५ अस्सू २०२० बिक्रमी केहर सिँघ दे गृह रजीवाला ज़िला फिरोज़पुर
शाह पातशाह गुरू महाराज, कर किरपा तेरी वड्याईआ। सीस जगदीश तेरे ताज, राजन राज तेरी सरनाईआ। दो जहान तेरा काज, ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी रचन नज़री आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा समाज, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ।
सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मारदे रहे आवाज़, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त बेड़ा बन्न्ह चलाउँदे रहे जहाज़, खेवट खेटा रूप वटाईआ। बोध अगाध नाम निधाना सुणाउँदे रहे नाद, धुन आत्मक राग अलाईआ। बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द अमृत रस वेखदे रहे स्वाद, रस इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर तेरे मिले वड्याईआ। तेरे घर मिले वड्याई, वड वडा नज़री आइंदा। आदि जुगादि ना होए जुदाई, जुग चौकड़ी विछोड़ा कोए ना पाइंदा। एका मंग रहे मंगाई, दूजी आस ना कोए वखाइंदा। किरपा कर सच गोसाईं, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर इक्को सोभा पाइंदा। गुरू महाराज वड पीरन पीर, बेऐब नूर ख़ुदाईआ। तुध बिन होए सदा दिलगीर, धीरज धीर ना कोए धराईआ। कलयुग वेख अन्त अखीर, चारों कुण्ट नैण उठाईआ। शरअ मज़ब वज्झा ज़ंजीर, लोकमात सके ना कोए तुड़ाईआ। लख चुरासी पई पीड़, हौला भार ना कोए वखाईआ। नेत्र रोवण हस्त कीट, ऊँच नीच रोवण मारन धाहींआ। साची दिसे ना कोए प्रीत, प्रीतीवान नज़र कोए ना आईआ। सतिगुर भुले तेरा गीत, हरि का नाम ना कोए दृढ़ाईआ। फिरी दरोही मन्दिर मसीत, मुल्लां शेख़ बैठे मुख भवाईआ। माणस जन्म कोई ना लए जीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, घर साचे वज्जे वधाईआ। शाह पातशाह राज राजान, हरि तेरी ओट तकाईआ। तख्त निवासी नौजवान, श्री भगवान तेरी सरनाईआ। दर दरवेश खड़े मंगण दान, किरपा कर मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। पंज इक बाल अञ्याण, पूरब लेखा वेख मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। चौथा युग दिसे वैरान, घर घर वड़या कूड़ शैतान, साची धार नज़र कोए ना आईआ । नाता तुटा शास्त्र सिमरत वेद पुराण, साचा ज्ञान ना कोए दृढ़ाईआ। अञ्जील कुरान नैण शरमाण, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। बाणी मारे ना कोई बाण, अणयाला तीर ना कोए चलाईआ। सतिगुर करे ना कोए ध्यान, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। साचा खण्डा नज़र ना आए विच म्यान, खड़ग रूप सति सरूप ना कोए प्रगटाईआ। लेखा लिख लिख दे के आए ब्यान, जीव जंत जगत समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, घर तेरे मंगल गाईआ। किरपा कर ठाकर स्वामी, समरथ तेरी वड्याईआ। पछोतावे तेरी बाणी चार युग दी राणी, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। पावे सार ना कोई खाणी, चारे पड़दा सके ना कोए उठाईआ। लोकमात आई हानी, नेत्र अक्ख अक्ख अक्ख शरमाईआ। पारब्रह्म प्रभ भुली तेरी सच कहाणी, जूठी झूठी जगत पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा नाम ढोला इक्को गाईआ। चारे बाणी रोवे मारे धाह, चार कुण्ट दए दुहाईआ।
चार वरन गए भुला, चार यार सार ना पाईआ। चौथा युग होया बेवफ़ा, सच्चा संग ना कोए निभाईआ। आ वेख मेरे ख़ुदा, अञ्जील कुरान वास्ता पाईआ। तेरा नूर तेरे नालों होया जुदा, जुज़ बैठा वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आपणा भेव खुल्हाईआ। नेत्र रोवण वेद पुराण शास्त्र, शहिनशाह तेरे अग्गे अरजोईआ। साडी किसे कम्म ना आए लग मात्र, ममता कूड़ी क्रिया जगत वधाईआ। लोकमात आए प्रभ तेरा नाउँ गावण ख़ातर, दूजी अवर ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर तेरे इक्को नाद सुणाईआ। बाणी कहे सुण मेरे भगवान, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। गुरु गुरदेव स्वामी दित्ता दान, धुर संदेसा हुक्म जणाईआ। चार वरन दे ज्ञान, साची सरन इक समझाईआ। लेखा लिख्त लेख महान, अक्खर अक्खर जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर तेरे बहि के आसण लाईआ। चारे बाणी उच्ची बोल, प्रभ नाअरा हक़ जणाईआ। सानूं लै जा आपणे कोल, लोकमात लोड़ रही ना राईआ। कूड़ी क्रिया चारों कुण्ट वज्जे ढोल, साचा नाम तेरा हिरदे सके ना कोए वसाईआ। अन्तिम तोल आपणे तोल, तोलणहारे तेरी मंगी इक सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। बाणी कहे मेरे भगवन्त, मैं सच दयां सुणाईआ। तेरा भुल्लया सब नूं मंत, मन्त्र हरि ना कोए दृढ़ाईआ । मैं रोवां विछुनी हरि साचे कन्त, बण वैरागण फिरां वाहो दाहीआ। मेहरवान मेरी मन्न मिन्नत, निउँ निउँ बैठी सीस झुकाईआ। कलयुग जीव