पुस्तकालयभाग १५

८ अस्सू २०२० बिक्रमी रखा सिँघ दे गृह फ़िरोजपुर

सचखण्ड सोहे सच दरबारा, सति सतिवादी आप सुहाइंदा। निरवैर पुरख एकँकारा, शाह सुल्तान डेरा लाइंदा। तख्त निवासी हुक्मराना, धुर फ़रमाना इक जणाइंदा। निरगुण रूप नौजवाना, रेख रंग नज़र किसे ना आइंदा। भूपत भूप राज राजाना, सीस जगदीश ताज सुहाइंदा । जोती जोत जोत मर्दाना, नूरो नूर नूर धराइंदा। परवरदिगार सद मेहरवाना, मेहरवान इक अख्वाइंदा। मुकामे हक़ सच मकाना, लाशरीक सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर,

दर घर साचा इक वडियाइंदा। सचखण्ड दुआरा सोहे सच, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। खेले खेल हरि समरथ, हरि पुरख निरँजण वड वड्याईआ। निरगुण निरवैर निराकार चलाए रथ, एकँकार सेवा सच कमाईआ । जोती धार कर प्रकाश, आदि निरँजण करे रुशनाईआ। श्री भगवान बण के दासी दास, अबिनाशी करता आपणी धार जणाईआ। पारब्रह्म प्रभ खेल तमाश, पतिपरमेश्वर वेख वखाईआ। आपणे मण्डल आपे पावे रास, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड साचे रंग रंगाईआ। सचखण्ड दुआर सच महल्ला, सो साहिब आप बणाईआ। पारब्रह्म प्रभ इक इकल्ला, अबिनाशी करता डेरा लाईआ। श्री भगवान जोती शब्दी धार आपे रला, आदि निरँजण एका नूरो नूर नूर रुशनाईआ। एकँकार अक्ल कलधारी पकड़े आपणा पल्ला, हरि पुरख निरँजण मेला सहिज सुभाईआ। सो पुरख निरँजण धाम वसाए निहचल इक अटला, अटल आपणा आप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म पुरख अबिनाश, एकँकार आप जणाइंदा । वेखणहारा आपणा नूर जोत प्रकाश, नूर नुराना आपणे विचों आप प्रगटाइंदा। दूसर ना कोई दिसे साथ, संगी संग ना कोए निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर सच दरबार इक सुहाइंदा। सच दरबार लगाए एक, एकँकार वड्डी वड्याईआ । सुत दुलारे शब्दी टेक, श्री भगवान सच समझाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव लैणा वेख, नेत्र नैण नैण खुल्हाईआ। त्रैगुण माया चुक्के भेत, पंज तत पड़दा दए उठाईआ। गुर अवतारां करनेहारा हेत, पीर पैगम्बरां रंग रंगाईआ। जुग चौकड़ी खेलणहारा खेड, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेस वटाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त बणावणहारा लेख, कातब इक्को नज़री आईआ। निरगुण सरगुण आदि जुगादि जुगा जुगन्तर शब्द स्वामी करे हेत, पारब्रह्म ब्रह्म वेखे थाउँ थाईंआ। परमात्म आत्म नज़री आए नेतन नेत, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। दो जहानां खेवट खेट, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड पार कराईआ। भगत भगवान पिता पूत साचा बेट, साचा बन्धन इक वखाईआ। साचे सन्तन निज नेत्र लए पेख, सति सरूपी दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। सचखण्ड बैठा बेपरवाह, जग नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। धुरदरगाही इक मलाह, आदि जुगादि बेड़ा आप चलाइंदा। शब्दी शब्द देवणहार सलाह, सलाहगीर आप हो आइंदा। विष्नूं विश्व धार दए समझा, वास्ता आपणे नाल रखाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म मार्ग दए लगा, लख चुरासी वंड वंडाइंदा। शंकर संसा रोग चुका, सच त्रिसूल हथ्थ चमकाइंदा। त्रैगुण माया बणत बणा, साची खेल आप वखाइंदा। पंज तत काया खेल खला, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश साचा मन्दिर इक बणाइंदा। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआरे आपणा आसण लाइंदा। सचखण्ड दुआरे आसण जाए लग्ग, सो साहिब आप लगाईआ। करे खेल सूरा सरबग्ग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आदि जुगादि खेल करे अलग्ग, अगला पिछला लेखा आपणे विच रखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव मार्ग दस्स, साची करे सच पढ़ाईआ। प्रगट हो पुरख समरथ, समरथ आपणी धार जणाईआ। नाम निधान महिमा अकथ, बोध अगाध दए समझाईआ। अन्तर आत्म देवे वथ, वस्त अमोलक इक वरताईआ। आपे जाणे मित गत, गति मित आपणे हथ्थ रखाईआ। वसणहारा घट घट, घट मन्त्र रिहा दृढ़ाईआ। निरगुण नूर जोत प्रकाश, जोत निरँजण सेवा लाईआ। खेले खेल पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया पूरी करे आपणी आस, आसा आसा विच मिलाईआ। साची आस पुरख अकाल, अक्ल कलधारी इक उपाइंदा। सचखण्ड निवासी हो दयाल, दीन दयाल दया कमाइंदा। घर विच घर खेल करे कमाल, सचखण्ड अन्दर सच दवारा इक प्रगटाइंदा। धर्म दुआरा खोल्ह दुआर, थिर घर नाउँ आप वडियाइंदा। शब्दी सुत दए बिठाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नव नौ चार चले नाल, सदा सुहेला आपणा संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी कार कमाइंदा। सचखण्ड दुआर सच सुल्तान, श्री भगवान इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी वेखे मार ध्यान, निरगुण आपणी अक्ख खुल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दे ज्ञान, निष्अक्खर अक्खर बाणी रूप प्रगटाईआ। लोकमात कर प्रधान, नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप करे रुशनाईआ। जीव आत्म दए माण, परमात्म आपणा भेव चुकाईआ। ब्रह्म देवे पारब्रह्म पहचान, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। मन वासना खोल्हे दुकान, नौ दुआरे वंड वंडाईआ। मति मतिवाली फिरे बाल अञ्याण, चारों कुण्ट वाहो दाहीआ। बुद्धि वेखे खेल महान, घर आपणा डेरा लाईआ। पंज तत तत्त शैतान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार संग निभाईआ । आसा तृष्ना वड बलवान, ममता मोह गढ़ वखाईआ। किरपा कर आप मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। घर घर विच खेल करे भगवान, भगवन आपणी कार कमाईआ । मन्दिर अन्दर सोहणा सच मकान, सति सतिवादी आप सुहाईआ। निर्मल दीआ दीपक जोती बाल, नूरो नूर करे रुशनाईआ। नाम निधान सच्ची धुन्कान, शब्द अनादी नाद सुणाईआ। अमृत सरोवर पीण खाण, घर झिरना दए झिराईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म सेज सुहञ्जणी मिले आण, सोभावन्त वड्डी वड्याईआ। सतिगुर नूर शब्द ज्ञान, शाहो भूप हो प्रधान, जुग चौकड़ी भेव खुल्हाईआ । तेई अवतार विच जहान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग एका ढोला नाम सुणाईआ। भगत अठारां

