१० अस्सू २०२० बिक्रमी सुलखण सिँघ दे गृह रुकना मूंगला ज़िला फ़िरोज़पुर
शाह पातशाह तेरा खेल महाना, सच सुल्तान तेरी वड्याईआ। गुर अवतार मन्नण तेरा भाणा, जुग चौकड़ी सके ना कोए उलटाईआ । पीर पैगम्बर दर दरवेश गायण गाणा, तू ही तू ही राग अलाईआ। निरवैर पुरख तेरा खेल दो जहानां, श्री भगवान समझ सके कोई ना राईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवे ज्ञाना, निष्अक्खर इक पढ़ाईआ। निरगुण सरगुण पहरें बाणा, वेस अनेका रूप वटाईआ। शब्द अनादी गाए तराना, धुरदरगाही आप सुणाईआ। लख चुरासी अन्दर वड़ के करें खेल महाना, ख़ालक ख़लक तेरी वड्याईआ। तेरा नाउँ योद्धा सूरबीर मर्द मर्दाना, वड मर्दानगी इक कमाईआ। दो जहानां बणया हुक्मराना, तख्त निवासी साचे तख्त सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर मंगण सारे आईआ। सो पुरख निरँजण तेरा ज़ोर, जाबर जबर तेरी सरनाईआ। दूजा दिसे ना कोई होर, नव नौ वेखया थाउँ थाईंआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर देवें तोर, सच संदेसा इक सुणाईआ। आपणे हथ्थ रखें अगम्मी डोर, शब्द शब्दी तन्द बंधाईआ। नाम निधान मचाएं शोर, डंका इक्को इक लगाईआ। कर प्रकाश अन्धेरे घोर, साचा चन्द नूर चमकाईआ । चढ़ के वेखें आपणे घोड़, अस्व नज़र किसे ना आईआ। एकँकार मारें धुर दा पौड़, ज़िमीं असमान दएं हिलाईआ। नेत्र खोल्ह वेखे धरनी धौल, धरत बैठी ध्यान लगाईआ। आदि जुगादि पूरा करें कौल, कीता कौल भुल ना जाईआ। सच सुणावें आपणा बोल, अनबोलत राग अल्हाईआ । वड भण्डार देवें खोल्ह, विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाईआ। साचे कंडे तोलें तोल, नाम तराज़ू हथ्थ उठाईआ। आप बैठा रहें अडोल, लख चुरासी रही डुलाईआ। त्रैगुण माया पंज तत घर घर करे घोल, चार कुण्ट दहि दिशा पई लड़ाईआ। आत्म परमात्म करे ना कोई चोहल, सच प्रीती तोड़ ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दो जहान तेरी सरनाईआ। शाह पातशाह वड सच भूप, राजन राज तेरी ओट तकाईआ। आदि जुगादी सति सरूप, सति सतिवादी तेरी सच्ची इक सरनाईआ। तेरा लेखा चारे कूट, दो जहान तेरा हुक्म इक्को नज़री आईआ। कलयुग अन्तिम वेख जूठ झूठ, जगत अन्धेरा गया छाईआ। साचा दिसे ना कोए पूत, बेमुख होई सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, प्रभ तेरे जिहा दूजा नज़र कोए ना आईआ। साहिब सज्जण बेपरवाह, दो जहान वाली इक अख्वाईआ। निरगुण हो के बण मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे चरण कँवल मंगण पनाह, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। साडा लेखा अन्त मुका, अग्गे बाकी रहिण कोए ना पाईआ। पूरब लेखा झोली पा, ख़ाली झोली दे भराईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा सच वर, वर इक्को मंग मंगाईआ। शाह पातशाह साचा राणा, आदि जुगादी इक अख्वाइंदा। जुग चौकड़ी तेरा भाणा, श्री भगवान ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। कलयुग अन्तिम खेल करें महाना, महिमा कथ ना कोए सुणाइंदा। तख्तों लाहें राजा राणा, रयत्त