पुस्तकालयभाग १५

१० अस्सू २०२० बिक्रमी हरजीत सिँघ दे गृह बस्ती तेगा सिँघ ज़िला फ़िरोज़पुर

हरि शब्द योद्धा सूरबीर बलकार, दो जहानां हुक्म वरताइंदा। निरगुण सरगुण पावे सार, निरवैर आपणी कार कमाइंदा। जुग चौकड़ी वेखे वारो वार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग फेरा पाइंदा। नाम संदेसा देवे गुर अवतार, पीर पैगम्बर ढोला राग जणाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ खोल्ह कवाड़, रहबर साचा राह समझाइंदा। लख चुरासी देवणहारा आत्म परमात्म जोत आधार, घर घर दीपक नूर टिकाइंदा। जीव जंत साध सन्त करे प्यार, गुरमुख आपणा भेव चुकाइंदा। साचे भगतां दए दीदार, नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सतिगुर शब्द इक्को इक वडियाइंदा। सतिगुर शब्द वड बलवान, बलधारी आप प्रगटाईआ। जुग चौकड़ी मंगदे गए दान, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। किरपा कर श्री भगवान, गुर अवतार पीर पैगम्बर ध्यान लगाईआ। पुरख अकाल तेरा निशान, तुध बिन सके ना कोए झुलाईआ। बालक बाली बुध नादान, तेरा अन्त कोए कहिण ना पाईआ। सेवा करीए विच जहान, बण सेवक रूप वटाईआ। शास्त्र सिमरत लेखा लिख लिख वेद पुराण, गीता ज्ञान बोध अगाध करे पढ़ाईआ। हकीकत हक़ मसला लिख अञ्जील कुरान, तीस बतीस समझाईआ। चारे बाणी बोल ज़बान, चारे खाणी बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। शब्द गुरू वड योद्धा सूर, सूरबीर अख्वाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी आसा मनसा सब दी पूर, तृष्ना भुक्ख मेट मिटाइंदा। मेटणहारा नाता कूड़ो कूड़, सच सुच मार्ग इक लगाइंदा। कलयुग नौ खण्ड सत दीप दहि दिशा वेखणहार ज़रूर, जीव जंत साढे तिन्न हथ्थ काया बंक फोल फोलाइंदा। माया ममता हउमे हंगता जूठ झूठ भरया तन ग़रूर, ग़ुरबत डेरा घर घर नज़री आइंदा । सतिगुर शब्द स्वामी कोलों होए दूर, घर ठाकर नेत्र नैण नज़र किसे ना आइंदा। सच प्रीती मस्तक टिक्का नाम ना लाए कोई धूढ़, दुरमति मैल ना कोए धवाइंदा। मन वासना मूर्ख मुग्ध होए मूढ़्ह, बुध विवेक ना कोए कराइंदा। साचा नज़र ना आए नूर, घर घर विच पड़दा द्वैत ना कोए चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द गुरू इक प्रगटाइंदा। शब्द गुरू हरि सच स्वामी, साहिब सुल्तान आप प्रगटाईआ। दो जहानां अन्तरजामी, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीस लख चुरासी जीव जंत साध सन्त अन्तर आत्म वेख वखाईआ। शब्द सुणाए बोध अगाध अगम्मी बाणी, कलम शाही वंड ना कोए वंडाईआ। अमृत आत्म सति दुआर देवे ठंडा पाणी, अठसठ तीर्थ डेरा ढाहीआ। निर्मल जोत जोत जगाए महानी, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। धुर दी देवे इक निशानी, धर्म दुआरा सच वखाईआ। बोध

अगाधा पंडत बण ज्ञानी, साचा कलमा नबी रसूल पढ़ाईआ। लेखा जाणे दो जहानी, दोए दोए धार आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर इक्को इक प्रगटाईआ। शब्द गुरु गुर प्रगटाए एक, एकँकारा आप प्रगटाइंदा। कलयुग कूड़ी क्रिया लख चुरासी लए वेख, सत दीप नौ खण्ड घर घर फोल फोलाइंदा। चार वरन अठारां बरन दहि दिशा होया भेख, सति सरूप सच ना कोए समाइंदा। फिरी दरोही चारे कूट, कलयुग डंका कूड़ा इक वजाइंदा। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ अन्दर वड़ के सारे बोलण झूठ, हरि का भय सिर ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द गुरु गुरदेव इक समझाइंदा। शब्द गुरु गुर सच मलाह, आदि जुगादि वेस वटाईआ। जुग चौकड़ी देवे पन्ध मुका, थिर कोए रहिण ना पाईआ । गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नाम निधान देवे इक सलाह, साची सिख्या करे पढ़ाईआ । वाक भविक्ख्त धुर दा लेखा दए जणा, भेव अभेदा इक खुल्हाईआ। तेई अवतार नेत्र नैण गए उठा, भगत अठारां चरण कँवल कँवल सरनाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद उच्ची कूक कह के गए सच ख़ुदा, लाशरीक परवरदिगार नूर इलाहीआ। नानक गोबिन्द धुर दा लेखा लिख लिख गए वखा, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरवैर पुरख जोती जोत करे रुशना, निहकलंक नाउँ रखाईआ । नाम डंका दए वजा, दो जहान करे शनवाईआ। चार कुण्ट कूड़ा बुरज देवे ढाह, उच्चा टिल्ला पर्बत रहिण कोए ना पाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां देवे ख़ाक मिला, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। वरन बरन ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक एका घर दए बहा, दीन मज़्हब करे ना कोए लड़ाईआ। साचा कलमा नबी रसूल राम रहीम दए पढ़ा, श्री भगवान इक्को नाम दए वड्याईआ। साचा ढोला धुर दा दए सुणा, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आपणा भेव खुल्हाईआ। अनडिठड़ा मार्ग दए लगा, जग नेत्र लोचण नज़र किसे ना आईआ। भगत भगवान गुरमुख विरला लख चुरासी विच्चों लए जगा, जिस अन्तर आत्म आपणी बूझ बुझाईआ। नाम निशाना तीर अणयाला दए लगा, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। साची हाटी काया मन्दिर दए खुल्हा, दस्म दुआरी पड़दा आप उठाईआ। सेज सुहञ्जणी दए सुहा, आत्म सेजा डेरा लाईआ। आदि निरँजण जोत निरँजण दए जगा, दीआ बाती कमलपाती इक्को इक प्रगटाईआ। धुर दी गाथी शब्द निधाना दए सुणा, सुरती शब्दी इक्को राग अल्हाईआ। गृह मन्दिर घर घर विच मेला दए मिला, सच दुआरा इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द गुरु गुर इक नज़री आईआ। शब्द गुरू हर घट वासा, गृह गृह खोज खोजाईआ। लेखा जाण पृथ्मी आकासा, गगन मण्डल चरणां हेठ दबाईआ। गोपी काहन पावे रासा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण नाच नचाईआ। जन

