पुस्तकालयभाग १५

७ अस्सू २०२० बिक्रमी संपूरन सिँघ दे गृह फ़िरोज़ शाह ज़िला फिरोज़पुर

साचा राम सर्ब से न्यारा, निरगुण निरवैर बेपरवाहीआ। आदि जुगादि वसे सचखण्ड सच दुआरा, दरगाह साची धाम सुहाईआ। जोती जोत जोत उज्यारा, नूर नुराना डगमगाईआ। सो पुरख निरँजण वसे ठांडे दरबारा, हरि पुरख निरँजण आपणा रूप धराईआ। एकँकार खेल अपारा, आदि निरँजण वेस वटाईआ। अबिनाशी करता खोल्ह कवाड़ा, श्री भगवान धार चलाईआ। पारब्रह्म प्रभ कर पसारा, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। विष्न ब्रह्मा शिव दे इशारा, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। त्रैगुण माया भर भण्डारा, पंज तत करे कुड़माईआ। करे खेल राम प्यारा, अपरम्पर आपणी कार कमाईआ। घट घट अन्दर कर पसारा, सच सिँघासण सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद दए खुल्हाईआ। साचा राम हर घट वास्सया, वसणहार वड्डी वड्याईआ। निरगुण नूर जोत परकास्सया, प्रकाशवान बेपरवाहीआ। लख चुरासी वेखे खेल तमाश्या, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज डेरा लाईआ। निरगुण सरगुण बण के दासी दास्सया, साची सेव कमाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म देवणहारा धुर भरवास्सया, साचा सबक इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। साचा राम राम बेटा, राम राम घर डेरा लाईआ। निरगुण राम राम घर लेटा, नेत्र नैण जग नज़र किसे ना आईआ। जुग चौकड़ी बण बण खेवट खेटा, दो जहान बेड़ा आप चलाईआ। सति सरूपी नज़री आए इक्को नेता, नर निरँकार वड्डी वड्याईआ। सदा सदा सद करे हेता, हितकारी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल दए समझाईआ। साचा खेल आदि पुरख, प्रभ एकँकार आप जणाईआ। जिस राम दा मनावे ना कोई पुरब, जन्म मरन समझ किसे ना आईआ। सो राम वसे सरब, घट घट डेरा लाईआ। तिस लेखा कोई ना अरब खरब, गणती गणत ना कोए गिणाईआ। ना उह नारी ना उह मर्द, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। दु:ख दर्द ना कोई मर्ज़, रोग सोग ना कोए सताईआ। राज जोग ना कोए हर्ज, जुग चौकड़ी बन्धन कोए ना पाईआ । करे

खेल आप असचरज, अचरज लीला आपणी आप रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, राम राम दए बुझाईआ। राम बुझाए साचा राम, रमया राम राम दृढ़ाईआ। राम प्रगटाए राम नाम, राम नाम शब्द शनवाईआ। राम नाम सुणाए सच पैग़ाम, धुर दी बाणी आप अल्हाईआ। राम करे साचा काम, करनी करता आप कमाईआ। वसे नगर खेड़े सच ग्राम, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। चार दीवार ना कोए निशान, सूरज चन्द ना कोए चमकाईआ। पिता पूत ना कोए आधार, माता गोद ना कोए बिठाईआ। सख़ीआँ मिल ना मंगलाचार, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोला राग ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ । साचा राम एको एक, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। दूजा राम देवे टेक, मेहर नज़र उठाईआ। तीजा राम हर घट रिहा वेख, निरगुण आपणा आसण लाईआ। चौथे राम दा दस्से भेत, वड वड्डा वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लहिणा दए जणाईआ। साचे राम बणाया इक्को राम, शब्दी पूत पूत उपजाईआ। शब्दी पूत कराए काम, विष्न ब्रह्मा शिव प्रगटाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवे दान, त्रैगुण माया झोली पाईआ। त्रैगुण माया कर प्रधान, पंज तत करे कुड़माईआ। पंज तत खेल महान, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज देवे माण, चारे खाणी वेख वखाईआ। चारे खाणी देवे ज्ञान, धुर दी बाण जणाईआ। परा पसन्ती मद्धम बैखरी कर वख्यान, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। ब्रह्मा सुत कर परवान, सन्त कुमार दए वड्याईआ। सन्त कुमार दे आधार, बराह रूप आप प्रगटाईआ। बराह रूप कर पसार, यगै पुरुष खेल खलाईआ। यगै पुरस खोल्ह किवाड़, हाव ग़रीव पड़दा लाहीआ। हाव ग़रीब दे सहार, नर नरायण नूर धराईआ। नर नरायण खेल करतार, कपल मुन सोभा पाईआ। कपल मुन कर प्यार, दत्ता त्रै लए उठाईआ। दत्ता त्रै कर विचार, रिखप देव आप समझाईआ। पिरथू खेल करे संसार, हँस जल जल धार वखाईआ। कछप भार चुक्के अपार, पिट्ठ आपणी हेठां डाहीआ। धनंतर वैद दे सिख्या अपर अपार, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। हँसा बोल इक जैकार, सोहँ ढोला राग सुणाईआ। बावन लेखा विच संसार, बलकारी आप वखाईआ। नर सिँघ लेखा जाणे धुर दरबार, धुर दी धार मात प्रगटाईआ। नरायण नर खेल अपार, हरी हरि आपणी कार कमाईआ। सतिजुग करदा रिहा प्यार, नित नवित्त आपणा वेस वटाईआ। सतिजुग अन्तिम उतरया पार, द्वापर एका रंग रंगाईआ। द्वापर खेल करे करतार, त्रेता फड़ के उँगली लए लगाईआ। लोकमात करे पसार, पसर पसारी वड वड्याईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश कर विचार, परवरदिगार भेव खुल्हाईआ। परस राम दे आधार, चारों कुण्ट आप दृढ़ाईआ। साचा राम राम करे प्यार, राम राम लए उठाईआ। उठ राम वेख संसार, त्रैगुण

