पुस्तकालयभाग १५

८ अस्सू २०२० बिक्रमी राम सिँघ दे गृह फिरोज़पुर छौणी

सो साहिब पुरख सुल्ताना, सति सतिवादी खेल कराइंदा। सचखण्ड निवासी नौजवाना, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। योद्धा सूरबीर मर्द मर्दाना, निरवैर आपणा भेव चुकाइंदा। वसणहारा निहचल धाम सच मकाना, दरगाह साची सोभा पाइंदा। जोती जोत नूर महाना, आदि निरँजण डगमगाइंदा। देवणहारा धुर फ़रमाना, सच संदेसा इक सुणाइंदा। भूपत भूप राज राजाना, शाह सुल्ताना आपणा हुक्म वरताइंदा। खेले खेल श्री भगवाना, पुरख अकाल नज़र किसे ना आइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव देवे ज्ञाना, बोध अगाधा मन्त्र इक पढ़ाइंदा। त्रैगुण माया लेखा जाणे जाणी जाणा, अन्तरजामी भेव चुकाइंदा। पंज तत वेखणहार दुकाना, नव नौ चार फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी साहिब सतिगुर, आदि जुगादी आप कराईआ। लेखा जाणे धुरदरगाही धुर, परवरदिगार वड्डी वड्याईआ। सच दुआरे निरगुण धारे निरवैर निराकरा निरँकार आपे जाए बौहड़, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह हरि खेल अगम्म, अलख अगोचर भेव कोए ना आइंदा। सो पुरख निरँजण करे आपणा कम्म, हरि करता कार कमाइंदा। हरि पुरख निरँजण सुत दुलारा एका जम्म, जन जननी रूप वटाइंदा। एकँकारा बेड़ा बन्न्ह, खेवट खेटा आप अख्वाइंदा। आदि निरँजण चाढ़्हे चन्न, जोती जोत जोत रुशनाइंदा। श्री भगवान देवे दान, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। अबिनाशी करता बण के काहन, रूप अनूप आप प्रगटाइंदा। पारब्रह्म प्रभ हो प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाइंदा। लेखा जाणे सच दुआरे गुण निधान, गुणवन्ता आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी साहिब स्वामी, एकँकार आप जणाईआ। इक इकल्ला अन्तरजामी, दरगाह साची सोभा पाईआ। निरवैर पुरख शाह सुल्तानी, शाह पातशाह शहिनशाह वड वड्याईआ । बोध अगाध शब्द अनाद जाणे जणाए आपणी कहाणी, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। वेखे विगसे दो जहानी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाईआ। साचा खेल करे करतार, हरि करता भेव चुकाइंदा। सचखण्ड निवासी हो तैयार, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। जुग चौकड़ी वेखणहार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढ्ढाइंदा। लख चुरासी खोल्ह कवाड़, घर घर गृह गृह मन्दिर अन्दर फेरा पाइंदा। वेखणहारा जंगल जूह उजाड़ पहाड़, समुंद सागर खोज खोजाइंदा। लेखा जाण सच्ची सरकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेल आप जणाइंदा। साचा खेल करे भगवान, भगवन हथ्थ वड्डी वड्याईआ। योद्धा सूरबीर बण बलवान, बल आपणा

रिहा जणाईआ। सचखण्ड दुआरे साची खेल करे महान, लेखा लेख ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आप बंधाईआ। धुर दी धार बन्न्हे भगवन्त, मेहरवान वड अख्वाइंदा। आदि जुगादी खेल अगणत, बेअन्त आपणी कार कमाइंदा। जुग चौकड़ी मणीआ मंत, मन्त्र शब्द नाम समझाइंदा। लख चुरासी बण बण कन्त, नर हरि नरायण साची सेज सुहाइंदा । बोध अगाधा बण बण पंडत, धुर दी बाणी राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप वखाइंदा। साचा लेखा दए वखाल, प्रभ दाता बेपरवाहीआ। प्रगट हो दीन दयाल, दयानिध दया कमाईआ। सचखण्ड दुआरा सच सच्ची धर्मसाल, दरगाह साची इक वखाईआ। जुग चौकड़ी हुक्मे अन्दर खेल करे करतार, करता आपणी करनी कार कमाईआ। निरगुण सरगुण लै अवतार, गुर गुर शब्दी धार जणाईआ। साचा कलमा बोल जैकार, पीर पैगम्बर दए वड्याईआ। नाम निधाना इक आधार, भगत भगवान करे पढ़ाईआ। साचे सन्तां दरस दीदार, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। गुरमुखां खोल्ह बंद कवाड़, घर मन्दिर दए वखाईआ। गुरसिखां मस्तक टिक्का धूढ़ी लाए छार, दुरमति मैल गंवाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे वारो वार, नव नौ चार आपणा पन्ध मुकाईआ। धुर संदेसा दे विच संसार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण करे पढ़ाईआ। गीता ज्ञान कर प्यार, भगत भगवान मीता इक्को बूझ बुझाईआ। हक़ हकीकत बोल नाअर, लाशरीक कलमा कायनात समझाईआ। बाणी बाण निराला देवे मार, गुर अणयाला तीर चलाईआ। पंज तत काया कर प्यार, वेख वखाए थाउँ थाईंआ । ब्रह्म मति सच्ची सरकार, साची विद्या करे पढ़ाईआ। चौदां विद्या जगत विहार, चारों कुण्ट नाता जोड़ जुड़ाईआ। चौदां लोक खेल करे करतार, चौदस चन्द नूर रुशनाईआ। चौदां तबकां दए दीदार, मुख नक़ाब पड़दा आप उठाईआ। लेखा जाण धुर दरबार, धुर दा लेखा दए समझाईआ । अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह परवरदिगार, सांझा यार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेसा एकँकारा हरि करतारा कलयुग अन्तिम वारा दो जहान रिहा सुणाईआ। दो जहान रहिणा ख़बरदार, बेख़बर ख़बर जणाइंदा। पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड पड़दा दए उतार, भेव अभेदा आप जणाइंदा। धरनी धरत धवल पावे सार, आकाश प्रकाश खोज खोजाइंदा । रवि ससि सूरज चन्न मण्डल मण्डप नेत्र नैण दए उग्घाड़, सोया कोए रहिण ना पाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर गूढ़ी नींद सुत्ते दए उठाल, शब्द इशारे नाल जगाइंदा। जन भगतां. मेल मिलाए निरगुण सरगुण आप दलाल, सच दलाली आप कमाइंदा। सूफ़ीआं देवे जलवा नूर जलाल, सन्तां साची बूझ बुझाइंदा। गुरमुखां नाता तोड़ काल महाकाल, महिबूब आपणा दरस दिखाइंदा। गुरसिखां चरण प्रीत निभाए नाल, अद्धविचकार ना

