९ अस्सू २०२० बिक्रमी धर्म सिँघ दे गृह बस्ती हबीब ज़िला फिरोज़पुर
सतिगुर सरनाई जो जन लग्गा, हरि सतिगुर तोड़ निभाइंदा। मानस जन्म सौरे पिच्छा अग्गा, दो जहानां दया कमाइंदा। धर्म दुआरे नाद इक्को वज्जा, सति सतिवादी आप सुणाइंदा। श्री भगवान फिरे भज्जा, सन्त सुहेले वेख वखाइंदा। निरगुण हौ के रखे लज्जा, सरगुण मेहर नज़र उठाइंदा। अन्दर वड़ के देवे नाम सद्दा, बाहरों आवाज़ ना कोए लगाइंदा। सच कराए इक्को हज्जा, मक्का काअबा भेव चुकाइंदा। पंज तत काया चोला पड़दा कज्जा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जगत दुआर पार कराए हद्दा, कूड़ी क्रिया डेरा ढाइंदा। नाम चढ़ाए इक्को रंगा, रंग चलूल इक वखाइंदा। पंज विकार ना करे जंगा, मृदंगा आपणा नाम सुणाइंदा। लेखा जाणे हँ ब्रह्मा, पारब्रह्म प्रभ आपणा पड़दा लाहइंदा। चार वरन सच जणाए धर्मा, ऊँच नीच राउ रंक भेव मिटाइंदा। निहकर्मी करे आपणा कर्मा, कर्म कांड सर्ब गवाइंदा । भाण्डा भरम भउ भंनाए
भरमा, जूठा झूठा डेरा ढाइंदा। लोक लाज ना कोई शरमा, जिस सतिगुर पूरा नज़री आइंदा। लहिणा देणा चुकाए मरना डरना, जीवण मुक्त आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे नाम वर, वस्त अमोलक आप वरताइंदा । सतिगुर चरण जो रखे ओट, नेत्र नैण ध्यान लगाईआ। सतिगुर पूरा पंज तत काया कढ्ढे खोट, अज्ञान अन्धेर दए चुकाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, साचा नूर करे रुशनाईआ। आसा पूरी करे लोचण लोच, तृष्ना तृखा दए गंवाईआ। लेखा चुक्के हरख सोग, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। आत्म परमात्म दे इक्को जोग, साची सिख्या सिख समझाईआ। आत्म रस लैणा भोग, हरि भोगी आपणा भेव चुकाईआ। जन्म कर्म दा चुकाए विजोग, बण संजोगी मेल मिलाईआ। भाग लगाए काया कोट, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। नाम निधाना वज्जे चोट, सच नगारा इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त नाम वरताईआ। सतिगुर सरन जो करे ध्यान, निज नेत्र नैण ध्यान लगाईआ। साहिब सतिगुर हो मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। धुर दा मन्त्र देवे इक ज्ञान, साचा नाम करे पढ़ाईआ। अन्तर आत्म सच अशनान, सच सरोवर इक नुहाईआ। काग हँस रूप बण जाण, बुध बबेक आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन वेखे थाउँ थाईंआ। सतिगुर चरण सच सहारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दए वड्याईआ। तक्कदे रहे गुरू अवतारा, पीर पैगम्बर ध्यान लगाईआ। भगत मंगदे रहे सदा दुआरा, नित नित ख़ाली झोली रहे वखाईआ । सन्त सज्जण करदे रहे पुकारा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। गुरमुख दोए दोए जोड़ करदे रहे निमस्कारा, चरण कँवल सीस झुकाईआ। गुरसिख धूढ़ी टिक्का मस्तक लाउँदे रहे छारा, साची ख़ाक ख़ाक रमाईआ। नेत्र रोंदे रहे ज़ारो ज़ारा, नैणां नैणां नीर वहाईआ। किरपा कर बेऐब परवरदिगारा, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। तुध बिन नज़र ना आए कोई किनारा, नईया डोले जगत लोकाईआ। डूंग्घा सागर वहिंदी धारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, तिस लेखा लए मुकाईआ। सतिगुर चरण सच प्रीत, बिन सतिगुर सति नज़र किसे ना आईआ। आदि जुगादी धुर दी रीत, भगत भगवान दए वरताईआ। आत्म परमात्म सुणावे साचा गीत, सति सतिवादी आपणी बूझ बुझाईआ। काया काअबा शिवदुआला मट्ठ वखाए मसीत, गुरुदुआरा इक्को नज़री आईआ। जिस घर निरगुण रूप हरि वसे आप अनडीठ, निरगुण नज़र किसे ना आईआ। सो सतिगुर पूरा मन वासना लए जीत, बुध विवेक इक कराईआ। गुरमुखां चलाए आपणी रीत, साचा मार्ग इक समझाईआ । गुरमुख गुरसिख ढोले गाओ हरि गोबिन्द गीत, लोक लज्जया कम्म किसे ना आईआ। धुर दरबार दी मिले साची भीख, भिच्छया हरि जू आप