लख चुरासी वेख वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द दर भिखारी मंगे दाना, दोए जोड़ वास्ता पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर इक्को आस तकाइंदा। दर आस इक्को रहे तक्क, चरण कँवल मंगण सरनाईआ। अगला पिछला दे हक़, प्रभ वड्डे तेरी वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी दे संदेसा गए थक्क, नर नरेशा नज़र किसे ना आईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त सिम्मल रुक्ख हल्ले पत, साचा फल नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एको देणा साचा वर, तेरे तेरा ध्यान लगाईआ। तेरे लगावण तेरा ध्यान, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। साचा देणा शब्द ज्ञान, नाम निधान बूझ बुझाईआ। राग सुणाउणा इक्को कान, धुन आत्मक आप उपजाईआ। मन्दिर वखाउणा सच मकान, सच दुआरा सोभा पाईआ। दीवा जोती जगे महान, बाती तेल नज़र कोए ना आईआ। अमृत सरोवर पीण खाण, जग तृष्ना भुक्ख रहे ना राईआ । सच प्रीती मिले बबाण, दो जहानां पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा आपणा घर, घर साचा सोभा पाईआ। साचा घर खोल्ह दुआर, ख़ालक ख़लक तेरे हथ्थ वड्याईआ। मांगत भिखक मंगण वारो वार, दर दरवेश बैठे अलख जगाईआ। जुग चौकड़ी गई हार, चार कुण्ट अन्धेरा छाईआ। नाता तोड़ गुरू अवतार, पीर पैगम्बर पल्लू गए छुडाईआ। चारों कुण्ट हाहाकार, हरि का नाम ना कोए बुझाईआ। नेत्र खोल्ह करे ना कोई दीदार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, घर साचे वज्जे वधाईआ । वज्जे वधाई तेरे घर, दूजा मन्दिर नज़र कोए ना आईआ। साहिब सुल्तान किरपा कर, पारब्रह्म हथ्थ तेरे वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे हुक्म कोलों रहे डर, अग्गे सीस ना कोए उठाईआ। चरण कँवल बैठे दड़, नेत्र नैणां नीर नीर वहाईआ। कलयुग अन्तिम चार कुण्ट दहि दिशा ना कोई सर, सरोवर रूप ना कोए वटाईआ। लख चुरासी जीव जंत त्रैगुण अग्नी रहे सड़, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ । पंज तत विकारा रिहा लड़, खण्डा खड़ग नाम ना कोए चमकाईआ। सुरत शब्दी कोई ना सके फड़, भरमे भुल्ले पांधी राहीआ। तोड़ ना सके कोई हँकारी गढ़, कूड़ी क्रिया डेरा कोए ना ढाहीआ। साचे मन्दिर कोई ना सके चढ़, जगत दुआरे पार कराईआ। जींवदयां कोई ना सके मर, मरना समझ किसे ना आईआ। तेरा मिले ना साचा दर, नौ दर भज्जण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, क्यों बैठा मुख
छुपाईआ। पुरख अकाल क्यों बैठा छुप, आप आपणा भेव छुपाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी रिहों लुक, निरगुण तेरा पड़दा सके ना कोए उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर होए क्यों बुक्क, नाम संदेसा इक सुणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। सचखण्ड दुआर खोल्ह इक्को कोट, कोटन कोटी बैठे ध्यान लगाईआ। आदि जुगादि तेरा लेखा किसे ना आवे सोच, सोच समझ सके ना कोई राईआ। तेरे दर्शन हरिजन साचे रहे लोच, लोचण लोचण