११ अस्सू २०२० बिक्रमी जागीर सिँघ दे गृह पिण्ड तूत ज़िला फ़िरोज़पुर
सचखण्ड निवासी शाह सुल्तान, मेहरवान तेरी सरनाईआ। पुरख अबिनाशी नौजवान, बेअन्त तेरी वड्याईआ। सो पुरख निरँजण गुण निधान, गहर गम्भीर तेरा भेव कोए ना आईआ। हरि पुरख निरँजण राज राजान, भूपत भूप नाउँ धराईआ। एकँकार खेल महान, निरगुण सरगुण धार बंधाईआ। आदि निरँजण तेरा दीप महान, जोती जोत जोत रुशनाईआ। अबिनाशी करते तेरा वेस दो जहान, निरवैर दाते बेपरवाहीआ । श्री भगवान तेरा सच निशान, ब्रह्मण्ड खण्ड इक्को नज़री आईआ।
पारब्रह्म तेरा नाम प्रधान, नाउँ निरँकारा सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे मिले वड्याईआ। शाह पातशाह श्री भगवन्त, बेऐब नूर ख़ुदाया। आदि जुगादि तेरी महिमा अगणत, भेव भेत किसे ना पाया। खेलें खेल जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी राह चलाया। शबत अनादी साचा मंत, मन्त्र इक्को इक दृढ़ाया। लख चुरासी बण बण कन्त, सेज सुहञ्जणी आप हंढ्ढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाया। दर तेरे अलख श्री भगवान, नाअरा इक्को इक लगाईआ। तख्त निवासी नौजवान, मर्द मर्दाने तेरी वड वड्याईआ। सदा सदा सद तेरा फ़रमान, धुर फ़रमाना इक्को नज़री आईआ। दएं संदेसा दो जहान, रसना जिह्वा हुक्म मनाईआ । जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी कर परवान, चारे बाणी दएं जणाईआ। चारे कुंट हो प्रधान, चारे युग वेख वखाईआ। चार यारी खेल महान, ख़ालक ख़लक दएं समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे वास्ता पाईआ। दर तेरे वास्ता रहे पा, हरि बेअन्त बेपरवाहया। गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठे सीस झुका, सजदा इक्को इक रखाया। निरगुण निरगुण मेरे ख़ुदा, बी पिहरबान मिहबान बीदो नूरी नूर नूर रुशनाया। सति सतिवादी हो निगहबान, मेहरवान मेहर नज़र उठाया। सचखण्ड दुआरे हरि निरँकारे तेरे चरण कँवल ध्यान, दूजा इष्ट होर ना कोए मनाया। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी करें सच न्याँ, सज्जण तेरी ओट तकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर साचे मंगण आया। साचे घर आए मंगण, गुर अवतार सीस निवाईआ। साची चोली चाढ़्ह रंगण, पीर पैगम्बर वास्ता दोए जोड़ पाईआ। तेरा नाम निधान वज्जे इक मृदंगन, कायनात कलमा इक शनवाईआ। किरपा कर रख आपणे अंगन, अंगीकार इक हो जाईआ। तेरा खेल सूरे सरबँगन, समझ कोए ना पाईआ। सेवा करे सूरज चन्दन, भज्जा फिरे वाहो दाहीआ। नेत्र रोवे खण्ड ब्रह्मण्ड वरभण्डन, जेरज अंड रिहा कुरलाईआ। सच मिले ना किसे परमानंदन, निजानंद रस ना कोए वखाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा दूई द्वैती कोई ना ढाहे कंधन, भाण्डा भरम ना कोए भंनाईआ। नाम टिक्का कोई ना लाए चन्दन, जोत ललाट ना कोए रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया कोई ना करे खण्डन, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए गंवाईआ। ग़रीब निमाणयां घर कोई ना चब्बे तन्दन, भगवन रूप नज़र कोए ना आईआ। लख चुरासी कोई ना कटे फंदन, फाँसी गलों ना कोए लुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आए घर, प्रभ चरण तेरे वड्याईआ। निरभउ चुका भय डर, भ्यानक रूप ना कोए वखाईआ। दर दरवेश खलोते खड़, पल्लू गल विच रहे पाईआ। श्री भगवान