मेरे नाल करन इलत, पड़दा मेरा रहे उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे लेखे पाईआ। बाणी कहे मेरे बोध अगाध, बाबल तेरी ओट रखाईआ। अन्तिम वेला रख साडी लाज, मेहरवान फेरा पाईआ। चारों कुण्ट थक्की भाज, भज्जयां पन्ध ना कोए मुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लोकमात दे के गए तेरा नाम दाज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर साचे लै बुलाईआ। घर साचे प्रभ लै सद्द, सद्दा इक्को वार दिवाईआ। अन्तिम साडी मुक्की हद्द, हदूद तेरा दुआरा नज़री आईआ। तेरा नूर उपजी तेरी यद, तेरा बंस रूप अख्वाईआ। कूड़ी क्रिया विचों कढ्ढ, आप आपणे घर बहाईआ। प्रेम प्रीती कर लड, साची रीती इक जणाईआ। धर्म निशाना दे गड्ड, दो जहानां आप झुलाईआ। साडे बुढ्ढे होए हड्ड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, तेरे मन्दिर सोभा पाईआ। तेरा मन्दिर लग्गे सोहणा चंगा, तख्त निवासी इक्को नज़री आईआ। चार युग लोकमात वजाया मृदंगा, तेरा डंका नाम सुणाईआ। कलयुग जीव अन्तर होया अन्धा, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जगत वासना फिरे मंदा, सतिगुर शब्द ना कोए कमाईआ। पंज
तत अँगयार कोई ना करे ठंडा, त्रैगुण अग्नी रही तपाईआ। आत्म बिन परमात्म होया रंडा, जगत दुहागण रूप वटाईआ। बिन ओढण फिरे नंगा, पड़दा उपर ना कोए रखाईआ। नेत्र रोवे तीर्थ तट गंगा, गोदावरी नैणां नीर वहाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ होए भंगा, भगती रूप करन कोए ना आईआ। चार कुण्ट कूड़ी क्रिया दिसे दंगा, दहि दिशा होए लड़ाईआ। किसे हथ्थ ना आए परमानंदा, निजानंद ना कोए रसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम लै जा आपणे दर, दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। दर दरवाज़ा खोल्ह प्रभ, दर तेरे इक अरजोईआ। कलयुग अन्तिम सच दुआरा जाए लभ्भ, दूजी आस ना कोए रखाईआ। तेरे नालों होईए ना फेर अलग्ग, सद तेरे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, वड वड्डे वड वड्याईआ। सो पुरख दयाल ठाकर, एकँकार आप जणाइंदा। चारे बाणी निक्की बूँद प्रभ वखाए वड्डा सागर, गहर गम्भीर भेव चुकाइंदा । कलयुग अन्तिम सब नूं देवे आदर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। खेले खेल करीम कादर, करता आपणी कार कमाइंदा। योद्धा सूरबीर बहादर, बलधारी बल प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा वेख वखाइंदा। सब दा लेखा वेखे आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। चार युग दा लेखे लाए जाप, चारे बाणी रिहा समझाईआ। लोकमात जिस बणाया तुहाढ्ढा प्रताप, सो प्रतापी आपणे विच छुपाईआ। जिस दा नूर इक्को पाक, सो पाक रसूल वेख वखाईआ। सच दुआरे खोल्हे ताक, नाम इशारे नाल समझाईआ। नेत्र खोल्ह लवो झाक, झाकी इक्को वार जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दीनां नाथां होए सहाईआ। दीनां नाथां दयावान, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। अन्तिम लेखा वेखे जहान, दो जहानां वाली फेरा पाइंदा। सच फ़रियाद सुणे आण, निरगुण निरगुण वेस वटाइंदा। आपणा आपणा देणा ब्यान, धुर फ़रमाणा आप जणाइंदा। चौथे युग खेल करे भगवान, भगवन आपणी सेवा आप लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे लेखे पाइंदा। अन्तिम लेखा लेख मुकावांगा। साची सिख्या सर्ब दृढ़ावांगा। पिछला लेखा झोली पावांगा। जीव जहान वेखो मिथ्या, लख चुरासी भाण्डा भन्न वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पावणहारा साची भिच्छया, झोली सब दी आप भरावांगा। सब दी झोली आप भरावांगा। हौली हौली वेख वखावांगा। जुग चौकड़ी जो दस्सदा रिहा बोली, सो गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नाल मिलावांगा। रल मिल सारे चुक्कण डोली, चौथे युग चारे कहार रूप वखावांगा। लोकमात जो प्रभ दी बण के रही गोली, तिस अन्तिम लेखे लावांगा। साधां सन्तां जो बणदी रही विचोली, तिस आपणे कोल बहावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर
