७ अस्सू २०२० बिक्रमी सद्दे वाला ज़िला फिरोजपुर
शब्द नाम सतिगुर किरपा, पारब्रह्म दए वड्याईआ। बाकी जीव कटदे बिपता, लख चुरासी गेड़ वखाईआ। बिन श्री भगवान जन्म जाए बिरथा, लेखा लग्गे कोई ना राईआ। गुरमुख जाणे भेव पिर का, प्रीती प्रीतम इक जणाईआ। मेल मिलाए हरि सतिगुर जन्म जन्म चिर का, विछड़े आपणे नाल जुड़ाईआ। विरला पड़दा लाहे घर थिर का, धुर दरबार दए वखाईआ। दीन मज़्हब कोई ना रहे फ़िरका, ज़ात पात डेरा ढाहीआ। दुरमति धो साफ़ कराए हिरदा, स्वच्छ सरूप आप समझाईआ। जन्म जन्म जीव भाउँदा रहे फिरदा, बिन सतिगुर पूरे पन्ध ना कोए मुकाईआ। आवण जावण गेड़ा रहे गिढ़दा, हरि करता आप गिढ़ाईआ। ग़ुंचा फुल्ल रहे खिड़दा, पंखड़ी पत डाली महकाईआ। बिन निरँकार लेखा ना मुकाए कोई सिर धड़ दा, पंज तत चोली कोए ना पाईआ। वेखणहारा खेल चोटी जड़्हदा, मध आपणी धार वहाईआ । आदि जुगादि जुग चौकड़ी साहिब सतिगुर अग्गे कोई ना अड़दा, जो अड़या भन्न वखाईआ। गुरमुख विरला साचे पौड़े चढ़दा, जिस आपणा भेव चुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला इक्को नाम पढ़दा, दूजा अक्खर ना कोए सुणाईआ। रूप नज़री आए हरी हरि हरि दा, हरि मन्दिर इक्को सोभा पाईआ। पड़दा चुक्के आपणे घर दा, घर घर विच होए रुशनाईआ। जिस मन कोलों सद रिहा डरदा, सो मन डेरा बहे ढाहीआ। दोए जोड़ निमख निमख वास्ता करदा, माण अभिमाण दए मिटाईआ। सतिगुर सरनाई सच दुआरे पड़दा, साचे घर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन्त्र इक्को
इक समझाईआ। नाम शब्द कहे मोहे हरि की ओट, आसा इक्को इक रखाईआ। जुग चौकड़ी लाए चोट, सच नगारा नौबत इक वजाईआ। लोकमात भेजे नाल शौक, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। भगत सन्त कोई ना जाए औंत, साचा बन्धन दए बंधाईआ। गुरमुख नारी रंडी रहे ना बिना खौंत, गुर शब्द लए प्रनाईआ। गुरसिख गुरुदुआर आपे जाए पहुंच, घर मन्दिर इक्को नज़री आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पीर पैगम्बर दस्स के गए धुर दी रौंस, रहबर बण के राह वखाईआ। पीर पैगम्बर कहिन्दे गए परवरदिगार साचा गौंस, कुतब वेखे थाउँ थाईंआ। दो जहान मन्नण जिस दी धौंस, भय भउ सर्ब जणाईआ। सो साहिब सर्ब स्वामी इक्को दिसे खौंत, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा नाम इक दृढ़ाईआ। नाम शब्द कहे प्रभ तेरी सरन, तुध बिन सार कोए ना पाईआ। बिन तेरी किरपा अन्दर कोई ना देवे वड़न, बाहरों कुण्डे सारे बैठे लाईआ। मेरे कोलों कलयुग जीव डरन, दूर दुराडे नट्ठण वाहो दाहीआ। कूड़ी क्रिया ढोले पढ़न, तेरा नाउँ ना कोए ध्याईआ । माया ममता अग्नी सड़न, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। नेत्र खोल्हे ना कोई हरन फरन, दोवें अक्खां वेखण जगत लोकाईआ। सतिगुर मिले ना सच्ची सरन, सोच समझ किसे ना आईआ। आपणे पौड़्हे मूल ना चढ़न, गुरदर मन्दिर मस्जिद लभ्भण थाउँ थाईंआ। मन वासना सारे अड़न, मनसा पूर ना कोए कराईआ। कच्चे बिरहों अन्तिम झड़न, फल नज़र कोए ना आईआ। गेड़ा बणया जन्म मरन, लख चुरासी भौंण चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। नाम शब्द कहे प्रभ सच स्वामी, सतिगुर तेरी इक सरनाईआ। तेरी सिफ्त अगम्मी बाणी, साडा नाउँ तेरी वड्याईआ। तेरा हुक्म अकथ कहाणी, हउँ चाकर सेवक सेव कमाईआ । तेरा खेल सदा लासानी, लाशरीक नज़र ना आईआ। तोहे तौफ़ीक इक दो जहानी, निरगुण सरगुण आपणी धार चलाईआ। कलयुग अन्तिम नाम शब्द कहे सानूं होई हैरानी, हरि जू तेरा भेव कोए ना आईआ। चारों कुण्ट घर घर वड़ी शैतानी, शरअ शरीअत करे लड़ाईआ। भरमे भुल्ले वड विद्वानी, ज्ञानी ध्यानी ध्यान ना कोए लगाईआ। साचा मिले ना कोए अशनानी, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। रसना जिह्वा पढ़दे अक्खर बाणी, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। भरमे भुली चारे खाणी, चारों कुण्ट रही कुरलाईआ। सुरत सवाणी बणी ना साची राणी, नंद नज़र कोए ना आईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ फिरे बण अञ्याणी, बाली बुध समझ कोए ना पाईआ। अठसठ तीर्थ लभ्भदी फिरे ठंडा पाणी, बिन सतिगुर पूरे अमृत जाम ना कोए प्याईआ। किरपा कर शाह सुल्तानी, शहिनशाह तेरी इक सरनाईआ। गुरमुखां गुरसिखां साची दस्स नाम निशानी, निशाना इक्को इक लगाईआ। कूड़ी