भगतां जुग जुग पूरी करे आसा, आसा तृष्ना मेट मिटाईआ । सेवा करे बण बण दासी दासा, सेवक साची कार कमाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण जोत सति सरूप करे प्रकाशा, कल कल्की वेस वटाईआ। नानक गोबिन्द पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सच स्वामी दे के गया भरवासा, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, निरगुण निरवैर अजूनी रहित अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह अक्ल कलधारी आपणी कल वरताईआ । आपणी कल वरते भगवान, भेव अभेदा आप जणाईआ। शब्द सुत सूरा बलवान, दो जहानां हुक्म मनाईआ। कलयुग मेटे कूड़ निशान, लोकमात रहिण ना पाईआ। सतिजुग लाए हो मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। साचा मन्दिर इक मकान, हरी दुआर इक वखाईआ। प्रगट होवे इक्को राम, इक्को काहन रूप धराईआ। इक्को पैगम्बर करे ब्यान, इक्को कलमा रिहा जणाईआ। इक्को बोले सतिनाम, इक्को वाहिगुरू फ़तहि सुणाईआ । इक्को बदले कूड़ नज़ाम, इक्को सच सुच करे जणाईआ। इक्को लेखा जाणे दो जहान, जीव जंत वेखे थाउँ थाईंआ। इक्को सतिजुग सच करे प्रधान, धरत मात मिले वड्याईआ। इक्को शब्द देवे ज्ञान, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। इक झुलाए धुर निशान, सच निशाना इक वखाईआ । इक्को राग सुणाए कान, धुन आत्मक नाद वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिगुर इक्को नज़री आईआ। सतिगुर नज़री आए आदि, आदि वड्डी वड्याईआ। सतिगुर खेल सदा ब्रह्माद, ब्रह्मांड आप उपाईआ। सतिगुर नाउँ अगम्मी नाद, दो जहानां आप सुणाईआ। सतिगुर सज्जण सच्चा साक, सैण इक्को इक अख्वाईआ। सतिगुर साहिब पाकी पाक, पतित पुनीत रूप वखाईआ । सतिगुर साहिब उत्तम ज़ात, वरन बरन गोत विच कदे ना आईआ। सतिगुर सिफ्त लिख सके ना कोई कलम दवात, काग़ज़ शाही सार कोए ना पाईआ। सतिगुर सच्ची आत्म परमात्म बणाए इक जमात, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। सतिगुर पारब्रह्म ब्रह्म बन्न्हे सच्चा नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। सतिगुर सच्चा मेट मिटाए अन्धेरी रात, कूड़ अमावस रहिण ना पाईआ। सतिगुर सच्चा जन भगतां पूरी करे ख्वाहिश, जो जन बैठे ध्यान लगाईआ। सतिगुर सच्चा सद सन्तां वसे पास, सति सतिवादी आपणी दया कमाईआ। सतिगुर सच्चा गुरमुखां करे बंद ख़लास, बंदीख़ाना कोए रहिण ना पाईआ। सतिगुर सच्चा गुरसिखां चरण कँवल देवे निवास, बख्शे इक्को इक सरनाईआ। सतिगुर सच्चा सर्ब गुणां गुणतास, वड्डा वड वड्याईआ। सतिगुर सच्चा जुग चौकड़ी करनहारा नास, कलयुग अन्तिम लेखा दए मुकाईआ। सतिगुर सच्चा वेखणहारा जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत वड प्रभास, समुंद सागर वेख वखाईआ। सतिगुर साचा लहिणा देणा चुकाए पृथ्मी आकास, गगन मण्डल खोजे थाउँ थाईंआ। सतिगुर सच्चा सुरप्त इन्द करोड़ तेतीसा करे दासी