वरताईआ। करे खेल बैठ अतीत, त्रैगुण डेरा रिहा ढाहीआ। लेखा जाणे हस्त कीट, ऊँच नीच वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा नाम वर, साची वस्त झोली पाईआ। सतिगुर सरन चरण गुरदेव, दो जहान मिले वड्याईआ। धाम वखाए इक निहकेव, निहचल आपणा पड़दा लाहीआ। अमृत आत्म देवे मेव, रस सच्चा इक चखाईआ। रसना जिह्वा आत्म परमात्म ढोला गाए जिह्व, बत्ती दन्द नाल रलाईआ। सतिगुर पूरा लेखे लाए गुरमुख कीती सेव, सेवक सेवा विच समाईआ। अन्दर वड़ के दस्से भेव, सच प्रीती इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा नाम वर, सच संदेसा इक सुणाईआ। सतिगुर चरण साची धूढ़, दुरमति मैल धवाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, माया ममता मोह चुकाईआ। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, साची सिख्या इक समझाईआ। हउमे हंगता गढ़ तोड़े ग़रूर, निवण-सो-अक्खर इक पढ़ाईआ। अमृत आत्म देवे सति सरूर, साची मध नाम जाम प्याईआ। पंच विकारा करे चूर, खण्डा खड़ग खड़ग चमकाईआ। नज़री आए हाज़र हज़ूर, हरि जू आपणा वेस वटाईआ। पूरब जन्म सतिगुर लहिणा दए ज़रूर, लेखा सब दा रिहा चुकाईआ। कलयुग जीवां नहीं कसूर, श्री भगवान नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जन भगतां आसा मनसा करे पूर, जन्म जन्म दी तृष्ना मेट मिटाईआ। पन्ध मुका के नेड़ा दूर, ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सतिगुर सरनाई वड प्रताप, निरगुण सरगुण आप जणाइंदा। परम पुरख प्रभ साचा बाप, भगत भगवान वेख वखाइंदा। आत्म परमात्म दस्से सच्चा जाप, निरगुण सरगुण आप पढ़ाइंदा। कोट जन्म उतारे पाप, दुरमत मैल धवाइंदा। चरण कँवल बंधाए नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। चार वरन बणाए इक जमात, साची पट्टी नाम समझाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रसना जिह्वा बोल गए आख, आख़र आपणा भेव खुल्हाइंदा। निरगुण निरवैर पुरख अकाल दीन दयाल प्रगट हो के साख्यात, गुरमुख सज्जण आप जगाइंदा। कलयुग मेट अन्धेरी रात, घर साचा नूर चन्द चमकाइंदा। दिवस रैण पुछे वात, आलस निंद्रा डेरा ढाइंदा;। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे साचा वर, तिस आपणा रंग रंगाइंदा। सतिगुर चरण मिले गोबिन्द, ठाकर इक्को नज़री आईआ। गुरसिख मिटे कूड़ी चिन्द, चिन्ता चिखा रहिण कोए ना पाईआ। अमृत धार वहे सागर सिन्ध, हरिजन सज्जण तारीआं लाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी मनमुख करदे सदा निन्द, निन्दया निन्दक झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। साची सिख्या सतिगुर सज्जण, हरि करता आप जणाईआ। चरण धूढ़ी प्रभ करो मजन,
दुरमति मैल रहिण ना पाईआ। दूजे दर ना जाओ लभ्भण, घर घर विच वसे बेपरवाहीआ। नित नवित्त जन भगतां आवे सद्दण, अन्दर वड़ के होका देवे वाहो दाहीआ। रूप धराए अकाल मूर्ती मदन, मोहण माधव आपणी खेल कराईआ। दीपक जोती निरगुण जगण, नूरो नूर करे रुशनाईआ। अनहद अनादी नाद ताल वज्जण, शब्द धुन सच्ची शनवाईआ। गुरमुख अमृत पी पी रज्जण, सतिगुर नाम प्याला हथ्थ फड़ाईआ। कूड़ी क्रिया कूड़ कुड़यारे मच्चण, त्रैगुण अग्नी इक लगाईआ। पंच विकारे अन्दर नच्चण, डौरु डंका जूठ झूठ वजाईआ। माया ममता नाल हस्सण, आसा तृष्ना नाल