भुल्ले जगत कहाणी, तेरा नाम इक ध्याईआ। चरण कँवल करन ध्यानी, नेत्र नैण नैण शरमाईआ । बख्श दर इक्को पद निरबाणी, दूजी मंज़ल रहिण कोए ना पाईआ। सृष्ट सबाई दिसे फ़ानी, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। तेरा नूर तेरी जोत नुरानी, तेरी अंस तेरा बंस, भगत भगवान सदा अख्वाईआ। साचे सन्तां दर साचे दे माणी, सीस जगदीश हथ्थ टिकाईआ। गुरमुखां दस्स सच कहाणी, भरम भुलेखा दे गंवाईआ। गुरसिख जाइण तैंथों कुरबानी, मन वासना भेंट चढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सच प्रीत इक लगानी, लग्गी प्रीती तोड़ निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा आपणा वर, वर सच्चा नाम वरताईआ। शब्द कहे मैं दस्सां तेरा नाम, नाम तेरा सति वड्याईआ। सति कहे मैं करां सलाम, सीस जगदीश झुकाईआ। जगदीश कहे मैं तेरा काम, बण करता कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी देवे इक्को वर, आत्म परमात्म परमात्म आत्म आदि जुगादी दो जहानां खेल, निरगुण निरगुण अन्तिम मेल, दो जहानां सज्जण सुहेल, सोहँ रूप सति सरूप महिमा अनूप वसे चार कूट, नाता तुटे जूठ झूठ, सच सुच इक्को इक हरि का नाम जणाईआ।
७ अस्सू २०२० बिक्रमी हाकम सिँघ दे गृह
भाई की डरोली ज़िला फिरोज़ पुर
शाह पातशाह सच सुल्तान, शहिनशाह वड्डी वड्याईआ। तख्त निवासी नौजवान, बलधारी बेपरवाहीआ। सचखण्ड दुआर खेल महान, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। हरि पुरख निरँजण बण प्रधान, एकँकार हुक्म जणाईआ। आदि निरँजण जोत महान, जोती जाता पुरख बिधाता करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता देवणहारा दान, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। श्री भगवान हुक्मरान, सच संदेसा इक समझाईआ। पारब्रह्म प्रभ वेखे मार ध्यान, निरगुण निरगुण आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। साचा खेल करे भगवान, भगवन आपणी दया कमाइंदा। सचखण्ड दवारा सच मकान, सो साहिब आप सुहाइंदा। दीवा बाती कमलापाती इक जगाए महान, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। भूपत भूप बण राज राजान, शाह पातशाह आपणी कार कमाइंदा। धुर संदेसा सुणो फ़रमान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म हरि निरँकार, निरगुण दाता आप जणाईआ। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, धुर फ़रमाना इक समझाईआ। विष्न
ब्रह्मा शिव रहिणा ख़बरदार, नैतर नैण अक्ख खुल्हाईआ। त्रैगुण माया पंज तत नेत्र खोल्ह उग्घाड़, सो साहिब पड़दा देणा खुल्हाईआ। गुर अवतार आउणा दर दरबार, दर दरवाजा रिहा जणाईआ। पीर पैगम्बर सजदा करन परवरदिगार, सीस जगदीश इक समझाईआ। भगत भगवान लए उठाल, जागरत जोत इक जगाईआ। सन्त सज्जण मेले नाल, गुर चेले रंग रंगाईआ। गुरमुख खोल्हे बंद कवाड़, पड़दा उहला आप चुकाईआ। गुरसिख करे प्रकाश बहत्तर नाड़, अज्ञान अन्धेर नज़र कोए ना आईआ। लख चुरासी जीव जंत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताईआ। साचा हुक्म देवे भगवान, भगवन आपणी दया कमाइंदा। सचखण्ड निवासी हो मेहरवान, थिर घर शब्दी सुत उठाइंदा । उठ दुलारे नौजवान, तेरी नौबत नाम वजाइंदा। दो जहानां मार ध्यान, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड तेरा राह तकाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव बाल अञ्याण, सिख्या तेरी वड वडियाइंदा। गुर अवतार कर कल्याण, पीर पैग़म्बर राह जणाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी देंदा रिहा पैग़ाम, नव नौ चार हुक्म वरताइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी मात निशान, अक्खर अक्खर बन्धन पाइंदा। निष्अक्खर सके ना कोए पहचान, लेखा जाणे श्री भगवान, भगवन आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दरगाह साची सोभा पाइंदा। दरगाह साची परवरदिगार, नूर नुराना नूर इलाहीआ। करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर वड वड्याईआ। साचे तख्त बैठ आप करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। हुक्म देवे एका वार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप चौदां लोक वेखे वारो वार, चौदां तबकां कुण्डा लाहीआ। लख चुरासी जीव जंत नेत्र रोवण ज़ारो ज़ार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। हरि का शब्द सृष्ट सबाई गई विसार, गुर मन्त्र पढ़े ना कोए लोकाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द करे पुकार, परमात्म आत्म मेल ना कोए मिलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर गए हार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सेव कमाईआ। अन्तिम दोए जोड़ मंगदे रहे बण भिखार, पुरख अकाल अग्गे झोली डाहीआ। तूं दाता दानी वड वड्डा सिरजणहार, बेअन्त तेरी वड्याईआ। हउँ बालक बाल अञ्याण, तेरी समझ कोए ना पाईआ। तेरा नाम शब्द सुनेहड़ा दो जहान, इक्को धार वखाईआ। कागद कलम लिख लिख थक्के तेरा अन्त ना पारावार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा आप जणाईआ। साचा लेखा दस्से आप करतार, हरि करता आप जणाईआ। सच दुआरे बैठ सच्ची सरकार, सति सतिवादी हुक्म वरताईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी वेखणहार, निरगुण वड्डा वड वड्याईआ। सरगुण देवणहार शब्द आधार, नाम निधान झोली पाईआ। सेवा ला गुरू अवतार, पीर पैगम्बर हुक्म मनाईआ । जन भगतां
जुग जुग पैज स्वार, सन्तन इक्को नाम समझाईआ। गुरमुख रंग चाढ़्ह अपार, गुरसिख पड़दा दूई उठाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, ख़ालक ख़लक विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबार इक सुहाईआ। सच दरबार ला भगवन्त, भगवन आपणी दया कमाईआ। कलयुग वेखो सारे अन्त, चार कुण्ट अन्धेरा छाईआ। घर घर गढ़ हउमे हंगत, कूड़ी क्रिया वज्जे वधाईआ । कोई ना बणे साची संगत, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। भेव अभेदा खोल्हे कोई ना पंडत, चौदां विद्या होई हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। धुर संदेसा गुर अवतार, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बीते अन्तिम वार, अन्तष्करन सब दा वेख वखाईआ। नेत्र वेखो करो दीदार, जलवागर ज़ाहर ज़हूर वेस वटाईआ। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगार, हक़ मुकाम इक्को इक समझाईआ। लाशरीक सांझा यार, सच तौफ़ीक इक करतार, दो जहानां पड़दा रिहा उठाईआ । एथे ओथे दो जहानां मददगार, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जुग चौकड़ी जिस दी करदे गए पुकार, उच्ची कूक वाज मार, ढोला सिफ्त सालाही नाम गाईआ। सो करता कुदरत कादर वेखणहार, निरगुण निरवैर पुरख अकाल, जोती जाता पुरख बिधाता अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह आपणा वेस वटाईआ। सति सतिवादी बणे सच मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। मार्ग इक्को देवे ला, रहबर इक्को इक अख्वाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबार इक समझाईआ। सच दरबार वेखो हरि, नर हरि नरायण आप लगाइंदा। जिस दा खुल्ल्हा रहे दर, दरवाजा बंद ना कोए कराइंदा। निरभउ चुकाए भय डर, भ्यानक रूप सर्ब गवाइंदा। भगत भगवान लए फड़, अन्तर अन्तर मेल मिलाइंदा। साचे सन्तां मन्दिर जाए चढ़, साचा पौड़ा इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप जणाइंदा। भेव अभेदा खोले्ह मात, हरि करता वड वड्याईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होया पुरख अबिनाश, निरगुण नर हरि आपणा वेस धराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बणाए इक जमात, साची पट्टी इक समझाईआ। पूरब लहिणा चार युग दा वेखे आप हालात, पर्दा सब दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि पुरख अकाल, अक्ल-कल-धारी वड वड्याईआ। जुग जुग होए सदा दयाल, नित नवित्त आपणी सेव कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर साचे लाल, सुत दुलारे मात घलाईआ। शब्दी शब्द बण दलाल, सच दलाली इक वखाईआ। हकीकत वेखे हक़ हलाल, लाशरीक पड़दा लाहीआ। भगत भगवन्त लए भाल, साचे सन्त सन्त जगाईआ। सुरत सवाणी शब्दी कन्त मिले आण, आवण जावण गेड़ा दए चुकाईआ। आपे सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद दाता
बेपरवाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप धर्म दुआर वखाए इक्को सच्ची धर्मसाल, जिस घर वज्जे नाम वधाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर नेत्र नैणां नाल करन वसाल, वसल आपणा इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दरबार इक्को इक सुहाईआ। सच दरबार सोभावन्त, सचखण्ड मिले वड्याईआ। करे खेल प्रभ जुगा जुगन्त, जुग जुग हुक्म वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवे नाम महिमा अगणत, सिफ्ती सिफ्त राग सुणाईआ। गुर अवतार धार मंत, मन्त्र इक्को इक दृढ़ाईआ। पावे सार जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज आप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। लेखा जाणे थान थनंतर, दो जहानां खोज खुजाइंदा। आदि जुगादि बणाए बणतर, घाड़त घड़त वेख वखाइंदा। नाम सुणाए इक्को मन्त्र, आत्म परमात्म आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। साची सिख्या सतिगुर सति, सति सतिवादी आप जणाईआ। कलयुग अन्तिम छड्डो मनमति, मनमति अन्त रहिण ना पाईआ। चार वरन बुझाए इक्को तत्त, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश समझाईआ। निरगुण जोत घर घर कर प्रगट, अज्ञान अन्धेर दए मिटाईआ। काया अन्दर खोल्ह हट्ट, साचा वणज नाम विकाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। नज़री आए पुरख समरथ, वड दाता बेपरवाहीआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी चलाउँदा रिहा रथ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बण रथवाहीआ । सो मार्ग इक्को देवे दस्स, गुर अवतार पीर पैगम्बर नाल रलाईआ। पिछला लेखा होवे बस, बसते सब दे बन्न्ह वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आप जणाईआ। धुर दी धार दस्से आप, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। आदि जुगादी इक्को जाप, दो जहानां सर्ब समझाइंदा। पिता पुरख माई बाप, पुरख अकाल इक्को नज़री आइंदा। निरगुण सरगुण देवे दात, दाता दानी झोली आप भराइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर अन्तिम सारे गए आख, उच्ची कूक ढोला राग सुणाइंदा। कलयुग अन्तिम प्रगट होवे परम पुरख आप समराथ, सर्ब कलधारी वेस वटाइंदा। होए सहाई दीनां नाथ, अनाथ ग़रीब निमाणयां गले लगाईआ। नानक गोबिन्द पूरा करे भविक्ख्त वाक, वाक्य वेखे चाईं चाईंआ। गोबिन्द बन्न्हे साचा नात, नाता बिधाता वेख वखाईआ। लेखा चुकाए ज़ात पात, वरन गोत रहिण कोए ना पाईआ। साचा मन्त्र पूजा पाठ, शब्द गुर इष्ट देव स्वामी इक्को इक नज़री आईआ। लेखा जाणे तीर्थ ताट, सर सरोवर अमृत आत्म सच अशनान कराईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता हउमे हंगता करे घात, नाम खण्डा इक चमकाईआ। योद्धा सूर महाबली उतरे आपणे घाट, पतण नज़र किसे ना आईआ। गुरमुखां गुरसिखां पुछे आपे वात, वातावरन आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, सृष्ट सबाई दए जणाईआ। सृष्ट सबाई सांझा यार, सो पुरख निरँजण इक अख्वाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल अपार, हरि करता कार कमाइंदा। शब्दी योद्धा सूरबीर बलकार, सतिगुर इक्को इक फेरा पाइंदा। दूजा ना कोए मीत मुरार, संगी साथी संग ना कोए निभाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लो आकाश पाताल ज़िमीं असमान पड़दा देवे पाड़, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ समुंद सागर फोल फोलाइंदा। लेखा जाणे तेई अवतार, भेव अभेद आप खुलाइंदा। भगत अठारां नेत्र नैणां दए वखाल, शब्द इशारे नाल जणाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद जलवा वखाए आप जलाल, ज़ाहर ज़हूर बेनज़ीर लाशरीक सच तस्वीर आप प्रगटाइंदा। नानक गोबिन्द मेला दीन दयाल, पुरख अकाल इक्को मन्दिर सच सुहाइंदा। जिस गृह नेड़ ना आए काल महाकाल, त्रैगुण तुटे कूड़ जंजाल, पंज तत मार्ग दए सिखाल, आत्म परमात्म बोध अगाध इक्को नाम जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआर सर्ब बुलाइंदा। सच दुआर सच निरँकार, सच हुक्म सुणाईआ। विष्नूं रहिणा ख़बरदार, ख़बर नाम इक जणाईआ। ब्रह्मे उठ नैण उग्घाड़, शंकर भोला भाउ गंवाईआ । त्रैगुण माया पैणी मार, पंज तत नट्ठे वाहो दाहीआ। ब्रह्मे सुत हो उज्यार, धुर दी धार आप जणाईआ। यगै पुरुष हो बेदार, बराह आपणा पड़दा लाहीआ। हाव ग़रीव खेल वेख करतार, नर नरायण रिहा जणाईआ। कपलमुन हो हुशियार, दत्ता त्रै समझ समझाईआ। रिखप देव वेख आर पार, पिरथू भज्जणा वाहो दाहीआ। मत्तस तेरी पावे सार, कछप हौला भार कराईआ। धनंतर तेरा लहिणा दए नवार, मोहन मोहणी रूप वटाईआ। बावन वेख सच्चा दरबार, बलधारी आप लगाईआ। हँसा मोती चोग चुग अपार, सोहँ सति सरूप जणाईआ। नर सिँघ आपणा पड़दा वेख उतार, पारब्रह्म प्रभ भेव अभेद खुल्हाईआ। नर नरायण ख़बरदार, बेख़बर ख़बर सुणाईआ। हरी हरि कर विचार, हरि करता वेखणहारा थाउँ थाईंआ। ब्रह्मण ब्रह्म भेव चुकाए आप निरँकार, पारस परस नज़र ना आईआ। राम रामे दसरथ बेटे अजुध्या नगरी पुरख अबिनाशी, धुर दी धार इक्को इक जणाईआ। वेद व्यासा वेख तमाशा पुराण अठारां तेरा रिहा पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ । काहन घनईया वेख नईया साचा सईया बंसुरी इक्को नाम निधान रिहा वजाईआ। मूसा वेख नैण उग्घाड़, जलवागर करे प्यार, कोहतूर नूर ज़हूर लेखा रिहा चुकाईआ। मूसे सजदा कर परवरदिगार, ईसा होवे ख़बरदार, पिता पूत करे प्यार, बरख़ुरदार तेरा लहिणा झोली पाईआ। मुहम्मद मंगे मदद, मदद करे मददगार, प्रगट होए वड अमाम सांझा यार, सही सलामत साख्यात आपणा खेल वखाईआ। निरगुण नानक सचखण्ड वसे एकँकार, जोती जोत जगे अपार, मिल्या मेल पुरख अकाल, दूजा नज़र कोए ना आईआ। गोबिन्द सूरा सुत दुलार, मिल्या मेल सच्ची सरकार, योद्धा सूर बली
बलकार, नाम खण्डा तेज कटार, चण्ड प्रचण्ड इक चमकाईआ। शब्दी रूप अगम्म अपार, दो जहानां पावे सार, ब्रह्मण्ड खण्ड करे ख़बरदार, जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज रिहा समाईआ। सारे इकट्ठे आओ सच्चे दरबार, सो साहिब पुरख अकाल आप जणाईआ । लेखा सब दा चुक्के इक्को वार, बाकी कोई रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। सारे कहिण असीं आवांगे। प्रभ तेरा दर्शन पावांगे। सचखण्ड दुआर तेरे चरणी सीस झुकावांगे। दोए जोड़ वास्ता पावांगे। तेरी प्रेम प्रीत दी बज्झी डोर, पतंग तेरे नाम उडावांगे। लोकमात आए जोड़, अग्गा पिच्छा तेरी झोली पावांगे। तूं वेख कर के गौर, गहर गम्भीर तेरे सदा अख्वावांगे। नाता रिहा ना पंज तत सरीर, शरीकत विच कदे ना आवांगे। तेरी धारों उपजे गुरू अवतार पैगम्बर पीर, पारब्रह्म तेरा बंस इक सुहावांगे। तूं आपे पाए शरअ ज़ंजीर, अन्तिम तेरे कोलों कटावांगे। नानक खिच के आया लकीर, चार वरन लेखा सर्ब मुकावांगे। गोबिन्द बण के आया फ़कीर, पिता पूत मात संग ना कोई ल्यावांगे। अन्तिम तेरा मेला मिले अख़ीर, दूजी ओट ना कोई रखावांगे। कलयुग सब दी मिटे पीड़, कूड़ी क्रिया शौह दरिया रुढ़्हावांगे। तेरे नाल मिल के सब दी बदल जाए तकदीर, तदबीर सब नूं इक समझावांगे। जिस दी नज़र ना आए तस्वीर, लाशरीक इक्को नूर जणावांगे। शाह पातशाह बेनज़ीर, तख्त निवासी राजन राज इक वडयावांगे। जिस दा लेखा शाह हकीर, ऊँच नीच ना कोए रखावांगे। तिस साहिब पुरख अकाल दी इक्को नाम सच हदीस, कलमा इक्को इक वखावांगे। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग हुक्मे अन्दर पीसण ल्या पीस, बण चाकर याचक सेवा सेव वखावांगे। तेरा खेल बीस बीस, बेपरवाह इक्को दर जणावांगे। श्री भगवान सच स्वामी सिर छत्र झुल्ले सीस, राज राजानां ख़ाक मिलावांगे । नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग तेरी रखदे गए उडीक, नित तेरा राह तकावांगे। तुध बिन दूजी कोई ना रहे प्रीत, प्रीतम इक्को इक मनावांगे। तेरे मिलयां होए ठांडे सीत, अग्नी तत सर्ब बुझावांगे। सतिजुग तेरे नाम दी चले रीत, तेरा नाउँ इक्को इक ध्यावांगे। हर घट वसें ठाकर ठाकरदुआरे मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ तेरा नाद सुणावांगे। तेरा खेल सदा