६ अस्सू २०२० बिक्रमी गुरबचन सिँघ दे गृह पिण्ड सद्दे वाला ज़िला फ़िरोज़पुर
सच्च दरबार इक्को लग्गा, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। तख्त निवासी सूरा सरबग्गा, शाह पातशाह आसण लाईआ। जोती नूर दीपक जगा, निरगुण निरवैर करे रुशनाईआ। नाम डंका हो के वज्जा, दो जहान करे रुशनाईआ। विष्नूं उठ के फिरे भज्जा, चारों कुण्ट वाहो दाहीआ। ब्रह्मा कहे प्रभ मेरा वेख अग्गा, दोए जोड़ जोड़ सरनाईआ। शंकर दोए जोड़ हथ्थ बद्धा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। त्रैगुण माया कहे मैं छड्डां अड्डा, लोकमात रहिण ना पाईआ। पंज तत कहे मेरे ख़ाली हड्डा, वस्त नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार कहे हउँ बालक नढ्ढा, बलधारी तेरी वड्याईआ । पीर पैगम्बर कहे तेरा करदे रहे सजदा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। भगत कहे मैं तेरा बरदा, भगवन तेरी ओट रखाईआ। सन्त कहे मैं तैथों डरदा, निर्भय तेरी इक सरनाईआ। गुरमुख कहे मैं तेरा नाउँ पढ़दा, नित नवित्त ध्यान लगाईआ। गुरसिख कहे मैं सरन सरनाई डिगदा, माण अभिमान नज़र कोए ना आईआ। सतिजुग कहे मैं राह तक्कां चिरदा, नेत्र नैण नैण उठाईआ। त्रेता कहे मैं वेखां खेल साचे पिर दा, हरि प्रीतम वेस वटाईआ। द्वापर कहे मैं प्रेम प्रीती अन्दर खिड़दा, साची पंखड़ी मुख खुल्हाईआ। कलयुग कहे मैं तेरे नाउँ तों चिढ़दा, दुखी हो के दयां दुहाईआ। चौदां लोक कहे मेरे घर कोई ना फिरदा, साहिब सुल्तान नज़र कोए ना आईआ। चौदां तबक कहे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरा इक रखाईआ। सच दरबार सचखण्ड निवासी, एकँकारा आप लगाईआ। उपर बैठ पुरख अबिनाशी,
करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। दो जहानां मण्डल रासी, गोपी काहन नाच नचाईआ। शब्द सुत दुलारे देवे हुलासी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। विष्नूं तेरी लाहे उदासी, ब्रह्मा धीरज आप धराईआ। शंकर तेरी करे बंद ख़लासी, बन्दना इक्को इक समझाईआ। त्रैगुण कटे तेरी फाँसी, पंज तत डेरा देवे ढाहीआ। गुर अवतार बणाए दासी, पीर पैगम्बर सेव लगाईआ। जुग चौकड़ी पूरी करे आसी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। साचे तख्त हरि जू चढ़या, सो पुरख निरँजण वड्डी वड्याईआ। महल अटल आपे खड़या, जोती नूर नूर रुशनाईआ । नाउँ निरँकारा एका पढ़या, दो जहान करे शनवाईआ। लख चुरासी घाड़न घड़या, घड़ भाण्डे वेख वखाईआ। निरगुण नूर हर घट धरया, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। अमृत सरोवर घर घर भरया, कँवल नाभी मुख भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। तख्त निवासी तेरा तक्कण राह, नेत्र नैण नैण उठाईआ। कवण वेला प्रभ मिले मलाह, बेपरवाह फेरा पाईआ। प्रगट होवे सच ख़ुदा, दस्तगीर पल्लू दए फड़ाईआ। लेखा जाणे दो जहां, ब्रह्मण्ड खोज खोजाईआ। जुग चौकड़ी लहिणा देणा दए चुका, लेखा सब दा आप मुकाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां जुग विछड़यां लए मिला, सद्दा इक्को नाम सुणाईआ। दर घर साचे कट्ठे होवो आ, हरि मन्दिर वज्जे वधाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चौथा