मेला पंज तत चेला चारों कुण्ट डेरा लाईआ। सज्जण सुहेला खेल करतार, इक इकल्ला आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा राम राम विचों प्रगटाईआ । राम विचों राम होया प्रगट, प्रभ नूरी नूर धराया। तिस राम नूं कहिन्दे बेटा दसरथ, माता कुशल्लया जाया। जिस दा नज़र आए नक्क मूँह सिर हथ्थ, कन्न सरवण पंज तत चोला जगत पाया। तिस राम अन्दर राम आपणा रूप रख, राम राम राम प्रगटाया। तिस राम कोल राम अक्ख, निज नेत्र पड़दा लाहया। तिस राम मार्ग राम दस्स, लोकमात हुक्म वरताया। राम अन्दर राम होया वस, वास्ता राम नाल जुड़ाया। सच राम दी प्रीती अन्दर फस, लोकमात वेखे चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, राम रूप होए राम, राम रूप चन्द लोकमात चमकाया। हरि का नाम सचा प्रताप, चार जुग वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे गए आख, आख़र धुर संदेस सुणाईआ। हिरदे हरि हरि लैणा जाप, अजपा जाप इक समझाईआ। त्रैगुण माया मिटे संताप, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। कोट जन्म दा मिटे पाप, पूरब लेखा रहे ना राईआ। घर प्रगट स्वामी होवे आप, दूई द्वैती पड़दा लाहीआ । निरगुण जोत करे प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दए गंवाईआ। घर सज्जण मिले साक, परम पुरख प्रभ आपणा मेल मिलाईआ। बजर कपाटी खोले्ह ताक, जो जन हरि हरि नाम ध्याईआ। शब्द घोड़े चढ़ाए राक, वाग आपणे हथ्थ रखाईआ। लहिणा चुक्के तत आठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध लेखा दए चुकाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर मिटे अन्धेरी रात, साचा नूर करे रुशनाईआ। सुरत सवाणी शब्द हाणी पुछे वात, घर घर विच खोज खोजाईआ। सतिगुर नाम सदा साथ, एथे ओथे विछड़ कदे ना जाईआ। ढोला गाओ गहर गम्भीर गोबिन्द तूं मेरा मैं तेरा निरगुण नाल निरगुण जुड़या नात, सरगुण अन्तिम संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे नाम वड प्रताप दए जणाईआ। वड प्रताप हरि का नाउँ, दो जहान दए वड्याईआ। जन भगतां पकड़े आपे बाहौं, सोए मात लए जगाईआ । मेहरवान हो के सिर रखे ठंडी छाउँ, अग्नी तत ना लागे राईआ। फड़ के हँस बणाए काउँ, कागों हँस रूप वटाईआ। करे प्यार जिउँ पुत्रां माउँ, पिता पूत गोद सुहाईआ। तिस साहिब दा सिमरो नाउँ, आदि जुगादि जुग चौकड़ी जो सचखण्ड साचे बैठा आसण लाईआ। एथे ओथे दो जहान करे हक़ नयाउँ, हकीकत साची वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा नाम इक दृढ़ाईआ। वड प्रतापी नाम अगम्म, गुर सतिगुर आप जणाइंदा। गुरमुख गुरसिख सतिगुरू दुआरे पैणा जम्म, लेखा जन्म जन्म विचों बदलाइंदा। निहकर्मी कमाए आपणा कर्म, कर्म कांड डेरा ढाइंदा। लहिणा देणा मुके ज़ात पात वरन, गोत दीन

मज़्हब नज़र कोए ना आइंदा। साचा नाम सदा सदा तरनी तरन, तारनहार इक अख्वाइंदा। गुरमुखां खोल्हे नेत्र हरन फरन, निज नेत्र दया कमाइंदा । सन्त सुहेले विरले लोकमात पढ़न, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए हिलाइंदा। साचे मार्ग घर साचे जा के वड़न, सुखमन टेडी बंक ईड़ा पिंगल तत विकार राह विच ना कोए अटकाइंदा। सच स्वामी सरनी पड़न, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि का नाम वड प्रताप, आदि जुगादी साचा जाप, जुग जुग संग निभाइंदा। सो नाम कहे जो सतिगुर दीना, तिस विच वड्डी वड्याईआ। साचा नाम गुरमुख चीना, गुर गुर इक्को बूझ बुझाईआ। लेखा चुक्के ग़रीब दीना, दीन दुनी इक्को रंग वखाईआ। मन हँकारी तोड़े बीना, सच सुच इक समझाईआ। अमृत रस निज घर सच सरोवर विचों पीणा, साढे तिन्न हथ्थ अन्दर दित्ता टिकाईआ। सुरती शब्द विछोड़ा चुक्के जल मीना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम भीन्ना इक्को इक वखाईआ। सच प्रताप नाम प्रभ एक, दूजी अवर ना कोए चतुराईआ। सदा सदा जन राखो टेक, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। पुरख अकाल हर घट वासी लख चुरासी रिहा वेख, बचया कोए रहिण ना पाईआ। जन भगतां किरपा कर के दस्से आपणा भेत, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। निरगुण हो के सरगुण नाल करे हेत, सरगुण अन्दर निरगुण आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम दसाए नेतन नेत, दूर दुराडा पन्ध ना कोए जणाईआ। नाम प्रतापी जीव जप, जग जीवण दाता इक समझाईआ। लेखा चुक्के कूड़ी मत्त, मन मति डेरा देवे ढाहीआ। अन्तिम पत लए रख, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। चित्रगुप्त दा लेखा सख, लाड़ी मौत खौंत ना कोए प्रनाईआ। साचा नाउँ रखे सिर दे कर हथ्थ, समरथ पुरख नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, तिस बिन अक्खां अक्ख दए वखाईआ।