मन्दिर इक वसावांगा। घर मन्दिर इक वसावांगा। पिछला लेखा पूर करावांगा। चारे बाणी रंग रंगावांगा। शब्द हाणी संग वखावांगा। अकथ कहाणी इक दृढ़ावांगा। धुर फ़रमान हुक्म जणावांगा। सच निशान लोकमात वखावांगा। लख चुरासी भेव चुकावांगा। वड देवी देव रूप वखावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर हुक्म आप सुणावांगा । सतिजुग रच के सच सुअम्बर, साचा काज आप वखावांगा। सर्ब कला हो भरतम्बर, सच स्वामी नाम धरावांगा। पिछला मेट सर्ब अडम्बर, आदत इक्को इक समझावांगा। मन वासना दहि दिशा ना भवे बन्दर, मन का मणका आप भवावांगा। भाग लग्गे काया डूंग्घी कन्दर, निरगुण नूर जोत चमकावांगा। सच सुणावां इक्को छन्दन, सोहँ ढोला राग अलावांगा। तूं मेरा मैं तेरा भगत भगवान दोहां मेटे बन्धन, बंदगी आपणा नाम समझावांगा। चरण प्रीती धूढ़ी मस्तक लावां चन्दन, टिक्का इक्को इक जणावांगा। वेखां खेल खण्ड ब्रह्मण्डन, ब्रह्मांड आपणा हुक्म वरतावांगा । लख चुरासी जीव जंत साध सन्त इक्को नाम मंगण, दूजी वंड ना कोई रखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेल आप रचावांगा। साचा खेल आप रचावेगा। प्रभ साजण वेस वटावेगा। चढ़ अस्व ताजन फेरा पावेगा। गुरू महाराजन राग अलावेगा। बण सुहागी, सुहागण रूप वखावेगा। बण वैरागी, वैराग इक उपजावेगा। बण त्यागी, त्याग इक समझावेगा। चारे बाणी होए वडभागी, वडभागी भागां भरया घर इक वखावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग इक जणावेगा। आपणा मार्ग इक लगाएगा। प्रभ स्वामी दया कमाएगा। चारे खाणी आप समझाएगा। साची बाणी नाम जणाएगा। शब्द हाणी मेल मिलाएगा। तूं मेरा मैं तेरा बोल इक्को इक प्रगटाएगा। घर घर चढ़े्ह चाउ घनेरा, दुखिया रूप ना कोए वखाएगा। काया मन्दिर वसे खेड़ा, बंद खिड़की आप खुल्हाएगा। नौ दवारे ढाहे डेरा, दस्म दुआरी बूझ बुझाएगा। चार युग दा चुक्के झेड़ा, छत्ती छत्ती पन्ध मुकाएगा। सच दुआर वखाए खुल्ल्हा वेहड़ा, भगत भगवान पड़दा लाहेगा। उच्चा टिल्ला पर्बत दिसे नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाएगा । आवण जावण लख चुरासी चुक्के गेड़ा, जम की फाँसी तोड़ तुड़ाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मार्ग इक चलाएगा। साचा मार्ग इक चलावेगा। श्री भगवान दया कमावेगा। धर्म निशान इक उठावेगा। दो जहान आप वखावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर ओट तकावेगा। चारे खाणी बोझ हौला भार करावेगा। जिस दी किसे ना आई सोच, सो साची समझ समझावेगा। जन भगतां पूरी करे लोच, आसा आपणे नाल मिलावेगा। फड़ उठाए आहलणिउँ डिगे बोट, हरि जू गोदी आप बहावेगा। नौ खण्ड पृथ्मी नाम नगारा इक्को वज्जे चोट, घर घर डंका आप
सुणावेगा। कूड़ी क्रिया माया ममता हउमे हंगता कढ्ढे खोट, भाण्डा भरम भउ भंनावेगा। करे प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अन्धेरा मेट मिटावेगा। आत्म परमात्म बूझ बुझाए इक्को सच्ची गोत, दूजी वंड ना कोए वंडावेगा। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ शब्द आदि जुगादि सदा बहुत, दूजा अक्खर ना कोए पढ़ावेगा। भगत भगवान रल के दोवें मानण सच्ची मौज, मजलस आपणे घर लगावेगा। जिस दुआरे कोई ना सके पहुंच, तिस मन्दिर सोभा पावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, साचा सगन इक मनावेगा। प्रभ साचा सगन मनाएगा। भगत भगवान अंग लगाएगा। सूरा सरबँग वेख वखाएगा। नाम मृदंग इक वजाएगा। सच दुआरे आपे लँघ, महल अटल डेरा लाएगा। दूजी दिसे ना कोई वंड, परमात्म आत्म आप समझाएगा। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी ढोला सच्चा छन्द, निरगुण निरगुण निरगुण निरगुण नाम इक समझाएगा। सिफ्ती नाम मुक्के पन्ध, सालाहण योग आप अख्वाएगा। दीन दयाल हो बख्शंद, बख्शश रहमत आप कमाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अनन्द इक अनेक घर वखाएगा।
५ अस्सू २०२० बिक्रमी मल सिँघ दे गृह रजी वाला ज़िला फ़िरोज़पुर
नाम अन्दर बाणी बणत, बाणी शब्द गुरू वड्याईआ। मात प्रगटाए सतिगुर सन्त, हरि सज्जण दया कमाईआ। महिमा जणाए सदा बेअन्त, बेअन्त बेपरवाहीआ। देवे वड्याई जीव जंत, जगदीश होए सहाईआ। कूड़ी क्रिया गढ़ तोड़े हंगत, हँ ब्रह्म भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए जणाईआ। गुर शब्द धार जगत बाणी, अक्खर अक्खर अक्खर बन्धन पाईआ। हरि की धार बेपहचानी, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। आप टिकाए महल अटल उच्च मकानी, थिर घर साचे देवे वड्याईआ। जुग चौकड़ी कर प्रधानी, हुक्मी रूप हाकम समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक समझाईआ। सतिगुर बोल जगत बाणी, लोकमात मिले वड्याईआ। हरि की महिमा सिफ्त कहाणी, साची सच सच पढ़ाईआ। दर दरवेश भरे पाणी, बीस बीस सेव कमाईआ। मुख कहे मैं बाल अञ्याणी, प्रभ तेरी समझ कोए ना आईआ। तेरे हुक्मे अन्दर खेलया खेल दो जहानी, निरगुण सरगुण तेरा राग अलाईआ। लेखा कोई ना जाणे चार खाणी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक
सुणाईआ। सतिगुर नाम बाणी ढोला, जुग चौकड़ी राग अलाईआ , बेपरवाह अगम्म अतोला, तोल विच कदे ना आईआ। सच दुआरा जिस ने खोल्हा, बण वणजारा हट्ट चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा नाउँ इक दरसाईआ। चारे बाणी सिफ्ती धार, रसना जिह्वा नाल मिलाईआ। बत्ती दन्द कर प्यार, मुखबंद छन्द सुणाईआ। अन्तर कोई ना पावे सार, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। बाहरों कूक करे पुकार, रौला पावे वाहो दाहीआ। उठो वेखो हरि करतार, करता कुदरत खेल रचाईआ। सर्ब जीअ दा सांझा यार, साचे तख्त सोभा पाईआ। लेखा जाणे धुर दरबार, दरगाह साची वेख वखाईआ। कागद कलम दए अधार, शहिनशाह शाही टिक्का आप लगाईआ। जो सिफ्त करे हरि मीत मुरार, सो बाणी चारे खाणी देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेख दए जणाईआ। हरि का नाउँ बाणी ओट, नित नवित्त दया कमाइंदा। कर प्रकाश निर्मल जोत, शब्दी धार वहाइंदा। शब्द जैकारा सुणाए साचे कोट, किला बंक आप वडियाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आप दृढ़ाइंदा। धुर दा लेखा सच पैग़ाम, गुर अवतार पीर पैगम्बर करे पढ़ाईआ। हुक्म देवे धुर फ़रमान, धुर दा लेखा आप जणाईआ। अन्तर आत्म करे परवान, परवाना इक्को इक जणाईआ। नाल मिलाए रसना जिह्वा ज़बान, साची सिख्या इक सिखाईआ। उच्ची कूक करे कल्याण, कलमा नबी रूप वटाईआ। नबी रसूल मन्ने ईमान, अमल इक्को इक समझाईआ। अमल आमल विच जहान, कामल मुर्शद वेख वखाईआ। कातब लेखा लिखे कलाम, अक्खर अक्खर जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, एका शब्द दए वड्याईआ। शब्द संदेसा नाम रंग, हरि करता आप चढ़ाइंदा। धुर दी खेल सूरा सरबँग, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी थिर घर साचे आप वखाइंदा। सच मृदंगा वजाए मृदंग, मर्द मर्दाना आपणी कार कमाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर साची सेज माण पलँघ, सोभावन्त सोभा पाइंदा। देवणहार इक अनन्द, साचा रस आप चखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे मार्ग आपे लाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर मार्ग लाए, राह इक्को इक जणाईआ। साचा नाम इक समझाए, सिख्या सच करे पढ़ाईआ। दोए जोड़ मंगो इक सरनाए, सरनगति इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करे सच पढ़ाईआ। सच पढ़ाई कराए आप, हरि आपणी दया कमाइंदा। धुर दा बोल शब्दी जाप, साचा ढोला राग अल्हाइंदा। मिले वड्याई लोकमात, निरगुण सरगुण खेल वखाइंदा। वस्त अमोलक दे दात, साची सेवा आप समझाइंदा। रसना जिह्वा गायण गाथ, अन्तर संदेसा इक सुणाइंदा। कलम शाही लिख दवात, काग़ज़
कलमबंद कराइंदा। भेव ना जाणे कोई अर्थात, अथवा आपणा हुक्म सुणाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लोकमात खोल्ह जमात, साची पट्टी इक पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। साचा नाउँ कर प्रकाश, प्रकाशवान समझाईआ। रसना गाओ स्वास स्वास, गुर अवतार पीर पैगम्बर धंदे लाईआ। अन्तर बाहर रखो इक्को आस, पुरख अकाल मनाईआ। लेखा लिखो विच कायनात, कलमा नबी रसूल पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिफ्ती ढोला इक समझाईआ। साचे नाम सारे करो सिफ्त, शाह पातशाह आप जणाईआ। हुक्मे अन्दर होवो गरिफ्त, बन्धन आपणा आप बंधाईआ। नाम बाणी जणाओ दोज़ख़ बहिश्त, स्वर्ग नरक वंड वंडाईआ। हरि का सब तों बाहर इष्ट, ईश्वर आपणी धार समझाईआ। जुग चौकड़ी बिन बाणी खोले्ह भगतां दृष्ट, दृष्टी आपणी उपर पाईआ। आपणे दुआरे रखे साची फ़रिसत, दूजे हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। चार युग कोई लभ्भ ना सके लिस्ट, अगला हुक्म ना कोए जणाईआ। जो कोई आया सो इशारा दे के गया भविक्ख्त, पारब्रह्म प्रभ आपणी धार जणाईआ। शहादत देवे बाणी लिख्त, मुजरम करे सर्ब लोकाईआ। लख चुरासी कोई ना बणया जिगर लख़त, सच रूप ना कोए समाईआ। अन्तिम सब नूं पैणा वखत, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। हरि का भाणा जुग जुग सख्त, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां लोकमात पंज तत काया देंदा रिहा सज़ाईआ। धुर दा कोई ना जाणे अन्तिम वक्त, वेला सच ना कोए दृढ़ाईआ। थोड़ा लेखा गोबिन्द लिख्या फ़कत, फ़िकरा इक्को नाम समझाईआ। जिस आदि उपाया जगत, जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। सो तारनहारा भगत, जन भगत देवे वड्याईआ। तिस दुआरे सच नाम दी इक्को बरकत, दूजी वस्त मंगण कोए ना आईआ। तिस साहिब दी नज़र किसे ना आए हरकत, दो जहानां खेल करे चाईं चाईंआ। निरवैर पुरख अजूनी रहित आपे होवे प्रगट, मात पित जननी जन कुक्ख ना कोए रखाईआ। सच दुआरा खोल्हे हट्ट, नाम भण्डारा इक वरताईआ। बाणी कहे मैं तेरा गावां जस, बण सेवक सेव कमाईआ। बिन तेरे दवारिओं प्रभ मेरी पूरी करे ना कोए आस, ख़ाली झोली रही वखाईआ। कलयुग अन्त मेरे नक्क नथ्थ तुट्टा बलाक, मींढी सीस ना कोए गुंदाईआ। सच्चा सज्जण रिहा ना कोई साक, नाता तुटा भैण भाईआ। घर घर दर दर जा के कलयुग जीवां रही आख, सुत्यां मात जगाईआ। जो गोबिन्द गया भाख, सो साहिब फेरा पाईआ। उठो छेती खोलो्ह आपणा ताक, बंद कवाड़ी कुण्डा लाहीआ। नेत्र पेखो आदि जुगादी सचा बाप, पिता पुरख इक्को नज़री आईआ। जिस ने शब्द बाणी अक्खर दस्सया जाप, सो बिन अक्खरां अक्ख रिहा मिलाईआ। कोट जन्म दे उतारे पाप, पंज तत करे सफाईआ । अन्त कन्त भगवन्त लए राख, मेहर नज़र इक उठाईआ। जिस दा सिमरन पूजा