देण ब्यान, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद लेखा लिख के गए अञ्जील कुरान, काया कुर्हा सर्ब समझाईआ। मक्का काअबा दो दो आबा मेल सच पीर शाह सुल्तान, परवरदिगार इक्को नूर ज़हूर नज़री आईआ। साचे हुजरे काया मन्दिर वेखो आण, हक़ महिबूब बैठा डेरा लाईआ। जिस नूं झुकदे ज़िमीं असमान, चौदां तबक सीस झुकाईआ। तिस दा कलमा इक ईमान, नबी रसूल रहे जस गाईआ। सो साहिब सतिगुर दाता दानी श्री भगवान, भगवन इक्को इक नज़री आईआ। हर घट वसया वेखो राम, सच्चे तख्त आसण लाईआ। घनईया काहना वेखो शाम, निरगुण बंसुरी नाम वजाईआ । चार युग दे दे गए ज्ञान, अक्खर अक्खर नाल मिलाईआ। शास्त्र सिमरत लिख लिख वेद पुराण, गीता ज्ञान अट्ठ दस कर पढ़ाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद शरअ दस्स के गए कुरान, अञ्जील आयत शरायत नाल मिलाईआ। गुरू दस खोल्ह दुकान, नानक गोबिन्द राह गए वखाईआ । सर्ब जीआं दा इक भगवान, दूजा नज़र कोए ना आईआ। अन्तर आत्म वेखो सारे मार ध्यान, घर बैठा बेपरवाहीआ। अट्ठे पहर राह तक्के कवण वेला गुरमुख मिले आण, भगत भगवान आपणे अंग लगाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द जीव जंत सारे गाण, अन्दर वड़ के दरस कोए ना पाईआ। लभ्भदे फिरदे चारों कुण्ट दहि दिशा जंगल जूह उजाड़ पहाड़ बियाबान, उच्चे टिल्ले पर्बत समुंद सागर डूंग्घी खाई डेरा लाईआ। साहिब सतिगुर दीन दयाल ठाकर स्वामी नज़र किसे ना आए काया साढे तिन्न हथ्थ मकान, मकबरा बैठे तन बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआरा इक्को इक समझाईआ। सचखण्ड दुआरा हरि का सति, आदि जुगादि बणाइंदा। जुग चौकड़ी खेल तमाश, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जोती जोत कर प्रकाश, शब्दी शब्द नाद वजाइंदा। सृष्ट सबाई बण के दास, बण सेवक सेव कमाइंदा। जन भगतां पूरी करे आस, आसा तृष्ना मेट मिटाइंदा। निज घर साचे करे वास, दूई द्वैती पड़दा आप उठाइंदा। अन्दर वड़ के साचे पौड़े चढ़ के करे पाठ, गुरसिख काया पाठशाला इक बणाइंदा। घर तीर्थ सरोवर मारे ठाठ, अमृत इक्को इक दृढ़ाइंदा। लहिणा चुक्के तत आठ, मन मति बुध अप तेज वाए पृथ्मी आकाश डेरा ढाइंदा । सच दुआर वखाए हाट, चौदां लोक कुण्डा लाहइंदा। निरगुण जोत करे प्रकाश, अज्ञान अन्धेर गवाइंदा। गुरमुख हरिजन हरिभगत जिध्धर वेखे हरि जू वसे पास, ख़ाली दुआरा नज़र कोए ना आइंदा। सुरती शब्द मिल के पाए रास, गोपी काहन रूप वटाइंदा। साचा राम देवे साथ, सीता सईया आपणे अंग लगाइंदा। तिस साहिब दा इक्को पूजा पाठ, सिमरन आपणा नाम समझाइंदा। पीर पैगम्बर सारे उस दी गाउँदे गाथ, सोहला ढोला इक्को इक दृढ़ाइंदा। जुग चौकड़ी वेखणहारा लख चुरासी आपणी रास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे

खेल साचा हरि, सच दुआरा इक बुझाइंदा। सच दुआरा दस्से एक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आए अनेक, नित नवित्त आपणा वेस वटाईआ। पंज तत काया चोला धरदे रहे भेख, निरगुण सरगुण कार कमाईआ। परम पुरख परमात्मा नाल करदे गए हेत, जीवां जंतां सर्ब समझाईआ। निज घर निज गृह निज आत्म परमात्म लैणा वेख, बाहरों लभ्भण कोए ना जाईआ। तुहाढ्ढे अन्दर वड़ के रिहा खेड, लुकण मीची खेल समझ किसे ना पाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोई ना देवे भेत, सुखमन टेडी बंक नौ दुआरे पार ना कोए कराईआ । रसना जिह्वा गा गा सारे दस्सण चारे वेद, पुराण अठारां करन