पुस्तकालयभाग १५

९ अस्सू २०२० बिक्रमी सुरजण सिँघ दे गृह फ़िरोज़पुर

सो पुरख निरँजण कहे सुण शब्द सुत दुलार, बेपरवाह हुक्म जणाइंदा। हरि पुरख निरँजण कहे मेरे लाडले लाल,

तेरा खेल इक वखाइंदा। एकँकार कर सच प्यार, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। आदि निरँजण कर उज्यार, सच प्रकाश इक वखाइंदा। श्री भगवान कर ख़बरदार, सच संदेसा इक सुणाइंदा। अबिनाशी करता हो मेहरवान, मेहर नज़र आप उठाइंदा। पारब्रह्म प्रभ कर ध्यान, सच ध्यान इक बुझाइंदा। सचखण्ड निवासी खेल करे महान, महिमा अकथ कथ जणाइंदा। थिर घर मन्दिर खोल्ह दुकान, सच दरवाज़ा आप जणाइंदा। उठ नढ्ढे नौजवान, बल तेरा तेरे विच रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे सुत शब्द हुक्म सुणाइंदा। शब्द सुत कहे मेरे भगवान, प्रभ तेरी ओट तकाईआ। हउँ बालक बाली बुध अंजाण, तेरा भेव कोई ना आईआ। तेरे चरण कँवल रखां इक ध्यान, मंगां सच्ची सरनाईआ। सदा सदा सद रहिणा निगहबान, मेहर नज़र उठाईआ। देवणहारे धुर फ़रमान, तेरा हुक्म मोहे भाईआ। सेवा करां सच महान, बण सेवक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। शब्द दुलारे साचा सुत, सो साहिब आप जणाईआ। वेखे खेल अबिनाशी अचुत, तेरी धार धार प्रगटाईआ। सच सुहञ्जणी सुहाए रुत्त, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। थिर घर दुआरयों पैणा उठ, साचा मन्दिर इक सुहाईआ। ठाकर दयाल स्वामी रिहा तुठ, सिर तेरे हथ्थ रखाईआ। सति दुआरे ना बहिणा लुक, प्रगट हो नाद वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक सुणाईआ। सुत दुलारा करे निमस्कार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। हउँ बाला तेरा बरख़ुरदार, सद साची सेव कमाईआ। हुक्म कर एका वार, एकँकार तेरी सरनाईआ। शाह पातशाह सच्ची सरकार, राज राजान तेरी वड वड्याईआ। मैं होवां ख़बरदार, आलस निंद्रा नज़र कोए ना आईआ। नेत्र नैण लवां उग्घाड़, अक्ख प्रतख इक खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी ओट रखाईआ। श्री भगवान कहे सुण साचे बाल, सो सतिगुर आप जणाईआ। नेत्र खोल्ह मार ध्यान, दो जहान रिहा वखाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां कर पहचान, आप आपणा फेरा पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दे ज्ञान, धुर संदेसा इक सुणाईआ। त्रैगुण माया होई नादान, फड़ बाहों दे हिलाईआ। पंज तत होया शैतान, शरअ करे जगत लड़ाईआ। लख चुरासी कूड़ी क्रिया होई दुकान, साचा हट्ट ना कोए खुल्हाईआ। तेई अवतार मंगण दान, ख़ाली झोली रहे वखाईआ। भगत अठारां सर्ब कुरलाण, उच्ची कूकण मारन धाहींआ। ईसा मूसा मुहम्मद होए हैरान, धीरज धीर नज़र कोए ना आईआ। नानक गोबिन्द दोए जोड़ करे प्रणाम, सीस जगदीश इक झुकाईआ। जीव जंत भरमे भुल्ला सर्ब जहान, नौ खण्ड पई दुहाईआ। सत दीप फिरे शैतान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार होए हल्काईआ। माण तुटा शास्त्र सिमरत वेद

पुराण, साचा भय सिर ना कोए रखाईआ। गीता ज्ञान सके ना कोए पहचान, अट्ठ दस पड़दा कोए ना लाहीआ। अञ्जील कुरान नैण शरमाण, कलमा हक़ ना कोए पढ़ाईआ। खाणी बाणी चारों कुण्ट दहि दिशा वेखे मार ध्यान, सांझा यार नज़र कोए ना आईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात चार वरन हुन्दे दिसण वैरान, वैरी घर घर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक सुणाईआ। सुत दुलारा दोए जोड़, प्रभ चरण सीस झुकाइंदा। साहिब स्वामी तेरी लोड़, दूजी ओट ना कोए रखाइंदा। साचे चढ़ां अगम्मी घोड़, वागां आपणे हथ्थ रखाइंदा। दो जहान वेखां दौड़, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल, ज़िमीं असमान खोज खोजाइंदा। लख चुरासी रीठा वेखां मिट्ठा कौड़, घर घर अन्दर फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस निवाइंदा। शब्द सुत उठ बल धार, प्रभ अबिनाशी आप जणाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, कलयुग अन्तिम वेला आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी धूंआँधार, सत सति करे ना कोए रुशनाईआ। जूठ झूठ चार कुण्ट भरे भण्डार, सच सुच वस्त नज़र कोए ना आईआ। जीव जंत साध सन्त घर घर करन विभचार, धीरज जत ना कोए रखाईआ। गुर का शब्द सके ना कोए विचार, हिरदे हरि ना कोए ध्याईआ। आदि अन्त नूर ना कोए उज्यार, चतुर्भुज सीस ना कोए झुकाईआ। राम करे ना कोए प्यार, साची बंसुरी नाम ना कोए वजाईआ। काहना नज़र ना आए विच संसार, मोर मुक्ट नेत्र नैण पेख कोए ना पाईआ। मूसा करे ना कोई गुफ़तार, गुफ़त शुनीद भेव ना कोए चुकाईआ । ईसा कहे ना कोई पुकार, जलवा नूर ना कोए ख़ुदाईआ। मुहम्मद रोवे धाहां मार, चार यारी पल्लू गई छुडाईआ । नानक निरगुण करे पुकार, सोहला ढोला राग सुणाईआ। गोबिन्द मंग के गया मंग इक्को वार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। चार लख लहिणा चुक्कणा बत्ती हज़ार, कर्म कांड गेड़ा देणा गंवाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान कोई ना पावे सार, महासार्थी नज़र कोए ना आईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ धूंआँधार, निरगुण नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। अठसठ तीर्थ सोहे ना कोए ताल, अमृत रस नज़र कोए ना आईआ। त्रैगुण माया तोड़ ना सके कोई जंजाल, पंज तत करे ना कोए रुशनाईआ। सृष्ट सबाई होई अन्त बेहाल, साचा रूप नज़र कोए ना आईआ। सब नूं भुल्लया दीन दयाल, दीनां नाथ साचा संग ना कोए रखाईआ। उठ जवान वेख कलू काल, कलकाती रूप कसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द सुत इक जणाईआ। शब्द सुत झुकाए सीस, प्रभू तेरी इक सरनाईआ। किरपा कर सच्चे जगदीश, जगदीशर तेरी ओट रखाईआ। तेरे छत्र सोहे सीस, दो जहान वज्जे वधाईआ । मैं वेखां जा के कलयुग