नैण खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, रहमत आपणी आप कमाईआ। रहमत कर वड मेहरवान, दर तेरे अलख जगाईआ। कलयुग अन्तिम मार ध्यान, ध्यान ध्यान विचों प्रगटाईआ। सृष्ट सबाई भुल्ला तेरा आत्म परमात्म ज्ञान, पारब्रह्म ब्रह्म नज़र किसे ना आईआ। ईश जीव ना कोई कल्याण, जगदीश लेखा सके ना कोए मुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सुणे ना कोए कान, धुन अनादी राग ना कोए अल्हाईआ । शब्द निराला तीर मारे ना कोए बाण, तिक्खी मुखी धार ना कोए जणाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द चारों कुण्ट करन कल्याण, कलमा हक़ ना कोए दृढ़ाईआ। तेरा दिसे ना सच निशान, जगत निशाने रहे झुलाईआ। प्रगट हो श्री भगवान, भगवन आपणी कार कमाईआ। काग़ज़ कलम शाही कूकण उच्ची कूक करन पुकार, नेत्र रोवण ज़ारो ज़ार, होका देवण वाहो दाहीआ। तुध बिन कोई ना सुणे पुकार, नाता छुटा जीव संसार, मिले कोई ना मीत मुरार, सज्जण संग ना कोए निभाईआ। चारों कुण्ट धूंआँधार, दहि दिशा ना कोई उज्यार, ज़िमीं असमान गए हार, हरि का रूप नज़र कोए ना आईआ। धरत धवल ना चुक्के भार, अमृत कँवल खिले ना कोई गुलज़ार, साँवल सवल मिले ना मीत मुरार, नैण मूंद नैतर नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। राम रूप नज़र ना आवे तेरा करतार, साचा दीआ करे ना कोए उज्यार, दहि दिशा दिसे आई हार, जित रूप ना कोए वटाईआ। लेखा छड्ड के गए गुरू अवतार, पीर पैगम्बर तेरे दरबार, इक्को बोलण इक जैकार, तेरा ढोला सोहला राग अल्हाईआ। तूं साहिब परवरदिगार, आदि जुगादी सांझा यार, मुरीद मुर्शद वेखें आपणी वार, साची धार मात प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को वेख आपणा घर, जिस घर वसे जगत लोकाईआ। उठ प्रभ वेख आपणा जगत, नेत्र जाग आप खुल्हाईआ । लख चुरासी उबले रक्त, बूँद बूँद रही तपाईआ। आसा तृष्ना मन वासना रहे भटक, भटकना इक्को नज़री आईआ। पंच विकारा चढ़या कटक, बल आपणा आप प्रगटाईआ। अन्दर वड़ के कोई. ना सके पिच्छे हटक, भय नाल ना कोए डराईआ। कलयुग साध सन्त डूंग्घी भँवरी रहे लटक, बण पांधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। तेरे औण दा इक्को वक्त, नानक गोबिन्द गया समझाईआ। खेले खेल प्रभ आदि शक्ति, शक्ति भवानी लेखे लाईआ। निरवैर
हो के आवे परत, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। खेले खेल अर्श फ़र्श, कुर्श वेखे थाउँ थाईंआ। मेट मिटाए सब दी हरस, हवस सब दी आपणी झोली पाईआ। जन भगतां उते करे तरस, मेहर नज़र नैण उठाईआ। अमृत मेघ इक्को बरस, सृष्ट सबाई अग्नी तत बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। आ ठाकर प्रभ सच स्वामी, दो जहान रहे कुरलाईआ। वास्ता पाए चारे बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी नेत्र नैणां नीर वहाईआ। दोए जोड़े हथ्थ चारे खाणी, सजदा सीस जगदीश झुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन ध्यानी, ध्यान ध्यान विच रखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण तेरी आई