६ अस्सू २०२० बिक्रमी मेला सिँघ दे गृह पिण्ड डगरू ज़िला फ़िरोज़पुर
हरि करता करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। लख चुरासी पावे सार, जीव जंत भेव चुकाईआ। सच प्रीती दस्से इक प्यार, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। चार वरन दए अधार, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश सची सरनाईआ। अमृत जाम दए प्याल, रस इक्को इक वखाईआ । निर्मल दीआ देवे बाल, जोती जोत जोत रुशनाईआ। सच वखाए सच्ची धर्मसाल, काया बंक इक प्रगटाईआ। दीनां बंधप हो दयाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ।
करता पुरख हरि निरँकारा, निरगुण सरगुण भेव चुकाइंदा। कलयुग मेटे अन्ध अँध्यारा, सतिजुग साचा नूर चमकाइंदा। शब्द अगम्म बोल जैकार, साचा ढोला राग सुणाइंदा। तेरा मेरा इक किनारा, नईया नौका नाम चढ़ाइंदा। पावे सार धुर दरबारा, दरगाह साची वेख वखाइंदा। कलयुग अन्तिम लै अवतारा, वड अवतारी फेरा पाइंदा। भगत वछल बण गिरधारा, गिरवर आपणी सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। हरि करता खेल करे गोबिन्द, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। वेखणहारा संसार सागर डूंग्घा सिन्ध, गहर गम्भीर खोज खुजाईआ। लख चुरासी जीव जंत कलयुग अन्तिम लग्गी चिन्द, चिन्ता सके ना कोए मिटाईआ। नगर खेड़ा कोई ना वसे पिण्ड, सुंञीं नगरी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा लेखा आप जणाईआ। हरि करता करनेहारा, इक इकल्ला खेल खलाइंदा। कल कल्की लै अवतारा, निरगुण निरवैर जोत धराइंदा। दो जहानां पावे सारा, लख चुरासी खोज खोजाइंदा। जीव जंत दए अधारा, साध सन्त आप समझाइंदा। अन्तर आत्म कर प्यारा, परमात्म आपणा बन्धन पाइंदा। सच खोल्ह इक दुआरा, दर दरवाज़ा कुण्डा लाहइंदा। नज़री आए एकँकारा, अक्ल कलधारी वेस वटाइंदा। महल अटल उच्च मनारा, ऊँचो ऊँच सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाइंदा। हरि करता पुरख सुल्तान, साहिब सतिगुर वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी देवणहारा दान, वस्त अमोलक दात वरताईआ । खेले खेल दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड वरभण्ड आपणा हुक्म वरताईआ। सन्त सुहेले करे पहचान, भगत भगवान भेव चुकाईआ। गुरमुख गुर गुर मेले आण, घर साचे वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा जाणे हर घट थाईंआ। करता पुरख प्रभ सतिगुर मीत, आदि जुगादी दया कमाइंदा। कलयुग सतिजुग धारा जाणे आपणी रीत, रीतीवान वेख वखाइंदा। वसणहार मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ खोज खोजाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गावणहारा गीत, सोहला ढोला साचा राग अल्हाइंदा। लख चुरासी परखणहारा नीत, घर घर आपणा आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा आप खुलाइंदा। श्री भगवान चार युग मीता, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। आदि जुगादी ठांडा सीता, अग्नी तत ना कोए रखाईआ। खेले खेल सदा अनडीठा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। भगत भगवान जणाए साची रीता, काया मन्दिर अन्दर आपणा पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि सज्जण आप जगाईआ। हरि सज्जण साचा खोले्ह जाग, निज नेत्र कर रुशनाईआ। हँस बणाए फड़ फड़ काग, बुद्धि काग ना कोए