पढ़ाईआ। छे शास्त्र दस्सण नेतन नेत, नेरन नेर सर्ब समझाईआ। गीता ज्ञान कराए हेत, साची सिख्या इक दरसाईआ। अञ्जील कुरान कहिण लओ पेख, साचा पीर बेपरवाहीआ। साची बाणी गुरु गुर कहे मिटाओ आपणी रेख, पिछला लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी साची दया आप कमाईआ। सचखण्ड दुआरे साचे तख्त चढ़, सो सतिगुर सोभा पाईआ। जुग चौकड़ी घाड़न घड़, लख चुरासी वंड वंडाईआ। सरगुण अन्दर निरगुण वड़, नित नित वेखे थाउँ थाईंआ। आदि जुगादी खेल कर, हरि करता ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। निरभउ भय चुकाए सर्ब डर, भ्यानक आपणा खेल कराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर अन्तर नाम रहे पढ़, बाहर सृष्ट सबाई गए जणाईआ। सर्ब जीआं दा इक्को घर, दूजा मन्दिर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। भेव अभेदा खोल्हे सृष्ट, साहिब सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दस्से इक्को इष्ट, ईश जीव बूझ बुझाईआ। किरपा निधान ठाकर सतिगुर खोल्हे सब दी दृष्ट, दिशा कूट इक्को नज़री आईआ। मन वासना दूर करे भृष्ट, भृष्टाचार कोए रहिण ना पाईआ। लख चुरासी विचों जन भगतां दी आपणे हथ्थ विच रखे लिस्ट, बाकी लेखा लेखे कोए ना लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा एकँकारा इक सुणाईआ। सच संदेसा सुणो मीत, सो साहिब आप सुणाईआ। जुग चौकड़ी गए बीत, कोटन कोटि काल विहाईआ। कलयुग सारे वेखो रीत, गुरू अवतार पीर पैगम्बर ध्यान लगाईआ। गुरुदुआरे शिवदुआले मट्ठ फिरी दरोही मन्दिर मसीत, साचा धर्म नज़र किते ना आईआ। पंडत पांधे ग्रंथी पन्थी मुल्लां शेख़ मसायक बदली नीत, हरि मन्दिर बैठे धीआं भैणां रहे तकाईआ । काया किसे ना दिसे ठंडी सीत, त्रैगुण अग्नी अग्ग रही मचाईआ। लेखा चुक्कया ना हस्त कीट, ऊँच नीच डेरा कोए ना ढाहीआ। आत्म करे ना कोई परमात्म प्रीत, कूड़ी यारी सर्ब लगाईआ। साची सिख्या कोई ना लए सीख, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान

खाणी बाणी बैठी गुर का शब्द भुलाईआ। साहिब सतिगुर किसे ना वसे चीत, चतुर्भुज नज़र किसे ना आईआ। रामा कृष्ना सारे गाउँदे गीत, अग्गे हो के चरणी सीस ना कोए झुकाईआ। नज़र ना आए किसे धाम अनडीठ, निरगुण नूर नूर ना कोए रुशनाईआ। अन्तिम सब दी नंगी होई पीठ, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। कलयुग जीव कौड़े रीठ, अमृत रस नज़र कोए ना आईआ। सदी बीसवीं रही बीत, बीती कहाणी गुर अवतार पीर पैगम्बर नेत्र वेखण चाईं चाईंआ। चारों कुण्ट साचा कलमा पढ़े ना कोए हदीस, हिरदे राम ना कोए ध्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नेत्र नैणां सर्ब वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर नैणां वेख, दोए नैण रहे शरमाईआ। कलयुग कूड़ा चारों कुण्ट दिसे भेख, हरि का भेत कोए ना पाईआ। माया ममता खेलां रिहा खेड, साचा खेल समझ किसे ना आईआ। रुत्त सुहञ्जणी रहे ना कोई चेत, ख़िज़ां चारों तरफ़ छाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, प्रभ तेरे अग्गे चले ना कोए चतुराईआ। श्री भगवान दस्से आप, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां रिहा वखाईआ। उठ के वेखो कोई ना जपे अन्तर