दास, धुर फ़रमाणा हुक्म जणाईआ। सतिगुर सच्चा विष्न ब्रह्मा शिव बख्शे इक्को इक निवास, निज घर भूमका इक जणाईआ। सतिगुर सच्चा दो जहानां इक्को जोत करे प्रकाश, दूजा दीवा बत्ती नज़र कोए ना आईआ। सतिगुर सच्चा सचखण्ड दुआरे करे खेल तमाश, ख़ालक ख़लक आपणा राह जणाईआ। सतिगुर सच्चा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा हरि, शब्द गुरू सतिगुरू इक उपाईआ। सतिगुरू सच्चा शब्द गुरमीत, गुर दाता इक अख्वाइंदा। कलयुग अन्तिम बदले रीत, रीतीवान वेस वटाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो लेखा लिख के गए ठीक, सो अन्तिम पूर कराइंदा। भेव चुकाए बीस बीस, सच हदीस इक पढ़ाइंदा। लेखा जाणे राग छतीस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण सर्ब जीआं दा सांझा यार, हर घट बैठा आसण लाईआ। मुरीद मुर्शद देवे दरस दीदार, निज नेत्र लोचण नैण करे रुशनाईआ। गृह मन्दिर सच दुआरा दए वखाल, गुरुदुआरा इक्को नज़री आईआ। साचा हुजरा बणाए सच्ची धर्मसाल, धर्म जैकारा इक लगाईआ। कलयुग कूड़ा नाता तुटे विच संसार, माया ममता हउमे हंगता लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द गुरू सच सिख्या इक दृढ़ाईआ। शब्द गुरु गुर देवे सिख्या, साख्यात इक्को नाम जणाइंदा। धुरदरगाही नाम भिच्छया, घर घर आप वरताइंदा। ना कोई मेटे हरि का लिख्या, गुर अवतार पीर पैगम्बर शहादत सब दी इक्को वार भुगताइंदा। बिन सतिगुर शब्द निरवैर पुरख किसे ना दिस्सया, जगत अन्धेरा चारों कुण्ट छाइंदा। भगत भगवान लोकमात पेख्या, पेख पेख आपणी ख़ुशी मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिगुर साची दया कमाइंदा। सतिगुर दयावान दयानिध ठाकर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढ्ढाईआ । वेखणहारा गहर गम्भीर डूंग्घा सागर, लख चुरासी भँवरी फोल फोलाईआ। शब्द विचोला बण दलाल होका देवे इक सौदागर, वणज वणजारा वेस वटाईआ। भेव चुकाए करीम करता कादर, कुदरत कादर कायनात वेखे थाउँ थाईंआ। आत्म परमात्म मन मति बुध ब्रह्म पारब्रह्म ईश जीव जाणे सर्ब हालात, हालत सब दी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्तिम वेखण आईआ। कलयुग अन्तिम वेखण आए आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जिस नूं ईसा मूसा कह के गया बाप, पिता इक्को नूर ख़ुदाईआ । जिस दी मुहम्मद उपज्या शाख़, नूर नूर विचों धराईआ। जिस दा नानक निरगुण करे जाप, सोहँ ढोला गया गाईआ। जिस नूं गोबिन्द पुरख अबिनाशी गया आख, अक्ल कलधारी बेपरवाहीआ। सो साहिब सुल्ताना कलयुग अन्तिम वेखे खेल तमाश,

जोती जामा वेस वटाईआ। सच समग्री साची नगरी सति सतिवादी थापण थाप, सम्बल साचा डेरा लाईआ। साचे अस्व घोड़े राकी चढ़े ताज, दो जहानां आप दौड़ाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण वेखणहारा रच रच काज, करनी करता आपणे हथ्थ रखाईआ। कलयुग अन्त गुरमुख विरले साचे सन्त मारे शब्द आवाज़, सोई सुरती अकाल मूर्त आप जगाईआ। लेख चुकाए कलमा नबी रसूल वेला पंज सजदा निमाज़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शब्द गुरू इक्को फेरा पाईआ। शब्द गुरु गुर आए जग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जन भगतां मार्ग देवे दस्स, साची सिख्या इक समझाईआ। दरस दिखाए उपर शाह रग, नौ दुआरे पन्ध मुकाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए कग, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। सच नगारा जावे वज्ज, नौबत इक्को नाम सुणाईआ। धर्म दुआरे कराए हज्ज, मक्का काअबा डेरा ढाहीआ। सच महल्ले आपे सद्द, महिफ़ल आपणे नाल लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सूरा सरबग्ग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ । शाह पातशाह हरि सुल्ताना, सति सतिवादी इक अख्वाइंदा। कलयुग अन्तिम प्रगटे योद्धा सूरबीर मर्द मर्दाना, मर्द मरदन इक जणाइंदा । सति सरूपी शाहो भूपी बन्ने्ह इक्को गाना, दरगाह साची सगन मनाइंदा। नाम खण्डा शब्दी चिल्ला तीर कमाना, उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फोलाइंदा । शब्द गुरु गुरदेव गोबिन्द रूप नौजवाना, बिरध बाल नज़र किसे ना आइंदा। लेखा जाणे दो जहानां, दोहरी धार ताल वजाइंदा। कलयुग उठ उठ वेखे होए हैराना, हरि जू की खेल वरताइंदा। चारों कुण्ट दिसे बियाबाना, साचा मन्दिर सोभा कोए ना पाइंदा। पीर पैगम्बर नज़र ना आए कोई सुल्ताना, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। प्रगट होए इक अमामा, बेऐब ख़ुदाई आपणा डेरा लाइंदा। साचा देवे धुर फ़रमाना, धुर दी धार आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नर हरि आपणा वेस वटाइंदा। वेस वटाए शब्द गुर सूरा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया हूंझे कूड़ा, शौह दरयाए दए सुटाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी कौल इकरार कीता करे पूरा, बेमुख हो ना मुख भवाईआ। सर्ब कला आपे भरपूरा, भरपूर रिहा सर्ब ठाईआ लेखा जाणे नेर दूरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां इक्को नाम दृढ़ाईआ। जन भगत संदेसा इक्को नाम, हरि नाम मिले वड्याईआ। अमृत आत्म पीणा जाम, चार कुण्ट ना दहि दिश उठ उठ धाईआ। अन्दर मन्दिर मिले भगवान, काया बंक वेखे चाईं चाईंआ। कलयुग मिटे रैण अन्धेरी शाम, साचा नूर भान चन्द चमकाईआ। प्रगट होवे अगम्मी राम, घनईया बंसुरी नाम वजाईआ । सच पैगम्बर दे पैग़ाम, चारे बाणी दए समझाईआ। परा पसन्ती मद्धम बैखरी रल मिल करन कल्याण,