कुरलाईआ। त्रैगुण मेटे लग्गी आग, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। दुरमति मैल धोवे दाग़, स्वच्छ सरूपी रूप धराईआ। मेल मिलाए कन्त सुहाग, हरि शब्दी शब्द कुड़माईआ। धुरदरगाही मार अवाज़, एका नाम जणाईआ। करता पुरख रच रच काज, करनी करतार दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्तिम वेस वटाईआ । कलयुग अन्तिम वेस अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। चार कुण्ट दहि दिशा पावे सारा, नव सत फोल फोलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लेखा मंगे वारो वारा, पूरब लहिणा फोल फोलाईआ। तख्त निवासी साचे तख्त बैठ सच्ची सरकारा, शाह पातशाह हुक्म मनाईआ। कूड़ कुड़यार झगड़ा चुक्के जीव संसारा, जूठ झूठ रहिण कोए ना पाईआ। रसना जिह्वा बोले इक्को इक जैकारा, पारब्रह्म ब्रह्म करे सच पढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कराईआ। साची करनी करे अन्त, अन्तष्करन वेख वखाइंदा । चार वरनां देवे इक्को मंत, सोहँ ढोला राग सुणाइंदा। सुरती शब्दी मेल मिलाए नार कन्त, रुत सुहञ्जणी आप वडियाइंदा। काया चोली चाढ़े्ह रंग बसन्त, रंग रंगीला इक अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। हरिजन वेखे चार वरन, बरन अठारां खोज खोजाईआ। सच प्रीती देवे सरन, सरनगति इक समझाईआ। नेत्र खोल्ह हरन फरन, निज नैण करे रुशनाईआ । लेखा चुक्के मरन डरन, लख चुरासी पन्ध मुकाईआ। गुरमुख साचे पौड़े चढ़न, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। धर्म दुआरे आ के खड़न, अबिनाशी करता दर्शन पाईआ। सोहँ ढोला सारे पढ़न, धुर दा रागी राग अलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बख्शे इक सच्ची सरनाईआ। सच सरनाई साहिब सतिगुर, गुरमती आप जणाइंदा। लेखा लेखे लाए लिख्या धुर, धुर लेखा मस्तक वेख वखाइंदा। सच प्रीती गुरमुख विरले जाए जुड़, मनमुख नेड़ कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वरन बरन सरन इक रखाइंदा। साची सरन स्वामी एक, एकँकार आप जणाईआ। कलयुग अन्तिम बख्शे टेक, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। दूर दुराडा नेरन नेरा निज घर बैठा लए वेख, अन्तर आत्म भेव चुकाईआ। जन्म कर्म दी मेटे रेख, लेखा कोए रहिण ना पाईआ। जिन्हां अन्तर वड़ के दस्से आपणा भेत, सोहँ मन्त्र नाम पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां करे साचा हेत, हितकारी आपणा रंग रंगाईआ। साचा रंग चाढ़्हे मजीठ, सतिगुर पूरा दया कमाईआ। मिट्ठा करे कौड़ा रीठ, रस इक्को नाम भराईआ। नाम सुणाए साचा गीत, तूं मेरा मैं तेरा सच्चा माहीआ। कलयुग बदले सतिजुग रीत, साची सिख्या इक समझाईआ। नज़री आए प्रभ अतीत, त्रैगुण
देवे डेरा ढाहीआ। वेख वखाए हस्त कीट, ऊँच नीच इक सरनाईआ। सज्जण बणे साचा मीत, साक सैण आप हो आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे इक्को दान धाम अनडीठ, अनडिठड़ा मेल कराईआ।
६ अस्सू २०२० बिक्रमी धन्ना सिँघ दे गृह डगरू ज़िला फ़िरोज़पुर
सर्ब जीआं प्रभ एका राम, घट निवासी डेरा लाईआ। सर्ब जीआं प्रभ एका नाम, नाउँ निरँकार इक दृढ़ाईआ। सर्ब जीआं प्रभ एका भान, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। सर्ब जीआं प्रभ एका माण, दर घर साचे देवे वड्याईआ। सर्ब जीआं प्रभ एका गान, आत्म परमात्म भेव चुकाईआ। सर्ब जीआं प्रभ इक ज्ञान, धुर संदेसा दए सुणाईआ। सर्ब जीआं प्रभ इक निशान, धर्म निशाना दए वखाईआ । सर्ब जीआं प्रभ इक ध्यान, बख्शे चरण कँवल सरनाईआ। सर्ब जीआं प्रभ इक धुन्कान, अनहद नादी नाद सुणाईआ। सर्ब जीआं प्रभ इक मकान, काया मन्दिर दए वखाईआ। सर्ब जीआं प्रभ इक भगवान, आदि जुगादि सहिज सुखदाईआ। सर्ब जीआं प्रभ वेखे आण, जग करता फेरी पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा कर्म आप