रीत, दो जहानां फेरा पाईआ। चारों कुण्ट फोल फोलावां सच हदीस, कलमा नबी रसूल कवण पढ़ाईआ। लख चुरासी परखां जा के नीत, घट घट अन्दर आपणा डेरा लाईआ। भेव चुकावां ठाकरदवारा मन्दिर मसीत, गुरुदुआर बचया रहिण कोए ना पाईआ । जिस घर जिस गृह जिस मन्दिर दिसे पलीत, तिस पाकी पाक रूप वटाईआ। सेवा करां जा के ठीक, ठाकर तेरे नाम दयां दुहाईआ। तेरे हुक्म अन्दर कलयुग अन्तिम भुगतण जावां इक तरीक, सच अदालत इक लगाईआ। कूड़ी क्रिया रहिण ना देवां तेरा कोई शरीक, जूठा झूठा डेरा देवां ढाहीआ। मेरी धार नज़र ना आए किसे बारीक, जगत नेत्र पेखण कोए ना पाईआ। साची दस्सां इक प्रीत, प्रीतम इक्को इक समझाईआ। तेरा नाउँ सुणावां ढोला गीत, गोबिन्द तेरी सिफ्त सालाहीआ। तेरे दर तों लै के जावां भीख, साची भिच्छया झोली आप भराईआ । तूं बैठा वेखें अतीत, त्रैगुण तेरी तेरी रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। उठ सुत छेती जा, सो साहिब आप जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे पल्लू रहे छुडा, संगी नज़र कोए ना आईआ । कलयुग जीव हरि का नाउँ चार वरन गए भुला, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। जलवा नूर ज़हूर हज़ूर दए ना कोए दरसा, पड़दा चुक्क मुख नक़ाब, साबत सूरत सच ना कोए जणाईआ। साचा सजदा सीस जगदीश करे ना कोए आदाब, परवरदिगार सच सलाम ना कोए बुलाईआ । ख़ाली दिसे मक्का काअब, हुजरा हक़ ना कोए समझाईआ। कूड़ी क्रिया दिसे राज, राज भूप शाह सुल्तान देवे ना कोए वड्याईआ। लख चुरासी विगड़या समाज, साची समग्री हथ्थ ना कोए रखाईआ। धुर दी बाणी भुल्ले सच आवाज़, श्री भगवान भय ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एको देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। पहलां मेरी मंग कर मंज़ूर, शब्द सुत सच जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सद हज़ूर, हरि जू दर तेरे वेखण पाइंदा। सारे कहिण शब्द गुरु गुरदेव जा ज़रूर, ज़रूरत सब दी तोहे पूर कराइंदा। मैं प्रगट होवां जा के तेरा नूर, मात पित ना कोए बणाइंदा। दो जहानां जणावां इक दस्तूर, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। लख चुरासी करां मजबूर, मुजरम सब नूं आप बणाइंदा। जिन्हां तेरा नाम भुलाया तिन्हां उते लावां इक्को कसूर, फ़तवा सादर इक कराइंदा । नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप कूड़ी क्रिया उडदी वेखां धूढ़, दहि दिशा फेरी पाइंदा। जीव जंत पड़दा लाहवां मूर्ख मुग्ध मूढ़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरा इक्को नज़री आइंदा। सुत दुलारे उठ बलवान, प्रभ देवणहार वड्याईआ। तेरे हथ्थ फड़ाए धर्म निशान, दो जहानां दे झुलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन परवान, सीस सके ना कोए उठाईआ। करोड़ तेतीस करे प्रणाम, देवत सुर ख़ुशी मनाईआ। गण