७ अस्सू २०२० बिक्रमी सुन्दर सिँघ दे गृह फेरू शहर ज़िला फिरोज़पुर

सतिगुर मिलयां सच सुख, काया रोग रहिण ना पाईआ। उजल करे मात मुख, माणस जन्म देवे वड्याईआ। जन्म कर्म दी मेटे भुक्ख, तृष्ना तृखा बुझाईआ। सफल कराए मात कुक्ख, जन जननी वेख वखाईआ। उलटा होवे ना मात रुख, आवण जावण पन्ध मुकाईआ । सतिगुर गोदी लए चुक्क, बाल अंञाणे आप उठाईआ। सब दी अन्तर रिहा बुझ, घट घट वेख वखाईआ। जो चरण प्रीती रहे लुझ, तिन्हां लहिणा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर्दी दर्दीआं दर्द वंडाईआ। सतिगुर पूरा देवे रंग, रंगण नाम इक रंगाईआ। कूड़ी कटे भुक्ख नंग, आसा

मनसा पूर कराईआ। जन्म कर्म दी टुट्टी देवे गंढ्ढ, गंढ्ढणहार दया कमाईआ। भाण्डा भरम ढाहे द्वैती कंध, साचा मन्दिर इक वखाईआ। अन्तर देवे निजानंद, साचा रस दए वखाईआ। सोहँ ढोला धुर दा छन्द, आत्म परमात्म बूझ बुझाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगां गए मंग, जुग जुग आपणी झोली डाहीआ। कलयुग अन्तिम खेल करे सूरा सरबँग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ । ग़रीब निमाणयां दुखड़ा कटे भुक्ख नंग, रोगीआं रोग दए गंवाईआ। जो हिरदे ध्याए तिस रहे ताप ना खंग, दर्द जोड़ नज़र ना आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा बेपरवाहीआ। दुखी जीव रहे कुरला, चारों कुण्ट पई दुहाईआ। मिले सच ना कोई मलाह, बेड़ा डुब्बदा पार कराईआ। कूड़ी क्रिया रही सता, सति सतिवादी रूप ना कोए दसाईआ। तिन्न सौ सट्ठ हाडी बहत्तर नाड़ी अग्नी रही लगा, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। नेत्र रोवण मारन धाह, धीरज धीर ना कोए धराईआ। रोगीआं रोग रिहा सता, दुखियां दु:ख ना कोए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेट मिटाए दु:ख दलिद्र, काया कंचन गढ़ वेख वखाइंदा। लहिणा चुक्के टूणा जादू छिद्र, छल रूप नज़र ना आइंदा। रखे लाज जिउँ भगत सुदामे बिदर, बिध आपणी इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां सदा रखे फिकर, नित नवित्त ध्यान लगाइंदा। रोग सोग चिन्ता लग्गा संताप, दुखियां दु:ख रिहा तपाईआ। किसे ना सुझे आपा आप, आपणा पड़दा सके ना कोए उठाईआ। नाता तुटा माँ बाप, पिता पूत प्यार ना कोए जणाईआ। चारों कुण्ट दिसे अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। किनारा पार ना कराए कोई घाट, मझधार रुढ़्हदी दिसे लोकाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोई ना पुछे वात, लहिणा देणा झोली कोई ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर आयां दुखियां दु:ख रिहा वंडाईआ। जो जन आए चल दुआर, तिन्हां देवे माण वड्याईआ। दुखियां दु:ख दए नवार, सुखीआं सुख नाम उपजाईआ। जो जन मंगण दरस दीदार, तिन्हां रातीं सुत्यां नज़री आईआ। जो जन मंगण चरण धूढ़ी छार, तिन्हां मस्तक टिक्का इक लगाईआ। जो जन मंगण जन्म मरन गेड़ दे निवार, तिन्हां लख चुरासी फंद कटाईआ। जो जन मंगण कर किरपा आप निरँकार, निरगुण मेले सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर आयां लेखे लाईआ। जो जन आए दर दरवाज़े, आपणा पन्ध मुकाईआ। तिन्हां वेखे ग़रीब निवाज़े, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। अन्तिम पूरे करे काजे, करता करनी आप कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर आई संगत आसा सब दी पूर करे जो हिरदयोँ होए मंगत, वस्त अमोलक एको झोली पाईआ। दु:ख रोग

सब दे करे खण्डत, खण्डा खड़ग इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिनां बेनन्ती सब दी सुणे मिन्नत, जीव दुखिया रिहा कुरलाईआ।

७ अस्सू २०२० बिक्रमी अर्जण सिँघ महिन्दर सिँघ दे गृह बस्ती खलील ज़िला फ़िरोजपुर

सचखण्ड वेख सच्चा दरबार, गुर अवतार मंग मंगाईआ। चारे युग बणे भिखार, चार कुण्ट सीस निवाईआ। चारे खाणी रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। चारे बाणी उच्ची कूक गाए हरि निरँकार, बेअन्त तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र कर भगवान, बेअन्त तेरी सरनाईआ। गुर अवतार मंगण दान, पीर पैगम्बर झोली डाहीआ। वास्ता पाए अञ्जील कुरान, सजदा सीस सर्ब झुकाईआ। परा पसन्ती मद्धम बैखरी दोए जोड़ करे प्रणाम, निउँ निउँ लागे पाईंआ। तेरा लेखा जाणे कोई ना दो जहान, निरगुण सरगुण भेव कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे ओट रखाईआ। सचखण्ड निवासी तेरा खेल अकथ, गुर अवतार भेव कोए ना पाईआ। चारे बाणी कहे साडी होई बस्स, बसते सारे बन्न्ह वखाईआ । कलयुग अन्तिम ख़ाली होए हथ्थ, साची वस्त संग ना कोए रखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप कूड़ कुड़यारा घर घर गया वस, सतिगुर शब्द ना कोए कमाईआ। निर्मल जोत करे ना कोई प्रकाश, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर किसे ना दिसे साथ, सगला संग गए तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर मिले इक सरनाईआ। चारे बाणी मारे धाह, साचा नाअरा इक लगाईआ। पुरख अबिनाशी वेखे आ, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। कलयुग जीव तैनूं गए भुला, तेरा गीत ना कोए गाईआ । वरन बरन मेल सके ना कोए मिला, ज़ात पात पई लड़ाईआ। दूई द्वैती पड़दा सके ना कोई उठा, अन्तर आत्म बूझ ना कोए बुझाईआ । काग़ज़ कलम शाही उच्ची कूक रही जणा, अक्खर अक्खर नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच मार्ग इक समझाईआ। चारे बाणी कहे निरँकार, प्रभ तेरी ओट तकाईआ। सेवा करी सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा हुक्म सुणाईआ। लेखा लिख के गए गुर अवतार, पीर पैगम्बर सिफ्त सालाहीआ। होका देंदी रही विच संसार, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोला गाईआ। साचा करो इक प्यार, परम पुरख इक मनाईआ। हर घट वसे वसणहार, लख चुरासी रिहा समाईआ। लेखा जाणे धुर दरबार, धुर दी कार आप कमाईआ। नेत्र लोचण नैण दरस करो दीदार, ईद