जाप, तुट्टी लिव ना कोए लगाईआ। दिने राती करन पाप, अमृत वेले उठ के रसना जिह्वा प्रभ नूं शर्मिन्दा रहे कराईआ। रसना कहिण तूं पाकी पाक, अन्दरों पलीती बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। बाहरों गुरू दे बणदे सारे साक, अन्दरों ठग्गी रहे कमाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी अन्दर वड़ के सब नूं रिहा झाक, घर घर बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, चौथे युग लेखा रिहा मुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर हो इकट्ठे, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। तेरी सरनाई साहिब ढट्ठे, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। साचे नाम जीव कोई ना रते, रती रत ना कोए सुकाईआ। सदी वीहवीं असीं वेख के रहि गए हक़े बक्के, हरि का मन्दिर सोभा कोए ना पाईआ। लिख लिख लेख दे के आए सच्चे पते, पतिपरमेश्वर मिलो इक्को माहीआ। जो वेले अन्तिम पड़दा ढके, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। लख चुरासी विचों फड़ के रखे, जूनी जून ना कोए भवाईआ। राए धर्म ना मारे धक्के, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। लाड़ी मौत कोल ना रखे, दुहागण नार ना कोए प्रनाईआ। अन्तिम आपणी गोदी सट्टे, दूजे हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। आवण जावण पैंडे मुक्के, पांधी रूप ना कोए वटाईआ। प्रभ सरनाई फेर कोई ना पुच्छे, अन्तिम जोती जोत मेल मिलाईआ। जो साहिब सतिगुर कोलों बैठे रुस्से, तिन्हां देवे अन्त सज़ाईआ । ओस प्रीतम नाल काहदे गुस्से, जो सब दा पिता माईआ। सौंदयां जागदयां उठदयां बहिंदयां माता गर्भ अन्दर पुच्छे, निरगुण हो को निरगुण वेख वखाईआ। चौकीदार हो के पंच विकार तुहाढ्ढे मोड़े कुत्ते, बण सेवक सेव कमाईआ। दीन दयाल हो के आपणी गोदी चुक्के, फड़ बाहों

गले लगाईआ। दस दस मास फेर ना तपे पुट्ठे, हवन कुण्ड ना कोए तपाईआ। उह सतिगुर तुहाढ्ढे अन्दर बैठा छुपे, चुप चुपीता बैठा डेरा लाईआ । जे कोई गुरमुख नीवां हो के उस नूं पुछे, अन्दरे अन्दर दए समझाईआ। आ लाडले मेरे पुते, पिता पूत मेल मिलाईआ। उत्तों आ के नेड़े हो के चुक्के, चुक्क के उपर आप लै जाईआ। उजल करे मात मुखे, दुरमति मैल धवाईआ। जो जीव सतिगुर मिलण निशान्यौं उके, तिन्हां देवे ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सर्ब जीआं रिहा जणाईआ। सर्ब जीआं प्रभ देवे नाम निधान, निरगुण सरगुण बूझ बुझाइंदा। शब्द गुरदेव स्वामी सदा मेहरवान, नमो नमो निमस्कार सीस जगदीश इक झुकाइंदा। बोध अगाध बण के पंडत देवे धुर फ़रमान, साची सिख्या साख्यात समझाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मुकया विच जहान, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे उठ के देण इक ब्यान, ब्याना सब दे कोलों आपणा नाम रखाइंदा। चारों कुण्ट सृष्ट सबाई सच दिसे ना कोए निशान, धर्म निशाना हथ्थ ना कोए झुलाइंदा। साबत रिहा ना किसे ईमान, सिदक सबूरी तोड़ ना कोए निभाइंदा । बग़ले मार अञ्जील कुरान, मसला हक़ ना कोए समझाइंदा। बिस्मिल रूप ना कोए दिसे विच जहान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण भगवान, प्रभू तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग जीव भुल्ले तेरा सच निशान, नूर नज़र किसे ना आईआ। साडा चले ना कोई ज्ञान, अज्ञान बैठा डेरा लाईआ। घर घर वड़या इक अभिमान, हँकारी गढ़ रहे बणाईआ। अन्दर वड़ के नच्चे शैतान, कूड़ी क्रिया डौरु डंक वजाईआ। चारों कुण्ट दिसे बेईमान, बैवा रूप सर्ब ख़ुदाईआ। आ के वेख आपणा जहान, जीव जंत साध सन्त करन लड़ाईआ। शरअ मज़्हब दीन इस्लाम होए हैरान, हरि जू हरि नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान तेरे दर इक सलाम, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। श्री भगवान कहे मैं आवांगा। निरगुण नूर जोत प्रगटावांगा। लोकमात वेख वखावांगा। चार कुण्ट दहि दिशा फोल फोलावांगा। नौ खण्ड पृथ्मी पड़दा लाहवांगा । सत दीप भेव चुकावांगा। कलयुग कूड़ी रीत मेट मिटावांगा। शिवदुआला मठ मन्दिर मसीत वेख वखावांगा। लख चुरासी परखां नीत, नीतीवान विचों बाहर कढ्ढावांगा। जो प्रभ दा गाउँदे गीत, तिन्हां आपणे नाल मिलावांगा। वखावां खेल इक अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमावांगा। लेखा चुक्के हस्त कीट, ऊँच नीच इक्को रंग रंगावांगा। आत्म नाल करां सच प्रीत, परमात्म आपणा रूप वखावांगा। कर काया ठंडी सीत, अमृत मेघ बरसावांगा। निरगुण हो के वसां चीत, मन चिंदया फल खवावांगा। ताज रख के साचा सीस, दो जहानां राज कमावांगा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश

देवां इक्को नाम हदीस, कलमा राग नाम पढ़ावांगा। माया राणी ख़ाली करां खीस, शाह सुल्तानां राज राजानां तख्तों अन्तिम लाहवांगा । लख चुरासी लवां जीत, जित आपणे हथ्थ वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार साचा वर, सच दुआरा इक वडयावांगा। सच दुआरा इक बणाएगा। प्रभ आपणी दया कमाएगा। जन भगतां मेल मिलाएगा। साचे सन्तां अंग लगाएगा। गुरमुख गुर गुर गोद बहाएगा। गुरसिख धुर संजोग मिलाएगा। लेखा जाणे माणस मनुक्ख, मनुष आपणा रंग चढ़ाएगा। सन्त सुहेले जननी बण के रखे कुक्ख, धन्न जणेंदी बण के माउँ एका सेव कमाएगा। जन्म कर्म दा मेटे दुःख, कर्म कांड नेड़ कोए ना आएगा। आत्म परमात्म देवे इक्को सुख, सुख सागर रूप जणाएगा। कूड़ी क्रिया अन्दरों बूटा देवे पुट, सच सुच्च इक्को राह वखाएगा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार गुरमुख तेरा घर लैण ना लुट्ट, फड़ के डण्डा शब्द बाहर कढ्ढाएगा। तेरे अन्दरों इक्को आवाज़ आवे शब्द नाद नाम निधान लैणा पुच्छ, दूजा राग ना कोए अल्हाएगा। बिन पढ़यां बिन पाणी ठरयां बिन अग्नी सड़यां तैनूं आपणा आप जाए बुझ, जिस वेले सतिगुर पूरा दया कमाएगा। सुरत सवाणी निक्की बाली नढ्ढी आए सुझ, घर पड़दा आप उठाएगा। साची सेजा बहे कुद्द, पलँघ रंगीला इक विछाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक समझाएगा। साची सिख्या चार वरन, चारे खाणी चारे बाणी आप जणाईआ। नेत्र खोल्हे्ह हरन फरन, निज नेत्र पड़दा लाहीआ। लहिणा चुक्के रसना पढ़न, अजपा जाप इक जपाईआ। लेखा चुक्के जन्म मरन, आवण जावण रहिण ना पाईआ। किरपा करे करनी करन, करता पुरख वड्डी वड्याईआ। पंज विकार मूल ना लड़न, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। शब्द गुरू कोलों सारे