गंधर्ब राग गाण, गावत गावत राग अल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखण मार ध्यान, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। लख चुरासी वेख जीव जंत जहान, जागरत जोत कर रुशनाईआ। · कलयुग कूड़ कुड़यारी रैण अन्धेरी मिटे मिटी घट्टया, जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर फ़रमाना इक समझाईआ। शब्द सुत कहे मैं जावांगा। प्रभ तेरा हुक्म सीस टिकावांगा। निरगुण सरगुण वेख वखावांगा। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त उठावांगा। गढ़ तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक समझावांगा। चार वरनां बण के साचा पंडत, बोध अगाध इक दृढ़ावांगा। दूजे दर कदी ना जावां मंगत, तेरी भिच्छया इक्को इक वरतावांगा। काया चोली चाढ़्ह के रंगत, रंग रंगीला मोहण माधव इक्को इक वखावांगा। मेल मिला के शब्दी संगत, गुर शब्दी धार बंधावांगा । नाता तोड़ जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज पन्ध मुकावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी सेवा सच कमावांगा। शब्द सुत तूं जाएगा। प्रभ साचा वेख वखाएगा। मेहरवान मेहर नज़र टिकाएगा। तेरा लहिणा तेरी झोली पाएगा। तेरे नैणां सर्ब वखाएगा। कोट कूड़ी क्रिया बुरज ढहिणा, धक्का तेरे कोलों लवाएगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर पंज तत चोला लोकमात थिर नहीं रहिणा, जो आया सो उठ उठ जाएगा। शब्दी नाद नाद गुरदेव सच स्वामी आदि जुगादि थिर घर साचे बहिणा, ना कोई मेटे मेट मिटाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुनेहड़ा इक जणाएगा। सच सुनेहड़ा लै के जावांगा । प्रभ तेरा खेल रचावांगा। दो जहानां वेख वखावांगा। शब्द निशाना इक झुलावांगा। राउ रंक आप उठावांगा। दुआर बंक वड वडयावांगा । लख चुरासी फोल फोलावांगा। जन भगत सुहेले विचों कढ्ढ वरोल, आपणी झोली पावांगा। अन्दर वड़ के दस्सां आपणा बोल, साचा राग इक समझावांगा। बंद खिड़की कुण्डा खोल्ह, बजर कपाटी तोड़ तुड़ावांगा। अमृत आत्म दे के पौहल, साचा जाम आप प्यावांगा। इक इकल्ला निरगुण हो के वसां कोल, सरगुण आपणा मेल मिलावांगा। अनहद नादी वज्जे ढोल, सोई सुरती आप उठावांगा। साचे कंडे देवां तोल, तराजू इक्को तेरा नाम धरावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो तेरे नाल कर के आए कौल, तिन्हां अन्तिम पूर करावांगा। धरती करे भार हौल, हौली हौली आपणा हुक्म वरतावांगा। सच दुआरा देवां खोल्ह, ख़ालक ख़लक आप समझावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा डंका नाम सुणावांगा। श्री भगवान कर के मेहर, मेहरवान ख़ुशी मनाईआ। उठ लाडले बण दलेर, तेरी दलेरी मोहे भाईआ। शब्दी सुत तेरा दो जहानां रखां नाउँ शेर, सिँघ तेरी भबक ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ दए हिलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे ज़ेर, ज़ेर ज़बर रूप समझाईआ। तूं जाणा बण के वड्डा केहर, बलधारी आपणा

नाउँ धराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग करदा रिहों हक़ नबेड़, नबेड़ा इक्को इक जणाईआ। दीन मज़्हब दा झगड़ा रहे ना कोई झेड़, झंजट अवर ना कोए पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दी धार आप जणाईआ। सुत दुलारा कहे प्रभ ठाकर, हरि जू तेरी वड वड्याईआ। निमस्कार करां प्रभ करते कादर, तेरी कुदरत वेखां चाईं चाईंआ। लोकमात भँवरी वेखां डूंग्घा सागर, गहर गम्भीर खोज खोजाईआ। लख चुरासी विचों गुरमुख विरले देवां आदर, आदर्श आपणा इक बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे नाम वज्जे वधाईआ। उठ दुलारे साचे लाल, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। कलयुग अन्तिम बण दलाल, धर्म दलाली इक कराईआ। हकीकत दस्स हक़ हलाल, हज़रत रूप वखाईआ। सच दुआर खोल्ह धर्मसाल, धर्म आत्मा इक समझाईआ। दे वड्याई शाह कंगाल, ऊँच नीच वंड ना कोए रखाईआ। मुरीदां जा के पुछ हाल, मुर्शद आपणा रूप वटाईआ। सब दे सिर ते कूके काल, चारों कुण्ट डौरु डंक सुणाईआ। सुरती करे ना कोए संभाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। सुत कहे मेरे साहिब सुल्तान, चरण सरन तेरी सरनाईआ। मैं बण के जावां साचा काहन, वाली दो जहान अख्वाईआ। नज़री आवां इक्को राम, हर घट रमया रूप वटाईआ। देवां संदेसा सच पैग़ाम, साचा पीर नूर रुशनाईआ। परवरदिगार हो के पढ़ां कलाम, कलमा कायनात जणाईआ। नज़री आवां इक अमाम, नौबत तेरे नाम सुणाईआ। पीर पैगम्बर बरदे करां ग़ुलाम, साची डोरी तन्द बंधाईआ। लेखा जाणां सति इस्लाम, इस्म आअज़म इक दरसाईआ। वेख वखावां सति नाम, नाम सति भेव चुकाईआ। नानक गोबिन्द दे के गए ज्ञान, चार वरन इक पढ़ाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वसण इक मकान, दूजा मकबरा नज़र कोए ना आईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त भगत भगवन्त इक्को इक श्री भगवान, दूजा इष्ट वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एको देणा नाम वर, तेरी साची सेव कमाईआ। सच दुलारे तेरी वड्याई, प्रभ तेरे हथ्थ फड़ाइंदा। लोकमात कर रुशनाई, कलयुग अन्ध अन्धेरा छाइंदा। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत लै जगाई, नाम डंका तेरे हथ्थ फड़ाइंदा। जन्म कर्म दी मेट जुदाई, धुर संजोग तेरे नाल कराइंदा। निर्मल नूर कर रुशनाई, अन्ध अन्धेर सर्ब गवाइंदा । अमृत आत्म जाम प्याई, सच प्याला तेरे हथ्थ फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा लेखा आप जणाइंदा। प्रभ ठाकर मेरे निरँकार, मैं निरगुण हो के जांदा। सरगुण पावां सार, सच सुनेहड़ा जा सुणांदा। कलयुग जीवो होवो ख़बरदार, सोइआं अक्ख इक खुल्हांदा। प्रगट होवे पारब्रह्म बेअन्त बेऐब