रखाईआ। गुरमुख विरले प्रभ सरनाई साची वसण, जिन्हां मिल्या बेपरवाहीआ। सच दुआरे उठ उठ नट्ठण, भज्जण वाहो दाहीआ। लख चुरासी विचों सतिगुर छाछ वरोले मक्खण, नाम मधाणा इक्को पाईआ। मेहरवान हो के जगत किनारा वेखे पत्तण, दरया कन्ढ्ढा फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। मझधार ना कोई दरया, पाणी जल ना कोए रुढ़्हाइंदा। अग्नी तत ना कोए तपा, माया मोह ना कोए वखाइंदा। हउमे हंगता गढ़ ना कोए सुहा, बंक दुआरा नज़र कोए ना आइंदा। साहिब सतिगुर शब्द स्वामी जिस आत्म परमात्म मिल्या आ, तिस मातम रूप ना कोए वटाइंदा। डुबदे पाहन लए तरा, पाथर आपणा चरण छुहाइंदा। उच्चे टिल्ले पर्बत वेख वखा, डूंग्घी कन्दर खोज खोजाइंदा। साचे बेड़े लए चढ़ा, नईया इक्को नाम वखाइंदा। चप्पू अगम्मी दए लगा, सच सहारा इक बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। हरिजन साचे वेखे नेत्र खोल्ह, ख़ालक ख़लक विच समाईआ। तोलणहारा साचा तोल, नाम तराज़ू कंडा हथ्थ उठाईआ। आत्म परमात्म सब दी लए फोल, पारब्रह्म ब्रह्म पड़दा भेव उठाईआ। साचे भगतां वसे सदा कोल, अन्दर वड़ के बैठा डेरा लाईआ। साचा नाम सुणाए बोल, नाउँ निरँकारा इक जणाईआ। लख चुरासी जीव जंत रहे अनभोल, बिन हरिजन नज़र किसे ना आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बख्शे सरन इक सरनाईआ। सच सरनाई सतिगुर देव स्वामी, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। बेपरवाह अगम्म अथाह दीन दयाल अन्तरजामी, हर घट वेखे थाउँ थाईंआ। बोध अगाध शब्द नाद धुन आत्मक सुणाए सच्ची बाणी, सोहँ ढोला राग अल्हाईआ। लेखा जाणे चार खाणी, चारों कुण्ट भेव चुकाईआ। चार युग दी साची राणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी हुक्मे अन्दर आप फिराईआ। अठसठ वेखे तीर्थ पाणी, जल सरोवर फोल फुलाईआ। लेखा जाणे शास्त्र सिमरत वेद पुराणी, अञ्जील कुरानी लेखा रिहा चुकाईआ। बोध अगाधा शब्द अनादा ब्रह्म ब्रह्मादा सतिगुर पूरा पंडत वड विद्वानी, चौदां विद्या लेखा रिहा चुकाईआ। धुर संदेसा नर नरेशा
नर निरँकार सुणाए आपणी अकथ कहाणी, रसना जिह्वा कोई कह सके ना राईआ। धर्म दुआर हरि करतार जोत उज्यार देवे इक निशानी, सच निशाना धर्म वखाईआ। चरण कँवल उपर धवल देवणहारा पद निरबाणी, घर मन्दिर इक्को इक वखाईआ । गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत गुर सतिगुर सद विटुह कुरबानी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दरगाह साची धाम सुहाईआ। डूंग्घा सागर नदी नाला, दरया घाट वेख वखाइंदा। आदि जुगादी हरि प्रितपाला, प्रितपालक आपणी सेव कमाइंदा । जन भगतां अन्तर आत्म साची पाए अगम्मी माला, मन का मणका आप भवाइंदा। बजर कपाटी खोल्हे ताला, दूई द्वैत मेट मिटाइंदा। मेटे रैण अन्धेरा काला, जोती चन्द नूर चमकाइंदा। साचा मार्ग दस्स सुखाला, फड़ राहे आपे पाइंदा। अन्दर वड़ के चले नाला, डूंग्घी भँवरी पार कराइंदा। घर विच घर वखाए सच्ची धर्मसाला, दस्म दुआरी आसण लाइंदा। ओथे लेखा चुक्के शाह कंगाला, ऊँच नीच नज़र कोए ना आइंदा। मुरीद मुर्शद पुछे हाला, मुर्शद मुरीद दया कमाइंदा। करे खेल हरि गोपाला, गोबिन्द आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बेड़ा पार कराइंदा। सतिगुर सरनाई डुब्बे ना बेड़ा, मँझधार नज़र कोए ना आईआ। सद वसदा रहे मन्दिर खेड़ा, घर वज्जे नाम वधाईआ। जन भगतां चुक्के जगत झेड़ा, झूठी करे ना कोए लड़ाईआ। इक्को ढोला गाए तूं मेरा मैं तेरा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। पुरख अबिनाशी