युग रिहा विहा, अन्तिम वेला नेड़े आईआ। जिस साहिब दा गीत गोबिन्द गए गा, ढोला राग नाद सुणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद गए बणा, लेखा जाण काग़ज़ कलम शाहीआ। अलिफ़ ये नुक्ता नून गए समझा, तीस बतीसा रसना जिह्वा सिफ्त सालाहीआ। कलमा नबी रसूल गए पढ़ा, कायनात कर शनवाईआ। नाम सति गए दृढ़ा, डंका इक्को नाम वजाईआ। पुरख अकाल गए मना, इष्ट देव स्वामी बेपरवाहीआ। वाक भविक्ख्त गए जणा, भेव अभेदा खोल्ह जणाईआ। सो साहिब सुल्तान तख्त निवासी शाह पातशाह पतिपरमेश्वर फेरा पाए आ, परवरदिगार जलवा नूर इलाहीआ। सचखण्ड दुआरा हरि निरँकारा एकँकारा निरवैर पुरख रिहा वसा, महल अटल करे रुशनाईआ। निरगुण नूर साचा नूर रिहा चमका, सूरज चन्द ना कोए वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दर बैठे सीस झुका, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा इक्को हुक्म समझाईआ। सच दरबार सच सुल्ताना, सो पुरख निरँजण सोभा पाईआ। हरि पुरख निरँजण नौजवाना, मर्द मर्दाना भेव खुल्हाईआ। एकँकारा वड बलवाना, बलधारी हुक्म वरताईआ । आदि निरँजण नूर महाना, जोती जाता जोत करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता बन्ने्ह गाना, घर साचा सगन मनाईआ। श्री भगवान झुलाए निशाना, धर्म निशाना इक उठाईआ। पारब्रह्म प्रभ करे
परवाना, सच परवानगी इक रखाईआ। परवरदिगार वसणहारा साचे धाम हक़ मुकामा, मुकामे हक़ डेरा लाईआ। आदि जुगादी इक अमामा, बेऐब नूर ख़ुदाईआ। पीर पैगम्बर सजदा करे सलामा, चरण कँवल मंगे सरनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवे दाना, वस्त अमोलक आप वरताईआ। शब्दी धार बणे काहना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरा इक वड्याईआ। सच दरबारा सचखण्ड, सति सतिवादी आप लगाइंदा। थिर घर वंडे आपणी वंड, सुंन अगम्म भेव चुकाइंदा । लख चुरासी बंदीख़ाना बंद, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज आपणा हुक्म वरताइंदा। निरगुण सरगुण गीत सुणाए छन्द, साचा ढोला राग अल्हाइंदा । गुर अवतार पीर पैगम्बर लोकमात कट के गए पन्ध, पांधी रूप सर्ब वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेशा एकँकारा हरि निरँकारा निरगुण धारा आप जणाइंदा। सच संदेसा देवे भगवान, हरि भगवन दया कमाईआ । सचखण्ड निवासी हो मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। विष्नूं तेरा विश्व भण्डारा वेखे आण, निरवैर पुरख फेरा पाईआ। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म करे पहचान, लख चुरासी खोज खोजाईआ। शंकर तेरा बल वेखे विच जहान, त्रिसूल तेरी भेव चुकाईआ। त्रैगुण माया तेरा तोड़े माण, अभिमान रहिण कोए ना पाईआ। पंज तत तेरी करे कल्याण, हरि करता वड वड्याईआ। गुर अवतार वेखे मार ध्यान, पीर पैगम्बर पड़दा आप चुकाईआ। शास्त्र सिमरत वेखे पुराण, गीता ज्ञान भेव खुल्हाईआ। पड़दा लाह अञ्जील कुरान, खाणी बाणी हुक्म वरताईआ। लेखा जाणे दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा वेस वटाईआ। फिरे दरोही ज़िमीं असमान, गगन गगनंतर हाहाकार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लहिणा सब दा झोली पाईआ। सचखण्ड