परवरदिगार, तेरा हुक्म इक जणांदा। चारों कुण्ट पावे सार, दहि दित्ता भेव चुकांदा। तेरा बरदा बण के बरख़ुरदार, साची सेवा सच कमांदा। जो जन ग़ाफ़ल रिहा अन्तिम वार, तिन्हां राए धर्म हथ्थ फड़ांदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगांदा। सुत दुलारे जा के कहिणा, लोकमात नाद धुन वजाईआ। सब ने भाणा सिर ते कहिणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। बिन परमात्म आदि अन्त किसे ना रहिणा, जो घड़या भन्न वखाईआ । बिन सतिगुर पूरे कोई ना सज्जण सैणा, सगला संग ना कोए निभाईआ। कूड़ी क्रिया बुरज ढहिणा, ढाह ढाह ख़ाकी ख़ाक मिलाईआ। जूठ झूठ आपणे वहण वहणा, शौह दरया दए रुढ़्हाईआ। साचे तख्त बैठ पलँघ रंगील किसे ना सौणा, सेज सुहञ्जणी नज़र कोए ना आईआ। बिन हरि नामे अन्तिम सब ने रोणा, नेत्र रोवण मारन धाहींआ। वेला गया हथ्थ नहीं आउणा, भरमे भुली सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक बुझाईआ। शब्द गुर सच्चा वजाए ढोल, लोकमात करे शनवाईआ। कलयुग जीव पड़दा खोल्ह, क्यों बैठा मुख भवाईआ। आत्म परमात्म वसे तेरे कोल, निज घर बैठा ताड़ी लाईआ। दिवस रैण अट्ठे पहर रिहा बोल, अन्तर आत्म धुन आत्मक राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साचे भगतां लवां उठाईआ । श्री भगवान मैं सेव कमावांगा। कल लोकमात वेख वखावांगा। नेत्र पेख ख़ुशी मनावांगा। कर के साचा हेत, हरिजन साचे आप जगावांगा । भगतां रखां साया हेठ, अग्नी तत ना कोए तपावांगा। डूंग्घी कन्दर काया मन्दिर चढ़ के दस्सां भेत, आपणा भेव आप जणावांगा। पूरब जन्म दी मेट के रेख, रेखा आपणे विच मिलावांगा। सेज सुहञ्जणी माणे गुरमुख विरला जिस जन नज़री आए नेतन नेत, निज नेत्र नैण खुल्हावांगा । जिन्हां तेरे उते रखी टेक, प्रभ तेरे नाल मिलावांगा। जो धर के बैठे कूड़ा भेख, तिन्हां कूड़ी ख़ाक रलावांगा। कलयुग उजड़े अन्तिम खेत, सुंञा जगत जहान करावांगा। नौ खण्ड पृथ्मी तपे बालू रेत, अग्नी जोत इक लगावांगा। भेव पाए ना कोई मुल्लां शेख़, पंडत पांधे अन्त ना किसे वखावांगा। जन भगतां कर के साचा हेत, हितकारी बण के आपणे घर वसावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे तेरा हुक्म सीस रखावांगा। सच दुलारे तेरा बल, तेरे उते वड्याईआ। कलयुग अन्तिम बिन पंज तत चोले तैंनूं रिहा घल्ल, गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा नाउँ ना कोए रखाईआ। तूं मेरा मैं तेरे वल, पिता पूत नाता जुड़या सहिज सुखदाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नव नौ चार मैं करदा रिहा वल छल, वल छल धारी बण के आपणी खेल रचाईआ। दूई द्वैती ज़ात मज़्हब दीन ला के सल, लोकमात वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि का रूप इक दरसाईआ। शब्द कहे मैं करां परवान, तेरा परवाना मोहे भाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख्या मार ध्यान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण साची कार कमाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होए विच जहान, सृष्ट सबाई दयां जणाईआ। सति सतिवादी इक्को काहन, राम रमईया इक अख्वाईआ । इक पैगम्बर करो सलाम, इक्को मन्त्र नाम पढ़ाईआ। इक्को डंका वज्जे जहान, दो जहानां वाली आप सुणाईआ। सन्त सुहेले सुणो ला कर कान, गुर चेले नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। गुरमुख दर दरवेश हो के मंगो दान, दर भिखारी झोली वस्त नाम भराईआ। गुरसिख सच सरनाई मंगो आण, अनडिठी दौलत रिहा वरताईआ। देवणहारा सच फ़रमाण, धुर संदेसा इक सुणाईआ। कलयुग कूड़ा मेटां अन्त निशान, लोकमात रहिण ना पाईआ। सतिजुग साचा धर्म होवे बलवान, बलधारी आप प्रगटाईआ। चार वरनां मिले आण, ऊँच नीच राउ रंक सारे ढोला इक्को गाण, सोहँ राग शब्द शनवाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मन्नण आण, सिर सके ना कोए उठाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी सच बणाए इक विधान, वाधा आपणे नाम कराईआ। राज राजान शाह सुल्तान सारे तख्तों डिगण आण, तख्त निवासी नज़र कोए ना आईआ। फिरे दरोही जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत बियाबान, मण्डल मण्डप देण दुहाईआ। रवसस सूरज चन्न वेख वेख सर्ब कुरलाण, हाए हाए ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द सुत तेरा इक्को हुक्म वरताईआ। शब्द सुत कहे मैं चरण बलिहार, सद घोली घोल घुमाईआ। किरपा कर मेरे निरँकार, शाह पातशाह तेरी सरनाईआ। मैं तेरा फ़रमबरादार, सेवक साची सेव कमाईआ। साचा हुक्म कर अगम्म अपार, अलख अगोचर आपणी धार चलाईआ। इकट्ठे कर गुर अवतार, पीर पैगम्बर कोल मंगाईआ। सब तों लेखा मंग लै आपणे सच्चे दरबार, शहादत आपणी इक्को पाईआ। रसना बोल सारे कहिण असां खैहड़ा छड्डया जीव जगत संसार, लोकमात संग ना कोए निभाईआ। तेई अवतार तेरे दर करन पुकार, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। भगत अठारां बणन भिखार, भिच्छया मंगण वाहो दाहीआ। ईसा मूसा मुहम्मद नेत्र नीर वहावण ज़ारो ज़ार, माण अभिमान रहिण कोए ना पाईआ। नानक गोबिन्द मिले तेरी धार, आपणा हुक्म ना कोए वरताईआ। सारे कहिण तूं करता पुरख करतार, अग्गे तेरी वड वड्याईआ। वीहवीं सदी साडा सब दा मुकया कर्ज़ उधार, लहिणा लैणा कोई नज़र ना आईआ। असीं छड्ड के आए तेरा संसार, प्रभ तेरी झोली पाईआ। जिंउँ भावे तिउँ कर विचार, तेरी समझ साडी समझ समझ सके ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सुत शब्द दोए जोड़ चरण धूढ़ी टिक्का लाईआ। सुत शब्द तेरी वड्याई वाह,

