणी बोल जणाईआ। कलम शाही कागद बण लिखार, जगत शहादत दए बणाईआ। मार्ग दस्स जीव गंवार, सच सुच करे पढ़ाईआ। मिले एक एका एकँकार, जो आदि जुगादि रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। साची सिख्या दृढ़ाए एक, हरि सतिगुर दया कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दी रखदे टेक, सो पुरख अकाल सच्चा शहिनशाहीआ। जुग चौकड़ी जन भगतां करे सदा हेत, हितकारी आपणा फेरा पाईआ । अन्दर वड़ के दस्से भेत, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। बण प्रीतम करे हेत, सच प्रीती आप जणाईआ। निरगुण हो के खेले खेड, सरगुण मार्ग इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। धुर संदेसा सुणो कन्न ला, हरि करता आप जणाइंदा। सो पुरख निरँजण बेपरवाह, हरि पुरख निरँजण खेल कराइंदा। एकँकारा अगम्म अथाह, अलख अगोचर नज़र किसे ना आइंदा। आदि निरँजण करे रुशना, जोत निरँजण डगमगाइंदा। अबिनाशी करता बणे मलाह, खेवट खेटा बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा । श्री भगवान चप्पू दए लगा, नाम वञ्झ मुहाणा इक बणाइंदा। पारब्रह्म प्रभ पतण मल्ले आ, माही इक्को इक नज़री आइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी लेखा दए मुका, लेखा सब दा आपणी झोली पाइंदा। पीर पैगम्बर करदे गए दुआ, सजदा सीस सर्ब झुकाइंदा । गुर अवतार मंगदे गए पनाह, चरण कँवल ध्यान सर्ब लगाइंदा। कलयुग अन्तिम वेला पारब्रह्म प्रभ जाए आ, अलख निरँजण आपणा वेस वटाइंदा। पूरब लेखा सब दा दए मुका, बचया कोई रहिण ना पाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर भगत भगवान इक्को दर लए बहा, दर दरवाज़ा इक खुलाइंदा। कलयुग अन्तिम नेत्र नैण सब नूं दए वखा, चार कुण्ट पड़दा लाहइंदा। उठो

वेखो करो ध्यां, हरि ध्यानी आप जणाइंदा। जीव जंत सब भुल्ले हरि का नाँ, हिरदे हरि ना कोए वसाइंदा। हँस रूप होए काँ, सोहँ माणक मोती चोग ना कोए चुगाइंदा। खा खा थक्के सूर गां, आत्म परमात्म रस नज़र किसे ना आइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर अन्त कोई ना पकड़े बांह, जो जन सतिगुर पूरे कोलों मुख भवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नेत्र नैणां नाल वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर आओ नेड़े, पुरख अकाल रिहा जणाईआ। उठो वेखो आपणे खेड़े, कलयुग घर घर डौरु डंका रिहा वजाईआ। दीन मज़्हब पए झेड़े, झगड़ा ज़ात पात लड़ाईआ। कोटन कोटि बण गए गुरू गुरु गुर चेरे, पुरख अकाल सच्चा सतिगुर बैठे सर्ब भुलाईआ। चारों कुण्ट लग्गे डेरे, हरि का डेरा नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखण खोल्ह अक्ख, लोकमात ध्यान लगाईआ। चारों कुण्ट लाउँदे भक्ख, भाख्या हरि की समझ किसे ना आईआ। जो मार्ग लोकमात आए दस्स, कलयुग जीव गए भुलाईआ। साधां सन्तां रिहा ना धीरज जत, सति सन्तोख नज़र कोए ना आईआ। कूड़ी माया समझण हक़, जूठ झूठ करन कुड़माईआ। धीआं भैणां रहे तक्क, मन्दिर मस्जिद बैठे डेरे लाईआ। निज नेत्र कोई ना खोल्हे अक्ख, अन्तर आत्म हरि का दरस कोए ना पाईआ। फल दिसे ना डाली पत्त, सिंमल रुख रहे लहराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेख जणाए थाउँ थाईंआ । पीर पैगम्बर होए हैरान, प्रभू तेरी वड वड्याईआ। शरअ दस्स के आए अञ्जील कुरान, काया कुरा खोज खुजाईआ। मक्का काअबा इक ईमान, अमल इक्को इक समझाईआ। इक्को रोज़ा हक़ रहमान, इक्को नमाज़ निउँ निउँ गए समझाईआ। इक्को महिबूब मिले आण, मुहब्बत इक्को इक कराईआ। इक्को बणया रहे महमान, महिफ़लख़ाने डेरा लाईआ। इक्को