दुआरे हरि दरबारा, आदि जुगादी इक लगाइंदा। जुग चौकड़ी करे सच विहारा, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। निरगुण सरगुण लै अवतारा, लख चुरासी जीव जंत समझाइंदा। शब्द अनादी बोध अगाधी बोल जैकारा, नाउँ निरँकारा आप दृढ़ाइंदा। काग़ज़ कलम शाही कातब बण लिखारा, सरगुण निरगुण आपणी धार वखाइंदा। रसना जिह्वा बत्ती दन्द बोल नाअरा, हक़ हकीकत पड़दा लाहइंदा। मार्ग दस्से सर्ब संसारा, संसार सागर खोज खोजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। भेव अभेदा खोले्ह आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जुग चौकड़ी सज्जण साक, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। कलयुग अन्तिम पूरा करे भविक्ख्त वाक, वाक्य वेखे चाईं चाईंआ। सच दुआरे खोल्ह ताक, पड़दा दूई दए उठाईआ। सच संदेसा नर नरेशा विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार पीर पैगम्बर सब नूं देवे आख, आख़र आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग मिटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। खेले खेल
पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता आपणा हुक्म वरताईआ। जो उपजे सो होवे नास, थिर कोए रहिण ना पाईआ। माया ममता नाता तुटे कूड़ी रास, कलयुग पूंजी नज़र कोए ना आईआ। श्री भगवान सुट्टे डूंग्घे खात, शौह दरया आप रुढ़्हाईआ। लहिणा देणा चुकाए ज़ात पात, दीन मज़्हब झगड़ा रहिण कोए ना पाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश बणाए इक जमात, इक्को अक्खर करे पढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आ के वेखण जगत हालात, निरगुण निरगुण आपणे नाल लिआईआ। बिन पुरख अकाल किसे कोई ना पुछे वात, चार वरन रोवण मारन धाहींआ। कलयुग चोला अन्तिम जाणा पाट, काला सूसा तन रहिण ना पाईआ। बीस बीसा उतारे आपणे घाट, सदी चौधवीं लेखा लेखे लाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद तोबा तोबा कह सुणावण गाथ, नेत्र रो रो नैणां नीर वहाईआ। उम्मत उम्मती असीं गए आख, आख़र इक्को हुक्म जणाईआ। कलयुग अन्तिम सांझा पीर प्रगट होवे साख्यात, वड अमाम आपणा फेरा पाईआ। लेखा जाणे सृष्ट सबाई कायनात, कलमा इक्को नाम पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा लेखे पाईआ। विष्नूं लेखा लेखे जाए लग्ग, लगावणहार आप लगाईआ। ब्रह्मे नेत्र नैण तक्क, दर मन्दिर दए खुल्हाईआ। शंकर वेख ख़ाली हथ्थ, त्रिसूल नज़र कोए ना आईआ। भोले नाथ उठ नट्ठ, बाशक तशका गलों लाहीआ। रजो तमो सतो नेत्र नीर नैणां घत्त, उच्ची कूके दए दुहाईआ। पंज तत कोई ना मेटे फट्ट, पट्टी नाम ना कोए बंधाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मनमुखां कोलों पिच्छे गए हट, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ । दूर दुराडे गए नट्ठ, पल्लू आपणा मात छुडाईआ। जिन्हां भुल्ली गुर की मति, मन मति बैठे जगत प्रनाईआ। सो ख़ाली दिसण हथ्थ, साची वस्त नज़र कोए ना आईआ। नाड़ बहत्तर उबले रत, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। अन्तिम खेड़ा होणा भट्ठ, कलयुग भठियाला अग्नी रिहा तपाईआ। जो गुरमुख गुरसिख हरिसन्त अन्तर आत्म