वाहवा गुरू गुरू जणाइंदा। चौथे युग सब दा लेखा दयां मुका, लेखा आपणी झोली पाइंदा। सच सुनेहड़ा दयां घला, संदेसा इक्को इक समझाइंदा। साची थित दयां समझा, साचा वक्त वंड वंडाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां आउणा वाहो दाह, रहबर इक्को राह वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव नाल लिआउणा उठा, सोया रहिण कोए ना पाइंदा। पुरख अबिनाशी पारब्रह्म करे सच न्याँ, शाह पातशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। सुणो संदेसा भुले कोई ना, अभुल्ल आप जणाइंदा । वीह सौ वीह बिक्रमी पन्द्रां कत्तक साढे दस वक्त दए सुहा, थित वार आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रैण भिन्नड़ी देवे रंग रंगा, रंग रतड़ा आपणी दया कमाइंदा। सुत शब्द कहे प्रभ तेरा लेखा लिख बिन कलम दवात, काग़ज़ शाही तेरे कम्म किसे ना आईआ। सति सरूपी सब दा वेख हालात, अन्दर वड़ के फोल फोलाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात झगड़ा प्या कायनात, तेरा नूर तेरा ज़हूर तेरा रूप सति सरूप नज़र किसे ना आईआ। पहलों गुर अवतार पीर पैगम्बर सचखण्ड दुआरे बणा इक जमात, साचा हुक्म आप मनाईआ। फिर लोकमात सब दा बदले हालात, बचया कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। सुत दुलारे मैं आपणी दया कमावांगा। साची रुत्तड़ी रुत्त सुहावांगा। पन्द्रां कत्तक कन्त इक अख्वावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे करन आ के मिन्नत, मेहर नज़र आप उठावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ावांगा। साची सिख्या इक दृढ़ावांगा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां आप समझावांगा। निरगुण निरवैर पुरख अकाल जोती नूर बेमिसाल, परवरदिगार मुकामे हक़ डेरा लावांगा। जलवा नूर इक जलाल, जोती जोत दीपक बाल, बिन तेल बाती डगमगावांगा। साची सिख्या इक सिखाल, साख्यात आपणा हुक्म मनावांगा। कलयुग अन्तिम चौथे युग करे खेल दीन दयाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा भेव आप चुकावांगा। साचा भेव प्रभू चुकाएगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर आप समझाएगा। सच सुअम्बर इक रचाएगा। दीन मज़्हब दा पिछला अडम्बर, मेट मिटाएगा। सरबकला बण भरतम्बर, भरम भुलेखा दूर कराएगा। सच वखाए सचखण्ड मन्दिर, जिस घर आपणा आसण लाएगा। जो निरगुण नानक वेख्या वड़ के अन्दर, सो गुर अवतारां पीर पैगम्बरां एका नूर चमकाएगा। कर प्रकाश साचे खण्डर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाएगा। मेहर नज़र आप उठावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर इक्को रंग रंगावेगा। निरगुण निरगुण हो के संग, सगला संग निभावेगा। इक्को सेज इक पलँघ, इक्को साहिब स्वामी आसण लावेगा। इक्को नाम इक मृदंग, इक्को राग नाद सुणावेगा। इक्को सूरबीर सरबँग, शहिनशाह इक्को