कोए तुड़ाइंदा। चारे वेद कराए ध्यान, चारों कुण्ट अक्ख खुल्हाइंदा। पुराण अठारां लए संभाल, पुराण प्राणी बूझ बुझाइंदा। शास्त्र छे वेखणहार वेखे आप भगवान, श्री भगवान भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरा इक वडियाइंदा। सच दुआरे चढ़े सति सतिवाद, सति पुरख निरँजण वड्डी वड्याईआ। वेख वखाए ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड खोज खोजाईआ । जिस रचना रची आदि, सो अन्तिम वेखे बेपरवाहीआ। जिस दा शब्द अगम्म धुन नाद, राग रागनी ढोला गाईआ। जिस दा रूप सदा विस्माद, बिस्मिल आपणी धार जणाईआ। जिस दा गुर अवतार पीर पैगम्बर सच समाज, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। जिस दा दो जहान काज, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा बन्धन पाईआ। जिस दी धुर दी इक्को आवाज़, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ। जो घट घट अन्दर करे निवास, लख चुरासी रिहा समाईआ। जिस दा नूर सर्ब प्रकाश, जीव जंत दीपक दीआ डगमगाईआ। जिस दा लहिणा देणा पवण स्वास, पवण पवणां मेल मिलाईआ। जिस दा पंज तत बणया साथ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बन्धन पाईआ। जिस दी त्रैगुण माया दास, रजो तमो सतो बैठी सीस झुकाईआ। जिस दी विष्न ब्रह्मा शिव रखदे आस, नेत्र नैण नैण उठाईआ। जिस दा खेल पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर वेखे चाईं चाईंआ। जिस दा सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चले राथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। जिस दा गुर अवतार पीर पैगम्बर करदे गए पूजा पाठ, सिमरन राम नाम ढोला गाईआ। जिस दी सेवा करन दिवस रात, सूरज चन्द भज्जण वाहो दाहीआ। जिस दा खेल दो जहान, निरगुण सरगुण गोपी काहन रिहा नचाईआ। जिस दी पीर पैगम्बर पढ़न निमाज़, सजदा परवरदिगार सीस झुकाईआ। जिस दा दरगाह साची सच्चा राज, तख्त निवासी साचे तख्त सोभा पाईआ। जिस दा कोई ना जाणे वड्डा भाग, निक्का निक्का भाग सब नूं रिहा वखाईआ। सो साहिब पुरख समराथ, निरगुण इक्को इक अख्वाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देंदा रिहा दात, नाम भण्डार आप वरताईआ। आत्म मेल परमात्म खेल दस्सदा रिहा करामात, साची करनी आप जणाईआ। प्रगटाउँदा रिहा लोकमात आपणी शाख़, शख्सीयत विच साख्यात आपणा नूर धराईआ। लेखा लिखदा रिहा नाल कलम शाही दवात, काग़ज़ देवणहार वड्याईआ। भेव खुलाउँदा रिहा दस्स के आप, हालात हालत आपणी दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो साहिब हुक्म वरताईआ। सो साहिब सच सुल्तान, हरि वड्डा वड्ड वड्याईआ। शब्द सुत वड बलवान, पूत सपूता आप उठाईआ। विष्नूं विश्व करे परवान, वास्ता इक्को नाल रखाईआ। ब्रह्मा ब्रह्म करे प्रधान, ब्रह्म विद्या इक पढ़ाईआ। शंकर हथ्थ त्रिसूल निशान, धूंआँधार लए उठाईआ। बाशक तशका कर पहचान, कंठ माला सोभा