कमाईआ। सर्ब जीआ प्रभ इक्को दाता, दयावान हरि अख्वाइंदा। सर्ब जीआं प्रभ इक्को ज़ाता, ब्रह्म पारब्रह्म समझाइंदा। सर्ब जीआं प्रभ इक्को साका, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। सर्ब जीआं प्रभ इक्को नाता, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाइंदा। सर्ब जीआं प्रभ इक्को गाथा, सोहँ ढोला राग अल्हाइंदा। सर्ब जीआं प्रभ वेखे खेल तमाशा, घर गोपी काहन नचाइंदा। सर्ब जीआं प्रभ पूरी करे आसा, जो जन एका ओट रखाइंदा। सर्ब जीआं देवे भरवासा, सच दुआर इक समझाइंदा । सर्ब जीआं जोत प्रकाशा, घट घट अन्दर आप रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची करनी आप कमाइंदा। सर्ब जीआं एको दातार, दयावान आप अख्वाईआ। सर्ब जीआ इक प्यार, प्रेम प्रीती तोड़ निभाईआ। सर्ब जीआं इक विहार, ब्रह्म पारब्रह्म समझाईआ। सर्ब जीआं इक गुफ़तार, अन्तर आत्म बूझ बुझाईआ। सर्ब जीआं प्रभ सांझा यार, आदि जुगादि सगला संग निभाईआ। सर्ब जीआं प्रभ खोल्हणहारा कवाड़, बजर कपाटी तोड़ तड़ाईआ। सर्ब जीआं प्रभ निरगुण जोत करे उज्यार, जोती जाता नूर धराईआ। सर्ब जीआं प्रभ वेखे विगसे वेखणहार, वेखणहारा नज़र किसे ना आईआ। सर्ब जीआं प्रभ सुणे पुकार, सचखण्ड बैठा सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। सर्ब जीआं एक वस्त, सो सतिगुर आप वरताईआ। सर्ब जीआं
रखे मस्त, नाम ख़ुमारी सच चढ़ाईआ। सर्ब जीआं भेव चुकाए कीट हसत, ऊँच नीच एका घर बहाईआ। सर्ब जीआं देवे दरस, जो जन बैठे ध्यान लगाईआ । सर्ब जीआं मेटे हरस, हवस कोई रहिण ना पाईआ। सर्ब जीआं करे तरस, दयावान बेपरवाहीआ। सर्ब जीआं पूरब लहिणा वेखे कर्ज़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल धुरदरगाहीआ। सर्ब जीआं प्रभ करे बोध, नाम मन्त्र इक दृढ़ाइंदा। सर्ब जीआं प्रभ हिरदा सोध, हिरदे हरि हरि रूप धराइंदा। सर्ब जीआं प्रभ भाग लगाए काया कोट, बंक दुआर इक सुहाइंदा। सर्ब जीआं लेखा चुकाए वरन गोत, ज़ात पात बन्धन नज़र कोए ना आइंदा। सर्ब जीआं प्रभ निर्मल रखे जोत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाइंदा। सर्ब जीआं घर शब्द धुनकार, अनरागी राग सुणाईआ। सर्ब जीआं घर बोले जैकार, उच्ची कूक कूक अल्हाईआ । सर्ब जीआं प्रभ करे ख़बरदार, सोई सुरती आप उठाईआ। सर्ब जीआं प्रभ देवे पैज स्वार, जो मंगण चरण सरन सच्ची सरनाईआ। सर्ब जीआं प्रभ भव सागर लाए पार, मँझधार बेड़ा ना कोए रुढ़्हाईआ। सर्ब जीआं लेखा जाणे वारो वार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र आप उठाईआ। सर्ब जीआं भेव खोले्ह गुज्झ, पड़दा दूई द्वैत उठाइंदा। सर्ब जीआं निर्मल करे बुध, विवेकी अपणी धार समझाइंदा। सर्ब जीआं उजल करे मुख, मुख दुरमति मैल धवाइंदा। सर्ब जीआं आवण जावण मेटे तृष्ना भुक्ख, सांतक सति सति वरताइंदा । सर्ब जीआं जन्म कर्म गंवाए दुःख, रोग संताप नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। सर्ब जीआं तोले तोल, तोलणहार वड वड्याईआ। नाम कंडा रखे कोल, दो जहानां फेरा पाईआ। सन्त सुहेले लख चुरासी विचों वरोल, आदि जुगादि बाहर कढ्ढाईआ। सच सुणाए अगम्मी ढोल, राग नाद करे शनवाईआ। बजर कपाटी पड़दा खोल्ह, भेव अभेदा दए समझाईआ। सुरती शब्दी जाए मौल, मौला आपणा रंग रंगाईआ। जन्म जन्म दा पूरा करे कौल, कीता कौल भुल ना जाईआ। जन भगतां देवे वड्याईर् उपर धौल, धरनी धरत ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड दाता दानी सद मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ।
६ अस्सू २०२० बिक्रमी सीतल सिँघ दे गृह डगरू ज़िला फ़िरोज़पुर