रहे रट, प्रभ चरण ध्यान लगाईआ। तिन्हां वेखे पुरख समरथ, निरगुण सरगुण फोल फोलाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जोती जाता हो प्रगट, पुरख बिधाता दए वड्याईआ। चरण कँवल बंधाए नत, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ । लख चुरासी विचों लए रख, रक्षया करे सभनीं थाईंआ। आपणे वेखण दी खोले्ह तीजी अक्ख, दोए लोचण बंद कराईआ। साचा मार्ग देवे दस्स, आत्म परमात्म बूझ बुझाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म देवे आपणा रस, रस रसया मुख चुआईआ। करे प्रकाश कोटन रवि ससि, जोती नूर डगमगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लेखा सब दा लेखे पाईआ। विष्नूं उठ कर ध्यान, सो सतिगुर आप जणाईआ। कलयुग वेख जीव जहान, ग़रीब निमाणे रोवण मारन धाहींआ। साचा मिले ना किसे पकवान, अमृत रस ना कोए चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, लेखा मंगे थाउँ थाईंआ। उठ ब्रह्मे ब्रह्म विचार, पारब्रह्म समझाइंदा। भरमे भुल्ला सर्ब संसार, तेरा नूर नज़र किसे ना आइंदा। कूड़ी क्रिया कीता पसार, साचा नाद नाम ना कोए सुणाइंदा। घर मन्दिर होया अँध्यार, प्रकाश रूप ना कोए वटाइंदा। सृष्ट सबाई धूंआँधार, जोती चन्द ना कोए चमकाइंदा। लेखा दे सच दरबार, श्री भगवान मंग मंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक अल्हाइंदा। शंकर उठ वेख त्रिसूल, त्रैगुण अतीता आप जणाईआ। तेरा चुक्कया अन्तिम मूल, कीमत करता देवे पाईआ। अग्गे बदलणहार असूल, असलीअत सब दी वेख वखाईआ। धुर दा लेखा करना पए क़बूल, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा रचाईआ। त्रैगुण माया खोल्ह अक्ख, हरि आख़र आप जणाइंदा। तेरा खेड़ा दिसे भट्ठ, महल अटल नज़र कोए ना आइंदा। कलयुग अन्तिम पंज तत खुले्ह ना कोई हट्ट, हटवाणा रूप ना कोए वटाइंदा। घर घर लग्गी दिसे अग्ग, सांतक सति रूप ना कोए धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप समझाइंदा। उठो वेखो तेई अवतार, हरि तर्हा तर्हा समझाईआ। कलयुग जीव होए गंवार, मूर्ख मुग्ध हरि का भेव कोए ना पाईआ। घर घर वड़या जगत विभचार, कूड़ी सेजा रहे हंढ्ढाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार, तन माटी नाच नचाईआ। आसा तृष्ना करे प्यार, हउमे हंगता ख़ुशी मनाईआ। सज्जण मिल्या ना मीत मुरार, घर कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ। सुरत सवाणी रोवे ज़ारो ज़ार, शब्द हाणी नज़र कोए ना आईआ । आत्म सेजा सुंञी दिसे बिन मीत मुरार, मित्र प्यारा सोभा कोई ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पड़दा सब दा रिहा उठाईआ। पीर पैगम्बर मुख लाहो नक़ाब, पड़दा आप चुकाईआ। चारों कुण्ट साची करे ना कोई आदाब, सच इस्लाम सीस ना कोए झुकाईआ। मन मनुआ बण नवाब, हुक्म आपणा रिहा वरताईआ। उम्मत उम्मती कूड़ा दिसे खवाब, साचा नूर ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा रिहा समझाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण तक्को आपणा राह, हरि रहबर रिहा जणाईआ। पढ़ पढ़ जीव जंत सारे गए भुला, भुल्लयां मार्ग कोए ना पाईआ। हिरदे हरि सके ना कोए वसा, हरिमन्दिर वड़ के दरस कोए