इक्को पाठ, आत्म परमात्म राग इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सो सोहँ देवणहारा साची दात, दर घर घर साचे झोली पाईआ।
५ अस्सू २०२० बिक्रमी सुरैण सिँघ दे गृह निधां वाली ज़िला फ़िरोज़पुर
पुरख अकाल किरपा कर, गुर अवतार बैठे ध्यान लगाईआ। परवरदिगार दे वर, पीर पैगम्बर वास्ता पाईआ। दर दरवेश भगत रहे खड़, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। सन्त सुहेले तेरा नाउँ रहे पढ़, अन्तर आत्म ध्यान लगाईआ। गुरमुख तोड़ हँकारी गढ़, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। गुरसिख चरणी डिगण दड़, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। निरगुण दाते वड मेहरवान, तेरी ओट इक तकाईआ। गुर अवतार मंगण दान, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। पीर पैगम्बर करन सलाम, सजदा सीस झुकाईआ। भगत भगवान मंगण दान, चरण चरणोदक एका मुख चुआईआ। सन्त सुहेले मन्नण आण, ओट इक्को इक तकाईआ। गुरमुख तेरा ढोला गाण, गीत गोबिन्द अलाईआ। गुरसिख चरण कँवल कँवल चरण करन ध्यान, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। कर किरपा श्री भगवान, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। सो पुरख निरँजण हो प्रधान, हरि पुरख निरँजण आपणा रूप प्रगटाईआ। एकँकार बण बलवान, बलधारी क्यों बैठा मुख छुपाईआ। आदि निरँजण जोती नूर खेल महान, दो जहान होवे रुशनाईआ। अबिनाशी करते खोल्ह दुकान, चौदां लोक हट्ट चलाईआ। श्री भगवान सच जणा इक ईमान, सिदक सबूरी इक वखाईआ। पारब्रह्म प्रभ बोध अगाधा दे ज्ञान, अक्खर अक्खर इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा साचा घर, जिस घर वज्जे नाम वधाईआ। कर किरपा प्रभ साचे ठाकर, चरण कँवल तेरे वड्याईआ। आदि जुगादी भेव निराला डूंग्घा सागर, गहर गम्भीर समझ कोए ना पाईआ। मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र कर करते कादर, कुदरत तेरा राह तकाईआ। योद्धा सूरबीर बण बहादर, बल आपणा इक वखाईआ। निर्मल कर्म कर उजागर, दुरमति मैल धवाईआ। साचा वणज मिले हट्ट सौदागर, सौदा इक्को नाम विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखा साचा घर, जिस घर नूर नूर रुशनाईआ। किरपा कर सतिगुर गोपाल, प्रभ तेरी इक सरनाईआ। आदि जुगादी दीन दयाल, जुग करता वड वड्याईआ। निर्धन सरधन करे प्रितपाल, बण प्रितपालक सेव कमाईआ। कूड़ी क्रिया तोड़ जंजाल, त्रैगुण बन्धन दे कटाईआ । दीआ बाती दीपक जोती दे बाल, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। सच दुआर वखा सची धर्मसाल, जिस घर सूरज
चन्द ना कोए रुशनाईआ। शब्द अगम्मी वज्जे ताल, ताल तलवाड़ा नज़र कोए ना आईआ। अमृत जाम दे प्याल, साचा सीर मुख चुआईआ। नाता तोड़ कूड़े काल, महाकाल मुख भवाईआ। अन्दर बाहर वस नाल, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। गुरमुख गुरसिख तेरे लभ्भण तैनूं नादी लाल, निज नेत्र नैण उठाईआ । लख चुरासी चार कुण्ट दहि दिशा थक्के भाल, समुंद सागर उच्चे टिल्ले पर्बत नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखा आपणा घर, जिस घर वज्जे नाम वधाईआ। गुर अवतार सारे गाउँदे, नाअरा इक्को इक जणाईआ। पीर पैगम्बर कलमा हक़ सुणाउँदे, कायनात कर पढ़ाईआ। भगत भगवन्त इक मनाउँदे, दूजा इष्ट ना कोए बणाईआ। सन्त सरन सरनाई ढह ढह सीस निवाउँदे, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। गुरमुख गुर गुर मुख सलौंदे, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सालाहीआ। गुरसिख साचे सेव कमाउँदे, चाकर पाख़ाक रूप वटाईआ । दोए जोड़ वास्ता पाउँदे, दर इक्को मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, कलयुग अन्धेरा रिहा छाईआ । कलयुग अन्धेरा गया छा, चारों कुण्ट साचा चन्द नज़र ना आईआ। रहबर दिसे ना कोए मलाह, बेड़ा नईया पार ना कोए कराईआ। नाम देवे ना कोई सलाह, पैग़ाम सच ना कोए सुणाईआ। राम कृष्न गए भुला, इष्ट देव सीस जगदीश ना कोए झुकाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद पकड़े कोई ना बांह, पल्लू छड्डया सर्ब लोकाईआ। चौदां लोक चौदां तबक रोवण मारन धाह, साचा सबक ना कोए समझाईआ। फिरी दरोही थाँ थाँ, सच तदबीर ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखा साचा घर, जिस घर तेरा रूप नज़री आईआ । गुर अवतार मंगण मंग, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। पीर पैगम्बर बण मलंग, नटूए नाच रहे वखाईआ। भगत भगवान दे अनन्द, अनन्द आत्म इक जणाईआ। साचे सन्त कहिण दूई द्वैती ढाह