पारब्रह्म प्रभ बेपरवाह, हरि बेअन्त तेरी वड्याईआ। सो पुरख निरँजण सच्चे शहिनशाह, शाह पातशाह तेरी शहिनशाहीआ।
हरि पुरख निरँजण बण मलाह, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। एकँकार दे सलाह, साची सिख्या सिख दृढ़ाईआ। आदि निरँजण कर रुशना, जोती नूर डगमगाईआ। श्री भगवान दे समझा, साची समझ इक समझाईआ। अबिनाशी करते पड़दा दे उठा, दूई द्वैत रहिण ना पाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म आपणा लै मिला, भगत विछोड़ा नज़र ना आईआ। लेखा जाण दो जहां, निरगुण सरगुण आपणी कार कमाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड रोवन मारन धाह, ज़िमीं असमान रहे कुरलाईआ। रवि ससि सूरज चन्न सीस रहे झुका, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव धूढ़ी टिक्का मस्तक लए ला, ख़ाकी ख़ाक रूप वटाईआ। बेऐब ख़ुदाई बेऐब परवरदिगार ख़ुदा, मुकामे हक़ हक़ हकीकत दे जणाईआ। लाशरीक इक ख़ुदा, ख़ुदी सब दी दे मिटाईआ। मार्ग दस्स इक सिध्धा, लख चुरासी जीव जंत पढ़ाईआ। आपणे मिलण दी दे इक्को बिधा, दूजा राह नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। शाह पातशाह साहिब सुल्तान, दर तेरे इक अरजोईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगण दान, झोली ख़ाली रहे वखाईआ। जुग चौकड़ी तेरा गाउँदे रहे नाम, निधान रसना जिह्वा ढोला सिफ्त सालाहीआ। वसदे रहे काया साढे तिन्न हथ्थ अन्दर मकान, पंज तत चोला जगत हंढ्ढाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान देंदे रहे ब्यान, धुर दी बाणी नाम जणाईआ। अन्तिम कह के आए सर्ब जीआं दा दाता इक भगवान, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी सचखण्ड वसे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडा इक वखाईआ । दर ठांडा खोल्ह दरबार, धुर दरबारी तेरी वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दर रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। दहि दिशा सुणे ना कोए पुकार, चार कुण्ट धीर ना कोए धराईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ हाहाकार, गुरुदुआर अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ । तीर्थ तट होए ख्वार, अठसठ बैठे डेरा ढाहीआ। दीन मज़्हब ना कोए प्यार, ज़ात पात करे लड़ाईआ। साहिब सतिगुर मिले ना दीन दयाल, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। बिन हरि नामे सारे होए कंगाल, ख़ाली हट्ट रहे वखाईआ। धुर दरबारी मिले ना कोए दलाल, साचा वणज ना कोए कराईआ। हकीकत दस्से ना कोए हलाल, हक़ देवे ना थाउँ थाईंआ। त्रैगुण माया प्या जंजाल, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ । आ के सुणे ना कोई मुरीदां हाल, मुर्शद फेरा कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, श्री भगवान तेरी सरनाईआ। श्री भगवान तेरी ओट, चार वरन ध्यान लगाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश भरया खोट, बुध विवेक ना कोए वखाईआ । निर्मल नज़र ना आए जोत, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। सुरती शब्द ना कोए सोत, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ।