डरन, सिर सके ना कोए उठाईआ। सरन सरनाई निउँ निउँ पड़न, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। प्रभ मिलयां लेखा चुक्के वरन बरन, ज़ात पात नज़र कोए ना आईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां मिले सच्ची सरन, सरनगति इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम वेखे आप, प्रभ आपणा फेरा पाईआ । पुरख अबिनाशी वड प्रताप, चारों कुण्ट भेव चुकाईआ। जन भगतां देवे अगम्मी जाप, धुन अनादी राग सुणाईआ। लेखा जाणे पंज तत माटी ख़ाक, बंद ताकी खोल्ह वखाईआ। अन्दर वड़ के मारे झात, नेत्र नैण नैण नाल मिलाईआ। सैनत नाल गुरमुखां जाए आख, इक्को नाम जपो प्रभ सच्चे सच गोसाईंआ। त्रैगुण माया मिटे ताप, तीनों ताप दए मिटाईआ। कोट जन्म उतारे पाप, पतित पुनीत आप कराईआ। घर सज्जण मिले आप, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरा इक जणाईआ । सच दुआरा काया मठ,

हरि मन्दिर आप सुहाया। अन्दर वड़ पुरख समरथ, निरगुण साचा डेरा लाया। देवणहारा साची वथ, वस्त अमोलक नाम वरताया। गुरमुख सज्जण सन्त सुहेले भगत भगवान लए रख, लख चुरासी विचों बाहर कढ्ढाया। तीजी खोले्ह आपणी अक्ख, दोए लोचण बंद कराया। साचा नाम जणाए छन्द, सोहँ ढोला राग अल्हाया। जुग जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, प्रभू आपणा बन्धन पाया। नार दुहागण होए ना रंड, हरि कन्त सुहागी इक मिलाया। भरम भुलेखा ढाह कंध, साचा मन्दिर इक रुशनाया। सति स्वामी वेखे अन्दर लँघ, अन्तरजामी आपणा फेरा पाया। इक्को देवे नाम अनन्द, अनन्द अनन्द विचों प्रगटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण दाता पुरख बिधाता बिध आपणी दए समझाया। साची बिध दस्से भगवान, जन भगतां करे जणाईआ । निरगुण नूर जोत महान, सति सरूप दए वखाईआ। शब्द नाद सच्ची धुन्कान, धुन आत्मक राग सुणाईआ। अमृत बख्शे पीण खाण, मेघ इक्को वार बरसाईआ। रातीं सुत्यां मिले आण, दिने जागदयां आपणा रंग रंगाईआ। जे कोई गुरमुख कोलों पुछे रसनी दे सके ना कोई ब्यान, हरि का भेव समझा सके ना कोई राईआ। बाहरों दस्सदे सर्ब निशान, रसना जिह्वा नाल रलाईआ। जिन्ना चिर किरपा करे ना आप मेहरवान, मेहर नज़र नैण उठाईआ। ओनां चिर संसा कदे ना चुक्के विच जहान, सतिगुर पूरा साख्यात नज़र किसे ना आईआ। जुग चौकड़ी लोकमात धरत धवल उते आउँदे सर्ब महिमान, आवण जावण फेरीआं पाईआ। जिस जन साहिब सतिगुर सच्चा साक सैण मिले आण, फड़ बाहों आपणे घर लै जाईआ। जा के बिठाए ओस मकान, जिस मकान विचों दित्ता घलाईआ। दरस दिखाए इक्को इक साहिब सुल्तान, सति सरूप नज़री आईआ। भगत भगवान वेख होए हैरान, चारों कुण्ट दहि दिशा बिन निर्मल जोत दूजा रूप कोई नज़र ना आईआ। ओस वेले भगत भगवान दोवें कहिण, तूं मैंनूं मिल्या आण, तूं मेरा मैं तेरा मैं तेरा तूं मेरा सोहँ रूप समाईआ। सतिजुग सच्चे इक एहो बणे विधान, पुरख बिधाता आप बणाईआ। सृष्ट सबाई कर शब्द कुड़माई देवे नाम ज्ञान, आत्म परमात्म बूझ बुझाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब दा दाता विष्नूं भगवान, गुर शब्द शब्द गुर दो जहान खेल रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, हौली हौली करे आपणा काम, किसे कोलों सिख्या लैण कदी ना जाईआ।