दीद चन्द चमकाईआ। दोए जोड़ करो निमस्कार, माया ममता मोह हँकार मिटाईआ। काया मन्दिर अन्दर वेखो सच मनार, महल अटल इक्को रिहा सुहाईआ। जोती जलवा नूर उज्यार, जोती जाता डगमगाईआ। शब्दी नाद सच्ची धुनकार, आत्मक राग सुणाईआ। अमृत आत्म दए प्याल, ठंडा सीर इक वखाईआ। त्रैगुण माया तोड़े जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। आप सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। बिन हरि नामे कोई ना रहे कंगाल, जीवां जंतां रही जणाईआ। कलयुग अन्तिम वेख असाडा हाल, साडी चले ना कोए वड्याईआ। चारे खाणी प्रभ नेत्र खोल्ह, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ । साडा सुणे ना कोई बोल, बहरी होई सर्ब लोकाईआ। निरगुण हो के सरगुण कंडे तोल, सच तराजू हथ्थ उठाईआ। तेरे भगतां सन्तां कलयुग जीव करन मख़ौल, मुख सिफ्त ना कोए सालाहीआ। उठ वेख प्रभ नेत्र रोवे धरनी धौल, खुलड़े केस रही वखाईआ। मेरा कोई ना करे भार हौल, पापां दब्बी दए दुहाईआ। कूड़ कुड़यारा वज्जे ढोल, मृदंगा नाम ना कोए सुणाईआ। काम क्रोध रचया घोल, लख चुरासी ख़लक अखाड़े आईआ। साचा नूर दिसे ना कोए नरोल, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। लख चुरासी गठड़ी वेख फोल, पंज तत पड़दा आप उठाईआ। अन्दर सब दे खोटा पोल, पारब्रह्म ब्रह्म रूप ना कोए प्रगटाईआ। मात गर्भ दा भुल्ले सारे कौल, कीती तेरी याद किसे ना आईआ। पंडत पांधे मुल्लां शेख़ ग्रंथी मेरे नाल मारन रोल, सच सुच ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखा आपणा घर, जिस घर विचों दित्ता आप प्रगटाईआ। चारे बाणी कहे मेरे गोबिन्द, हरि गोबिन्द तेरी सरनाईआ। तुध बिन मेटे कोई ना चिन्द, चिन्ता चिखा ना कोए गंवाईआ। साहिब सुल्तान गुणी गहीर गहर गहिंद, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। जिध्धर वेखां तेरी करन निन्द, मुख निन्दक ख़ुशी रखाईआ। गुरमुख विरला दिसे तेरी बिंद, सुत अनादी रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे आपणा वर, दर घर साचे लै मिलाईआ। चारे बाणी कहे मेरे भगवन्त, बेपरवाह तेरी सरनाईआ। मैं होई दुहागण बिन पुरख अकाल कन्त, लोकमात सके ना कोए प्रनाईआ। चारों कुण्ट गढ़ बणया हउमे हंगत, साचा घर नज़र कोए ना आईआ। बोध अगाधा दिसे ना कोई पंडत, चौदां विद्या करन पढ़ाईआ। तेरा नाम जाणे ना कोई मंत, मंतव आपणा हल्ल कराईआ। भरमे भुल्ले कलयुग सन्त, सच्ची साधना हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखा आपणा दर, जिस दर मिले वड्याईआ। चारे बाणी कहे मेरे मेहरवान, मिहबान बीदो तेरी सच सरनाईआ। परवरदिगार वेख मार ध्यान लाशरीक, तेरी सरन नज़र किसे ना आईआ। तेरे विच इक तौफ़ीक, बेअन्त तेरी वड्याईआ। वेला अन्त वेख नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। मैं लिख लिख लेखा