करे मेहरा, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नैण उठाईआ। हकीकत करे हक़ नबेड़ा, लाशरीक नूर ख़ुदाईआ। सीस जगदीश बन्ने्ह सेहरा, साचा सगन इक मनाईआ। अन्तिम लै के जाए आपणे वेहड़ा, सचखण्ड साचे दए बहाईआ। जन्म कर्म आवण जावण लख चुरासी जम की फाँसी चुक्के झेड़ा, मात गर्भ लेखा रहिण कोए ना पाईआ। प्रभ चरण सरन लग्गे सच्चा डेरा, घर इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सदा सदा होए सहाईआ। चरण प्रीती लग्गे जन, जन जननी मिले वड्याईआ। लेखे लग्गे पंज तत तन, तन माटी अग्नी ख़ाक ना कोए रलाईआ। साचा राग सुणे कन्न, सो सतिगुर आप सुणाईआ। मन का मणका फेरे मन, मन वासना दए खपाईआ। घर प्रकाश चाढ़्हे चन्न, चन्द नूर रुशनाईआ। भेव खुल्हाए नेत्र अन्न्ह, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। पंच विकारा देवे डंन, डंका इक्को नाम सुणाईआ। कर किरपा ठाकर गुरमुख पाए ठंढ, ठोकर आपणा नाम लगाईआ। लेखा चुकाए सृष्ट सबाई कोट ब्रह्मण्ड, पारब्रह्म प्रभ बख्शे इक सरनाईआ। निज आत्म परमात्म गुरमुख लैणा अनन्द, दूजी वासना नेड़ कोए ना आईआ। जगत दरिया पार किनारा जाणा लँघ, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। सतिगुर पूरा जिस दे संग, तिस नईया सके ना कोए डुबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मार्ग इक दृढ़ाईआ। चरण गुरु गुर साचा बन्धन, हरि बंदगी नाम जणाइंदा। मस्तक टिक्का लाए चन्दन, दुरमति मैल धवाइंदा। कूड़ी क्रिया करे खण्डन, खण्डा नाम उठाइंदा। सुरत सवाणी ना होए रंडन, शब्द स्वामी कन्त मिलाइंदा। देवे ओढन होए ना नंगन, नाम दोशाला हथ्थ उठाइंदा। गुरमुख गुरसिख भगत आदि जुगादि कदे ना संगण, लोक लज्जया विच कदे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुखां गुर गुर इक बुझाइंदा। गुरमुख साची सिख्या सच विचार, श्री भगवान आप जणाईआ। सांझा सब नाल करो प्यार, दूई द्वैत ना कोए रखाईआ । हिरदा सीतल सति शांत करो वसाल, गहर गम्भीर रूप वटाईआ। जे कोई चंगा मंदा बोले कढ्ढे गाल, तिस आखो वाहवा मेरे भाईआ। तेरे उपर जिस वेले मेरा साहिब होए दयाल, तेरी होछी मति दए गंवाईआ। उठ के वेख आपणी काया मन्दिर अन्दर धर्मसाल, तेरा सतिगुर तैथों बैठा मुख छुपाईआ। कूड़ी क्रिया होइउँ क्यों बेहाल, बेहबल हो के मारें धाहीआ। पारब्रह्म दा ब्रह्म सरूप तूं निक्का छोटा लाल, मूर्ख तैनूं आपणी सुरत समझ ना आईआ। मन वासना पाया जाल, त्रैगुण घेरा रही पाईआ। उठ वेख सब दे सिर ते कूके काल, जिस प्यो दादा रहिण दित्ता कोई ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुखां साची सिख्या इक समझाईआ । चरण कँवल प्रभ साचा रंग, रंग राता आप रंगाईआ। आत्म सेजा दए पलँघ, बसन्ती रुत्त सुहाईआ। उठ सख़ी गुरमुख गा छन्द, तेरा प्रीतम वेखण आईआ। जगत रंडेपा चुक्के रंड, कन्त सुहागी सुहागण रूप वखाईआ। निज आत्म वेख अनन्द, जग रसना रस दे तजाईआ। तेरे अन्दर सचखण्ड, सतिगुर बैठा सोभा पाईआ। उच्ची कूक पा डण्ड, प्रभ मिल्या बेपरवाहीआ। पिछली भरम भुलेखे गई हंढ्ढ, अगली लेखे आपणी लाईआ। रसना जिह्वा कूड़ी क्रिया तज गंद, सच सुगंधी तेरे विच दए भराईआ। घर सज्जण मिल के गाउणा छन्द, बाहरों करे ना कोए पढ़ाईआ। किरपा करे सूरा सरबँग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जो कन्ढ्ढा कन्ढ्ढी दर दरया अन्दर आया लँघ, सो मलाह बेड़ा खेड़ा पार कराईआ। ख़ुशीआं नाल माणो अनन्द, अनन्द सतिगुर चरण सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच प्रीती सृष्ट सबाई रिहा जणाईआ।