नाद धुन शब्द नगारे लाए ना कोए चोट, अनरागी राग ना कोए सुणाईआ। तेरा नाउँ किसे ना आवे सोच, सोच सोच थक्की सर्ब लोकाईआ । जगत विभचार माणे मौज, आत्म रस हथ्थ किसे ना आईआ। गुरमुख विरला कोटन विचों करे तेरी खोज, खोजत खोजत आपणा माण गंवाईआ। निज नेत्र निज लोचण निज मन्दिर तेरा दरस रहे लोच, आसा तृष्ना अवर ना कोए वधाईआ। ठाकर स्वामी पतिपरमेश्वर अन्तिम पहुंच, बेपरवाह तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर मिले सच वड्याईआ। सतिगुर स्वामी वेख ठाकर, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। कलयुग दिसे डूंग्घा सागर, भँवरी पार ना कोए कराईआ। साचे मन्दिर देवे ना कोई आदर, आदर्श सच ना कोए वखाईआ। भुल्ला इक करीम कादर, करता नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, लख चुरासी कूक सुणाईआ। लख चुरासी मारे कूक, जीव जंत रिहा कुरलाईआ। त्रैगुण माया रही फूक, सांतक सति ना कोए कराईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दिसे झूठ, सत्त दीप डंका कूड़ वजाईआ। नज़र ना आए कोई पूत, सपूत रूप ना कोए वटाईआ। ख़ाली दिसे पंज तत काया भूत, काम क्रोध लोभ मोह हँकार करे लड़ाईआ। नाता तुटा ताणा पेटा सूत, सूत्रधारी बैठा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम ख़ाली वेख जगत कलबूत, साचा हुजरा हक़ ना कोए सुहाईआ। साचे हुजरे ना दिसे महिबूब, ख़ालक नज़र किसे ना आइंदा। ख़ाली दिसे जगत अरूज, अर्श फर्श नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। ख़ाली दिसे सारा कूट, जोती नूर ना कोए चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरा इक्को नज़री आइंदा। पीर पैगम्बर तक्कण आस, आसा इक्को इक रखाईआ। परवरदिगार तेरा खेल तमाश, ख़ालक ख़लक तेरी झोली पाईआ। चौदां तबक होए निरास, नबी रसूल देण दुहाईआ । साचा सबक ना किसे पास, अलिफ़ ये ना कोए कुड़माईआ। कल्मयों आकी होए गुसताख़, कलाम इलाही ढोला कोई ना गाईआ। सदी चौधवीं कोई ना करे मुआफ़, परवरदिगार देवणहार सज़ाईआ। मूसा ईसा मुहम्मद एका कलमा गए आख, आख़र आवे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, जिस दी कोई ना बुज्झे ज़ात, अजाति आपणी खेल कराईआ। साचा खेल कर समरथ, समरथ तेरे हथ्थ वड्याईआ। गुर अवतार तेरा मार्ग गए दस्स, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी लग्गी अग्ग, सत्त दीप मट्ठ दित्ता तपाईआ। अमृत मिले ना किसे रस, रसना जिह्वा होई हल्काईआ। लख चुरासी कामना वस, गुर का शब्द ना कोए कमाईआ। सब दा तुटा धीरज जत, सति सन्तोख नज़र कोए ना आईआ । नाड़ बहत्तर उबले रत, तिन्न सौ सट्ठ हाडी दए दुहाईआ। नेत्र रोवण तत अट्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति
बुध मारे धाहींआ। वस्त अमोलक किसे ना दिसे पास, काया गोलक ख़ाली नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरी मिले सच सरनाईआ। सच सरनाई दे ख़ालक, बेपरवाह दया कमाईआ। आदि जुगादी बण बण पालक, जुग जुग सेव कमाईआ। तेरा कोई ना निंद्रा आलस, चिन्ता ग़म ना कोए वखाईआ। तेरा रूप सच्चा ख़ालस, ख़ालस रूप दे प्रगटाईआ। निरगुण हो के बण सालस, सरगुण सच सच जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा साचा घर, जिस घर वज्जे तेरे नाम वधाईआ। कर किरपा एकँकार, अक्ल कल तेरी सरनाईआ। सो पुरख निरँजण लै अवतार, वड अवतारी फेरा पाईआ। हरि पुरख निरँजण खोल्ह कवाड़, दर दरवाज़ा दे समझाईआ। आदि निरँजण दीपक बाल, इक्को जोत होए रुशनाईआ। श्री भगवान प्रगट कर सच्ची धर्मसाल, चार वरन मिले सरनाईआ। अबिनाशी करते हो दयाल, दीनन आपणी गोद बहाईआ। पारब्रह्म आपणा जलवा दे जलाल, ब्रह्म पड़दा दे उठाईआ। शब्द गुर वजा ताल, अनादी नाद सुणाईआ। आ के वेख मुरीदां हाल, मुर्शद तेरा राह तकाईआ। फल दिसे ना किसे डाल्ह, ख़ाली पत्त रहे लहराईआ । अमृत भर सरोवर ताल, अमृत मेघ इक बरसाईआ। नाता तोड़ काल महाकाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, निरगुण सरगुण सारे रहे ध्याईआ। विष्नूं