अन्त निशानी, निशाना आपणा दे लगाईआ। चार युग तेरी गाई कहाणी, अक्खर अक्खर जोड़ जुड़ाईआ। अठसठ तेरा खेल रचाया पाणी, बोध अगाध बाणी नाल रलाईआ। सुरती शब्द जणाया हाणी, घर साचे भेव चुकाईआ। किरपा कर शाह सुल्तानी, शाह पातशाह तेरी सरनाईआ। कलयुग बीती बाल अवस्था औध जवानी, बुड़ेपा अन्तिम गया आईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां चारों कुण्ट आवे हानी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण अपणा वेस वटाईआ। निरगुण उठ शाह सुल्तान, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। तेरा तेरे अग्गे मंगे दान, तेरी इक्को ओट तकाईआ। शब्द सुत तेरा बलवाल, बलधारी इक अख्वाईआ। आदि जुगादी बण गुरू मेहरवान, सतिगुर आपणा रूप समझाईआ। दो जहान लेख चुकाए आण, चौदां लोक चौदां तबक पड़दा दए उठाईआ। लेखा जाण ज़िमीं असमान, ज़ेर ज़बर दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा सच्चा घर, जिस घर बैठा रहें बेपरवाहीआ। बेपरवाह प्रभ सच्चा कहिन्दा, धुर फ़रमाण जणाईआ। सचखण्ड दुआर हरि निरँकार इक्को रहिंदा, महल अटल डेरा लाईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर वस्त अमोलक नाम देंदा, दाता दानी बण वरताईआ। दो जहान निरगुण हो के सदा वेंहदा, वेखणहारा नज़र किसे ना आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी वेंते वेंतां, सच पैमाना आपणे हथ्थ उठाईआ। आदि जुगादि किसे ना देवे भेता, गहर गम्भीर आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ । लख चुरासी जानणहारा साचा लेखा, लेखा लिख्त आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मी हुक्म इक वरताईआ । साचा हुक्म कर निरँकार, क्यों सुन्न समाध लगाईआ। कलयुग चारों कुण्ट जीव जंत होया दुख्यार, दुक्खां भरी रोवे सर्ब लोकाईआ। नाता तुटा पिता पूत प्यार, मात साची गोद ना कोए सुहाईआ। नार कन्त करे विभचार, बसन्त रूप रंग ना कोए रंगाईआ। चारों कुण्ट धूंआँधार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। क्यों छुपिउँ परवरदिगार, बेऐब ऐब वेख के ख़ुशी मनाईआ। वेला नहीं होण दा ग़ाइब, ज़ाहर ज़हूर रूप वटाईआ। जन भगतां उते
कर अनाइत, मेहर नज़र उठाईआ। अग्गे करन नहीं देणी तैनूं कोई किफ़ायत, बेपरवाह तेरी आस रखाईआ। पिछली छड्ड शरअ शरायत, शरीअत रहिण कोए ना पाईआ। उठ के सतिगुर दे इक हदाइत, हद्द हदूद दे तुड़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सद तेरे मातहित, तूं सब दा आका इक्को नज़री आईआ। तेरे हुक्मे अन्दर शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान लिख के गए शरायत, शर्त इक्को तेरे नाम पाईआ। अन्तिम आ के सब दी कर हमायत, हमला करे ना कूड़ी क्रिया जगत लोकाईआ। तेरे अग्गे इक्को इक सच वज़ाहत, वाज़िह कीता बेपरवाहीआ। आपणा सोच ना कोई मुफ़ाइद, मुफ़लस रोवण मारन धाहीआ। आपणा बदल प्रभू कवाइद, क़ानून काइदा अग्गे इक बणाईआ। साचा हुक्म कर आइद, अदालत इक्को इक लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान फेरा पाईआ। मेहरवान प्रभ छेती आ, सरगुण निरगुण तेरा ध्यान लगाईआ। तुध बिन दिसे ना कोई मलाह, दो जहान बेड़ा पार कराईआ। गुर अवतार दे के गए सलाह, पुरख अकाल इक्को मन्नो दाता वड वड्याईआ। जिस दे नालों होए जुदा, अन्तिम आपणे विच मिलाईआ। उस दे कदमां उत्तों हो फ़िदा, चरण कँवल धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। कर किरपा मार्ग दस्से इक्को सिध्धा, चार वरन रहे ना कोए लड़ाईआ। मिल सख़ीआँ पाए गिद्धा, गीत गोबिन्द इक सुणाईआ। तन मन जाए विधा, तीर निशाना इक चलाईआ। आपणे मिलण दी दस्से निक्की बिधा, बहुती करे ना कोए पढ़ाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल श्री भगवान सब दा पिता, लख चुरासी आपणी गोद उठाईआ। जो गुरमुख लख चुरासी विचों करदे साचा हिता, तिन्हां आपणी उँगली लए लगाईआ। ना वेखे कोई वड्डा निक्का, बाल अञ्याणे सुघड़ स्याणे दए बणाईआ। हर घट अन्दर वड़ के करे प्रेमी हिता, हितकारी रूप वटाईआ। खेले खेल नित नवित्ता, जुग चौकड़ी फेरा पाईआ। नाम निधान चलाए आपणा सिक्का, मोहर इक्को इक लगाईआ। दूजे हट्ट कदी ना विका, कीमत सके ना कोए चुकाईआ। रस देवे कदे ना फिक्का, अमृत धार इक वहाईआ। घर वखाए आपणा अनडिठा, निज नैतर नैण खुल्हाईआ। चार युग जिस दा गाउँदे सारे कहाणी किस्सा, सो किस्मत सब दी दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेख आ के साचा घर, नौ खण्ड पृथ्मी रही कुरलाईआ। पारब्रह्म प्रभ आ नेड़े, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। चार युग दे पए झेड़े, अन्तिम लेखे लाईआ। सुंञें होए बिन तेरे खेड़े, दीआ बाती नज़र कोए ना आईआ। चारों कुण्ट नज़र ना औण धुर दे डेरे, डंका नाम ना कोए वजाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर पा के गए फेरे, आप आपणा वेला वक्त लँघाईआ। अन्तिम कह के गए श्री भगवान सब दा दाता करे मेहरे, मेहर नज़र इक उठाईआ। साहिब सतिगुर कलयुग अन्त आए कूड़ी क्रिया घेरे, गढ़ सके ना कोए
तुड़ाईआ। बिन तेरे पुरख अकाल दीन दयाल सुरत सवाणी नाल चौथी लांव कोई ना लवे फेरे, कूड़े कन्त घर घर बैठे कर कुड़माईआ। आ प्रभू प्रभ मेरे वड़ जा वेहड़े, आपणा चरण कँवल टिकाईआ। चार युग बैठे रहे कर के जेरे, इक तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ वेख धुर दा दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। पारब्रह्म प्रभ खोल्ह दरवाज़ा, बंद ताकी कुण्डा लाहीआ। किरपा कर ग़रीब निवाज़ा, ग़रीब निमाणे मंग मंगाईआ। अन्त कन्त भगवन्त रख लाजा, लाजावन्त तेरी सरनाईआ। तेरा धाम सम्बल किसे ना लभ्भा देस माझा, मजलस घर घर करे लोकाईआ। रातीं सुत्यां लैण ख़ुआबा, ख़ालक ख़लक नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर आपणे फेरा पाईआ। घर आपणे फेरा पावांगा। महल अटल इक रुशनावांगा । निहचल धाम बणावांगा । साचा राम रूप प्रगटावांगा। काहन बण के इक्को आवांगा। सच अमाम इक अख्वावांगा। पुरख अकाल नाम धरावांगा । निहकलंक निशान झुलावांगा। कल कल्की वेस वटावांगा। धुर दी वंनगी नाम ल्यावांगा। सृष्ट सबाई मरदी मरदी आप