कलमा इक्को ढोला गाईआ। गुरु गुरदेव देण ब्यान, प्रभ वड्डा वड वड्याईआ। जिस दी सिफ्त करे शास्त्र सिमरत वेद पुराण, गीता ज्ञान जगत समझाईआ। जिस दा लेखा दो जहान, पीर पैगम्बर सीस झुकाईआ। जिस दी नानक गोबिन्द मन्ने आण, दोए दोए बैठा ध्यान लगाईआ। सो साहिब सच्चा सुल्तान, सचखण्ड निवासी आप अख्वाईआ। कलयुग अंतम उस दा धुर फ़रमान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। कलयुग मेटे झूठ निशान, सतिजुग साचा मार्ग लाईआ। धरनी धरत धवल देवे माण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। भगत ख़ुशीआं मंगल इक्को गाण, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला नाद सुणाईआ। साचे सन्त करन प्रणाम, पुनह पुनह सीस झुकाईआ। गुरमुख गोदी बहिण आण, पिता पूत लए उठाईआ। गुरसिख तोड़ माण अभिमाण, चरण धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। किरपा कर श्री भगवान, तेरी सरन इक तकाईआ। सतिगुर पूरा सदा मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। गुरसिख देवे सच ज्ञान, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। नौ दर पैंडा मुके विच जहान, सुखमन टेडी बंक ईड़ा पिंगल बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। शब्द नाद सच्ची धुन्कान, अमृत आत्म पीण खाण, नाम सरोता सुरत सवाणी लए जगाईआ। आत्म सेजा कर परवान, किरपा करे श्री भगवान, दीवा दीपक जोत जगाए महान, कमलापाती वेखे आण, घर मन्दिर अन्दर सोभा पाईआ। उठ गुरमुख नौजवान, तेरा रखे होर निशान, सुन्न अगम्म खेल महान, अलख अगोचर इक मकान, सति सतिवादी साची बूझ बुझाईआ। सचखण्ड दुआर हरि निरँकार तख्त निवासी साचे तख्त बैठा इक सुल्तान, धुर दी धार हुक्म वरताईआ। थिर घर जा वेख बेपरवाह शब्दी गुर देवे सलाह, दोए जोड़ कर प्रणाम, सीस जगदीश बिन पंज तत ब्रह्म पारब्रह्म निवाईआ। · जन भगतां मुक्ती होए दासी, दर आ के सेव कमाईआ। जिन्हां

सतिगुर मिल्या पूरा साथी, फड़ बेड़ा पार कराईआ। मन हँकारी ढाहवे हाथी, नाम नेज़ा इक रखाईआ। अन्दर वड़ के करे राखी, ठग्ग चोर यार लुट्ट कोए ना जाईआ। मेटे रैण अन्धेरी राती, घर दीप जोत रुशनाईआ। शब्द सुणाए सच्ची साखी, इक्को नाम पढ़ाईआ। साचा घोड़ा नाम जणाए वड्डा राकी, सोलां कलीआं आसण पाईआ। गुरमुख मारे इक पलाकी, शाह सवारा रूप वटाईआ। वाहो दाही भज्जे किसे नज़र ना आए दो जहान निक्की ताकी, सतिगुर दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। जन भगत तेरे अग्गे मुक्ती जुगती भुगती कोई रहे ना आकी, जिस जन सुरती शब्द मिलाईआ । सतिगुर पूरा सचखण्ड दुआरे बिन जन्म मरन तों देवे तन्दरुस्ती, जोती जोत नाल मिलाईआ। जो मौका वेख बेनन्ती कर लए नाल चुस्ती, तिस चार कुण्ट भय ना कोए आईआ। हरि की किरपा सदा मुफ्तो मुफ्ती, सौदा दमां चमां नाल ना कोए विकाईआ। एहो खेल सच्चे गुर की, गुरमुख गुरसिख मूर्ख मूढ़्हे दए बणाईआ। देवे दात धुर की, धुर वस्त झोली पाईआ। बिन पैसिउँ बिन

धेलिउँ बिन पूजा बिन पाठ बिन सिमरन बिन जोग बिन अभ्यास बिन तप बिन जप बिन हठ कर किरपा मेहर नज़र नाल तेरे चरणां हेठ रखाए मुक्ती, मुफ्त आपणे नाल मिलाईआ ।