दस्सया सब नूं ठीक, जो गुर अवतार पीर पैगम्बर गए सुणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जोती धारों प्रगट होवे आप बारीक, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। आत्म परमात्म भगत भगवान साची दस्से इक प्रीत, प्रीतीवान दया कमाईआ। रल मिल सारे ढोला गाओ गीत, राग इक्को इक जणाईआ। काया मन्दिर अन्दर वेखो काअबा सच मसीत, शिवदुआला मट्ठ इक्को नज़री आईआ। जिस गृह वसे साहिब अतीत, त्रैगुण देवे डेरा ढाहीआ। सो धाम सदा अनडीठ, बिन सतिगुर पूरे नज़र किसे ना आईआ। मैं बाली बुद्धि जुग जुग गावां उहदे गीत, जिस मेरी बणत बणाईआ। दर दरवेश बण के मंगां भीख, भिखक झोली दए भराईआ। हथ्थ रखे मेरे सीस, जगदीश होए सहाईआ। मेरी सिफ्त करदे राग छतीस, दिवस रैण ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा आपणा वर, तेरे नाम मिले वड्याईआ। चारे बाणी कहे मेरे दीन दयाल, दयानिध वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी घाली घाल, बण सेवक सेव कमाईआ। लेखा लिख्या तेरा नाउँ शब्द बण दलाल, जगत विचोला रूप वटाईआ। सच दुआरा दस्सदी रही इक्को इक धर्मसाल, पुरख अकाल सच्ची सरनाईआ। दो जहानां सुणाउँदी रही हाल, दे ब्यान जगत वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक दे साचा वर, तेरा विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। किरपा कर गहर गम्भीर, बेअन्त बेपरवाहया। कलयुग अन्तिम मेरे लथ्थे चीर, ओढन सीस नज़र कोए ना आया। चौथा युग होए दिलगीर, चारों कुण्ट अन्धेरा छाया। नाता छड्ड गए पीर फ़कीर, ईसा मूसा मुहम्मद संग नज़र कोए ना आया। गुर अवतार घत्त के गए वहीर, लोकमात पन्ध मुकाया। सारे लेखा लिख के गए अख़ीर, आख़र तेरी ओट तकाया। कर किरपा मेरे तोड़ शरअ ज़ंजीर, ज़रा ज़रा आपणी मेहर नज़र उठाया। तुध बिन मेरा दिसे ना कोई पीर, पारब्रह्म तेरी इक्को ओट रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साचा लेखा लेखे लए लगाया। चारे बाणी रही कूक, नेत्र रोवे दए दुहाईआ। कलयुग माया कलयुग जीवां रही फूक, कूड़ी क्रिया इक फुंकारा लाईआ। फिरी दरोही चारे कूट, दहि दिशा होई हल्काईआ। जिध्धर वेखां जूठ झूठ, तेरा नाउँ ना कोए पढ़ाईआ । कूड़ी क्रिया कीते कपूत, साचा पूत नज़र कोए ना आईआ। पंज तत काया चोला दिसे ख़ाली भूत, भविक्ख्त समझे कोए ना राईआ। नानक गोबिन्द ईसा मूसा मुहम्मद पुरख अकाल दा दे के गए सबूत, शहादत मेरी लिख्त नाल पाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होवे निहकलंक बिन काया कच्च कलबूत, महाबली आपणा फेरा पाईआ। जिस दा उच्च दुआरा सच अरूज, अर्श फर्श वेखे थाउँ थाईंआ। जिस नूं ईसा मूसा मुहम्मद मन्नदे गए सच महिबूब, सो मुहब्बत करे बेपरवाहीआ। तिस दा डंका वज्जे चार कूट, दो जहानां करे नाम शनवाईआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। चारे बाणी बोले अलख, अलख अलखने तेरी सरनाईआ। निरगुण रूप हो प्रतख, सरगुण बैठा पन्ध मुकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान गुरू ग्रंथ लिख लिख लेखा मैं गई थक्क, बलहीण रही कुरलाईआ। कलयुग जीव कूड़ी क्रिया घर आपणे लई घत्त, डेरा जूठ झूठ लगाईआ। एसे कर के पारब्रह्म प्रभ मैं सब दा खैहड़ा दित्ता छड्ड, इक्को तेरी ओट रखाईआ। कलयुग जीवां ख़ाली दिसण हड्ड, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ । किरपा कर आपणे भगत कर विचों अड्ड, आप आपणा हुक्म वरताईआ। मैं ओन्हां दी जा के वेखां हद्द, जिन्हां अन्दर वसे आप गुसाईआ। तेरे नाम दा सुणावां साचा छन्द, सोहँ ढोला राग अलाईआ। निरगुण निरगुण लाउणा अंग, अंगीकार आप हो जाईआ। तेरा मन्दिर वेखां लँघ, जिस दुआरे सोभा पाईआ। मैनूं आवे इक अनन्द, रस इक्को इक चखाईआ। मेरा ख़ुशी होए बंद बंद, बन्दना करां दोए जोड़ सरनाईआ। चार युग दी विछड़ी पवे ठंड, सीतल तेरी धार मुख चुआईआ। मेरी टुट्टी लैणी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार दर तेरे मंग मंगाईआ। कलयुग मेट भेख पखण्ड, जूठ झूठ डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा साचा घर, जिस घर इक्को नूर रुशनाईआ। चारे बाणी कहे प्रभ दीन दयाल, दयानिध दया कमाईआ। कलयुग वेख मेरा हाल, बिहबल हो के दयां दुहाईआ। जगत अखाड़ा बणया धर्मसाल, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ होए लड़ाईआ। धीरज जत दिसे ना किसे दुआर, नेत्र नैणां धीआं भैणां सर्ब तकाईआ। गुर का शब्द सके ना कोए विचार, तेरा नाउँ खोजण कोए ना आईआ। चारों कुण्ट जीव जंत भरया हँकार, हउमे गढ़ ना कोए तुड़ाईआ। सारी सृष्ट करे विभचार, नर हरि नरायण कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ। मेरी सुणे ना कोई पुकार, उच्ची कूकां दयां दुहाईआ। चारों कुण्ट आई हार, चौथे युग मुख छुपाईआ । ना कोई सज्जण मीत मुरार, साचा संग ना कोए रखाईआ। नेत्र रोवां तेरे दरबार, सचखण्ड निवासी तेरी इक सरनाईआ। मेरा दुखड़ा दे निवार, जुग जुग दर्दीआं दर्द वंडाईआ। जीवां ख़ातर निरगुण सरगुण लैंदा रिहों अवतार, पंज तत चोला जगत हंढ्ढाईआ। मैं तेरी धार शब्द बाणी करां पुकार, नाअरा इक्को इक जणाईआ। निरगुण निरगुण हो के पा मेरी सार, सरगुण समझ कोए ना आईआ। तेरा दर मिले दरबार, दरगाह साची ख़ुशी मनाईआ। निरगुण नूर होए उज्यार, अन्धेरा रहिण कोए ना पाईआ। नित करां तेरा दीदार, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। दोए जोड़ करां निमस्कार, प्रभ चरण सीस झुकाईआ। मैं सेवा कीती जुग चार, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग पन्ध मुकाईआ। अन्तिम सोहां तेरे बंक दुआर, दर दरवाज़ा दे खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दे वड्याईआ। मेहरवान