कहे प्रभ आ मेहरवान, तेरी ओट तकाईआ। ब्रह्मा कहे दे दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। शंकर कहे कर परवान, बेनन्ती तेरे अग्गे अरजोईआ। त्रैगुण माया कहे मेरा तुटा माण, अभिमान नज़र कोए ना आईआ। पंज तत कहे मैं तेरा दरबान, दर घर साचे अलख जगाईआ। नेत्र रोवे पंज शैतान, उच्ची कूके वाहो दाहीआ। मन मति बुध होई हैरान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। लख चुरासी नाता तुटे बेईमान, कूड़ी शरअ ना कोए वखाईआ। सर्ब जीआं दे इक ज्ञान, बोध अगाध कर पढ़ाईआ। आत्म परमात्म सारे लैण पहिचाण, घर घर विच वेख वखाईआ। नज़री आए तेरा नूर महान, जोती जोत डगमगाईआ। काया तत सोहे मकान, अठसठ तीर्थ इक्को सरोवर रूप वखाईआ। किरपा कर श्री भगवान, भगवन आपणा फेरा पाईआ। कलयुग अन्तिम वेला पहुँचया आण, तेई अवतार भगत अठारां गुर दस ईसा मूसा मुहम्मद लेखा लिख्त गए लिखाईआ। बेपरवाह बेऐब परवरदिगार नूर इलाही तेरा नूर सके ना कोए पहचान, बेपहचान तेरी सरनाईआ। लाशरीक तोहे तौफ़ीक मिहबान बीदो नौजवान, रहमत आपणी आप जणाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी श्री भगवान, भगत तेरी ओट तकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी मिटे रैण अन्धेरी रात, कलयुग अमावस लोकमात नज़र ना आईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां नाम सुगंधी दे दात, वस्त अनमंगी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को
देणा साचा वर, दर तेरा इक्को नज़री आईआ। किरपा कर सच भगवन्त, भगवन तेरे हथ्थ वड्याईआ। नेत्र रोवण गुरमुख सन्त, अन्तर आत्म ध्यान लगाईआ। होया विछोड़ा नार कन्त, सुरत सवाणी भज्जे वाहो दाहीआ। काया चोली चढ़े्ह ना रंग बसन्त, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ । मिले नाम ना मणीआ मंत, मन का मणका ना कोए भवाईआ। तेरा भेव ना जाणे कोई पंडत, चौदां विद्या होई हल्काईआ। दर दरवेश कोटन कोटि गुर अवतार बैठे मंगत, पीर पैगम्बर निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम मन्न मिन्नत, दर तेरे इक अरजोईआ। दर तेरे इक अरदास, दोए जोड़ सर्ब निमस्कारया। ठाकर स्वामी वस पास, जगत विछोड़ा पन्ध निवारया। घर नूर कर प्रकाश, दीवा बाती इक उज्यारया। जन्म जन्म दी पूरी कर आस, सोहे भगत सच दलारया। लेखा चुक्के मात गर्भ दस दस मास, उलटा रुख़ ना दूजी वारया। लेखा चुक्के पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर डेरा ढाह रिहा। तेरे मन्दिर वेखां रास, गोपी काहन नाच नचा रिहा। तेरा सोहला सास सास, तेरा ढोला राग अला रिहा। तेरा सेवक बण के दास, सच साची सेव कमा रिहा। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे चरण करे निवास, दूजी भूमिका भाग ना कोए लगा रिहा। कलयुग अन्तिम मालक आप आया ख़ास, ख्वाहिश सब दी मेट मिटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुनेहड़ा इक घला रिहा। सच सुनेहड़ा घल्ले सज्जण, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। कलयुग अन्त करा इक्को मजन, हरि पुरख निरँजण वेस वटाईआ। सन्त सुहेले गुरू अवतार पीर पैगम्बर भगत भगवान आए सद्दण, एकँकार सद्दा नाम दिवाईआ। सच प्रकाश निर्मल जोत चाढ़े्ह साचा चन्दन, आदि निरँजण नूर रुशनाईआ। अबिनाशी करता तोड़े बन्धन, बंदगी इक्को इक समझाईआ। श्री भगवान देवे परमानंदन, निज आत्म रस वखाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म चाढ़े्ह आपणी रंगण, रंग इक्को इक वखाईआ। घर साचे वज्जे मृदंगन, नाम नगारा इक सुणाईआ। दूजे घर ना जाए मंगण, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। बीस