१० अस्सू २०२० बिक्रमी दिलबाग़ सिँघ दे गृह अटारी ज़िला फिरोज़पुर

सचखण्ड दुआरे इक इकट्ठ, गुर अवतार पैगम्बर बैठे ध्यान लगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दोए दोए जोड़ हथ्थ, निउँ निउँ सीस रहे झुकाईआ। पुरख अबिनाशी साचा मार्ग दस्स, बेपरवाह तेरी सरनाईआ। कलयुग अन्तिम साडा चले कोई ना वस, दो जहान रहे कुरलाईआ । सृष्ट सबाई खेड़ा हुन्दा दिसे भट्ठ, चारों कुण्ट अग्नी अग तपाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, बेपरवाह तेरी सरनाईआ। जीव जंत हरि के नाम बिनां ख़ाली कर के बैठे हथ्थ, भरमे भुली सर्ब लोकाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार साधां सन्तां पाई नथ्थ, बचया कोए नज़र ना आईआ। मन वासना भज्जे तत अट्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन बुध मति ना कोए चतुराईआ। नाड़ बहत्तर उबले रत्त, सांतक सति ना कोए वखाईआ। तेरी जाणे ना कोई गति मित मित गत, तेरी समझ किसे ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दहि दिशा धीरज दिसे ना किसे हठ, सति सन्तोख रूप ना कोए वटाईआ। कूड़ कुड़यार कलयुग तेरी चुक्के मति, मति नव नौ चार रही चलाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान कोए ना सके रख, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। अञ्जील कुरान तीस बतीस नेत्र नैण रोवे अक्ख, हन्झू हार रही बणाईआ। चारे बाणी बंद कर के बैठी हट्ट, वणजारा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सब मंगण वाहो दाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सचखण्ड दुआर, निरगुण निरगुण अग्गे सीस झुकाईआ। किरपा कर प्रभ सिरजणहार, शाह पातशाह तेरी सरनाईआ। दर दरवेश खड़े भिखार, भिच्छया झोली दे पाईआ। चार युग दी सिख्या कलयुग जीव सके ना कोए विचार, गुर का शब्द समझ कोए ना पाईआ। हिरदे हरि करे ना कोए प्यार, प्रेम प्रीती नज़र किसे ना आईआ। घर घर दिसे भेख पखण्ड कूड़ विभचार, साची नार हरि कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ। सृष्ट दृष्ट इष्ट होया धूंआँधार, साचा नूर चन्द ना कोए चमकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण सारे रोवण ज़ारो ज़ार, उच्ची कूकण देण दुहाईआ। साडी कोई ना पावे सार, कलयुग जीव तेरा नाउँ गए भुलाईआ। कर किरपा गिरवर गिरधार, मेहरवान लाशरीक सच तौफ़ीक तोहे इक ख़ुदाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर तेरी कलयुग अन्तिम रखदे गए उडीक, नौ सौ चुरानवें चौकड़ी युग पन्ध मुकाईआ। सो वेला वक्त आया तेरा नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ।

लेखा लिख के आए ठीक, शहादत आपणी आप पाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होवे लाशरीक, बेपरवाह नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वेख आपणा घर, दो जहान दए दुहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मिल के मंगण, प्रभ सीस जगदीश झुकाईआ। साहिब सुल्तान चाढ़्ह साची रंगण, रंग इक्को इक वखाईआ। तेरे दर खलोते सारे मंगण, नेत्र नैण नैण शरमाईआ। कलयुग अन्तिम खेड़ा हुन्दा दिसे भंगण, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, हरि तेरी सच सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे रहे सोच, हरि सरन ध्यान लगाईआ। अबिनाशी करते तेरी कोई ना करे सोच, सोच समझ समझ ना सके राईआ। चार युग तेरा कढ्ढणे गए खोज, खोजत खोजत तेरा अन्त कोए ना पाईआ। तेरा नाम निधाना इक्को बोध, नित नवित्त करे पढ़ाईआ। तेरा भेव ना जाणे कोई गोझ, डूंग्घा सागर तरन कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को वेख आपणा दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। श्री भगवान खोल्ह दरवाज़ा, लाशरीक तेरी सरनाईआ। कलयुग चार कुण्ट कूड़ी क्रिया वज्जे वाजा, साचा नाद शब्द धुन राग ना कोए सुणाईआ । आत्म परमात्म रचे ना कोई काजा, लख चुरासी घर घर होवे कुड़माईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मारे ना कोए आवाज़ा, मात पित पिता पूत सोए सर्ब जगाईआ। तेरे चरण जोड़े ना कोए नाता, साक सज्जण कोटन कोटि रूप वटाईआ। अन्तर आत्म तेरी कोई ना गाए गाथा, रसना जिह्वा बत्ती दन्द करन पढ़ाईआ। चरण सरन सरनाई सच कोई ना टेके आपणा माथा, मस्तक टिक्का धूढ़ ना कोए लगाईआ। श्री भगवान तेरे भगतां करन हासा, तेरी भगती मनमुख जीव कोए ना भाईआ । अन्तिम वेख आप तमाशा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा नूर कर रुशनाईआ । उच्चे मण्डल वेख पैंदी रासा, कूड़ कुड़यार करे नाच वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक सुणाईआ। सच संदेसा सुणो पैगम्बर गुरू पीर अवतार, श्री भगवान आप जणाईआ। चार युग दा लेखा अन्तिम दयां निवार, बलधारी रूप वटाईआ। दोए जोड़ सरन सरनाई सारे करो निमस्कार, गल पल्लू वास्ता पाईआ। प्रभ स्वामी साडी करनी गई हार, करते तेरी ओट तकाईआ। असीं कर के आए पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। बिन पुरख अकाल अन्तिम कोई ना पावे सार, महासार्थी इक्को फेरा पाईआ । कल कल्की लै अवतार, निहकलंक निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। डंका वज्जे अगम्म अपार, दो जहान करे शनवाईआ। कूड़ी क्रिया मिटे अन्ध अँध्यार, चन्द चांदना इक रुशनाईआ। तूं साहिब दयाल ठाकर बख्शणहार, बेअन्त बेपरवाह अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त इक वरताईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर

दोए जोड़, सजदा सीस जगदीश झुकाईआ। सदी चौधवीं तेरी लोड़, बीस बीसा नैण उठाईआ। कलयुग हँकारी पावे शोर, डंका आपणा नाम लगाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ सारे दित्ते होड़, होका आपणा इक सुणाईआ। मुल्लां शेख़ मुसायक पंडत पांधे आपणे अग्गे लए तोर, ग्रंथी पन्थी बचया नज़र कोई ना आईआ। सब दे अन्दर वड़या काम क्रोध लोभ मोह हँकार झूठा चोर, शब्द डोरी तन्द ना कोए बंधाईआ। हरिमन्दिर बहि के कोई ना चुकाए मोर तोर, तेरा मेरा भेव ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे दयो ब्यान, पुरख अबिनाशी आप जणाईआ। कलयुग अन्तिम असीं सारे होए हैरान, कूड़ी क्रिया वेख वखाईआ। सिदक सबूरी दिसे ना कोए ईमान, कलमा हक़ ना कोए सुणाईआ। मन्त्र सति ना कोए नाम, डंका फ़तहि ना कोए वजाईआ। नज़री आए ना किसे राम, काहना रूप ना कोए वटाईआ। ईसा मूसा दए ना कोई पैग़ाम, मुहम्मद आयत शरायत ना कोए समझाईआ। कायनात दिसे वैरान, चौदां तबक रहे कुरलाईआ। चौदां लोक करन ध्यान, नेत्र नैण नैण उठाईआ। रल मिल मंगो इक दान, दोए जोड़ जोड़ सरनाईआ । किरपा करे श्री भगवान, कलयुग अन्तिम लेखा लहिणे लए पाईआ। प्रगट होवे वाली दो जहान, दो जहानां वाली आपणा वेस वटाईआ। हुक्म देवे हुक्मरान, धुर संदेसा आप सुणाईआ। शब्द गुरू वड बलवान, लोकमात सेव लगाईआ। सृष्ट सबाई करे पहचान, लुक्या कोए रहिण ना पाईआ। फड़ फड़ मेटे जीव शैतान, बेईमान रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सच सुनेहड़ा इक समझाईआ। सच सुनेहड़ा सुण लओ बात, हरि बातन ज़ाहर आप जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर इकावन बावन बणो इक जमात, साची पट्टी इक पढ़ाइंदा। लेखा लिखे बिन कलम दवात, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। नेत्र खोल्ह लोकमात मारो झात, झाकी सब नूं आप जणाइंदा। दीन मज़्हब ज़ात पात कोई करे ना सच्ची बात, सच सुनेहड़ा हाल ना कोए सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुच इक समझाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर गए मन्न, मनसा आपणी देण जणाईआ । तेरा हुक्म श्री भगवान मन्नीए कर के धन्न धन्न, धन्न धन्न तेरी वड्याईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी गुर अवतार तेरा चन्न, जोती किरन किरन रुशनाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरे हुक्मे अन्दर बेड़ा बन्न्ह, निरगुण सरगुण आए चलाईआ। कलयुग अन्तिम जीव जहान नेत्र होए अन्न्ह, लोचण सके ना कोए खुल्हाईआ। मन वासना हल्काई होई मन, मनमन्त्र बूझ ना कोए बुझाईआ। पंच विकारा देवे डंन, डौरु डंका इक वखाईआ। घर सवाणी होई रंड, कन्त सुहागी नज़र कोए ना आईआ। चारों कुण्ट भेख पखण्ड,

सति सरूप ना कोए दरसाईआ। आत्म मिले ना किसे अनन्द, परमानंद ना कोए समाईआ। साचा ढोला गाए ना कोई छन्द, रसना जिह्वा सारे रहे कुरलाईआ। नाता तोड़े ना कोई ख़ानाबंदी बंद, बंदी छोड़ नज़र कोए ना आईआ। सच दुआरयों इक्को मंग रहे मंग, प्रभ तेरे अग्गे झोली डाहीआ। साडी पिछली कीती अन्तिम गई हंढ्ढ, बीस बीसा राह तकाईआ। तेरी ओट सूरे सरबँग, अग्गे इक्को इक नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, लोकमात वेख आपणा फेरा पाईआ। श्री भगवान सच समझाउँदा ए। गुर अवतारां भेव चुकाउँदा ए। पीर पैगम्बरां आख सुणाउँदा ए। नेत्र लोचण सर्ब खुलाउँदा ए। शब्द इशारे नाल जणाउँदा ए। लोकमात धार वखाउँदा ए। कलयुग भुल्ले जीव गंवार, माया ममता पड़दा लाउँदा ए। नेत्र वेखो करो दीदार, गुर का शब्द ना कोए कमाउँदा ए। कलमा नबी ना कोए सहार, रोज़ा निमाज़ सच सुच विच ना कोए समाउँदा ए। साची करे ना कोई गुफ़तार, आशक माअशूक मिसल सच ना कोए बणाउँदा ए। गुर अवतार पीर पैगम्बर नेत्र वेख रोवण ज़ारो ज़ार, दरोही साडी कीती कलयुग जीव अन्त भुलाउँदा ए। असीं दस्सदे आए जुग चार, चारों कुण्ट कूड़ी क्रिया डंक वजाउँदा ए। प्रभ किरपा करे करतार, करता आपणी मेहर नज़र उठाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नेत्र नैणां सर्ब वखाउँदा ए। नेत्र वेख नैणां हाल, गुर अवतार पीर पैगम्बर पए सरनाईआ। साची कोई ना घाले घाल, सेवा सच ना कोए कमाईआ। नज़र ना आए कोई पूत सपूता लाल, मुर्शद मुरीद ध्यान ना कोए लगाईआ। हकीकत मिले ना हक़ हलाल, सच सुच ना कोए दरसाईआ। चारों कुण्ट वज्जे ताल, डौरु डंका कलयुग हथ्थ उठाईआ। ना कोई सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद संग ना कोए निभाईआ। असीं वेख होए बेहाल, बिहबल हो के रहे सुणाईआ। बिन साहिब सतिगुर दीन दयाल करे ना कोई संभाल, सुबह शाम भेव ना कोए चुकाईआ । शास्त्र सिमरत वेद पुराण, गीता ज्ञान अञ्जील कुरान गुरू ग्रंथ पढ़ पढ़ होए कंगाल, हरि का नाउँ काया झोली ना कोए भराईआ। साचे मन्दिर अन्दर दीपक लए ना कोई बाल, जोत निरँजण ना कोए रुशनाईआ। अन्तर आत्म जाम सके ना कोए प्याल, झिरना रस ना कोए झिराईआ। साढे तिन्न हथ्थ अन्दर घर विच घर वखाए ना कोई सच्ची धर्मसाल, शिवदुआले मट्ठ मन्दिर मस्जिद सारे फेरीआं पाईआ। अनहद शब्द वजाए ना कोई ताल, साध सन्त जीव जंत ढोलक छैणे रहे खड़काईआ। सोई सुरती लए ना कोई उठाल, शब्दी मेल ना कोए मिलाईआ । त्रैगुण तोड़े ना कोए जंजाल, जागरत जोत ना करे रुशनाईआ। श्री भगवान हो मेहरवान आपणी सृष्टी वेख जा के हाल, अन्ध अन्धेरा रिहा छाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरी आस रखाईआ।