ना पाईआ। निज नेत्र पड़दा सके ना कोए उठा, दोए लोचण नैण शरमाईआ। धुन आत्मक राग कोई ना सके गा, रसना पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। अमृत आत्म जाम सके ना कोई प्या, रस अनरस भेव ना कोए मिटाईआ। दीपक दीआ जोत सके ना कोए जगा, घर घर दीवा बत्ती करन रुशनाईआ। आत्म परमात्म सके ना कोई मिला, मिलणी जगदीश ना कोए कराईआ। आवण जावण पन्ध सके ना कोए मुका, लख चुरासी फंद ना कोए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सब दा लेखा रिहा जणाईआ । विष्न ब्रह्मा शिव तिन्ने कर इकट्ठ, दोए जोड़ पए सरनाईआ। श्री भगवान साडे नहीं किछ वस, तेरी कीती करनी तोहे भाईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, रक्षया करें बेपरवाहीआ। गुर अवतार चरण डिगे ढट्ठ, आपणा आप मिटाईआ। जो कुछ साडा सो तेरे हथ्थ, डोरी तेरे हथ्थ फड़ाईआ। तेरा लेखा लिख लिख आए दस्स, काग़ज़ कलम शाही नाल रलाईआ। अन्तिम हो के तेरे वस, लोकमात नाता दित्ता तुड़ाईआ। पीर पैगम्बर कोई ना पुट्टे अक्ख, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। परवरदिगार बेपरवाह साडी नथ्थ तेरे हथ्थ, नक्क नकेल तेरी डोरी पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी मन्नीए इक रज़ाईआ। सारे उठो वेखो एक, एकँकारा आप जणाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस ने दिती टेक, सो टिक्का मस्तक सब दे लाईआ। पारब्रह्म प्रभ ठाकर स्वामी खोलणहार आपणा भेत, अभेव दए जणाईआ । लख चुरासी नालों सब दा छुट्टा हेत, गुरू पीर अवतार लोकमात होए ना कोए सहाईआ। कलयुग अन्तिम लख चुरासी सुंञा होया खेत, राखे बैठे मुख छुपाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सर्ब स्वामी खेले आपणी खेड, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। अग्नी तपदी वेखे महीना जेठ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सब दा लेखा लेख मुकाईआ। उठो वेखो पीर पैगम्बर, पारब्रह्म प्रभ आप जणाइंदा। कलयुग रचया इक सुअम्बर, साहिब सुल्तान वंड वंडाइंदा। प्रगट हो सर्ब कला भरतम्बर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। कूड़ी क्रिया मेटे अडम्बर, जूठा झूठा डेरा ढाइंदा। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त धर्म दुआर इक्को दस्से मन्दिर, काया काअबा पड़दा आप चुकाइंदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी हर घट वसे अन्दर, निरगुण आपणा डेरा लाइंदा। भाग लगाए डूंग्घे खण्डर, जोती जोत जोत रुशनाइंदा । आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक दूजे दा प्यार सांझा मंगण, भगत भगवान आपणा रंग वखाइंदा। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले आपे रखे आपणे अंगण, अंगीकार आप हो जाइंदा। दूजे दर कोई ना जाए मंगण, देवणहारा दाता पुरख अकाल इक्को दया कमाइंदा। नाम निधान श्री भगवान सूरा सरबँग वजाए मृदंगन, डंका इक्को हथ्थ उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे सर्ब वरभण्डन, कलयुग भंडी आप मुकाइंदा। कलयुग भंडी वेखे आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सृष्ट सबाई देवे इक्को जाप, सिख्या सच सच पढ़ाईआ । आत्म परमात्म वड प्रताप, घर साचे ख़ुशी वखाईआ। मेल मिलावा रसूल पाक, पाकीजा आपणा राह जणाईआ। लेखा चुक्के तन माटी कूड़ी ख़ाक, ख़ाकसार लए उठाईआ। जन भगतां खोल्हे अन्तर ताक, बंद कवाड़ी कुण्डा लाहीआ। मेटे रैण अन्धेरी रात, साचा चन्द नूर चमकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सुणावे गाथ, सोहँ ढोला इक