बीसा हरि जगदीशा धुर दी दात आए वंडण, नाम निधाना झोली पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करे खण्डण, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। बल धारे योद्धा सूरबीर सरबँगन, निरगुण निरवैर आपणा फेरा पाईआ। नौ दुआरे आवे पार लँघण, गुरमुख तेरा घर इक सुहाईआ। दस्म दुआरी वड़ के उच्चे टिल्ले चढ़ के मस्तक टिक्का लाए चन्दन, जोत ललाटी नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सब दी आसा पूर कराईआ। सब दी आसा करे पूर, प्रभ वड्डा वड वड्याईआ। प्रगट हो के वेस वटाए हाज़र हज़ूर, हज़रत आपणा फेरा पाईआ। जोती नाल मिला के जोती नूर, जोती जोत जोत रुशनाईआ। कोटन कोटि जन्म दे बख्शे आप कसूर, मेहर
नज़र बेनज़ीर आप उठाईआ। पन्ध मुकाए दूरन दूर, नेरन नेर आपणा डेरा लाईआ। नाता तोड़ कूड़ो कूड़, सच सुच्च बूझ बुझाईआ। जिस घर विचों होया रिहा मफ़रूर, अन्तिम ओसे घर विच फेरा पाईआ। जन भगतां मेला मेले अन्त ज़रूर, ज़रूरत सब दी वेख वखाईआ। सर्ब कला स्वामी भरपूर, ख़ाली भाण्डे दए भराईआ। जिस जन मस्तक टिक्का बख्शे धूढ़, नूरी नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा सब दा दए मुकाईआ। सब दा लेखा लाए लेखे, लिखणहार गोपाल वड्डी वड्याईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त कोई ना रहे भुलेखे, भाण्डा भरम सर्ब भंनाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग विछड़े रखे चेते, चेतन सुरती आप जणाईआ। जन भगतां करे साचा हेते, हितकारी वेस वटाईआ। निरगुण हो के सरगुण नाल खेडे, जगत खिलाड़ी खेड वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्दर वड़ के देवे भेते, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। बाहरों नज़र ना आए मीत, कलयुग लभ्भे सर्ब लोकाईआ। रसना जिह्वा ढोला गाउँदे गीत, मन का मणका ना कोए भवाईआ। फिर फिर थक्के मन्दिर मसीत, शिवदुआले नैण उठाईआ। साहिब सतिगुर काया मन्दिर अन्दर वसे धाम अनडीठ, घर घर विच बैठा आसण लाईआ। आत्म परमात्म जो जन कमाए सच प्रीत, तिस मेला लए मिलाईआ। करे कराए काया ठांडी सीत, अमृत मेघ इक बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आसा तृष्ना दए मिटाईआ। आस तृष्ना मेटे सब, जो जन बैठे ध्यान लगाईआ। लख चुरासी विचों लभ्भ, चार कुण्ट मेल मिलाईआ । अमृत झिरना झिराए कँवल नभ, उलटा मुख आप भवाईआ। कूड़ी क्रिया पार कराए हद्द, मन्दिर साचा इक वखाईआ। सन्त सुहेले सज्जण सद्द, चरण कँवल दए सरनाईआ। लख चुरासी नालों कर के अड्ड, मार्ग इक्को इक वखाईआ। विश्व बणाए साची यद, विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अन्तिम इक्को नाम दृढ़ाईआ। अन्त दृढ़ाए नाम एक, एकँकार दया कमाइंदा। आदि जुगादि जिस दी टेक, जुग चौकड़ी भेव खुलाइंदा। सो साहिब सतिगुर धारे भेख, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आइंदा। घट घट अन्दर रिहा वेख, लख चुरासी डेरा लाइंदा। कलयुग अन्तिम कूड़ी क्रिया अग्नी तपे रेत, बालू रूप सर्ब वटाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा खेल कराइंदा। निरगुण खेल करे करतार, हरि करता वड वड्याईआ। सब दा लहिणा देणा कर्ज़ दए उतार, मकरूज़ आपणा फ़र्ज़ अदा कराईआ। अग्गे मार्ग दस्से सच संसार, सृष्ट सबाई करे पढ़ाईआ। ज़ात पात वरन बरन ऊँच नीच झगड़ा दए नवार, झंजट कोए रहिण ना पाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, पुरख अकाल दए समझाईआ। रसना गावो मीत मुरार, बत्ती दन्द सिफ्त