श्री भगवान कहे मैं जावांगा। निरगुण जोती जोत रुप वटावांगा। मात पिता ना कोए बणावांगा। लोक परलोक वेख वखावांगा। सच श्लोक इक सुणावांगा। जो रख के बैठे ओट, तिन्हां आपणा मेल मिलावांगा। नाम नगारे लावां चोट, साचा डंका हथ्थ उठावांगा। लख चुरासी कढ्ढां खोट, साची सिख्या इक दृढ़ावांगा। लहिणा देणा चुक्के वरन गोत, दीन मज़्हब ज़ात पात मेट मिटावांगा। पुरख अकाल सच प्रीती नाता जुड़े नात, सरन सरनाई इक्को इक वखावांगा । क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश बणावां इक जमात, कलमा नबी रसूल नाम सति सति समझावांगा। वेखां सब दा जा के हालात, हालत वेख रहम कमावांगा। जो गुरमुख गुरसिख कलयुग विच बैठे बंद हवालात, तिन्हां बंदीख़ाना तोड़ तुड़ावांगा। लहिणा देणा चुकावां पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल डेरा ढाहवांगा। निरवैर हो के देवां साथ, निरगुण आपणा राह चलावांगा। चार युग दा वेखां पूजा पाठ, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी फोल फोलावांगा। कलयुग मेट अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चमकावांगा। दो जहानां मण्डल रास, गोपी काहन आप नचावांगा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां पूरी करां आस, आसा तृष्ना नाल रलावांगा। निहकलंक निरगुण नूर जोत कर प्रकाश, प्रकाशवान इक्को इक अख्वावांगा। जन भगतां लेखे लावां स्वास स्वास, पवण उणंजा खोज खुजावांगा। साचे सन्तां वसां पास, काया मन्दिर अन्दर उच्चे पौड़े चढ़ के आपणा डेरा लावांगा। गुरमुखां सुणावां आपणी गाथ, आत्म परमात्म राग अलावांगा। गुरसिखां चरण प्रीती जोड़ नात, कूड़ा नाता तोड़ तुड़ावांगा। सचखण्ड दुआर खेल करतार, करता पुरख हो के हुक्म मनावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, लहिणा देणा सब दी झोली पावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर ख़ुशी नाल करन निमस्कार, वाहवा तेरी वड वड्याईआ। आदि जुगादी तेरी धार, धुर दी धार समझ किसे ना आईआ। हउँ बालक बाले बाल अञ्याण, पिता पूत तेरी ओट तकाईआ। तेरा चरण कँवल सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक्को नज़री आईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण हो बण दलाल, सच दलाली नाम कमाईआ । तेरी दे के आए अक्खरां नाल मिसाल, तेरी मिसल सके ना कोए बणाईआ। तेरी किरपा अन्दर रहीए ख़ुशहाल, ख़ुशी ख़ुशी तेरा ढोला नाउँ गाईआ । तूं ठाकर दाता सदा दयाल, दयानिध तेरी सरनाईआ। जुग चौकड़ी चलें अवल्लड़ी चाल, चाल निराली आपणे हथ्थ रखाईआ। हुक्मे अन्दर लोकमात तेरी घालण आए घाल, कीती घाल लेखे पाईआ। तेरे अग्गे साडा प्रभू इक स्वाल, हरिजन हरि भगत गुरमुख गुरसिख लख चुरासी विचों लैणे उठाईआ। साचा मार्ग देणा सिखाल, एका पट्टी नाम पढ़ाईआ। नेड़ ना आए काल महाकाल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। चित्रगुप्त लेख ना सके वखाल, लाड़ी मौत ना अन्त प्रनाईआ। आपणी गोदी लैणा उठाल, फड़ बाहों गले लगाईआ। रसना कहिणा उठ