बचावांगा। त्रैगुण माया सड़दी सड़दी, सीतल धार मेघ बरसावांगा। माणस जन्म मरदी मरदी, हरि के पौड़े आप चढ़ावागा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र इक उठावांगा। मेहर नज़र इक उठाएगा। पुरख अबिनाशी दया कमाएगा । निरगुण निरवैर धार चलाएगा। कलयुग कूड़ी क्रिया कहर मिटाएगा। भगत दुआर इक सुहाएगा। चार वरन रंग रंगाएगा। साची सरन इक रखाएगा। दूजा वड़न कोए ना पाएगा। ऐर ग़ैर मुख भवाएगा। गुरमुख गुरसिख हरिमन्दिर वड़ के करन सैर, सैरगाह इक बणाएगा। सचखण्ड दुआरा वसे सच्चा शहर, छप्पर छन्न ना कोए छुहाएगा। ज़ात पात दीन मज़्हब पंज तत कोई ना करे वैर, काया रूप नज़र कोए ना आएगा। खेले खेल गम्भीर गहर, गहर गवरा एका रंग रंगाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हक़ नबेड़ा दए नबेड़, हकीकत सब दी वेख वखाएगा। प्रभ हक़ हकीकत वेख वखाएगा। जगत शरीकत ना कोए रखाएगा। सच तौफ़ीक इक जणाएगा। चार वरन रफ़ीक बणाएगा। अहिबाब नाम रबाब सुणाएगा। पुन्न सवाब ना कोए जणाएगा। काया काअबा इक्को घर वखाएगा। आबे हयाता जाम प्याएगा। साख्यात नज़री आएगा। कायनात वेख वखाएगा। वड अमाम फेरा पाएगा। सच सलाम इक समझाएगा। कलमा नज़ाम इक बणाएगा। पिछला लेखा मेट तमाम, तमां सब दी झोली पाएगा। अग्गे करे ना कोई हराम, हरामज़ादा नज़र कोए ना आएगा। सारे गायण सच ख़ुदाए तेरा पैग़ाम, हज़ारा दरूद ना कोए पढ़ाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला इलाही नूर इक
दरसाएगा। साचा नूर दए दरसा, मुख नक़ाब पड़दा लाहीआ। पारब्रह्म प्रभ भेव चुका, चारों कुण्ट करे रुशनाईआ। दो जहानां वेखे थाउँ थाँ, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी कार कमाईआ। सन्त सुहेले लए जगा, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। भगत भगवान लए मना, मेहर नज़र नैण उठाईआ। गुरमुख गोदी लए बहा, गुरसिख उँगली ला फिराईआ । बण विचोला सच मलाह, नौका नईया बेड़ा पार कराईआ। साची देवे सच सलाह, करे इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि इक्को इक अख्वाईआ। नर हरि नरायण सच प्रभ एक, एकँकारा हरि अख्वाइंदा। आदि जुगादी जिस दी टेक, दो जहान सीस निवाइंदा। नित नवित्त लए वेख, नेत्र लोचण नैण ना कोए खुल्हाइंदा। जुग चौकड़ी वटाए भेस, वेस अवल्ला आप कराइंदा। जन भगतां करे साचा हेत, प्रेम प्रीती इक लगाइंदा। सन्त सुहेले दस्से आपणी खेड, बण खिलाड़ी खेल समझाइंदा। गुरमुख देवे अन्तर आत्म भेत, अनभव आपणा आप जणाइंदा। गुरसिख सुरती शब्दी करे चेतन चेत, मन चित ठगौरी कोए ना पाइंदा। धुर दा लिखे मस्तक लेख, पूरब लहिणा आप मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे अपणे अंग लगाइंदा। हरिजन साचे लाए अंग, अंगीकार इक अख्वाईआ। किरपा करे सूरा सरबँग, शाह पातशाह बेपरवाहीआ। नाम निधान वजाए मृदंग, तन नगारे चोट लगाईआ। भेव खुल्हाए हँ ब्रह्म, पारब्रह्म दए समझाईआ। आत्म परमात्म नाल जाए मन्न, मन मनसा रहिण कोए ना पाईआ। भाग लग्गे साचे तन, ततव तत करे कुड़माईआ। साचा नूर चढ़े