अनडीठ, नेत्र पेख ख़ुशी मनावांगे। सदी चौधवी जाए बीत, बीती कहाणी ना कोए सुणावांगे। अन्तिम वेला सद वसीए तेरे नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध मुकावांगे। तेरे दर तों मंगीए भीख, भिच्छया इक्को झोली नाम भरावांगे। तेरी कोई ना जाणे रीत, रीतीवान तेरे हुक्मे अन्दर सीस निवावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगावांगे। श्री भगवान दया कमाएगा। पारब्रह्म प्रभ वेख वखाएगा। अबिनाशी करता कर्म कमाएगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर मेल मिलाएगा। सच सुअम्बर इक रचाएगा। कूड़ा अडम्बर जगत मिटाएगा। सर्ब कला
बण भरतम्बर, भरम भुलेखा दूर कराएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मार्ग इक्को इक लगाएगा। तेरा मार्ग इक प्रनावांगे। दोए जोड़ सीस निवावांगे। पुरख अकाल इक मनावांगे। धर्म दुआरा इक समझावांगे। नाम ढोला इक्को इक गावांगे। शब्द विचोला मात बणावांगे। पंज तत पड़दा उहला अन्त चुकावांगे। लख चुरासी प्या रौला, भरम भुलेखा सर्ब मिटावांगे। गोबिन्द कर के आया कौला, कीता कौल तोड़ निभावांगे। धरनी होवे भार हौला, धरत धवल साचा संग निभावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा इक्को राग अलावांगे। प्रभ इक्को राग अल्हाएगा। कन्त सुहाग मेल मिलाएगा। साचे सन्त आप जगाएगा। काया चोली रंग बसन्त चढ़ाएगा। गढ़ तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म भेव चुकाएगा। चार वरन अठारां बरन बणाए इक्को संगत, साचा संग आप रखाएगा। दूजे दर कोई ना जाए मंगत, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश सब दा दाता इक्को नज़री आएगा। जीव जंत लख चुरासी फंद कटाएगा। लहिणा देणा चुक्के जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज आपणे लेखे पाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग इक्को नाम दवावेगा। सतिजुग दिवाए इक्को नाम, एकँकार दया कमाईआ। सर्ब जीआं घट वसे राम, राम रमईया बेपरवाहीआ। नज़री आए साचा शाम, घनईया बंसुरी सच वजाईआ। सच पैगम्बर दए पैग़ाम, कलमा कायनात पढ़ाईआ। साचा इष्ट इक ईमान, इस्म आअज़म इक दरसाईआ। मन्त्र सच्चा सति नाम, नाम सति सति जणाईआ। फ़तह डंका शब्द दो जहान, जुग चौकड़ी आप वजाईआ। गोबिन्द गुर करे परवान, परवाना सब नूं दए वखाईआ। योद्धा सूरबीर बलवान, महाबली वेख वखाईआ। कूड़ी क्रिया मेट निशान, सच सुच्च करे रुशनाईआ। सतिजुग बणे इक विधान, साचा मार्ग आपे लाईआ। पंचम मीता बण प्रधान, पंचम देवे माण वड्याईआ। पंचे सोहण इक दर दरबान, दरगाह साची लोकमात ख़ुशी वखाईआ। करे खेल आप भगवान, भगवन आपणी कार कमाईआ। दो जहान विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीस सुरप्त इन्द गण गंधर्ब सब नूं मन्नणी पए आण, सीस सके ना कोए उठाईआ। लख चुरासी जीव जंत सारे करन परवान, बेवफ़ा रूप ना कोए वटाईआ। परम पुरख पतिपरमेश्वर चरण कँवल लग्गे सर्ब ध्यान, ध्यानी इक्को ध्यान जणाईआ। आत्म परमात्म देवे नाम ज्ञान, शब्द निधान दए समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सारे मन्नण जीव जहान, मुख सके ना कोए भवाईआ। सतिजुग साचे चले सति दुकान, कूड़ा हट्ट रहिण ना पाईआ। भगत भगवन्त वेखे आण, निरगुण वक्खरी धार चलाईआ। साचे सन्तां देवे दान, दर्दी दर्दीआं दर्द वंडाईआ। गुरमुखां वखाए धर्म निशान, काया अन्दर आप उठाईआ । गुरसिखां धूढ़ी चरण कराए अशनान, दुरमति मैल धवाईआ। चार वरनां इक वखाए मकान, सच दुआरा आप प्रगटाईआ। छप्पर
छन्न ना कोई सके पहचान, चार दीवार नज़र कोए ना आईआ। सूरज चन्द ना कोए भान, चन्द चांदना ना कोए चमकाईआ। मण्डल मण्डप ना कोए निशान, खेले खेल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, साचा मन्त्र इक सुणाईआ। साचा मन्त्र नाम गोबिन्द, गीत इक्को इक समझाइंदा। अन्तर बाहर मिटे चिन्द, चिन्ता रोग ना कोए वखाइंदा। दाता दानी गुणी गहिंद, गहर गम्भीर दया कमाइंदा। जन भगत बणाए नादी बिंद, सुत दुलारे आप उठाइंदा। घर मृदंग वजाए किंग, धुन आत्मक राग सुणाइंदा। अमृत धार वहाए सिन्ध, कूड़ी क्रिया आप रुढ़्हाइंदा। वासा करे आत्म निज, निज आत्म