पाईआ। एका जोत बण बलवान, सीस जगदीश इक निवाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दोए जोड़ करन सलाम, नमो नमो नमो आख सुणाईआ। तेरे बरदे रहे ग़ुलाम, चाकर पाख़ाक रूप वटाईआ। तेरा मन्नदे रहे ईमान, धर्म दुआरे तेरा धर्म कमाईआ। तेरा सुणाउँदे रहे पैग़ाम, तेरे नाम करी शनवाईआ। तेरा रूप दस्सदे रहे श्री भगवान, भगवन तेरी सिफ्त सिफ्त सालाहीआ। जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण हो के दे के आए ब्यान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच महल्ल करे रुशनाईआ । सच महल्ल रुशनाई रोशन ज़मीर, ज़ाहर ज़हूर खेल कराइंदा। जिस दी नज़र ना आए किसे तस्वीर, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। सो दाता गहर गम्भीर, गुणवन्ता आपणी कार कमाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग करनहार अन्त अख़ीर, आख़र आपणा हुक्म वरताइंदा। शब्दी डोरी पा ज़ंजीर, लख चुरासी बन्धन इक रखाइंदा। लेखा जाणे शाह हकीर, राज राजानां वेख वखाइंदा। बदलणहार सर्ब तकदीर, तदबीर आपणी आप बणाइंदा। कटणहारा कूड़ी क्रिया भीड़, रोग सोग चिन्ता आप मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरा इक सुहाइंदा। सच दुआरे साहिब समरथ, श्री भगवान दया कमाईआ। निरगुण नूर जोत कर प्रगट, प्रगट आपणी खेल वखाईआ। धुर संदेसा नर नरेशा देवे आपणे हथ्थ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर प्रभ सरनाई सारे आओ नट्ठ, दूर दुराडे पन्ध मुकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बण वणजारे जो खोलया हट्ट, सो साहिब सतिगुर वेख्या थाउँ थाईंआ । नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप चार कुण्ट दहि दिशा घर घर माया रही नच्च, हरि का रूप नज़र किते ना आईआ। हथ्थ ना आया कोई सच, कूड़ कुड़यारा डंका रिहा वजाईआ। लख चुरासी विचों गुरमुख विरला रिहा बच, जिस प्रभ आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक अल्हाईआ। धुर संदेसा सुणो कन्न, सो साहिब आप जणाइंदा। आदि जुगादि जो बेड़ा रिहा बन्न्ह, दो जहानां निरगुण सरगुण आप चलाइंदा। तिस दा कहिणा लैणा मन्न, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर चोला छड्ड के गए पंज तत तन, काया रूप नज़र कोए ना आइंदा। कूड़ा ठीकर गए भन्न, ठोकर नाम इक लगाइंदा। कलयुग जीव नेत्र अन्न्ह, ज्ञान नेत्र ना कोए खुल्हाइंदा। पंज चोर घर घर लौण संन्ह, सोइआं अक्ख ना कोए खुल्हाइंदा। जगत विकारा देवे डंन, अग्गे हो ना कोए बचाइंदा । फिरी दरोही वासना मन, मन का मणका ना कोए भवाइंदा। हरि का नाम ना सच्चा धन, कूड़ी माया भार सर्ब उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म इक वरताइंदा। साचा हुक्म देवे संदेस, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ । सारे उठ के वेखो इक नरेश,