मेरे लाडले लाल, लालन तेरा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर सचखण्ड दुआर तेरी सरनाईआ। मैं निरगुण हो के जावांगा। पुरख अकाल रूप वटावांगा। दीन दयाल नाम धरावांगा। भगत भगवान बण उठावांगा। सन्त निशान इक झुलावांगा। गुरमुख गुर माण दिवावांगा। गुरसिख मिले आण, बण पांधी पन्ध मुकावांगा। सच संदेसा दे फ़रमान, धुर दा लेखा आप समझावांगा। एथे ओथे मिले माण, दो जहानां संग निभावांगा। अन्त वखावां तुहानूं आण, अन्त तुहाढ्ढे नाल मिलावागा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, चेला गुरू इक्को घर वसावांगा। चेला गुर इक्को घर वसेगा। गुर गोबिन्द सूरा हस्सेगा। साचा मार्ग इक्को दस्सेगा। शाह सवार हो के नस्सेगा। तीर निराला इक्को कसेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान पिच्छे कदे ना हटेगा। मेहरवान दया कमाएगा। निरगुण निरवैर धार चलाएगा। सच सुच मात प्रगटाएगा। वस्त अमोलक देवे झुक, जन भगतां झोली पाएगा। कलयुग पैंडा जाए मुक्क, सतिजुग राही उठ के आएगा। किरपा करे जो बैठा लुक, अबिनाशी करता पड़दा लाहेगा। जन भगतां उजल करे मुख, मुख दुरमति मैल धवाएगा। जिस दी जुग चौकड़ी सुखणा रहे सुख, सो पुरख निरँजण वेख वखाएगा। हरि पुरख निरँजण ना माणस ना दिसे मनुख, निरगुण नूर जोत रुशनाएगा। सन्त सुहेले गोदी चुक्क, घर आपणे ख़ुशी मनाएगा। शब्द अगम्मी धारों उठ, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाएगा। मेहरवान प्रभ आवेगा। दीनन साची दया कमावेगा। गुरमुख सोए आप जगावेगा। फड़ मार्ग इक वखावेगा । नाद धुन आप सुणावेगा। रिख मुन भेव चुकावेगा। लख चुरासी विचों चुण, चुण आपणा रंग चढ़ावेगा। आपे दस्से आपणे गुण, गुणवन्ता आपणा खेल समझावेगा। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो तुहाढ्ढी पुकार लए सुण, सुण आपणे विच रखावेगा। लख चुरासी छाण पुण, नाम निधाना इक टिकावेगा। जन भगतां लाए आत्म तुन, तन्दी तन्द सितार हलावेगा। हरि का भेव जाणे कौण, लेखा लिख्त विच ना आवेगा। बिरहों विछोड़े अन्दर जो सन्त सुहेले रोण, तिन्हां धीरज आप धरावेगा। बिरहों वैरागी हो जो रात दिन ना सौण, तिन्हां साची गोद बहा के गूढ़ी नींद सुआवेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर साचा मन्त्र नाम इक्को दृढ़ावेगा । प्रभ मन्त्र नाम आप दृढ़ावेगा। गगन गगनंतर खोज खोजावेगा। कलयुग लग्गी बसन्तर आप बुझावेगा। लख चुरासी उच्च महल्ला, साचा मन्दिर इक वखावेगा। जिस घर वसे इक इकल्ला, सो धाम भुमका आप सुहावेगा। जो निरगुण शब्दी धार रला, रूप रंग रेख ना कोए रखावेगा । सच

संदेसा इक्को घल्ला, धुर दा नाद आप वजावेगा। निरवैर हो फड़ावे पल्ला, शब्दी आपणी गंढ्ढ पुआवेगा। प्रभ कलयुग अन्तिम वेख वखावेगा। सर्ब जीव आप समझावेगा। अन्तरीव भेव खुल्हावेगा। साढे तिन्न हथ्थ सीं आप सुहावेगा। ईश जीव आप जगावेगा। सच प्रीत इक लगावेगा। आत्म परमात्म ठांडा सीत, सीतल धार इक बरसावेगा। पारब्रह्म ब्रह्म नज़री आए अतीत, त्रैगुण डेरा आपे ढाहवेगा। हर घट वसया हस्त कीट, इक्को नूर ज़हूर चमकावेगा। कलयुग मिट्ठा करे कौड़ा रीठ, अमृत रस इक भरावेगा। लख चुरासी लए जीत, जित आपणे हथ्थ रखावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बीसण बीस, बिस्मिल आपणी खेल वखावेगा । साचा खेल करे करतार, हरि करता वड वड्याईआ। आसा मनसा पूरी करे विच संसार, ममता रोग चुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर नेत्र नैणां दए वखाल, सच वसाल आप कराईआ। आपणा अक्खीं वेखो दीन मज़्हब दा हाल, हालत सब दी दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, पूरा सब दा करे हल्ल स्वाल, अंकड़ा अंक बचया कोए रहिण ना पाईआ। ना कोई होए अंक अगणत, गिणन विच सर्ब रखाइंदा। जिस दे अग्गे गुर अवतार पीर पैगम्बर करन मिन्नत, सो मेहरवान आपणी खेल रचाइंदा। जिन आदि जुगादि जुग चौकड़ी बोदी टिक्का धार चलाई सुन्नत, सीस जगदीश वेख वखाइंदा। सो लेखा जाणे पंडत पांधे क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश दीन इस्लाम उम्मत, उम्मत उम्मती फेरा पाइंदा। सर्ब गुण भरपूर स्वामी सदा सदा परफुल्लत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा आप चुकाइंदा। साचा लेखा चुक्के कलयुग, कल काती मेट मिटाईआ। धर्म दुआर वेखे सतिजुग, सति सतिवादी दया कमाईआ। नित नित सब दा पैंडा जाए मुक्क, थिर कोए रहिण ना पाईआ। प्रभू दी धारों सतिजुग धार पए उठ, उठ उठ लए अंगड़ाईआ। लोकमात विचों प्रभ दी धार विच कलयुग जाए लुक, आप आपणा मुख छुपाईआ। दोहां विचों सब नूं देवे आत्म सुख, सुख आत्म इक वखाईआ। लख चुरासी विचों जो माणस बणे मनुक्ख, तिन्हां मोह मुहब्बत इक वखाईआ। जन भगत कर तैयार करे प्यार जिउँ मावां पुत्त, पिता पूत गोद उठाईआ। वेख वखावे सुहञ्जणी रुत्त, रुत्त रुतड़ी आप महकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर प्रभ कोलों सारे रहे पुच्छ, साहिब सतिगुर दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, करे खेल सच्चा हरि, नव नौ चार लेखा दए मुकाईआ।