पढ़ाईआ। वरन बरन मेट बणाए सच जमात, चार वरन हरि सरनाईआ। नज़री आए इक इकांत, इक इकल्ला सच्चा माहीआ। जिस दी गुर अवतार पीर पैगम्बर रखण आस, भगत सन्त बैठे ध्यान लगाईआ। गुरमुख गुरसिख मिल बुझावण तृष्ना प्यास, भुक्ख कोए रहिण ना पाईआ। सो साहिब निरगुण जोत करे प्रकाश, प्रकाशवान हर घट थाईंआ। सतिजुग साचे तेरा खोले्ह भेव ख़ुलास, ख़ुलासा इक्को वार जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आत्म परमात्म देवणहार ज्ञान, बोध अगाधा बण के पंडत, ब्रह्म विद्या पारब्रह्म जणाईआ।
७ अस्सू २०२० बिक्रमी ज़ोरा सिँघ दे गृह सद्दे वाला ज़िला फ़िरोजपुर
साचा नाम धुर श्लोक, धर्म दुआर दए वखाईआ। लेखा चुक्के हरख सोग, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। नाता तुट्टे लोक परलोक, दो जहान पन्ध मुकाईआ। माण गंवा के मुक्ती मोख, मेहरवान नज़र उठाईआ। लोड़ रहे ना कोई सोच, सोच समझ दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम दए पढ़ाईआ। हरि का नाम सतिगुर जाम, मस्त प्याला इक प्याइंदा। अन्तर आत्म दिसे इक्को राम, दूजा नूर ना कोए वखाइंदा। जन्म जन्म दा पूरा करे काम, पूरन इच्छया आप वखाइंदा। भाग लगाए नगर खेड़ा ग्राम, जीउ पिण्ड वेख वखाइंदा। कर प्रकाश आपणे भान, जोती जोत जोत जगाइंदा। साचा चरण धूढ़ अशनान, दुरमति मैल मैल धवाइंदा। घर नज़री आए गोपी काहन, इष्ट गुरदेव स्वामी ठाकर आपणा पड़दा लाहइंदा। बोध अगाध शब्द धुन नाद सुणाए बाणी, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए हिलाइंदा। लहिणा देण चुकाए चार खाणी, ख़ालस आपणा मेल मिलाइंदा। सच सरोवर देवे अमृत पाणी, ठंडा जल धार मुख चुआइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। सतिगुर नाउँ शब्द विचोला, दो जहानां होए सहाईआ। निरगुण सरगुण बण के तोला, नाम कंडे तोल तुलाईआ। आत्म परमात्म सच सुणाए बोला, सोहँ ढोला इक पढ़ाईआ। जन्म जन्म दा भार करे हौला, कूड़ी गठड़ी सीस ना कोए टिकाईआ। उलटा करे नाभ कौला, धार अमृत मुख चुआईआ। देवे वड्याई उपर धौला, धरनी धरत सोभा पाईआ । नूर वखाए इक्को अवल्ला, जोती जोत कर रुशनाईआ। रंग जणाए साँवल सँवला, सुन्दर मुख पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दए संदेसा पवण पवणा, नाम हुलारा इक लगाईआ। हरि का नाउँ सतिगुर मीत, प्रभ ठाकर इक सुणाईआ। शब्द अनादी