नर निरँकार नज़री आईआ। दर खलोते विष्न ब्रह्मा शिव महेष, मैखासुर बैठा सीस झुकाईआ। तेई अवतार बदल के भेस, भेव साचा गए जणाईआ। भगत अठारां कर कर गए आदेस, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद दस्स के गए भेत, परवरदिगार बेपरवाहीआ। नानक गोबिन्द लिख के गया लेख, धुर दा लेखा इक समझाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग श्री भगवान नित नवित्त मेटे रेख, थिर रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होवे , जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा हरि नरेशा निरगुण धारा एकँकारा सृष्ट सबाई आप जणाईआ। सृष्ट सबाई जाणा जाग, जगजीवण दाता आप जगाइंदा । गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे करन वैराग, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। दरोही ख़ुदाए चारों कुण्ट दहि दिशा कूड़ी लग्गी आग, अमृत मेघ ना कोए बरसाइंदा। जीव जंत नार दुहागण हरि कन्त ना मिले किसे सुहाग, सुहञ्जणी सेज डेरा कोई ना लाइंदा। काया मन्दिर अन्दर दीपक जोत जगे ना किसे चिराग, घर घर दीवा बाती जीव जगत जहान सर्ब टिकाइंदा। कक्खां कुली लग्गे किसे ना भाग, अनमुल्ली दौलत नाम ना कोए वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे करतार, हरि करता वड वड्याईआ। कलयुग अन्तिम पावे सार, बेअन्त बेपरवाहीआ। सचखण्ड दुआरा खोल्ह कवाड़, साचा मन्दिर दए सुहाईआ। जन भगतां करे इक प्यार, प्रीतम सच प्रीती दए जणाईआ। नेत्र लोचण आपणी अक्ख दए उग्घाड़, पड़दा दूई द्वैत लाहीआ। सोई सुरती दए उठाल, शब्द हुलारा इक लगाईआ। अमृत आत्म जाम दए प्याल, निझर झिरना इक झिराईआ। ठाकर दुआरा मन्दिर वखाए सच्ची धर्मसाल, गुरदुआर काया अन्दर इक्को नज़री आईआ। जिस गृह वसे दीन दयाल, पुरख अबिनाशी डेरा लाईआ। दिवस रैण दए जलाल, जलवा ज़ाहर ज़हूर वखाईआ। नाता तोड़ काल महाकाल, मेहरवान आपणी गोद उठाईआ। साचा मार्ग दए सिखाल, सिख्या इक्को इक समझाईआ । लेखा चुक्के शाह कंगाल, ऊँच नीच नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा लेखा आप जणाईआ। साचा लेखा जाणे भगवान, लिख्त विच कदे ना आइंदा। कलयुग अन्त हो प्रधान, नाम प्रधानगी इक कमाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर होण हैरान, हरि का खेल समझ कोए ना पाइंदा। जुग चौकड़ी देंदे आए ज्ञान, कोटन कोटि नाम सिफ्त सालाहइंदा। दीन मज़्हब खोल्ह के आए दुकान, जगत वणजारा हट चलाइंदा। झगड़ा पाए दीन इस्लाम, इस्म आअज़म भेव अभेद ना कोए खुल्हाइंदा। कलमा नबी रसूल कर के आए कलाम, रसना जिह्वा नाअरा इक लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अन्तिम लेखा वेख वखाइंदा। अन्तिम लेखा वेखे आप,

प्रभ वड्डा वड वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जिस दा करदे जाप, दिवस रैण ध्यान लगाईआ । शास्त्र सिमरत जिस दा करदे पाठ, वेद पुराण जिस दा ढोला गाईआ। अञ्जील कुरान जिस दा मंगण साथ, तीस बतीस पए सरनाईआ। नानक गोबिद जिस दी पाई रास, भेव अभेदा मात खुल्हाईआ। सो साहिब पुरख समराथ, लिखण पढ़न विच कदे ना आईआ। जिस दा खेल कोई ना समझे कोटन कोटि आकाशां आकाश, मण्डल मण्डप बैठे ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण निरवैर निरँकार कला धार आपणा नूर करे रुशनाईआ। आपणा नूर करे रुशना, बेपरवाह खेल खलाईआ। परवरदिगार वेस वटा, सच अमाम फेरा पाईआ। पीर पैगम्बर चार यारी वेखे थाउँ थाँ, कायनात खोज खोजाईआ। निरगुण निरगुण नालों होया जुदा, सरगुण अन्दर बैठा मुख छुपाईआ। सच इशारे नाल लए हिला, तार सितार आप हिलाईआ। महल अटल दए वसा, घर महिफ़ल इक वखाईआ। ऊँची बोल दए जणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्तिम वेस वटाईआ। कलयुग अन्तिम वेस निरँकार, जोती जामा रूप रंग ना कोए रखाईआ। निरगुण सरगुण पावे सार, लख चुरासी खोज खोजाईआ। नव नौ वेखे वेखणहार, भज्जा फिरे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुनेहड़ा इक्को इक दृढ़ाईआ। सच सुनेहड़ा देवे भगवन्त, भगवन आपणी दया कमाईआ। कलयुग लेखा चुक्के जीव जंत, पांधी आपणा पन्ध मुकाईआ। सतिजुग साचा बणाए बणत, साची सिख्या इक समझाईआ। गढ़ तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक समझाईआ। चार वरन बणाए संगत, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश मेल मिलाईआ। सर्ब जीआं प्रभ इक्को बण पंडत, ब्रह्म विद्या दए समझाईआ। वेख वखाए जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज फोल फोलाईआ। नाम अगम्मी चाढ़्हे रंगत, रंग रंगीला दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा रहबर इक्को नज़री आईआ। साचा रहबर बणे परवरदिगार, बेवफ़ाई रूप ना कोए वखाइंदा। सृष्ट सबाई सांझा यार, दर दर घर घर नर हरि आपणा मेल मिलाइंदा। पर्दा खोल्ह बंद कवाड़, बजर कपाटी कुण्डा लाहइंदा। साचा मन्दिर दए वखाल, शिवदुआला मट्ठ मन्दिर मस्जिद इक्को नज़री आइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग मार्ग आप लगाइंदा। सतिजुग मार्ग लाए जग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। कलयुग अग्नी मेटे अग्ग, तत्ती वा रहिण ना पाईआ। कूड़ी क्रिया भाण्डा जाए भज्ज, शौह दरयाए दए रुढ़ाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां पड़दा लए कज्ज, हँकारीआं गढ़ दए तुड़ाईआ। भगत भगवान मेले भज्ज भज्ज, काया मन्दिर अन्दर वेख वखाईआ । साची सेजा बहे सज, सुहञ्जणी