हरि सतिगुर पूरा, शाह पातशाह सच जणाईआ। तेरा लेखा जाणे हो के हाज़र हज़ूरा, हज़रत आपणा वेस वटाईआ। मस्तक टिक्का लावे साची धूढ़ा, चरण चरणोदक इक प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। चारे बाणी सच जणावांगा। निरगुण हो के वेस वटावांगा। कल कल्की नाउँ रखावांगा। डुबदी डुबदी फेर तरावांगा। मरदी मरदी आप जवावांगा । रुढ़्हदी रुढ़्हदी फड़ बचावांगा। सड़दी सड़दी आप ठरावांगा। हाढ़े कढ्ढणी आपणे चरण लगावांगा। साचे घर दी बणे बरदी, बंदीख़ाना तोड़ तुड़ावांगा। वेख खेल नरायण नर दी, नाम इक्को इक सुणावांगा। जुग चौकड़ी जिस दा पाणी भरदी, गुर अवतार पीर पैगम्बर सर्ब उठावांगा । निरगुण हो के बणां दर्दी, दर्दवंद आप अख्वावांगा। तूं पूरा कीता आपणा फ़र्ज़ी, फ़र्ज़ तेरा तेरी झोली पावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र टिकावांगा। मेहर नज़र इक टिकावांगा। तेरे सुतड़े भाग उठावांगा। तेरे रुठड़े वीर मनावांगा। गुरमुख गुरसिख तेरे नाल रलावांगा। उह वेखण तेरा दुःख, दु:ख ओन्हां दा तेरी झोली पावांगा। दोहां उपजे इक्को सुख, सुखसागर रूप जणावांगा। निरगुण हो के लवां पुच्छ, जग नेत्र नज़र किसे ना आवांगा। दोहां रखां आपणी कुक्ख, बण जननी रूप वटावांगा। मेरी धार शब्द साचा सुत, तेरे नाल अन्त मिलावांगा। खुल्ली मींढी रहे ना गुत्त, सच्चा कन्त सुहागी इक जणावांगा। सतिजुग तेरी मौले रुत्त, कलयुग ख़िज़ा रूप गंवावांगा। तेरे नाल रलावां सच सुच्च, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहवांगा। जो तेरे नालों गए रुट्ठ, अन्दर वड़ के ओन्हां मनावांगा। अमृत जाम प्यावां घुट्ट, पड़दा दूई द्वैत चुकावांगा। कर प्रकाश निर्मल जोत, नूर नुराना नूर वखावांगा। जिन्हां तेरे नाल मिल के तेरे पढ़न दा होवे शौक, तिन्हां आपणी शकल समझावांगा। जो मैनूं भुले तिन्हां धर्म राए पाए मुफ्त तौक, लख चुरासी जून फेर फिरावांगा। आहलणयों डिगे कोई ना चुक्के बोट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरा लेखा वेखण आवांगा। तेरा लेखा वेख वखावांगा। कलयुग अन्तिम फेरा पावांगा। निहकलंक नाम धरावांगा। नाम डंक इक वजावांगा। राउ रंक आप समझावांगा। शाह सुल्ताना हुक्म मनावांगा। बेईमानां अन्त मिटावांगा। सच निशाना इक लगावांगा। दो जहानां पार करावांगा। नाम निधाना इक समझावांगा। श्री भगवाना हो के दरस दिखावांगा। तेरा तुट्टया माण फेर वधावांगा। घर साचा सच झुल्ले निशान, सत रंग तेरा रूप रंगावांगा। तूं भगतां घर आवीं बण के अन्त महमान, प्रेम प्रीती महमानी तैनूं इक खवावांगा। भगत दुआरयों लै के जावीं दान, तेरी झोली फेर भरावांगा। तैनूं नज़री आए तेरा काहन, गोपी सख़ी रूप वटावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा भेव आप चुकावांगा । प्रभ