वेख वखाइंदा। आपणी मिलण दी दस्से बिध, मकतब इक्को इक खुल्हाइंदा। डेरा ढाहे अठारां सिध नौ निध, नौ अठारां मूल चुकाइंदा। भेव चुकाए काया पिण्ड जीउ इंड, ब्रह्मण्ड वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा शब्द ज्ञान, चार वरनां इक निशान, सच दुआरे आप जणाइंदा। सच दुआरा सतिगुर घर, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस गृह मिले इक्को जिहा वर, वंडण वंड ना कोए वंडाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दर दरवेश खड़े दर, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। मेहरवान प्रभ किरपा कर, कृपानिध तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म इक सुणाईआ। कलयुग सुण बात अख़ीर, सो साहिब आप जणाईआ। तेरा लेखा लिख गए गुर अवतार पीर, पैगम्बर शहादत नाल रलाईआ। कलयुग अन्त तुटे शरअ ज़ंजीर, शरीअत मात रहिण ना पाईआ। हउमे हंगता निकले पीड़, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। अठसठ तीर्थ वरोले नीर, सरोवर इक्को नज़री आईआ। भगत कोई ना रहे दिलगीर, भगवन मेले चाईं चाईंआ । आपणे नक्क नाल कढ्ढ लकीर, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। प्रभ बदल देवे तकदीर, तदबीर आपणी दए समझाईआ। लेखा चुक्के हस्त कीड़, कीट कीटां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा रिहा जणाईआ। कलयुग रोवे मारे धाह, उच्ची कूक कूक सुणाईआ । दरोही दरोही मेरे ख़ुदा, ख़ुदी मेरी ना मेरी मिटाईआ। उठ वेख मैं तेरे तेरे नालों कीते जुदा, आपणी पट्टी इक पढ़ाईआ। गुर का शब्द सारे गए भुला, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। काम क्रोध लेभ मोह हँकार मनमती दिती चला, चलाएवान सर्ब लोकाईआ। धीआं भैणां गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ रहे तका, नेत्र नैण नैण उठाईआ। मुल्लां शेख़ मुसायक पंडत पांधे होए बेवफ़ा, तेरा संगी नज़र कोई ना आईआ । रसना जिह्वा पढ़ पढ़ तैनूं बाहरों रहे गा, अन्तर धुन तेरा नाद ना कोए वजाईआ। किरपा कर बेपरवाह, मेरा वेला अन्त मेरे नाल रखाईआ । नौ खण्ड पृथ्मी मैं भज्जां वाहो दाह, दिवस रैण सेव कमाईआ। ज्ञानी ध्यानी वड विद्वानी धर्म कर्म तों दित्ते डुला, धीरज
जत सति सन्तोख रहिण किसे ना पाईआ। उठ वेख मुहम्मद मेरा बणया गवाह, जिस शरीअत मेरे नाल रलाईआ। पुरख अकाल कहे तैनूं देवां सच सुणा, सच सच दृढ़ाईआ। तेरी गुर गोबिन्द जड़्ह दिती उखड़ा, ना कोई सके मात लगाईआ। चार लख बत्ती हज़ार दा लेखा रहे कोई ना, चन्द पूरब लेखा रिहा मुकाईआ। तेई अवतार बणे गवाह, भज्जे आवण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक सुणाईआ। कलयुग रोवे नेत्र नीर, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। मेरी प्रभू वेख अन्त अख़ीर, आख़र तेरा हुक्म सीस टिकाईआ। लख चुरासी पावां भीड़, इक इशारा दयां जणाईआ। शाह सुल्तानां करां फ़कीर, राज राजानां दर दर घर घर भिख्या जगत मंगाईआ। चारों कुण्ट पए वहीर, भज्जण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, अन्त तेरी ओट रखाईआ। कलयुग सुण छोटे पुत्त, चौथे युग दयां समझाईआ। तेरी वेखां अन्तिम रुत्त, रुत्त रुतड़ी जगत महकाईआ। प्रगट हो अबिनाशी अचुत, तेरी सार आपे पाईआ । निरगुण धारों निरवैर पुरख उठ, जोती जामा वेस वटाईआ। शब्दी नाल रला मात सुत, गोबिन्द नज़र किसे ना आईआ। हुण गोबिन्द कोलों पुच्छ, तेरा लेखा किवें मुकाईआ। जे तेरे उते जावे तुठ, रहमत इक्को इक दरसाईआ। तेरी बची रहिण देवे भगतां वाली गुट्ठ, दूजा नज़र कोई ना आईआ। जिन्हां अमृत जाम पीता घुट्ट, तिन्हां देवे माण वड्याईआ। निरगुण हो के सरगुण वल बदले आपणा रुख़, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। गुरसिख गुरमुख सन्त सुहेले गुर गोबिन्द गोदी लए चुक्क, बंस सरबंस आपणा लए सुहाईआ। मात गर्भ नाता तोड़े उलटा रुख़, कूड़ी क्रिया फंद कटाईआ । अग्गे हो के वेखे तैनूं ढुक, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। तूं सीस नवाउणा झुक, कलयुग पैणा इक सरनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक समझाईआ। कलयुग कूड़ा