रुत्त आप महकाईआ। दरस दिखाए रज्ज रज्ज, पड़दा उहला नज़र कोए ना आईआ। उच्ची कूक बोले गज्ज, नाअरा इक्को इक सुणाईआ। आत्म परमात्म मेला सच, काया कच भाग लगाईआ। लूं लूं अन्दर जाए रच, साढे तिन्न करोड़ वज्जे वधाईआ। अमृत झिरना देवे रस, रसक बूँद इक टपकाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर हो के वस, जन भगतां सेवा आप कमाईआ। साचा नूर कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। आपणा घर वखाए ख़ास, ख्वाहिश गुरमुखां पूर कराईआ। जुग जन्म जो रख के बैठे आस, तिन्हां आपणा रंग रंगाईआ । भगत भगवान दोवें कदी ना होण निरास, विछोड़ा कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे भगती मार्ग इक लगाईआ। सतिजुग साचे तेरा मार्ग भगत, श्री भगवान आप जणाईआ। मिले वड्याई विच जगत, जागरत जोत होए रुशनाईआ । निरवैर पुरख निरगुण धार पुरख अकाल आया परत, जिस दा पिता ना कोए माईआ। वेद व्यास ईसा मूसा मुहम्मद नानक गोबिन्द ला के गए शर्त, धुर संदेसा इक सुणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवान होवे प्रगट, जोती जोत जोत रुशनाईआ। नाम भण्डारा खोल्हे हट्ट, दो जहान दए वरताईआ। चार वरनां देवे इक्को मत्त, ऊँच नीच नज़र कोए ना आईआ। वेखणहारा घट घट, लख चुरासी खोज खोजाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत, जिस आपणा अमृत जाम प्याईआ। काया खेड़ा ना होवे भट्ठ, भठ खेड़ा खेड़यां आप वसाईआ। अन्तर मेला नट्ठ नट्ठ, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोत जगाए लट लट, जगत दीवाली नैण शरमाईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जन भगतां जुग जुग करदा पक्ख, सदा सुहेला सच्चा माहीआ। अन्दर वेखण दी खोल्हे अक्ख, दोए लोचण बंद कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच वड्याईआ। सतिजुग तेरा सज्जण सन्त, सति सतिवादी आप बणाइंदा। जिस दी महिमा सदा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आइंदा। जिस दा आदि जुगादी इक्को कन्त, बण नारी सेव कमाइंदा। जिस दा जुग चौकड़ी साचा मंत, मन्त्र सच्चा नाम आप दृढ़ाइंदा। जिस दा नित नवित्त इक्को रंग बसन्त, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि आपणी खेल कराइंदा। नर हरि खेल करे वड्ड ख़ालक, ख़लक ख़ुदाई दए जणाईआ। पुरख अबिनाशी बण के आवे सालस, दो जहानां वेख वखाईआ। लख चुरासी विचों भगत भगवान कढ्ढे ख़ालस, ख़ालस आपणा रूप समझाईआ। कूड़ी क्रिया रहिण ना देवे निंद्रा आलस, माया ममता मोह ना कोए वधाईआ। जूठ झूठ रहे ना लालच, सांतक सति दए वरताईआ। गुरमुख गुरसिख वेखे निक्के नढ्ढे बालक, बाली बुध दए समझाईआ। दिवस रैण रैण दिवस घड़ी पल रहे प्रितपालक, बण सेवक सेव कमाईआ। साची