कंध, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। गुरमुख कहिण तेरा नाउँ छन्द, दूजा गीत ना कोए अल्हाईआ । गुरसिख कहिण आवण जावण मुक्के पन्ध, मिले प्रभ चरण सची सरनाईआ। जगत रंडेपा चुक्के रंड, दुहागण रूप नज़र ना आईआ। मिले ठाकर साहिब बख्शंद, मेहर नज़र इक उठाईआ। घर प्रकाश करे चन्द, जोती नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, दर तेरे बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतार पीर पैग़बर बोल जैकार, जै जैकार सुणाईआ। सो पुरख निरँजण किरपा धार, हरि पुरख निरँजण वेस वटाईआ। एकँकार कर शृंगार, शहिनशाह आपणा रंग रंगाईआ। आदि निरँजण दे दीदार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। अबिनाशी करते खोल्ह कवाड़, बंद कवाड़ी कुण्डा लाहीआ। श्री भगवान कर प्यार, आप आपणा मेल मिलाईआ। पारब्रह्म प्रभ दे आधार, ब्रह्म तेरी ओट तकाईआ। भगत सुहेले रोवण ज़ारो ज़ार,
गुर चेले देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा साचा घर, जिस घर तू ही नज़री आईआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार रहे उडीक, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। कलयुग वेला आया अन्त नज़ीक, लिख्त भविक्ख्त रिहा समझाईआ। प्रगट होवे लाशरीक, शहिनशाह आपणा वेस वटाईआ। जोती जामा पाए ठीक, मात पित ना कोए बणाईआ। सच जणाए इक प्रीत, प्रीतीवान वेस वटाईआ। आत्म परमात्म लख चुरासी जीव जंत साध सन्त ढोला दस्से इक्को गीत, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। काया काअबा मन्दिर मसीत, शिवदुआला मट्ठ, · जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा साचा घर, दर तेरे सोभा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे बोल, नाअरा तेरा नाम लगाईआ। पारब्रह्म प्रभ पड़दा खोल्ह, ख़ालक ख़लक रूप जणाईआ। निरपक्ख हो के तोल तोल, चार वरन रहे ना कोए लड़ाईआ। साचे भगत सद्द कोल, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। अमृत जाम प्या पौहल, रस इक्को इक वखाईआ। मिले वड्याई उपर धौल, धरनी धरत सोभा पाईआ। पूरा कर आपणा कौल, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग जुग लेखा गया लिखाईआ। ठाकर हो के सतिगुर बौहड़, स्वामी हो के वेख वखाईआ। जन्म कर्म दी लग्गी औड़, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ । लख चुरासी बूटा होया कौड़, मिट्ठा रूप ना कोए वखाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा मन वासना सृष्ट सबाई रही दौड़, अन्तर आत्म ध्यान ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा साचा घर, जिस घर वसे सचा माहीआ। साचा माही एकँकार, दरगाह साची सोभा पाइंदा। सचखण्ड दुआरा खोल्ह किवाड़, गृह मन्दिर डेरा लाइंदा । जोती दीपक इक्को बाल, नूर नुराना डगमगाइंदा। तख्त निवासी शाह पातशाह नौजवान, निरवैर पुरख आपणा खेल कराइंदा। लेखा जाणे दो जहान, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाइंदा। झुलावणहारा सच निशान, धर्म निशाना इक उठाइंदा। देवणहारा सर्ब ज्ञान, गुर अवतार पीर पैगम्बर निष्अक्खर आप पढ़ाइंदा। थिर घर वासी खोल्ह दुकान, साचा रहबर इक्को हट्ट चलाइंदा। विष्न ब्रह्मा विश्व कर परवान, सच परवाना इक फड़ाइंदा। त्रैगुण माया दे दे दान, धन दौलत झोली पाइंदा । पंज तत खेल महान, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश आपणी गंढ्ढ वखाइंदा । लख चुरासी कर प्रधान, घर घर निर्मल जोत जगाइंदा । शब्द नाद सच्ची धुन्कान, अनहद नादी नाद वजाइंदा। अमृत आत्म पीण खाण, सर सरोवर इक प्रगटाइंदा। करे खेल श्री भगवान, भगवन आपणी कार कमाइंदा । पारब्रह्म ब्रह्म देवे दान, दाता दानी आप हो जाइंदा । सुरती शब्दी खेल गोपी काहन, मण्डल रास आप रचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, साचा मन्दिर इक समझाइंदा। साचा मन्दिर सचखण्ड, आदि जुगादि वज्जे वधाईआ।
ना कोई सूरज ना कोई चन्द, तारा मण्डल ना कोए वखाईआ । ना कोई गीत ना कोई छन्द, शब्दी ढोला राग ना कोए सुणाईआ। ना कोई रसना जिह्वा बत्ती दन्द, पंज तत ना कोए वड्याईआ। ना कोई खड़ग खण्डा चण्ड प्रचण्ड, शस्त्र वस्त्र नज़र कोए ना आईआ। ना कोई अन्दर बाहर जाए लँघ, पलँघ रंगीला सेज ना कोए हंढ्ढाईआ । ना कोई नार कन्त अनन्द, पिता पूत ना रूप वटाईआ। ना कोई रूप ना कोई रंग, रेख नज़र कोए ना आईआ। ना कोई साथी ना कोई संग, ना कोई बेड़ा रिहा चलाईआ। ना कोई जीउ ना कोई पिण्ड, ब्रह्मण्ड धार ना कोए बंधाईआ। करे खेल सूरा सरबँग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दुआरा इक समझाईआ। सचखण्ड सच दुआर, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। जिस घर वसे सदा निरँकार, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। शब्द