नरायण नर, शाह पातशाह नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरे कोलों लै के गए वर, वर तेरी दात झोली पाईआ । लोकमात तेरा संदेसा लिख लिख आए धर, धुर दी धार जणाईआ। होका दित्ता नारी नर, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सालाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर आपणा वेख वखाईआ। वेख प्रभू प्रभ खोल्ह अक्ख, आख़र तेरे अग्गे अरजोईआ। सच कहाणी तैनूं रहे दस्स, गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे सुणाईआ। कलयुग अन्तिम साडी होई बस्स, बसता सारे बन्न्ह वखाईआ । लख चुरासी जीव जंत लिख लिख लेखा आए दस्स, तेरा संदेसा नाम सुणाईआ। कलयुग अन्तिम पारब्रह्म पतिपरमेश्वर होए प्रगट, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। धर्म दुआर खोले्ह इक्को हट्ट, सच समग्री विच टिकाईआ। खेले खेल पुरख समरथ, समरथ आपणी कार कमाईआ। लहिणा देणा चुकाए तीर्थ तट, अठसठ गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती आपणी झोली पाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म सर्ब जीवां देवे इक्को मत्त, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। लेखा जाणे पंज तत्त, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खोज खोजाईआ। निझर झिरना देवे रस, अमृत जाम इक प्याईआ। साची जोत करे प्रकाश, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। घर गोपी काहन पवाए रास, सुरती शब्दी नाच नचाईआ। लेखा जाणे पवण स्वास, पवण पवणां सोभा पाईआ। जुग चौकड़ी विछड़े जन भगतां पूरी करे आस, भगवन आपणा भेव खुल्हाईआ। सच प्रीती पुरख अकाल दस्से इक्को नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। चार वरन अठारां बरन धर्म बणाए इक जमात, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश नज़र कोए ना आईआ । नानक गोबिन्द लेखा लिख्या नाल कलम दवात, शाही काग़ज़ शहादत देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। मेहरवान प्रभ पारब्रह्म, दर तेरी ओट रखाईआ। निहकर्मी कर आपणा कर्म, कर्म कांड दे मिटाईआ। कलयुग नईया डोले धर्म, सच सुच नज़र कोए ना आईआ। नेत्र रोवे वरन बरन, धीरज धीर ना कोए धराईआ। नेत्र खुल्हे किसे ना हरन फरन, साध सन्त जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत डूंग्घी कन्दर, बैठे ध्यान लगाईआ। आपणे मन्दिर मूल ना चढ़न, दर दर घर घर भज्जण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एको दे साचा वर, राह तक्के तेरा सर्ब लोकाईआ । जगत लोकाई तक्के राह, नेत्र नैण नैण उठाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण बणे गवाह, सच शहादत इक रखाईआ। वेद व्यास ईसा मूसा मुहम्मद नानक गोबिन्द गए सुणा, धुर दा लेखा लेख जणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त प्रगट होवे बेपरवाह, जिस दा ना कोई पिता ना कोई माईआ। साचा मन्दिर दए सुहा, सम्बल आपणा डेरा लाईआ। गोबिन्द सूरा लए जगा, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। नाम खण्डा
खड़ग लए चमका, चण्ड प्रचण्ड रूप वटाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड दो जहान वेखे थाउँ थाँ, विष्न ब्रह्मा शिव सोया कोए रहिण ना पाईआ। सच संदेसा निरगुण निरवैर पुरख अकाल देवे आ, दो जहानां इक्को वार सुणाईआ। पारब्रह्म प्रभ सब दा सच मलाह, परवरदिगार बेड़ा इक वखाईआ। राम रमईया हर घट नज़री जाए आ, साचा काहन बणे शहिनशाहीआ। इक्को नौबत नाम दए वजा, डंका आपणे हथ्थ रखाईआ। कूड़ी क्रिया चार कुण्ट दहि दिशा जूठ झूठ डेरा देवे ढाह, माया ममता हउमे हंगता मेट मिटाईआ। साचा मन्त्र इक्को इक दए दृढ़ा, साचा सोहला राग सुणाईआ। बणे विचोला आप ख़ुदा, ख़ुदग़रज़ी सब दी दए गंवाईआ। मार्ग दस्से इक्को सिध्धा, कलमा इक्को इक पढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक सुणाईआ। सच संदेस देवे भगवान, शब्दी शब्दी ढोला गाइंदा। पतिपरमेश्वर हो मेहरवान, मेहर नज़र नैण उठाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे रखो इक ध्यान, वड ध्यानी आप जणाइंदा । प्रगट होवे नौजवान, योद्धा सूरबीर बल आपणा आप रखाइंदा। जोती जोत जोत जगे महान, पंज तत नज़र कोए ना आइंदा। मन मति बुध सके ना कोए पहचान, अनभव आपणा खेल खलाइंदा। शाहो भूप बण राजान, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा। सच दुआर खोल्ह दुकान, चौदां हट्ट फोल फोलाइंदा। चौदां तबकां वेखे