करे इक अदालत, हुक्म साचा इक सुणाईआ। जिस दी कोई ना करे दो जहान मुख़ालफ़त, मुख़बर नज़र कोए ना आईआ। अवतार गुर पीर पैगम्बर सारे करन सफ़ारश, निउँ निउँ सीस जगदीश झुकाईआ। तेरा करदे आए तुआरफ़, तरफ़ चार कुण्ट जणाईआ। तेरी लिख के आए इबारत, कलम दवात काग़ज़ शाहीआ। तेरा हुक्म सुणाया तेरी माअरफ़त, महिबूब तेरी इक सरनाईआ। कलयुग दिसे ना कोई आरफ़, उल्मा करे ना कोए पढ़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी कलयुग अन्त भाग लग्गे विच भारत, भाण्डा भरम सर्ब भंनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। निरगुण दाता अगम्म अथाह, अलख अगोचर इक अख्वाइंदा । अन्तिम वेला गया आ, वेला वक्त वार थित घड़ी पल समझ कोए ना पाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी पढ़ पढ़ रहे सुणा, अन्दर वड़ के मेल ना कोए मिलाइंदा। वाक भविक्ख्त गुर की लिख्त सके ना कोए जणा, भेव अभेद खोल्ह ना कोए वखाइंदा। कोई कहे ब्रह्मण गौड़ा उच्चे टिल्ले पर्बत जाणा आ, पूत सपूता रूप वटाइंदा। कोई कहे ईसा कह के गया मेरा आए ख़ुदा, मेरे पिच्छे पिच्छे फेरा पाइंदा। कोई कहे मुहम्मद गया गा, वड अमाम मैंहदी वेस वटाइंदा। कोई कहे नानक गया लिखा, कल कल्की फेरा पाइंदा। कोई कहे गुरू ग्रन्थ बणे गवाह, शास्त्र सिमरत वेद पुराण नाल रलाइंदा। श्री भगवान कहे मेरा भेव सके कोई ना पा, आदि अन्त नज़र किसे ना आइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर निक्का जिहा इशारा गए लगा, आशक हो माअशूक राह नेत्र नैण नैण तकाइंदा । आपणी खेल करे पुरख अगम्म नूर ख़ुदा, ख़ुदी सब दी मेट मिटाइंदा। चार वरन नव खण्ड आत्म परमात्म राह दस्से इक सिध्धा, सिधांत इक्को इक जणाइंदा। प्रभ मिलण दी निक्की जिही बिधा, पड़दा विचों द्वैत चुकाइंदा। सुरती शब्दी मिल के ख़ुशी मनावण पावण गिध्धा, ढोलक छैणा ताल ना कोए वजाइंदा। सच प्रीती अन्दर श्री भगवान भिज्जा, भगतां इक्को भेव खुलाइंदा। लोकमात तुहाढ्ढे पिच्छे आवे भज्जा, शरम हय्या ना कोए रखाइंदा। लाह के जाए लोक लज्जा, लाअनत तबक गल नज़र ना आइंदा। जिस दुआरे साहिब सतिगुर आ के सजा, सो सज्जण गुरमुख हरि के रंग समाइंदा। पुरख पुरखोतम अन्तिम पड़दा कज्जा, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग साचे साची धार, लेखा लिखे आप निरँकार, लोकमात तेरा राह वखाइंदा। लोकमात तेरा राह, सो सतिगुर आप जणाईआ। शब्द गुरू स्वामी बण मलाह, बेड़ा साचा सच चलाईआ। लेखा जाणे अन्तरजामी थाँ थाँ, घट घट वेखे चाईं चाईंआ। जो जन हरि हरि जपदे नाँ, तिन्हां साचे बेड़े लए चढ़ाईआ। जो मनमुख जीव हँस होए काँ, काग वांग रहे कुरलाईआ। तिन्हां

एथे ओथे मिले कोई ना थाँ, गुर अवतार पीर पैगम्बर दिसे ना कोए सहाईआ। अन्तिम नाता तुटे पिता माँ, भाई भैण साक सज्जण सैण नार कन्त संग कोए ना जाईआ। बिन सतिगुर पूरे पकड़े कोई ना बांह, मँझधार पार ना कोए कराईआ। राए धर्म कोलों सके ना कोए छुडा, कुम्भी नरक लेख ना कोए मुकाईआ। चित्रगुप्त लहिणा सके ना कोए मुका, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। लाड़ी मौत कोलों सके ना कोई छुडा, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। काल सब नूं जाए चबा, दाढ़ां आपणीआं हेठ रखाईआ। महाकाल रोवे मारे धाह, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। लख चुरासी जीव जंत पुरख अबिनाशी घट घट वासी इक्को लओ मना, जिस मिलयां दु:ख कोए रहिण ना पाईआ। कोट जन्म दे बख्शणहार गुनाह, पतित पापी लए तराईआ। डुब्बदे पाथर पार दए करा, पाहन आपणा चरण छुहाईआ। तिस दी मन्नो सदा रज़ा, सो रहीम रहमान रहमत दए कमाईआ । साचा राम नज़री जावे आ, काहना इक्को बंसुरी नाम सुणाईआ। मोर मुक्ट सीस जगदीश लए टिका, कँवल नैण नैण मटकाईआ। सुरती शब्दी मेला लए मिला, जोड़ी जोड़े एका थाईंआ। पारब्रह्म ब्रह्म लहिणा देणा दए चुका, बाकी रहिण किछ ना पाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक दूजे विच जाए समा, जोती जोत जोत समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग मार्ग इक जणाईआ। सतिजुग मार्ग लग्गे मात, मात्र भूमी मिले वड्याईआ। चार वरन बणे इक जमात, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ख़ुशी मनाईआ । कलयुग मिटे अन्धेरी रात, साचा नूर करे रुशनाईआ। श्री भगवान देवे आपणी दात, नाम निधान झोली पाईआ। नेत्र खोल्ह के वेखो आंख, आख़र आपणा पड़दा लाहीआ। नज़री आए घर प्रतख, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। भगत भगवान मेल मिला पुरख समरथ, समरथ आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, देवणहारा साचा वर, चार वरन इक्को सरन, लेखा चुक्के मरन डरन, भय भ्यानक कूड़ा भउ ना कोए वखाईआ। कूड़ा भउ जाए चुक, सतिगुर पूरा दया कमाईआ। आवण जावण पैंडा जाए मुक, लख चुरासी फंद कटाईआ। हरि का बूटा कदे ना जाए सुक्क, अमृत सिंच हरा कराईआ। मात गर्भ होए ना उलटा रुख़, दस दस मास ना अग्न तपाईआ। जन्म कर्म दी लाहे तृष्ना भुक्ख, अमृत आत्म जाम प्याईआ। मेहरवान हो के आपणी गोदी लए चुक, बाल अञ्याणा आप उठाईआ । पारब्रह्म कहे ब्रह्म आ मेरे साचे सुत, मिल मिल आपणी ख़ुशी मनाईआ। सच दुआरे सोहे साची रुत्त, रुत्त रुतड़ी नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे देवणहार वड्याईआ। देवे वड्याई आप प्रभ, मेहरवान दया कमाइंदा । सन्त सुहेले साचे लभ्भ, दर घर साचे आप बहाइंदा। इक वखाए विश्व यद, विष्नूं सच्ची सेव कमाइंदा।