इक अख्वावेगा। इक्को दूई द्वैती बणावणहारा कंध, इक्को एक अन्तिम ढाहवेगा। इक्को इक सिफ्ती सिफ्त कोटन कोटि नाम सुणाए छन्द, इक्को दीन मज़्हब इस्लाम ज़ात पात वंड वंडावेगा। इक्को अग्गे सब दा लेखा करे बंद, बिन कलम दवात आपणा हुक्म नाम वरतावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर रल मिल सारे ढोला गावण छन्द, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ रूप सर्ब समझावेगा। नाता छुटया विच वरभण्ड, भंडी अन्त कोए ना पावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमावेगा। गुर अवतार ढोला इक्को गाउणगे। पुरख अकाल परवरदिगार सच मनाउणगे। रल मिल सख़ीआँ रूप बण के कन्त सुहाग हंढ्ढाउणगे। सच्चे प्रीतम नाल ला के अक्खीआं, लग्गी अक्ख ना फेर भवाउणगे। जिन्हां भाणा मन्नया रेतां तत्तीआं, लोहां तत्तीआं सीत कराउणगे। जिन्हां खल्ल लुहाई नाल पत्तीआं, सो पतिपरमेश्वर इक्को इक ध्याउणगे। जिन्हां मुल पवाया अट्टीआं, सो साचा हट्ट वेखण आउणगे। जिन्हां ख़ून डुलाया रत रतीआं, पुत्त नीहां हेठ दबाउणगे। तिन्हां श्री भगवान दे के घल्ले संदेसे पत्तीआं, चिट्ठीआं घर घर आप पुचाउणगे। कलयुग अन्तिम प्रभ दी कोई ना मेटे लिखीआं, लेखा लेख सर्ब वखाउणगे। माण टुट्टे मुन ·षीआं, लेखा लेखे विच जणाउणगे। जिन्हां भगतां गुरमुखां साचे सन्तां प्रभू नाल प्रीतां लग्गीआं सिधीआं, तिन्हां वेख ख़ुशी मनाउणगे। किसे कम्म नहीं ओणीआं रिद्धिआं सिद्धिआं, मन्त्र जंतर सारे ख़ाक विच आपणा आप गवाउणगे। बिन पुरख अकाल सतिगुर पूरे लख चुरासी रूहां फिरन रंडीआं, हरि घर कन्त ना कोई मनाउणगे। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दीन मज़्हब जो पाईआं डण्डीआं, गुर अवतार पीर पैगम्बर पारब्रह्म दे नाल मिल के अन्तिम सारे ढाउणगे। जो बैठे सच किनारे कन्ढ्ढीआं, तिन्हां बेड़े नाम चढ़ाउणगे। अग्गे कोई ना पावे वंडीआं, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश प्रभ चरण दुआरे सारे इक्को तारी लाउणगे। जगत दुहागण नारां सतिगुर दुआरे कदे फिरन ना नंगीआं, पड़दा ओढण नाम दुशाला इक्को तन रखाउणगे। किसे कम्म नहीं औणीआं वाहीआं पट्टीआं कंघीआं, जिन्ना चिर श्री भगवान आत्म सेज ना आप बहाउणगे। कर किरपा लेखे लाए चंगीआं मंदीआं, जो दर दुआरे सीस झुकाउणगे। पिच्छे सब दीआं मनमति नाल हंढ्ढीआं, अग्गे गुरमुख गुर नाल प्रीत निभाउणगे। शब्द गुर साचा गाना बन्न्ह चढ़ाए वंगीआं, दरगाह साची साचे सगन मनाउणगे। प्रेम प्रीती पाए अंगीआं, अंगीकार पुरख अकाल कराउणगे। जिन्हां जगत चुबारे डाहीआं मंजीआं, सो अन्तिम ख़ाक विच समाउणगे। जिन्हां सतिगुर सरनाईआं मंगीआं, दरगाह साची सचखण्ड दुआरे सोभा पाउणगे। शब्द गुरु गुरदेव सतिगुर पूरीआं करे मंगां मंगीआं, मांगत भिखक सतिगुर दुआरे सारे ख़ुशी मनाउणगे। जन भगतां तुटण अन्तिम बंदीआं, बंदीख़ाने विच कदे ना आउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, शब्द

गुर तेरा बणे साचा संगीआ, दो जहान वेख पेख प्रभ सारे ख़ुशी मनाउणगे। आपणी मर्ज़ी कोई ना आए, हुक्मे अन्दर सर्ब भुआईआ। पुरख अकाल खेल रचाए, जूनी जून वंड वंडाईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रचन रचाए, लख चुरासी रंग रंगाईआ। लख चुरासी विचों माणस मनुक्ख वडयाए, मानव भेव खुल्हाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जिस दी सेवा लाए, त्रै पंज करी कुड़माईआ। आसा तृष्ना हउमे हंगता गढ़ बणाए, माया ममता नाल रलाईआ । नौ दुआरे दर खुल्हाए, नौ रस जगत भराईआ। सुखमन टेडी बंक लगाए, ईड़ा पिंगल सेवादार बणाईआ। अमृत आत्म जल भराए, सरोवर इक्को इक प्रगटाईआ। नाद धुन राग सुणाए, शब्दी ताल वजाईआ। बजर कपाटी कुण्डा लाहे, आपणा पड़दा लाहीआ। आप आपणी वंड वंडाए, पारब्रह्म ब्रह्म अंस रूप वटाईआ। बुध बबेकी विच धराए, मति मतिवाली कर कुड़माईआ। मन वासना खेल रचाए, हुक्मी हुक्म समझाईआ । परमात्म परम पुरख आपणा खेल रचाए, आत्म आपणा दर खुल्हाईआ। दस्म दुआरी रंग वखाए, घर घर विच सोभा पाईआ। दीवा बाती कमलापाती इक रुशनाए, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। सतिगुर पूरा वेख वखाए, वेखणहारा नज़र किसे ना आईआ। जिस गुरमुख दित्ता तन सो सतिगुर तेरे पिच्छे वेखण आए, तेरा तन पुश्त पनाह आपणा हथ्थ टिकाईआ। · गुरमुख करे ना कोई गुनाह, कूड़ी क्रिया हूंझ वखाईआ। अट्ठे पहर बणया रहे