करे मंज़ूर, प्रभ तेरी वड वड्याईआ। साची सिख्या दए हज़ूर, हज़रत इक पढ़ाईआ। गोबिन्द खेड़े दे केहड़े नेड़े दूर, दूर दुराडा पन्ध कवण मुकाईआ। किरपा कर सर्ब कला भरपूर, बेपरवाह रहमत इक कमाईआ। पुरख अकाल कहे गोबिन्द तैनूं मिले ज़रूर, तेरी ज़रूरत पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर दए जणाईआ। साचा मन्दिर गोबिन्द खेड़ा, पुरख अकाल आप जणाईआ। जिस दा खुल्ल्हा रहे वेहड़ा, भेव कोए ना पाईआ। ओथे शब्दी गुर दा वसे डेरा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी होवे हक़ नबेड़ा, हकीकत सब दी वेख वखाईआ। कलयुग जा के वेख सम्बल खेड़ा, जिस घर वसे सच्चा माहीआ। मेहरवान करे आपणी मेहरा, मेहर नज़र इक उठाईआ। तेरा चाहे तारे चाहे डोबे बेड़ा, उस दे हथ्थ वडी वड्याईआ। अन्तिम वेला आया नेड़ा, मंज़ल मंज़ल बैठा पन्ध मुकाईआ। जिस
दुआरे गुर अवतारां पीर पैगम्बरां साचे भगतां पाया घेरा, चारों कुण्ट बहि बहि ख़ुशी मनाईआ । रसना बोलण साचा तोल तोलण इक्को कहिण तूं मेरा मैं तेरा, दूजा नाम ना कोए जणाईआ। सो साहिब सतिगुर पुरख अकाल दीन दयाल गोबिन्द नाल मिल के चौथे युग पाया फेरा, हेरा फेरी सब दी रिहा मुकाईआ। इक्को वार देवे आपणा गेड़ा, लट्ठ गेड़े जगत लोकाईआ। मनमुख गुरमुख दोवें करे नखेड़ा, साची धार विच प्रगटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक सिखाईआ। साची सिख्या सुण करतार, कलयुग लए अन्त अंगड़ाईआ। कवण मिले मेरा गोबिन्द यार, यारी यार नाल निभाईआ। जिस सत्थर हंढ्ढाया नाल प्यार, सूलां सेज सोभा पाईआ। सो सतिगुर कदे ना होए दुखियां विच दुख्यार, दु:ख दर्दीआं दर्द लए वंडाईआ। मैं दर जा के करां निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ । मैंनूं बख्श बख्शणहार, बख्शिश तेरे हथ्थ फड़ाईआ। तूं साहिब अभुल्ल गुरू करतार, मैं भुलणहार तेरा सेवक नज़री आईआ। गुण अवगुण ना कोए विचार, अवगुण भरी मेरी लोकाईआ। औह वेख अल्ला राणी नेत्र नैणां नीर वहाए अगम्मी धार, खुलड़े केस भज्जी फिरे वाहो दाहीआ। अल्ला मीआं मिल्या ना साचा यार, साचा खौंत नज़र कोए ना आईआ। लाल मैंहदी कर बैठी शृंगार, हथ्थीं रंग इक चढ़ाईआ। चौदां तबकां फिर आई मुटयार, जोबन घर घर रही वखाईआ। प्रीतम मिले ना एकँकार, परवरदिगार देवे ना कोए सरनाईआ। बिन गोबिन्द तेरा विचोला बणे ना कोई संसार, साचा मेल ना कोए मिलाईआ। तूं अन्तिम ढोला गाया सोहँ रूप आप करतार, तीर भथ्था कमान शस्त्र वस्त्र अस्त्र इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करे करतार, हरि करता वड वड्याईआ। सब दा लहिणा देणा पूरब कर्ज़ रिहा उतार, मकरूज़ आपणा हौला भार कराईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण हो के दस्से आत्म परमात्म सच प्यार, ब्रह्म पारब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। कूड़ी क्रिया नाता तोड़ो सर्ब संसार, माया ममता हउमे हंगता काम कोध लोभ मोह हँकार रहिण ना पाईआ। चार वरन अठारां बरन साची संगत इक्को इष्ट मनाओ पुरख अकाल, दाता दृष्ट दए खुल्हाईआ। सर्ब जीआं दा सगला यार, हर घट बैठा डेरा लाईआ। अन्दर वड़ के काया मन्दिर चढ़ के शब्दी डोरी फड़ के आत्म सेजा खड़्ह के निरगुण सरूप करो दीदार, दीद ईद चन्द इक्को इक रुशनाईआ। जिस मिलयां विसर जाए संसार, नज़री आए नानक गोबिन्द गोबिन्द नानक इक निरँकार, दूजा रूप पेख कोई ना पाईआ। तिस साहिब दा हुक्म चले जुग चार, चौकड़ी बैठी सीस निवाईआ। जिस कलयुग मात दित्ता अवतार, सो अन्तिम आपणे लेखे लाईआ। सतिजुग सोया लए उठाल, आलस निंद्रा दए गंवाईआ। उठ दुलारे साचे लाल, लालन आपणे रंग रंगाईआ।
लोकमात नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप चार कुण्ट दहि दिशा धर्म बणा सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक्को नज़री आईआ। जिस दुआरे मिले वड्याई शाह कंगाल, ऊँच नीच रहिण कोए ना पाईआ। सब दा शब्द गुरू दलाल, पंज तत आवे जावे फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, लेखा जाणे दो जहान, सर्ब सृष्ट देवणहार इक ज्ञान, आत्म परमात्म परमात्म आत्म सोहँ रूप सति सरूप सति सतिवादी आप समझाईआ।