सालाहीआ। आत्म करो परमात्म प्यार, ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। गुर चेला सोहे इक दुआर, नानक गोबिन्द इक पढ़ाईआ। घर मन्दिर खोल्ह दुकान, सौदा हट्ट दए विकाईआ। धर्म झुलाए इक निशान, दो जहाना हथ्थ उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला सारे गाण, इक्को राग नाद शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। साची सिख्या देवे आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। लख चुरासी माई बाप, पिता पूत गोद सुहाईआ । सतिजुग तेरा सच्चा जाप, आत्म परमात्म करे कुड़माईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दस्से पूजा पाठ, सिमरन इक्को इक समझाईआ। सच सरोवर दस्से तीर्थ ताट, तट किनारा इक्को दए वखाईआ। इष्ट गुरदेव स्वामी नज़री आए पुरख समरथ, साख्यात साबत सूरत दए प्रगटाईआ । लहिणा देणा जीव जंत साध सन्त चुकाए हथ्थो हथ्थ, लेखा सब दा पूर कराईआ। कूड़ कुड़यारा देवे मथ, नाम मधाणा अन्तिम पाईआ। जन भगतां हिरदे अन्दर वस, वसल आपणा इक कराईआ। सच प्रीती देवे रस, निझर झिरना नाम झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम हो निरपक्ख, सरगुण मार्ग देवे दस्स, साची सिख्या इक्को नाम समझाईआ। साचा नाउँ हरि का रूप, सतिगुर स्वामी शब्द जणाइंदा। सद वसे चारे कूट, दहि दिशा आसण लाइंदा। जग तोड़े नाता जूठ झूठ, सच सुच्च इक दृढ़ाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी गुर अवतार पीर पैगम्बर पारब्रह्म दा सारे देण सबूत, शहादत इक्को वार भुगताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, साचा मार्ग इक लगाइंदा। साचा मार्ग लग्गे जग्ग, जग जीवण दाता आप लगाईआ। सृष्ट सबाई त्रैगुण लग्गी बुझाए अग्ग, अग्नी तत ना कोए वखाईआ। किरपा करे सूरा सरबग्ग, गुरमुख गुर गुर लए जगाईआ। दरस दिखाए उपर शाह रग, नौ दुआरे डेरा ढाहीआ। हँस बणाए फड़ के कग्ग, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। अनहद नाद जाए वज्ज, धुन राग करे शनवाईआ। बजर कपाटी डेरा जाए ढट्ठ, पड़दा रहिण कोए ना पाईआ। आत्म सेजा चढ़े्ह भज्ज, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। गुरमुख आत्म परमात्म लए सद्द, आप आपणा हुक्म मनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा तेरी मेरी इक्को यद, हँ ब्रह्म पारब्रह्म दए समझाईआ। दो जहान ढोला इक्को छन्द, संसा कोई नज़र ना आईआ। ना कोई बंदीख़ाना बंद, बन्धन सके ना कोए पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, साचा मन्त्र इक उपाईआ। साचा मन्त्र अगम्मा जाप, सो सतिगुर आप उपाईआ। सतिजुग देवे साची दात, वस्त अमोलक आप वरताईआ। चार वरन बणाए सज्जण साक, नाता भैण भाई जुड़ाईआ। अन्दर बाहर रखे इतफ़ाक, दूई द्वैत ना कोए रखाईआ। बंद
कवाड़ी खोल्ह ताक, जलवा नूर करे रुशनाईआ। लेखा चुक्के जगत आफ्ताब, नूर ज़हूर इक रुशनाईआ। मुख पढ़दा लाहे नक़ाब, महिबूब आपणी दया कमाईआ। साचे तख्त बहे हक़ जनाब, जगत शरीअत दए मिटाईआ। पीर पैगम्बर दर सारे करन आदाब, निउँ निउँ लागण पाईंआ। तेरा कोई ना जाणे भविक्ख्त वाक, इशारा इशारे नाल समझाईआ। कलयुग अन्तिम वेख आप हालात, हालत सब दी दए बदलाईआ। सुरत सवाणी पंज तत काया अन्दर गरिफ्त होई हवालात, बंदीख़ाना दे तुड़ाईआ। तेरे भगतां दिसे इक जमात, पट्टी इक्को नाम पढ़ाईआ। लख चुरासी तेरा बाग़ीचा वड बाग़ात, माली बण के फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, तेरे अग्गे सर्ब लाजवाब, बोल सके कोई ना राईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण निरवैर पुरख अकाल सचखण्ड दुआरे तेरा ख़ताब, ख़ता सब दी मुआफ़ कराईआ।