देवणहार पैग़ाम, साचा कलमा नबी करे पढ़ाईआ। सो साहिब सच्चा सुल्तान, दरगाह साची बैठा आसण लाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होवे आण, अमाम अमामां नाउँ रखाईआ। तिस दी मुल्लां शेख़ मसायक गौंस कुतब कोई ना करे पहचान, रूप रेख रंग नज़र किसे ना आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे दुकान, सतिजुग साचा हट्ट खुल्हाईआ । मुरीद मुर्शद देवे सच्चा दान, दौलतमंद दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, घर आपणा भेव खुल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे दस्सण, निरगुण निरगुण हाल सुणाईआ। कलयुग अन्तिम रैण अन्धेरी मस्सण, मस्त सुत्ती जगत लोकाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार अन्दर वसण, सच दुआरा नज़र किसे ना आईआ। साधां सन्तां चरण उठ उठ ढट्ठण, सतिगुर पूरे सीस ना कोए झुकाईआ। श्री भगवान लख चुरासी छाछ वरोलणहारा मक्खण, कलयुग अन्तिम नाम मधाणा

पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे तक, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मार्ग दस्स दस्स गए थक्क, धुर संदेसा हुक्म सुणाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा चारों कुण्ट लाए फट्ट, पट्टी हक़ ना कोए बंधाईआ। कूड़ी क्रिया सत्थर बैठी घत्त, सथर यारड़ा ना कोए हंढ्ढाईआ। माया ममता होवे वस, मन वासना फिरे हल्काईआ। मनमति रही नस्स, गुरमति बैठी मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा आपणा वर, प्रभ तेरे तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। तेरे अग्गे वास्ता पाउँदे आं। दोए जोड़ सीस झुकाउँदे आं। तेरा नाम इक ध्याउँदे आं। दूजी ओट ना कोई तकाउँदे आं। तेरे अग्गे साहिब शरमाउँदे आं । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा घर, जिस घर बहि के तेरा दर्शन पाउँदे आं। साचा घर इक वखावांगा। सचखण्ड दुआर वसावांगा। कर प्यार कोल बहावांगा। बहि अडोल अडोल करावांगा। जो दस्स के आए बोल, सो मातलोक पूर करावांगा। लख चुरासी वज्जे इक्को ढोल, डंका नाम निधान जणावांगा। सच दुआरा सच्चा खोल्ह, भगत दुआर वड वडयावांगा। लेखा चुक्के पड़दा ओहल, दूई द्वैत मेट मिटावांगा। गोबिन्द कीता सच्चा कौल, इकरार अन्तिम आपणे लेखे पावांगा। मिले वड्याई धरनी धरत धौल, धवला हौला भार करावांगा। हरि का भेव कोई ना जाणे पंडत पांधा रौल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त आप वरतावांगा। साची वस्त प्रभू वरताएगा। लख चुरासी बूझ बुझाएगा। भेव अभेदा गोझ खुल्हाएगा। एका दूज भउ चुकाएगा। तीजा नैण गुरमुखां आप प्रगटाएगा। सच दुआरे दस्से बहिण, घर मन्दिर इक सुहाएगा। तूं मेरा मैं तेरा रसना जिह्वा सारे कहिण, सोहँ नाम इक जणाएगा। कूड़ी क्रिया कोए ना वहे वहण, भव सागर पार तराएगा। नाता जोड़े भाई भैण, चार वरन इक्को घर वसाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धर्म दुआरा इक प्रगटाएगा। धर्म दुआर प्रभू प्रगटावेगा। नानक गोबिन्द धार चलावेगा। चार वरन लेख चुकावेगा। पुरख अकाल सर्ब सृष्ट मनावेगा। जन भगतां दृष्ट अन्तर आप खुलावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक लगावेगा। साचा मार्ग आप लगाएगा। प्रभ ठाकर दया कमाएगा। रहबर इक्को नज़री आएगा। गुरमुख गुरसिख सज्जण आप जगाएगा। सन्त सुहेले नाल मिलाएगा। गुर चेले अंग लगाएगा। भगत नवेले आप उठाएगा। जो प्रभ सिमरन तों हो गए वेहले, तिन्हां राए धर्म हथ्थ फड़ाएगा। लख चुरासी घल्ले आपणी जेले, गेड़ा गेड़े विच भवाएगा। बिन सतिगुर पूरे आत्म परमात्म कोई ना मेले, सुरती शब्द ना कोई जुड़ाएगा। अन्तिम कलयुग खेल प्रभू कल खेले, समझ विच किसे ना आएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