जगत दुआरा पार हद्द, गृह मन्दिर इक सुहाइंदा। शब्द अगम्मी नाद रिहा वज्ज, अनहद रागी राग सुणाइंदा। बिन मक्के काअब्यो कराए साचा हज्ज, हज़रत हुजरा इक्को इक सुहाइंदा। अमृत जाम प्याए मध, मधुर रस इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान आपणे घर सद्द, सदके वारी घोली घोल घुमाइंदा। घोली घोल घुमाई जाए घुल, प्रभ आपणा आप लैणा मनाईआ। भगत भगवान प्रगटाए सच फुल्ल, पत डाल्ही पंखड़ी आप महकाईआ। लख चुरासी विचों उत्तम कुल्ल, हरिजन साचे लए बणाईआ। करता कीमत पावे मुल, दूजे हट्ट ना कोए विकाईआ। साचे कंडे जाइण तुल, तोला इक्को नज़री आईआ। माणस जूए ना जावण हुल्ल, जिन्हां मिल्या बेपरवाहीआ। पिछले जन्म जो रहे भुल्ल, कलयुग अन्तिम आपणा रंग रंगाईआ। सच दुआर गया खुल्ह, ख़ालक ख़लक दए समझाईआ। कलयुग जीव माया कूड़ी विच ना रुल, अनमुलड़ा लाल माटी ख़ाक ना दे रुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, श्री भगवान सदा सुल्हाकुल, गुस्सा गिला कदे ना किसे रखाईआ। गुस्सा गिला कोए ना रोसा, होछा रूप ना हरि रखाइंदा। सोचयां किसे विच ना आवे सोचा, सोच समझ तों बाहर डेरा लाइंदा। जुग चौकड़ी गुर अवतार बण के माणस जन्म देवे सब नूं मौका, मुकम्मल आपणा हाल सुणाइंदा। सतिगुर पूरा किसे ना देवे कदे धोखा, जगत फ़रेब ना कोए जणाइंदा। प्रेम प्रीती अन्दर राह मार्ग दस्से सौखा, घाट इक्को इक जणाइंदा। जो जन कूड़ी नींद गूढ़ी सुते बेमुख हो के लावण ढौंका, तिन्हां नेत्र नैण अक्ख ना कोए खुल्हाइंदा। सो प्राणी जाए अन्तिम औंता, पुत्त पोतरा संग ना कोए निभाइंदा । श्री भगवान वड मेहरवान सदा निगहबान जिस राव्या नाल शौका, तिन्हां साख्यात नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सन्त सुहेले साचे फड़, जन भगतां अन्दर आपे वड़, साचे मन्दिर सतिगुर खड़, नाम निधाना इक्को पढ़, साचा ढोला सुणाए राग, आत्म परमात्म खोल्हे जाग, इक उपजाए सच वैराग, मेल मिलावे कन्त सुहाग, घर वड्याई वड्डा भाग, विछड़यां मिल्या प्रभ ग़रीब निवाज़, एथे ओथे रखे लाज, दो जहानां दु:ख नज़र कोए ना आईआ।

९ अस्सू २०२० बिक्रमी आज्ञा सिँघ दे गृह फ़िरोजपुर

सतिगुर मेला सुफल जन्म, कर्म कांड दु:ख रोग रहिण ना पाइंदा। माणस देही मिटे भरम, भाण्डा भरम भउ भंनाइंदा। निरगुण नूर जोत देवे अगम्मी किरन, अज्ञान अन्धेरा अन्ध मिटाइंदा। सच सरनाई देवे सरन, सरनगति इक समझाइंदा।