सुत कर तैयार, थिर घर साचे दए बहाईआ। हुक्मे अन्दर कर प्यार, धुर दी धार आप जणाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड रच संसार, पुरी लोअ आकाश प्रकाश निरगुण नूर चन्द रुशनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर कर सेवादार, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। जुग चौकड़ी खोल्ह किवाड़, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बन्धन पाईआ। प्रगट कर गुरू अवतार, पीर पैगम्बर नाल मिलाईआ। धुर संदेसा एका वार, इक इकल्ला आप जणाईआ। करे खेल अगम्म अपार, अगोचर भेव कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मन्दिर रिहा समझाईआ। सच दुआरा इक्को मन्दिर, सचखण्ड निवासी आप जणाइंदा । श्री भगवान वसे अन्दर, निरगुण आपणा नूर प्रगटाइंदा। ना कोई बाहर लाए ताला जन्दर, बंद कवाड़ी ना कोए वखाइंदा। ना कोई पाए सार डूंग्घा खण्डर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच महल्ल इक सुहाइंदा। सचखण्ड दुआर उच्च महल्ला, सो साहिब आप बणाईआ । जिस घर वसे इक इकल्ला, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जुग जुग सच संदेस लोकमात घल्ला, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान करी पढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सति सरूप फड़ाया पल्ला, पल्लू शब्दी गंढ्ढ पवाईआ। भगत भगवान जोती धार आपे रला, शब्दी नाद धुन शनवाईआ। सन्त सुहेले सच दुआरे निरवैर हो के खला, रूप अनूप आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलयुग अन्त अन्त समझाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवान, साहिब सतिगुर आप जणाईआ। गुर अवतार करो ध्यान, पीर पैगम्बर अक्ख खुल्हाईआ। साचे भगत करो पहचान, भगवन आपणा पड़दा लाहीआ। सन्त सुहेले मंगो दान, दर भिखारी वेस वटाईआ। गुरमुख गुर गुर दर्शन करो श्री भगवान, पुरख अकाल इक्को नज़री आईआ। गुरसिख रसना बोलो सच ज़बान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव दए जणाईआ।
साचा भेव खोले्ह भगवन्त, धर्म दुआरा इक जणाइंदा। आदि जुगादि महिमा अगणत, शास्त्र सिमरत वेद भेव कोए ना पाइंदा। जुग चौकड़ी सुणावणहारा साचा मंत, बोध अगाध नाम समझाइंदा। लख चुरासी बण बण कन्त, घर सुहञ्जणी सेज हंढ्ढाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप बणाए बणत, घड़न भंनणहार आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर संदेसा इक अल्हाइंदा। धुर संदेसा सुणो सज्जण, सो सतिगुर आप जणाईआ। कलयुग अन्त खेल सूरा सरबँगन, शाह पातशाह आप समझाईआ। चार वरन कराए इक्को मजन, सति सरोवर नाम नुहाईआ। कूड़ी क्रिया भाण्डे भज्जण, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन सन्त सुहेले आवे सद्दण, सद्दा इक्को नाम सुणाईआ। शब्द नगारा हो के आए वज्जण, दो जहानां नाद अलाईआ। जन भगतां अन्दर वड़ के वसण आए हो के मघन, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। त्रैगुण बुझावण आए अग्न, अमृत मेघ इक बरसाईआ। नौ दुआरे पार करे हद्दन, दस्म दुआरी डेरा लाईआ। स्वामी ठाकर मिले सज्जण, सहिज सुभाओ मेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा इक दृढ़ाईआ। सच दुआरा काया गढ़, घर घर विच आप सुहाया। गुरमुख वेख अन्दर वड़, सतिगुर पूरा रिहा समझाया। नौ दुआरे पार कर, आसा तृष्ना मेट मिटाया। सुखमन टेडी बंक चुक्के डर, ईड़ा पिंगल मुख शरमाया। निरभउ चुकाए भय डर, भ्यानक नज़र कोए ना आया। अमृत नुहाए साचे सर, दुरमति मैल धवाया। एका अक्खर लैणा पढ़, ढोला राग जणाया । अनहद ताल वज्जे तड़ तड़, काया धड़ भाग वखाया। बंद कवाड़ी खुले्ह ताल, बजर कपाटी डेरा ढाहया। आत्म सेजा जाणा चढ़, सेज सुहञ्जणी सोभा पाया। इक्को नरेशा दर, नरायण नज़री आया। तूं मेरा मैं तेरा दोहां पल्लू लैणा फड़, फड़या पल्लू छुट ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर इक दरसाया। सच दुआर काया बंक, साढे तिन्न हथ्थ मिले वड्याईआ। जिस विच वसे राउ रंक, साध सन्त बैठे डेरा लाईआ। जिस घर वसे श्री भगवन्त, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जिस घर खेल करे बण नारी कन्त, कन्त कन्तूहल वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा इक बुझाईआ। सच दुआरा काया काअबा, हड्ड मास नाड़ी जोड़ जुड़ाईआ। अन्दरे अन्दर हक़ महिराबा, महिबूब बैठा आसण लाईआ। नित नवित्त वजाए रबाबा, बिन तन्दी तन्द सितार हिलाईआ। नज़री आए इक्को काअबा, कायनात रिहा समझाईआ। जाम प्याए हयाते आबा, रस इक्को इक वखाईआ। नज़री आए शाह नवाबा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा इक बुझाईआ। सच दुआरा साचा घर, सो साहिब आप बणाईआ। जिस गृह वसे नरायण नर, निरगुण बैठा मुख छुपाईआ।