मलाह, फड़ उँगली रिहा चलाईआ। अन्दरों देवे आत्म सलाह, बाहरों मन दए समझा, समझ समझ विच रखाईआ। इशारयों रमज़ दए लगा, रहमत आपणी आप कमाईआ। मातलोक दित्ता प्रगटा, पंज तत काया जगत वखाईआ। जगत नाता दित्ता जुड़ा, नार कन्त रुप वटाईआ। दोहां मेला मिल्या सहिज सुभा, साची जोड़ी इक बणाईआ। द्वापर तेरी औरत बणी बेवफ़ा, तेरे नाल धरोह कमाईआ। कृष्न दुआरे सीस दित्ता झुका, दुआरका वज्जी वधाईआ। पतिपरमेश्वर बख्श गुनाह, तेरी इक सरनाईआ। सहिज सुभा मुकन्द मनोहर हुक्म दित्ता सुणा, तेरा लेखा लेखा लेखे पाईआ। निरगुण निरवैर निरँकार तेरा लहिणा दए चुका, कलयुग अन्तिम होए सहाईआ। उस दे अग्गे करीं दुआ, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। तेरे पिच्छे पिच्छे एसे कारण धक्का रिहा लगा, गुरमुख भुल्ल कदे ना जाईआ। जिस वेले सतिगुर पूरा मिले मलाह, साचे बेड़े लए चढ़ाईआ। नाम चप्पू दए लगा, डूंग्घे सागर पार कराईआ। लोक देवे माण वडया, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आपणा सुत आप बणा, पिता पूत वेख वखाईआ। जननी जन गोद सुहा, लहिणा लैणा झोली पाईआ। परलोक सुहेला बणे आ, गुर चेला आपणी गोद बिठाईआ। शब्द विचोला बेपरवाह, भुल्ल कदे ना जाईआ। सुल्हाकुल्ह सदा ख़ुदा, पारब्रह्म बख्शणहार सच सरनाईआ। जिस दे नालों होए रहे जुदा, अन्तिम ओसे नाल मिलाईआ। आसा मनसा पूरी दए करा, किरपा कर मेहरवान मेहरवान

मेहर नज़र उठाईआ। लोक परलोक परलोक लोक दोहां बणे मलाह, खेवट खेटा आपणी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पूरब लेखा लहिणा दए मुकाईआ।

१० अस्सू २०२० बिक्रमी तारा सिँघ दे गृह फ़िरोज़पुर

सतिगुर शब्द सहिज सुखदाई, बण सज्जण दया कमाइंदा। भगत भगवान सहिजे लए जगाई, निज नेत्र नैण खुलाइंदा। सन्त कन्त दर लए मिलाई, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाइंदा। गुरमुख साचे भेव खुलाई, अनभव आपणी धार जणाइंदा। गुरसिख वेखे थाउँ थाईं, चार कुण्ट दहि दिशा फोल फोलाइंदा। निरगुण हो के फिरे वाहो दाही, सरगुण नज़र किसे ना आइंदा। सेवा करे बण बण बेपरवाही, बेपरवाह आपणा खेल खलाइंदा। सच संदेसा रिहा सुणाई, नाम निधान आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर तेरे सेव इक वखाइंदा। साचे सुत सर्ब जग मीत, मित्र प्यारे तेरी वड वड्याईआ। तेरा नाउँ अगम्मा साचा गीत, जुग जुग रहे जस गाईआ। खाणी बाणी तेरी दस्से हदीस, गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा नाम पढ़ाईआ। दो जहान सिर तेरे झुल्ले छत्र सीस, जगदीश देवणहार वड्याईआ। तेरी सिफ्त करे राग छतीस, तीस बतीस रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुनेहड़ा इक जणाईआ । साचे भगतां खोल्हां अक्ख, प्रभ मेरे विच वड्याईआ । साचे सन्तां नज़र आवां प्रतख, साख्यात वेस वटाईआ । साचे गुरमुखां मार्ग देवां दस्स, दहि दिशा नज़री आईआ। साचे गुरसिखां अमृत आत्म देवां रस, निझर झिरना इक झिराईआ। हिरदे अन्दर जावां वस, घर घर आपणा डेरा लाईआ। साचा नाद सुणावां नद, अनहद अनादी नाद वजाईआ। निर्मल जोत करां प्रकाश, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। मण्डल पावां रास, गोपी काहन नचाईआ। वेखां खेल पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर सोभा पाईआ। फड़ फड़ तेरे करां दास, बण विचोला सेव कमाईआ। तूं साहिब सहाई अनाथां नाथ, दीनन देवणहार वड्याईआ। मैं चलावां तेरा मात जहाज़, खेवट खेटा रूप वटाईआ । साचे सज्जण लै के साथ, साचा बेड़ा देवां बंधाईआ। इक्को तेरा नाम संदेसा देवां आख, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। लहिणा देणा सब दा चुक्के पूरब माथ, मस्तक रेखा रेख नाल बदलाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म गाओ सारे गाथ, गहर गम्भीर दया कमाईआ। कूड़ी मिटे अन्धेरी रात, साचा चन्द दयां चमकाईआ। माणस मनुक्ख मानुष इक्को नज़र आए जमात, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। तेरा नाउँ सच्चा सच्चा अखण्ड पाठ, कीर्तन तेरा रहे जस गाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण प्रभू