भय चुकाए मरन डरन, भउ आपणा इक वखाइंदा। लेखा चुकाए वरन बरन, आत्म ब्रह्म सर्ब वखाइंदा। देवे वड्याई उपर धरन, धरनी धरत धवल सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणे रंग रंगाइंदा। सतिगुर मिलयां सति सन्तोख, चिन्ता ग़म रहिण ना पाइंदा। जन्म कर्म दा मिटे विजोग, दूई द्वैत डेरा ढाइंदा। मेल मिलाए धुर संजोग, कूड़ विछोड़ा पन्ध मुकाइंदा। हउमे हंगता कटे रोग, हँ ब्रह्म इक समझाइंदा। तन नगारे लाए चोट, अनहद नादी नाद सुणाइंदा। कर प्रकाश निर्मल जोत, घर घर विच दीवा बाती आप टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, तिस भेव अभेद खुलाइंदा। सतिगुर मिलयां आत्म सुख, घर वज्जे नाम वधाईआ। जगत तृष्ना मिटे भुक्ख, आसा मनसा पूर कराईआ। मात गर्भ दा लेखा चुक्के उलटा रुख, आवण जावण फंद दए कटाईआ। साची गोदी दीन दयाल चुक्क, घर साचे दए बहाईआ। लख चुरासी विचों उजल मुख, दुरमति मैल मैल धवाईआ। लोकमात दा बूटा पुट, सचखण्ड दवारे दए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, तिस एथे ओथे होए सहाईआ। सतिगुर मिलयां मिटे संताप, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। नज़री आए आपा आप, आप आपणा वेख वखाईआ। गीत गोबिन्द जणाए सच्चा जाप, सोहला ढोला राग अल्हाईआ। मेट मिटाए तीनों ताप, त्रैगुण डेरा देवे ढाहीआ। नज़री आए साख्यात, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। अन्तर आत्म परमात्म पूरी करे ख्वाहिश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, तिस अन्तर आत्म वेख वखाईआ। सतिगुर मिलयां मिले सांत, अग्नी तत रहिण ना पाईआ। नज़री आए इक इकांत, अक्ल कलधारी बेपरवाहीआ। अन्दर वड़ के काया मन्दिर पौड़े चढ़ सुणाए बात, शब्द अनादी धुन शनवाईआ। कूड़ी क्रिया मेट मिटाए अन्धेरी रात, निरगुण नूर दीपक जोत साचा चन्द करे रुशनाईआ । पार उतारे आपणे घाट, पत्तण बैठा बेपरवाह इक्को माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देवे नाम वर, हरिजन लेखा आप जणाईआ। सतिगुर मिलयां सच्चा मीत, मित्र प्यारा दए वड्याईआ। घर स्वामी आए ठीक, ठाकर ठोकर नाम लगाईआ। मन वासना लए जीत, मति बुध ना कोए चतुराईआ। काया करे ठंढी सीत, अमृत मेघ इक बरसाईआ। चरण प्रीती देवे सच प्रीत, परम पुरख बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मिल गुरमुख गुर गुर ख़ुशी मनाईआ। सतिगुर मिलयां आत्म रंग, रंग रंगीला इक चढ़ाईआ। दिवस रैण अट्ठे पहर वज्जे मृदंग, नाद अनादी आप सुणाईआ। नौ दुआरे वेखे लँघ, घर दसवें बूझ बुझाईआ । होए प्रकाश बिन सूरज चन्द, जोती जोत डगमगाईआ। निज आत्म आवे इक अनन्द, सुख सागर रूप समाईआ। गीत सुहागी गाए

छन्द, सोहँ राग अल्हाईआ। सेज सुहञ्जणी सुहाए पलँघ, पावा चूल नज़र कोए ना आईआ। मेल मिलाए सूरा सरबँग, सतिगुर दाता बेपरवाहीआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत हरि स्वामी लाए अंग, अंगीकार आप अख्वाईआ। जन्म कर्म दी टुट्टी देवे गंढ्ढ, बन्धन इक्को इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे लए जगाईआ। सतिगुर मिलयां खुल्हे सुरती, आलस निंद्रा दए मिटाईआ। नज़र आए अकाल मूर्ती, मूर्त अकाल आप दरसाईआ। नाम निधान वज्जे नाद तूरती, तुरिया सेवा लाईआ। सदा सदा सद आसा पूरती, आसा पूरन हरि अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन लेखा लेखे लाईआ । सतिगुर मिलयां अन्तर ठंढ, बाहर अग्न ना कोए तपाईआ। भरम भुलेखा दूई द्वैती ढाहे कंध, घर इक्को नज़री आईआ। सति सरूपी रंगे रंग, जोती जलवा नूर रुशनाईआ। धुरदरगाही वज्जे मृदंग, तन्दी तन्द सतार नज़र कोए ना आईआ। आत्म मंगे इक्को मंग, परमात्म मेल मिलाईआ। परमात्म सुणावे आपणा छन्द, साचा भेव चुकाईआ। तूं मेरे मैं तेरा सोहँ नाउँ इक अनन्द, अनन्द अनन्द विचों प्रगटाईआ । माणस जन्म ना होवे भंग, अन्तिम आपणे लेखे पाईआ। धर्म दुआर गुरमुख वेखणा लँघ, गृह मन्दिर डेरा लाईआ। नज़री आए साहिब सरबँग, भूपत भूप सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा नाम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख जुग जन्म दे विछड़े मेले आण, विछोड़ा आपणी झोली पाईआ।