धुर दा गीत, गुर अवतार पीर पैगम्बर राग अल्हाईआ। घट स्वामी वसे चीत, चेतन आपणा भेव खुल्हाईआ। साचा चाढ़्हे रंग मजीठ, चोली कपड़ आप रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर नाम दए वड्याईआ। नाम अगम्म डूंग्घा सागर, गहर गम्भीर इक्को इक वखाइंदा। आप टिकाए काया गागर, पंज तत अन्दर डेरा सच कराइंदा। लख चुरासी विचों गुरमुख विरला बणे सौदागर, सौदा आपणे हट्ट घर घर विच वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक समझाइंदा। सतिगुर नाम शब्द स्वामी, सोभावन्त वड्डी वड्याईआ। निरगुण सरगुण अन्तरजामी अन्तर आत्म बूझ बुझाईआ। सचखण्ड दी साची बाणी, सति सतिवादी आप सुणाईआ । दो जहानां खेल महानी, महाबली वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा इक दृढ़ाईआ । शब्द गुरदेव पारब्रह्म, पतिपरमेश्वर खेल कराइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी साचा धर्म, धर्म आत्मा आप जणाइंदा। निहकर्मी रखे ना कोए कर्म, कर्म कांड नज़र कोए ना आइंदा। ज़ात पात ना कोए वरन, बरन वंड ना कोए वंडाइंदा। सच जणाए इक्को सरन, सरनगति घर साचे इक समझाइंदा। गुरमुख विरले सच दुआरे वड़न, घर मन्दिर इक्को नज़री आइंदा। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ शब्द इक्को पढ़न, दूजा राग ना कोए अल्हाइंदा। ना जीवण ना जीवत मरन, मरन जन्म दोहां तों पार कराइंदा। अन्तिम लै के जाए आपणी सरन, घर साचे सच बहाइंदा। नित नवित्त बिन अक्खां दर्शन करन, जोती नूर नूर रुशनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणा नाम बुझाइंदा। नाम सतिगुर शब्द बाणी, गुर गोझ ज्ञान दिवाईआ। अक्खर अक्खर जगत कहाणी, सिफ्ती सिफ्त समझाईआ। रसना जिह्वा बोले चारे खाणी, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। गुरमुख विरला पाए पद निरबाणी, जिस आपणा निरबाण पद समझाईआ। लै के जाए शाह सुल्तानी, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाईआ। मन्दिर वखाए इक सुल्तानी, सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। नाम शब्द गीत गोबिन्द, सहिज सुख दाता इक्को इक समझाईआ। मेट मिटाए सगली चिन्द, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। ठाकर हो बणे बख्शिंद, सागर हो अमृत मेघ बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, इक अक्खर बूझ बुझाईआ। इक्को अक्खर इक्को घर, एकँकार इक जणाइंदा। इक्को पत्थर तोड़े गढ़, इक्को नाम चोट नगारे लाइंदा। इक्को मन्दिर इक्को दुआर वेखणा चढ़, इक महल्ल सोभा पाइंदा। इक्को नार इक्को कन्त लैणा वर, इक्को सीस हथ्थ टिकाइंदा। इक्को सरन सरनाई जाणा पड़, इक्को चरण कँवल ध्यान जणाइंदा। इक्को पल्लू लैणा फड़, इक्को आपणे नाल गंढ्ढ पवाइंदा।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मन्त्र इक समझाइंदा। इक्को मन्त्र नाम आदि, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। इक्को रूप हँ ब्रह्माद, ब्रह्मांड करे रुशनाईआ। दोहां मिल के वज्जे नाद, घर सच ख़ुशी वखाईआ। बिन परमात्म आत्म कोई ना आए स्वाद, रस रूप ना कोए वटाईआ । बिन आत्म परमात्म कोई करे ना राज, रयत्त रूप ना कोए वखाईआ। बिन परमात्म आत्म पूरा करे ना कोई काज, मेहर नज़र ना कोए उठाईआ। बिन आत्म परमात्म साजण कोई ना लए साज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा नाम आपे आप जणाईआ। सोहँ हरि का नाउँ, आदि जुगादि इक रुशनाईआ। सोहँ हरि का गाउँ, घर वसे बेपरवाहीआ। सोहँ हरि का थाउँ, थान थनंतर दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी शब्द गुरदेव सदा निहकामी, अनभव प्रकाश अन्तरजामी, अन्तर आत्म परमात्म इक्को घर समझाईआ।