गुरमुख गुरसिख सच प्रीती कर, प्रीतीवान आप जणाईआ । पारब्रह्म प्रभ सरनी पड़, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। कर किरपा लै जा आपणे घर, मेरा घर तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया चारों कुण्ट वैहन्दा हड़, माया ममता रही रुढ़्हाईआ। त्रैगुण अग्नी जीव जंत गए सड़, सच मेघ ना कोए बरसाईआ। कोटन कोटि उच्चे टिल्ले पर्बत जीव जंत तेरा नाउँ रहे पढ़, पढ़यां हथ्थ किसे ना आईआ। कोटन कोटि डूंग्घी कन्दर बैठे वड़, नैण मूंद नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। कोटन कोटि जलधारा रहे ठर, सीतल सांतक सति ना कोए वरताईआ। कोटन कोटि अग्नी रहे सड़, तन भबूती ख़ाक रमाईआ । कोटन कोटि अठसठ तीर्थ पाणी रहे वड़, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी मिले सच सरनाईआ। सच दुआरा खोले्ह एक, एकँकार दया कमाइंदा। कलयुग अन्तिम बख्शे टेक, टेक रघुनाथ इक समझाइंदा। गुर शब्दी करे बुध विवेक, दुरमति मैल धवाइंदा। त्रैगुण माया ना लाए सेक, अग्नी अग्ग ना कोए तपाइंदा। मिट्ठा करनहारा कौड़ा रेठ, मेहर नज़र इक रखाइंदा। चार वरन रल मिल गाओ इक्को गीत, सोहँ ढोला आप पढ़ाइंदा। नाता तुटे मन्दिर मसीत, घर मक्का काअबा शिवदुआला मट्ठ इक्को नज़री आइंदा। जिस घर वसे साहिब अतीत, त्रैभवन धनी आपणा आसण लाइंदा। सच स्वामी करो प्रीत, अन्तरजामी घट घट वेख वखाइंदा। चरण प्रीती करे बख्शीश, बख्शश इक्को वार वरताइंदा। चौथे युग कूड़ी किरआ मेटे लीक, चौथा बुरज अन्तिम ढाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा इक प्रगटाइंदा। सच दुआरा भगत भगवान, इक्को इक समझाईआ। जिस घर वसे श्री भगवान, सो मन्दिर सोभा पाईआ। लख चुरासी जीव जंत करो पहचान, बेपहचान रिहा समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे वेखण आण, मौका सब नूं रिहा वखाईआ। सच भूमका सोहे अस्थान, धरनी मिले माण वड्याईआ। जिस गृह इक्को उपजे नाम, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। नज़री आए सच्चा राम, घनईया इक्को नूर रुशनाईआ। इक्को पीर दए पैग़ाम, पैगम्बर इक्को करे पढ़ाईआ। इक्को बोले सतिनाम, इक्को डंका फ़तह वजाईआ। इक्को बरदा बणे ग़ुलाम, इक्को सेवक सेवा सच कमाईआ। इक्को सजदा करे सच सलाम, इक्को बन्दना डण्डोत रिहा जणाईआ। इक्को कलमा दए कलाम, इक्को नाम दए दृढ़ाईआ। इक्को सूरबीर अमाम, इक्को निहकलंक कल कल्की अख्वाईआ। इक्को दो जहानां हुक्मरान, शाह पातशाह इक्को नज़री आईआ। जिस दा आदि जुगादि सच दुआर सच्चा मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। चार दीवार ना दिसे निशान, बाढी बणत ना कोए बणाईआ। आपणी इच्छया प्रगट करे श्री भगवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर आप दरसाईआ। मन्दिर वेखो गुरू अवतार, पीर पैगम्बर
नाल रलाईआ। सोहे बंक इक दुआर, घर वज्जे नाम वधाईआ। सम्बल होया मात उज्यार, जागरत जोत करे रुशनाईआ। डंका वज्जे अगम्म अपार, समझ सके कोई ना राईआ। रसना बोलण सर्ब जैकार, तू ही तू ही राग अल्हाईआ। तेरा खेल परवरदिगार, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। सदी चौधवीं गए हार, बलहीण रूप वटाईआ। बीस बीसा कोई ना दए आधार, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। चारों कुण्ट धूंआँधार, दहि दिशा चन्द ना कोए चमकाईआ। तेरी ओट कल्की अवतार, गुर अवतार पीर पैगम्बर गावण चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक देणा साचा वर, दर तेरे सोभा पाईआ । साचा दर वेखो दरबार, धुरदरगाही आप जणाइंदा। सचखण्ड निवासी खोल्ह किवाड़, हरि करता भेव चुकाइंदा। दर खलोते गुरू अवतार, पीर पैगम्बर सीस झुकाइंदा। तेरा जलवा नूर अपार, नेत्र नैण ना कोए टिकाइंदा। तेरा साहिब सच दीदार, साचा नूर चन्द चमकाइंदा। साडी इक्को सुण पुकार, नमो नमो सीस सर्ब झुकाइंदा। कलयुग अन्त लै अवतार, कल कल्की नाउँ वखाइंदा। तेरा सम्बल धाम न्यार, जग भेव कोए ना पाइंदा। मदन मूर्त सच गोपाल, गोबिन्द आपणी खेल कराइंदा। नाम खण्डा तेज कटार, चण्ड प्रचण्ड आप चमकाइंदा। दो जहानां कर ख़बरदार, विष्न ब्रह्मा शिव नैण उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच महल्ल इक वडियाइंदा। सच महल्ल सचखण्ड दुआरा उह, जिस घर जोत जोत रुशनाईआ। सति सरूपी साची करे लोअ, दीआ बाती ना कोए टिकाईआ। आपणा नाउँ प्रगटाए निरगुण सो, सो पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। हँ ब्रह्म आपे हो, लख चुरासी वंड वंडाईआ। चारे खाणी निरगुण सरगुण हो के रिहा छोह, अण्डज जेरज उतभुज सेत्ज आपणा बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अन्तिम आपे सब किछ लवे खोह, ख़ाली हथ्थ सर्ब वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां अन्दर आपे हो, धुर दा मन्दिर इक वखाईआ।