तेरा जाप, तेरी सिफ्त रहे सुणाईआ। मैं सेवक तेरा वेखां वड प्रताप, शब्दी गुर सीस झुकाईआ। दो जहान तेरा खेल तमाश, ब्रह्मण्ड तेरी वड्याईआ। जुगा जुगन्तर जन भगतां मिले प्रभू आप, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सोभा पाईआ। भगत भगवान एका रंग, सो सतिगुर आप सुणाईआ। शब्द विचोले तेरी मंग, जुग चौकड़ी पूर कराईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आवां लँघ, राह विच ना कोए अटकाईआ। करां खेल सूरा सरबँग, शाह पातशाह आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच निशान इक वखाईआ। सच निशान श्री भगवान, इष्ट देव गुर इक्को इक समझाइंदा। भगत सुहेला भगतां मिले आण, मिलणी जगदीश आप कराइंदा। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर बातन देवणहार जमाल, जलवा नूर ज़हूर दरसाइंदा। शब्द सरूपी शाहो भूपी सति सतिवादी बण दलाल, सच दलाली इक कमाइंदा। हरि नालों विछड़े हरिजन मेले लाल, मेल मिलावा इक्को घर जणाइंदा। काया मन्दिर अन्दर साचा खोल्ह हट्ट दुकान, चौदां लोक सच श्लोक साचा सोहला इक सुणाइंदा। निरगुण रूप श्री भगवान, जन भगत दुआरे होए प्रगट पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा पड़दा आप उठाइंदा। किरपा करे आप समरथ, देवे नाम अगम्मी वथ, वस्त अमोलक काया गोलक घर मन्दिर आप टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। हरिजन वेखे पारब्रह्म, प्रभ वड्डा वड वड्याईआ। निहकर्मी जाणे आपणा कर्म, कर्म कांड रहिण कोए ना पाईआ। जिस बख्शे आपणी साची सरन, तिस मिले माण वड्याईआ। भय चुकाए मरन डरन, भउ अवर ना कोए वखाईआ। करता पुरख करनी करन, हरि कीमत आपे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रंग रंगाईआ। हरिजन रंग चढ़े चलूल, सतिगुर पूरा आप चढ़ाईआ। दूर दुराडा नेरन नेरा आदि जुगादि ना जाए भूल, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। सदा सुहेला कन्त कतूहल, रंग नवेला इक्को घर वेखे चाईं चाईंआ। लेखा जाणे गुरु गुर चेला, सज्जण सुहेला फेरा पाईआ। आत्म विछड़ी करे मेला, बन्धन डोरी तन्द बंधाईआ। आप सुहाए सच्चा वेला, जिस वेले गुरमुख आपणी बूझ बुझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन पड़दा दए उठाईआ। जिस वेले किरपा करे सतिगुर, गुर दीनन दया कमाइंदा। लेखा जाणे लिख्या धुर, धुर मस्तक वेख वखाइंदा। सच प्रीती जाए जुड़, जोड़ी सुरत शब्द बणाइंदा। काया मन्दिर अन्दर वेखे दौड़, दहि दिशा फोल फोलाइंदा। कूड़ी क्रिया कढ्ढे कौड़, रस अमृत मिट्ठा इक भराइंदा। भाग लगाए डूंग्घी भँवरी गोर, सच प्रकाश इक कराइंदा। कूड़ी क्रिया भाण्डा देवे फोड़, नाम खण्डा इक खड़काइंदा। आत्म

परमात्म सच दरवाज़ा देवे खोल्ह, दस्म दुआरी खेल रचाइंदा। गुरमुख आत्म सद्दे कोल, सच सुनेहड़ा इक सुणाइंदा। आ सख़ी वेख साचा ढोल, माही इक्को नज़री आइंदा। जिस दा बिन रसना जिह्वा सच्चा बोल, अनबोलत राग सुणाइंदा। धर्म दुआरे तोले तोल, सच्चा कंडा नाम तराज़ू नाम उठाइंदा। ओथे कोई ना वज्जे रोल, सच सुच्च आप समझाइंदा। उठ नेत्र नैण अक्ख खोल्ह, निज नेत्र भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख गुर गुर वेख वखाइंदा। गुरमुख उठ उठ उठ वेख, हरि सतिगुर आप जणाईआ। साहिब स्वामी धारे भेख, भेखाधारी रूप वटाईआ। आदि जुगादि जो लिखणहारा लेख, लेखा सब दा रिहा चुकाईआ। जिन्हां अन्दर वड़ के दस्से भेत, तिन्हां जगत ठगौरी कोए ना पाईआ। पारब्रह्म प्रभ खेले आपणी खेड, खेलणहारा नज़र किसे ना आईआ। सद नज़री आए नेतन नेत, निज नेत्र कर रुशनाईआ। प्रीतम बण के करे हेत, परम पुरख फेरा पाईआ। रल मिल आत्म परमात्म सोहँ ढोला गाउणा गीत, लेखा चुक्के मन्दिर मसीत, घर काया काअबा ठाकर इक्को नूर नज़री आईआ। सति सतिवादी दस्से साची रीत, रीतीवान दया कमाईआ। मिले माण हस्त कीट, ऊँच नीच होए सहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए मिलाईआ। हरिजन मिलयां चाउ घनेरा, वज्जे नाम वधाईआ। नज़री आए इक्को रंग सञ्झ सवेरा, संधया रूप ना कोए वटाईआ। लेखा चुक्के तेरा मेरा, मेरा तेरा इक्को नूर रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया ढहे ढेरा, ढाह ढाह ख़ाक मिलाईआ। काया मन्दिर वसे सच्चा खेड़ा, शब्द गुर खिड़की बंद खुल्हाईआ। मेहरवान हो करे मेहरा, मेहर नज़र आप उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरसिख गुर गुर नाल मिलाईआ। गुरसिख कहे मेरे सतिगुर स्वामी, तेरे चरण मिले सरनाईआ। तूं आदि जुगादि अन्तरजामी, बेअन्त तेरी वड्याईआ। शास्त्र सिमरत तेरी अकथ कहाणी, जुग जुग राग रागनी गए गाईआ। गुरसिख कहे प्रभ मैं तेरी धुन आत्मक सुणनी बाणी, अनहद नाद वज्जे बेपरवाहीआ। अमृत आत्म बणया सरोवर ठंडा पाणी, सांतक सति सति कराईआ। आत्म मिले परमात्म हाणी, मिल आपणा आप तजाईआ। महल अटल मिले पद निरबाणी, निरबाण पद इक्को रंग रंगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा मैनूं दे इक निशानी, सच निशान झोली पाईआ। एथे ओथे दो जहान तेरी गावां अकथ कहाणी, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। किरपा कर शाह सुल्तानी, शहिनशाह तेरी सरन तकाईआ। सतिगुर पूरा सदा करे मेहरवानी, मेहर नज़र नैण उठाईआ। उठ गुरमुख गुरसिख बण सच दुआर दी साची राणी, हरि कन्त बेअन्त बेपरवाह बिन कीमत करता आपे लए प्रनाईआ।