मैं दर तेरे ते आवांगी। निउँ निउँ के सीस झुकावांगी। दोए जोड़ वास्ता पावांगी। तेरे भगतां राह तकावांगी। चारे कूटां वेख वखावांगी । नेत्र नैण इक खुल्हावांगी। जो दर तेरे ते कहिण, सो ढोला मैं पकावांगी। करां सेवा बण के नाइण, लागी आपणा रूप वखावांगी। तूं मेरा देणा देण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा साचा घर, जिस घर बहि के तेरा शुकर मनावांगी। घर साचा तैनूं समझावांगा। धुर संदेस इक सुणावांगा। नर नरेश हो के आसण लावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव महेष चरणां विच बहावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर निरगुण रूप धर के भेख, जोती जोत जोत रुशनावांगा। चरण कँवल देवां टेक, टिक्का मस्तक इक लगावांगा। तूं प्रेम प्रीती नाल गाउणा ला के हेक, सोहँ ढोला तैनूं समझावांगा। जिस दे अग्गे किसे दी चले कोई ना पेश, सो तेरी पुश्त आपे आपणा हथ्थ रखावांगा। जे भुल्लण लग्गों तैनूं इशारा देवे गुरू दस्मेस, दहि दिशा तेरा राह वखावांगा। मेरी महिमा करीं हमेश, सदा सदा सद तेरा रंग रंगावांगा। उठ वेख मेरे भगतां दा सच्चा देस, जिस घर आपणा आसण लावांगा। सब नूं रखां साया हेठ, अग्नी तत ना कोए तपावांगा। ओन्हां कोलों पुच्छ प्रभू दा भेत, जिन्हां अन्दर वड़ के आपणा हाल सुणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर इक्को इक जणावांगा। मैं दर तेरे ते आवांगी। प्रभ बन्दना कर के सीस झुकावांगी। धूढ़ी चन्दना टिक्का इक लगावांगी। जो कुछ मंगणा सो तेरे अग्गे हाल सुणावांगी। मैंनूं चाढ़्ह अगम्मी रंगणा, रंग इक्को इक झोली पावांगी। सद वसां तेरे अंगना, दूजे दर कदी ना जावांगी। भगतां कोलों कदी नहीं संगणा, मुख तों पड़दा आप उठावांगी। जिन्हां आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरे नाल हंढ्ढणा, तिन्हां नाल नाता आप जुड़ावांगी। लेखा चुक्के जेरज अंडना, उत्भुज सेत्ज मूल मुकावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरा इक्को मंग के ख़ुशी मनावांगी। जो दर मेरे मंगण आएगा। प्रभ झोली इक भराएगा। हौली हौली भेव खुल्हाएगा। बोली इक्को अगम्म सुणाएगा। चार युग भेव ना आएगा। गुर अवतार ध्यान लगाएगा। पीर पैगम्बर नैण उठाएगा। विष्न ब्रह्मा शिव दोए जोड़ वास्ता पाएगा। करोड़ तेतीसा नेत्र नैणां नीर वहाएगा। श्री भगवान हो मेहरवान, जन भगतां आपणा भेव चुकाएगा। अन्दर वड़ के दए ज्ञान, बाहरों अक्खर ना कोए समझाएगा। जिध्धर तक्कण ओधर नज़री आए श्री भगवान, विष्नूं रूप सेव कमाएगा। सो पुरख निरँजण मिले आण, हँ ब्रह्म आपणे अंग लगाएगा। महाराज बण सूरबीर बलवान, शेर इक्को भब्बक सुणाएगा। सिँघ बुक्के दो जहान, नौबत नाम इक वजाएगा। विष्नूं करे सर्ब परवान, दोए जोड़ वास्ता पाएगा। श्री भगवान तेरा सच मकान, जै जैकार इक्को इक सुणाएगा। चारे बाणी कर ध्यान, हरि जू बाण निराला तीर चलाएगा। लख चुरासी विचों

भगत भगवन्त लए पहचान, भेव अभेदा आप खुल्हाएगा। साचे सन्तां दे ज्ञान, अज्ञान अन्धेर मिटाएगा। गुरमुख दीपक जोत जगाए महान, नूरो नूर डगमगाएगा। गुरसिखां घर घर मिले आण, काया मन्दिर अन्दर सोभा पाएगा। तेरी सेवा लाए वाली दो जहान, दो अक्खर इक समझाएगा। तूं मेरा मैं तेरा नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप लख चुरासी जीव जंत अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज सारे गाण, सोहँ ढोला वज्जे नाम वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, शाह पातशाह शहिनशाह इक्को एक हुक्म वरताईआ।

८ अस्सू २०२० बिक्रमी हरी सिँघ दे गृह बस्ती ख़लील ज़िला फ़िरोजपुर

साहिब सतिगुर चरण प्रीत, भगवन तेरी सरन सरनाईआ। मेरी सेवा तेरा गाउणा गीत, दूजी कार ना कोए कमाईआ। लख चुरासी जीव जंत समझाउणा हस्त कीट, नाम निधान इक पढ़ाईआ। जुग चौकड़ी बदलणी मात रीत, सब दी नीती वेख वखाईआ। पुरख अकाल दस्सणा सचा मीत, सति सतिवादी इक्को इक दरसाईआ। भेव खलाउणा धाम अनडीठ, अनडिठड़ा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सद लागां तेरे पाईंआ। मेरी सेवा ठाकर बोल, अनबोलत तेरा राग अल्हाईआ। तेरी वड्याई तोलें तोल, साचा कंडा हथ्थ उठाईआ। जुग चौकड़ी दर दरवाज़ा मेरा खोल्ह, लोकमात हुक्म वरताईआ। नित नवित्त वसां तेरे कोल, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ । तेरा प्रेम सदा अनमोल, कीमत करते कोए ना पाईआ। कलयुग अन्तिम मैं होई डावां डोल, धीरज नज़र कोए ना आईआ। सति धर्म दिसे ना किसे कोल, सच सुच्च नज़र कोए ना आईआ। चारों कुण्ट रोवे धौल, धरनी दए दुहाईआ। जिन्हां लई अमृत पौहल, सो भुल्ले सच्चा माहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एको देणा साचा वर, दर तेरे मिले वड्याईआ। मेरी कार तेरी सेवा, जुग चौकड़ी मात कमाईआ । तेरा प्यार देणा मेवा, अमृत रूप दरसाईआ। ठाकर मेर तूं साहिब वड्ड देवी देवा, देव आत्म तेरी सरनाईआ। अलख निरँजण अलख अभेवा, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। रसना गावे तैनूं जिह्वा, बत्ती दन्द सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। मेरी सेवा तेरा नाउँ गाउणा, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर पढ़ाईआ। तेरा विहार मैनूं लोकमात वसाउणा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मेरा प्यार तेरा राग अलाउणा, नाद धुन शनवाईआ। तेरा विचार धुर दा हुक्म सुणाउणा, संदेसा इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे वास्ता पाईआ।