जोत धर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे आप रलाएगा। हरिजन साचे आप उठावेगा। प्रभ आपणी दया कमावेगा। अन्दर वड़ के कुण्डा लाहवेगा। साचे मन्दिर चढ़ के भेव चुकावेगा। नाम निधान ढोला पढ़ के, अनरागी राग सुणावेगा। सच सिँघासण आपे खड़ के, ख़ालस आपणा रूप दरसावेगा। गुरमुख सवाणी सतिगुर वर के, शब्द हाणी जोड़ जुड़ावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान रंग रंगावेगा। भगत भगवान रंग रंगावेगा। अंगीकार अंग लगावेगा। सूरा सरबँग वेख वखावेगा। नाम मृदंग इक सुणावेगा। निरगुण जोत चन्द चमकावेगा। नौ दुआरे पार करावेगा। कूड़ी क्रिया मेट मिटावेगा। अमृत धार रस चुआवेगा। सुखमन टेडी बंक ईड़ा पिंगल, नेत्र नैण शरमावेगा। नाम नधाना अन्दरे अन्दर दे के सिगनल, सिध्धा राह इक वखावेगा। सो गुरमुख बजर कपाटी पाड़ उते पर्बत चढ़े पिंगल, पिंगले आपणे नाल मिलावेगा। जिस दा लेखा कदे ना जाए बदल, सो बदला सर्ब चुकावेगा। सचखण्ड निवासी साचा करे अदल, अदालत इक्को इक समझांवेगा। लेखा चुके मक़तूल कातिल, कतलगाह आपणा डेरा ढावेगा। धाम वखाए इक्को बैतुल, मुक्दस इक्को घर सुहावेगा। गुरमुख विरला चढ़ के वेखे आपणी मंज़ल, सतिगुर पूरा पैंडा आप मुकावेगा। जो कलयुग अन्तिम बैठे रहे बण के बुज़दिल, तिन्हां दर दर आप फिरावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, किरपा करे साचा हरि, भगत भगवान जोत रुशनावेगा। जन भगतां जोत जगाएगा। निर्मल नूर इक चमकाएगा। काया कोट आप वसाएगा। शब्द चोट नाम लगाएगा। कूड़ी क्रिया खोट कढ्ढाएगा। आहलणिउँ डिगे बोट उठाएगा। पूरब जन्म दे मेटे रोस, रुस्सयां आप मनाएगा। जन्म जन्म दी देवे होश, पड़दा माया आप चुकाएगा। जो अन्दर बैठा रहे ख़ामोश, सो सतिगुर सच कहाणी आप सुणाएगा। भगत भगवान इक दूजे दा दर्शन सदा रहे लोच, लोचा इक्को वार पूर कराएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सचखण्ड दुआरे हरि निरँकारे माणे इक्को मौज, मौजूदा हाल अहिवाल हरि हरि जू वेख वखावेगा।

५ अस्सू २०२० बिक्रमी इन्द्र सिँघ दे गृह पिण्ड खोसे ज़िला फ़िरोज़पुर

चौथा युग रिहा कूक, दहि दिशा दए दुहाईआ। त्रैगुण अग्नी रही फ़ूक, पंज तत करे लड़ाईआ। घर घर वसे जूठ झूठ, सच सुच्च नज़र कोए ना आईआ। फिरी दरोही चारे कूट, मन वासना होई हल्काईआ। सच बणे ना कोए सपूत, पिता पुरख ना कोए मनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, हरि सरन सच्ची

सरनाईआ। कलयुग कूक करे पुकार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। चारों कुण्ट हाहाकार, नवखण्ड धीर ना कोए धराईआ। दीप सत्त ना कोए प्यार, ब्रह्मण्ड खण्ड शब्दी नाद ना कोए वजाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर उच्चे टिल्ले बैठे करन ध्यान, निज नेत्र नैण उठाईआ। लख चुरासी भुल्ली तत ज्ञान, गुरमति संग ना कोए रखाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार होया शैतान, शरअ घर घर रिहा जणाईआ। सिदक सबूरी साचा दिसे ना कोई ईमान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, दर घर साचे मिले वड्याईआ। कलयुग रोवे मारे धाह, नेत्र नैणां नीर वहाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर पल्लू गए छुडा, दस्तगीर नज़र कोए ना आईआ। रहमत कर सच ख़ुदा, बेऐब तेरी सरनाईआ। श्री भगवान फेरा पा, पारब्रह्म प्रभ तेरी ओट तकाईआ। गुर शब्दी डंक वजा, नाउँ निरँकारा इक दृढ़ाईआ। सोई सुरती दे जगा, पंज तत काया फोल फोलाईआ। सच मूर्ती दे वखा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। नाद तूरती दे सुणा, धुन आत्मक राग अलाईआ। मन मूर्खी दे गंवा, बुध विवेक आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, साची सिख्या इक समझाईआ। कलयुग रोवे नेत्र खोल्हे अक्ख, दो जहानां वेख वखाईआ। नव नौ चार होई सख, साची वस्त ना कोए विकाईआ। साहिब सतिगुर पुरख स्वामी प्रगट दिसे ना किसे प्रतख, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। विशा विकार तीर्थ अठसठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती धीरज धीर ना कोए धराईआ । मन्दिर मस्जिद शिवदुआले रोवण मट्ठ, साचा नाउँ हरि हरि ना कोए ध्याईआ। नाड़ बहत्तर उबले रत, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। कलयुग उठ करे विचार, आप आपणा वेख वखाईआ। चारों कुण्ट दिसे हार, साचा संग ना कोए निभाईआ। नाता तुटा मीत मुरार, सज्जण सैण साक ना कोए पिता माईआ। अन्तर आत्म करे ना कोए प्यार, परमात्म नज़र किसे ना आईआ। ब्रह्म मेला पारब्रह्म ना कोए आधार, गुर चेला रंग ना कोए रंगाईआ। चार वरन धूंआँधार, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश संसा रोग ना कोए चुकाईआ। अठारां बरन ना कोए प्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मिले सच सची सरनाईआ। कलयुग कहे प्रभ बेपरवाह, बेअन्त तेरी सरनाईआ। निरगुण सरगुण बण मलाह, लोकमात वेस वटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा ध्यान गए लगा, चरण कँवल कँवल सरनाईआ । सच संदेसा गए सुणा, धुर दी बाणी राग अलाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होवे नर निरँकार सच्चा शहिनशाह, कल कल्की फेरा पाईआ । दो जहानां देवे इक सलाह, विष्न ब्रह्मा शिव करे पढ़ाईआ। तेई अवतार लए समझा, भगत अठारां बूझ बुझाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद दए पनाह,

समरथ सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुर गुर धार दए वखा, नानक गोबिन्द रंग रंगाईआ। साचा मन्त्र इक दृढ़ा, सृष्ट सबाई करे पढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया दए गंवा, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र लए उठा, बेनज़ीर आपणी नज़र तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। कलयुग मंगे इक्को मंग, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सच दुआरा वेख लँघ, कूड़े मन्दिर डेरा ढाहीआ। सुंञी दिसे तेरी सेज पलँघ, सुहञ्जणी सेज ना कोए सुहाईआ। कलयुग जीव आत्म माणे ना कोए अनन्द, निजानंद रस ना कोए चखाईआ। साचा ढोला गाए ना कोई छन्द, तेरा मेरा भेव ना कोए मिटाईआ। दूई ढाहे ना कोए कंध, भाण्डा भरम ना कोए भंनाईआ। सुरत सवाणी होई रंड, शब्दी कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ। हाहाकार वेख वरभण्ड, भंडी घर घर कूड़ी क्रिया पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, लोकमात नेत्र नैण नैण उठाईआ। कलयुग कहे मेरे साहिब सुल्तान, शाह पातशाह तेरी वड्याईआ। किरपा कर वाली दो जहान, पुरख अकाल समरथ तेरी सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर भगत भगवान मंगण दान, सन्त सज्जण बैठे झोली डाहीआ। गुरमुख बणे बाल अञ्याण, बाली बुध इक रखाईआ। गुरसिख चरण धूढ़ी करन अशनान, दुरमति मैल धवाईआ। निगहबान हो निगहबान, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ । कागद कलम लिख लिख होए हैरान, तेरा अन्त कहिण कोई ना पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी दए ब्यान, सच शहादत इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। कलयुग कहे मेरे भगवन्त, प्रभ तेरी ओट तकाईआ। मेरा लेखा चुक्के अन्त, लोकमात रहिण ना पाईआ। गढ़ तुटे हउमे हंगत, हँ ब्रह्म पारब्रह्म दे समझाईआ। दर दरवेश खलोता मंगत, भिखक भिख्या झोली दे पाईआ। भरमे भुल्ला तेरा लख चुरासी जीव जंत, साध सन्त अन्तर आत्म ध्यान ना कोए लगाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द गाउँदे मंत, मन्त्र फुरना ना कोए वखाईआ। फिरे दुहागण नार बिन कन्त, सुहागी रूप ना कोए वटाईआ। काया चोली चढ़े ना रंग बसन्त, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। भेव ना पाए कोई पंडत, बोध अगाध तेरी समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, तुध बिन सहायक कोई नज़र ना आईआ। कलयुग कहे मेरे भगवान, तेरे हथ्थ मेरी वड्याईआ। तेरे दर तों मिल्या दान, झोली ख़ाली आप भराईआ। अन्त दर तेरे डिगा आण, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। कूड़ी क्रिया मेट निशान, निशाना इक्को इक वखाईआ। लेखा चुक्के शरअ बेईमान, ईमान इक्को इक समझाईआ। नज़री आए इक नौजवान, नर निरँकार सच्चा शहिनशाहीआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी

जिस दा नाम सदा प्रधान, सो प्रधानगी इक कमाईआ। सृष्ट सबाई आत्म परमात्म देवे सच ज्ञान, ब्रह्म विद्या करे पढ़ाईआ। नाता तुटे कूड़ी क्रिया जीव जंत जहान, जागरत जोत करे रुशनाईआ। काया मन्दिर अन्दर नज़री आए तेरा नूर महान, महिमा अकथ कथ सुणाईआ। राग अनादी सुणे सची धुन्कान, बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोला गाईआ। सो भूमका सोहे मकान, घर घर विच वज्जे वधाईआ। सतिगुर स्वामी दर्शन देवे आण, आवण जावण चुके सर्ब जुदाईआ। भगत भगवान कर पहचान, पड़दा दूई द्वैत उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे वास्ता पाईआ। कलयुग कहे मेरे पुरख निरँजण, हरि वड्डे वड वड्याईआ। नेत्र दे नाम अंजन, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ । दीनां नाथां बण साचा सज्जण, दु:ख भंजन तेरी सरनाईआ। चरण धूढ़ करा मजन, माया ममता दे गंवाईआ। काया माटी कर कंचन, सोना आपणा रंग वखाईआ। धुरदरगाही बेपरवाही पुरख अकाल तेरा शब्द अगम्मी सच्चा बचन, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। गुरमुख गुरसिख सन्त सुहेले साचे मंगण, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। किरपा निधान लख चुरासी तोड़ फंदन, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। कलयुग सच सुच्च कीती नंगन, पड़दा सके ना कोए पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साचा मार्ग दे समझाईआ । कलयुग कहे मेरे पुरख अबिनास, अबिनाशी तेरी इक सरनाईआ। हउँ बालक छोटा तेरा दास, बण सेवक सेव कमाईआ। चौदां सदीआं मुहम्मद पूरी करे आस, आसा आसा नाल मिलाईआ। बीस बीसा खेल तमाश, जगत जगदीशा भेव चुकाईआ। मण्डल मण्डप गोपी काहन पाई रास, निरगुण सरगुण नाच नचाईआ। खेलया खेल पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर वेख वखाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत जो रखण तेरी आस, निज नेत्र ध्यान लगाईआ। कर किरपा कर प्रकाश, प्रकाशवान तेरी रुशनाईआ। मन वासना तन रहे ना बदमुआश, बुद्धी विवेक दे कराईआ। पार उतार आपणे घाट, पूरब घाटा पूर कराईआ। नाम वस्त दे दात, अमोलक आप वरताईआ। उत्तम वखा आपणी ज़ात, वरन बरन नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरा तेरे विच समाईआ ।