चन्न, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया भाण्डा भरम देवे भन्न, ठोकर इक्को नाम लगाईआ। भेव खुल्हाए चार वरन, अठारां बरन दए सरनाईआ। कलयुग अन्तिम तरनी तरन, तारनहारा इक्को फेरा पाईआ। दो जहान जिस दा ढोला पढ़न, विष्न ब्रह्मा शिव रहे जस गाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दुआरे खड़्हन, बण बरदे ग़ुलाम रूप दरसाईआ। सो साहिब सतिगुर करता पुरख करनी करन, कुदरत कादर वेख वखाईआ। तिस स्वामी पकड़ो चरण, चरण कँवल मिले वड्याईआ। आवण जावण चुक्के मरन डरन, लख चुरासी रहिण ना पाईआ। जिस मन्दिर चढ़ के जिस घर वड़ के जिस दर्शन कर के गुर अवतार पीर पैगम्बर भगत सन्त गुरमुख गुरसिख इक्को नाउँ पढ़न, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ सति सरूप तेरा रूप नज़री आईआ।
तेरा रूप सो भगवान, भगवन तेरे विच समाईआ। हँ ब्रह्म तेरा निशान, लोकमात करे रुशनाईआ। बिन हँ तेरा कोई ना करे माण, तेरा नाम ना कोई गाईआ। सच बोल कहे भगवान, वाहवा ब्रह्म तेरी चतुराईआ। तेरे बिनां मेरा सुंञा रहे जहान, लख चुरासी बणत ना कोए बणाईआ। बिन तेरे मैं किस दा बणां काहन, गोपी कवण कवण प्रनाईआ। हँ कहे
प्रभ मैं तेरे चरण कँवल कुरबान, तूं आपणा अंस बंस दित्ता बणाईआ। नित नवित्त आपणा नाम संदेसा देवें धुर फ़रमाण, नाउँ निरँकारा इक दृढ़ाईआ। मैं डूम हो के करदा रहां कल्याण, चार युग तेरा होका दे सुणाईआ। अन्त दस्सां औह वेखो भगवान, श्री भगवान हर घट बैठा डेरा लाईआ। जिस दा उच्चा उच्च मकान, ऊँचो ऊँच बेपरवाहीआ। जिस भगत मिलणा आण, तिस मिलण दी बिध दयां समझाईआ। चरण कँवल करो प्रणाम, सच प्रीती इक रखाईआ। पूरा सतिगुर पुरख अकाल मिले आण, रहम आपणा आप कमाईआ। कलयुग जीव ना भुल्ल अन्जाण, बाली बुध ना वक्त गंवाईआ। बीस बीसा खेल महान, हरि जगदीशा रिहा कराईआ। सदी चौधवीं होए हैरान, चौदां तबक देण दुहाईआ। तेई अवतार करन ध्यान, नेत्र नैण नैण उठाईआ। भगत अठारां चरणी डिगण आण, चरण कँवल कँवल सरनाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद अन्त कहिण सच तौफ़ीक तैनूं मेहरवान, ताअरीफ़ तेरी कर कर जस गाईआ। नानक गोबिन्द उच्ची कूक कहे पुरख अकाल, अक्ल कलधारी वेस वटाईआ। जिस जीव तैनूं दित्ता जीआं दान, क्यों बैठा प्रभू भुलाईआ। अन्दर वड़ के आपणे मन्दिर मार ध्यान, बजर कपाटी पड़दा लाहीआ। अग्गे दिसे तेरा महमान, जो चोरी चोरी अन्दर वड़ के तेरी सेज हंढाईआ। जे ब्रह्म तूं आपणा आप लएं पछाण, पारब्रह्म तेरे कोल भज्जा आवे वाहो दाहीआ। फेर दोहां नूं इक्को जिहा माण, तूं कहीं तूं मेरा, उह कहे तूं मेरा रूप बण जाए गुरू चेला, साचे घर होए मेला, मिले कन्त सज्जण सुहेला, नारी चुक्के तेरा वक्त दुहेला, अचरज खेल प्रभू प्रभ खेला, ख़ालक ख़लक सति सरूप सो पुरख निरँजण वेखणहारा दहि दिशा चार कूट, नव नौ आपणा फेरा पाईआ। हँ ब्रह्म प्रभ दा दए सबूत, प्रतक्ख पारब्रह्म जणाईआ। वड़या रहे पंज तत काया कलबूत, साढे तिन्न हथ्थ आपणा बंक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, घर आ के मिले महिबूब, मुहब्बत आपणे नाल रखाईआ।