साचा वर श्री भगवान, सो साहिब सतिगुर आप सुणाईआ। जुग चौकड़ी दे ज्ञान, सृष्ट सबाई बोध कराईआ। मेरा दस्स इक निशान, धर्म निशाना इक वड्याईआ । हुक्मे अन्दर दे फ़रमान, धुर फ़रमाना आप जणाईआ। रसना जिह्वा बोल ज़बान, बाहरों कर पढ़ाईआ। कंठ वेख मार ध्यान, अन्तर अन्तर मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। रसना बोले बोल जैकार, तेरा नाम सुणाईआ। कोटन कोटि सिफ्ती नाअरा लए मार, तेरी सिफ्त सिफ्ती दस्सण विच कदे ना आईआ। चारों कुण्ट दहि दिशा वेख विचार, नव नौ फेरा पाईआ। मैं कूक कूक थक्की हार, अन्तिम बैठी पन्ध मुकाईआ। सज्जण बणे ना कोए यार, यारी ला के सारे दगा कमाईआ। घर घर विसरया करतार, करता नज़र किसे ना आईआ। दुक्खां भरी तेरे अग्गे करां फ़रियाद, शाह पातशाह बेपरवाहीआ। तूं मेरी रचना रची आदि, आदि पुरख वड्डी वड्याईआ। मैं वजाउँदी रही तेरा नाद, नाम संदेसा इक सुणाईआ। अन्तिम मेरा खेड़ा हुन्दा दिसे बरबाद, माली बूटा सच ना कोए लगाईआ। जुग चौकड़ी मैं करदी रही राज, सिर तेरा ताज टिकाईआ। वेले अन्त रख लाज, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे दर मिले वड्याईआ। मेरी सेवा तेरा नाउँ निधान, निष्अक्खर अक्खर रूप बणाईआ। जुग चौकड़ी दे ज्ञान, जीव जंत साध सन्त समझाईआ। घर घर सुणाया सच फ़रमान, फ़रमाबरदार हो के सेव कमाईआ । गुरमुख गुरसिख सुत्ते जगाए आण, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। उठो दरस करो श्री भगवान, भगवन मेला सहिज सुभाईआ। आवण जावण चुक्के काण, जम का फास रहिण ना पाईआ। भाग लग्गे काया सच मकान, मन्दिर इक्को इक सुहाईआ। किरपा करे आप मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। घर घर फिरदी रही बण रकान, दर दर तेरा ढोला गाईआ। गुरमुख विरला सूरा उठे जवान, बल आपणा आप धराईआ। बाकी लेखा वेखे शरअ शैतान, शिरकत बैठी करे लड़ाईआ। तेरा भुल्लया नाउँ श्री भगवान, तेरी ओट ना कोए तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सोभा पाईआ। मेरी सेवा तेरा रंग, सच रंग इक रंगाईआ। एथे ओथे निभे संग, नाता बिधाता ना कोए तुड़ाईआ। ढोला गावां वजावां तेरा मृदंग, नाउँ निरँकारा इक समझाईआ। दो जहानां आर पार वेखां लँघ, मध आपणी कार कमाईआ। सर्ब समझावां सृष्ट सबाई रूप हँ, ब्रह्म अंस अंस वटाईआ। पारब्रह्म सूरा सरबँग, सर्ब जीआं पिता माईआ। नाम सुणो ओस दा कन्न, सरवण आपणे ध्यान लगाईआ। डुबदा बेड़ा लओ बन्न्ह, शौह दरया ना कोए रुढ़्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सच जगदीश तेरी सरनाईआ। किरपा कर प्रभू जगदीश, जगदीशर तेरे चरण ध्यान

लगाया। रख हथ्थ मेरे सीस, जगत रंडेपा दूर कराया। वेख वेला बीस बीस, वास्ता तेरे अग्गे पाया। मेरी मुक्कदी दिसे हदीस, हासल नज़र कोए ना आया । ख़ाली दिसे काया बुत्त खीस, नाम ख़ज़ाना विच ना किसे टिकाया। ग्रंथी पन्थी मुला शेख़ पंडत पांधे गुरुदुआर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ तेरे नाम दी मंगदे फ़ीस, साचा नाउँ झोली सच ना कोए भराया। पारब्रह्म तेरा ब्रह्म सरूप कूड़ी क्रिया मन वासना कीता नीच, नीचों नीच कलयुग जीव कुकर्म कमाया। मेरे उते जाए ना कोए पतीज, तैनूं मिलण कोए ना आया। मैं खलोती सदा तेरी दहिलीज़, बण दरवेश दरबान सेव कमाया। जीव जंत दिसे मरीज़, तेरा नाम दारू हथ्थ किसे ना आया। साची करे ना कोई दीद, दाअवा झूठा रहे बंधाया। कूड़ी क्रिया बीज रहे बीज, साचा बूटा नाम ना किसे लगाया। माया राणी मंगदे भीख, सतिगुर चरण धूढ़ी वस्त अमोलक झोली कोए ना पाया। काम क्रोध लोभ मोह हँकार लग्गी प्रीत, पारब्रह्म तेरा प्यार नज़र किसे ना आया। जगत विकारा कूड़ी रीझ, अन्तर आत्म सच शृंगार ना कोए कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, साहिब सतिगुर सद तेरा राग अल्हाया। मेरी सेवा कर मंज़ूर, मुश्कल अन्तिम हल्ल कराईआ। बिरहों विछुनी होई मजबूर, मजबूरी आपणी रही सुणाईआ। तुध बिन बख्शे ना कोई कसूर, मुआफ़ी दे ना कोए समझाईआ। आदि जुगादि तेरा खेल सच्चा दस्तूर, दो जहान हुक्म वरताईआ। कलयुग बेड़ा वेख भरया पूर, रुढ़्हदी जाए लोकाईआ। जीव जंत होए मूर्ख मूढ़, मुग्ध अज्ञान भेव कोए ना पाईआ। श्री भगवान आपणे भगत एन्हां विचों लभ्भ ज़रूर, ज़रूरत मेरी पूर कराईआ। मैं दर्शन वेखां तेरे हज़ूर, हरि जू हरी दुआर सोभा पाईआ। तूं दाता सर्ब कला भरपूर, तेरे हथ्थ प्रभू वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका बख्श चरण धूढ़, धूढ़ लुड़ंदड़ी घर आवां जावां चाईं चाईंआ।