आण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर दोए जोड़ करन अरदास, अरदासा इक्को इक सुधाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, अबिनाशी तेरी ओट रखाईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर कीता नास, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जुग चौकड़ी तेरा कम्म इक्को ख़ास, ख्वाहिश आपणी पूर कराईआ। कलयुग अन्तिम सब दा दे साथ, इकावन बावन तेरी ओट रखाईआ। सत्तर मंगण दोए दोए जोड़ हाथ, बहत्तर तेरी ओट तकाईआ। चुहत्तर कहिण दीनां नाथ, अनाथां तेरी सच सरनाईआ। चार चार कहिण प्रगट हो पुरख समराथ, समरथ दाते बेपरवाहीआ। पंज पंज कहिण तेरा वेखीए खेल तमाश, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे आपणा वर, दूजे दर मंगण ना जाईआ। देवणहारा एको एक, एकँकारा आप जणाइंदा। निरगुण रखो निरगुण टेक, सरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। जोती जामा धरे भेख, साचा रामा, रूप रंग रेख ना कोए बणाइंदा। निरवैर हो के पहरे जामा, निराकार आपणी कार कमाइंदा। सेवादार हो के बणे कामा, सेवक आपणा रूप वटाइंदा । सर्ब जीआं होवे अन्तरजामा, घट घट वेख वखाइंदा। लख चुरासी देवणहारा ब्रह्म ज्ञाना, ब्रह्म विद्या आप पढ़ाइंदा। धर्म वखाए इक निशाना, दो जहानां आप झुलाइंदा। कलयुग कूड़ा मिटे जहाना, लोकमात रहिण ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा
साचा वर, साचा खेल आप समझाइंदा। साचा खेल समझाए पुरख समरथ, बेपरवाह आप जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नव नौ चार चलावणहारा रथ, महासार्थी फेरा पाईआ। बोध अगाध शब्द नाद बाणी गुरू सुणाए अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। लहिणा देणा चुकाए हथ्थो हथ्थ, अन्त उधार ना कोए जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया जूठ झूठ माया ममता हउमे हंगता आपणे खाते लए घत्त, जिस खातिउँ बाहर कढ्ढाईआ। सब दी मेटे मन मति, मन का मणका आप भवाईआ। इक जणाए सच्ची गुरमति, गुर शब्दी बूझ बुझाईआ। बिन सतिगुर शब्द दूजा नहीं कोई समरथ, पंज तत कम्म किसे ना आईआ। पुरख अकाल दीन दयाल अग्गे जोड़ो हथ्थ, दाता दानी इक्को इक अख्वाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर लोकमात जिस दा नाम चलाउँदे हट्ट, बण वणजारे सेव कमाईआ। अन्तिम सारे उच्ची कूक पुकार गए दस्स, सोहला ढोला राग सुणाईआ। हउँ बालक सारे निरगुण सरगुण दे वस, उह साहिब सच पिता माईआ। जिउँ भावे तिउँ लए रख, सद भाणे विच समाईआ । जन भगतां नेत्र खोल्ह देवे अक्ख, पड़दा दूई द्वैत उठाईआ। निरगुण प्रगट होवे प्रतख, पारब्रह्म प्रभ आपणा वेस वटाईआ। कलयुग अन्तिम सब दी लज्जया लए रख, जो जन बैठण ध्यान लगाईआ। वसणहारा घट घट, अन्तरजामी फेरा पाईआ। साचा मार्ग देवे दस्स, दहि दिशा हुक्म वरताईआ। कलयुग कूड़ा खेड़ा करे भट्ठ, अग्नी जोत लम्बू लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा लेखा आप जणाईआ। धुर दा लेखा दस्से आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। कलयुग अन्तिम वेखे सृष्ट सबाई पाप, दो जहानां पड़दा लाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो रसना जिह्वा गए आख, आखर लेखा सब दा दए मुकाईआ। दो जहान श्री भगवान बंद कवाड़ी खोल्ह ताक, सचखण्ड निवासी थिर घर दुआरे हरि निरँकारे शब्दी सुत अबिनाशी अचुत आपणा दीपक लए जगाईआ। उठ लाडले मेरे पुत्त, तेरा वेला वक्त गया आईआ। जा के वेख सुहञ्जणी रुत्त, चारों कुण्ट कर रुशनाईआ। जो तेरे नालों गए रुट्ठ, तिन्हां रुस्सयां लै मनाईआ। बचया रहे ना कोई किसे गुट्ठ, नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप नाम सुनेहड़ा देणा चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म इक समझाईआ। साचा हुक्म सुण गीत, शब्द दुलारे हरि जणाइंदा। जा के दस्स मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ तेरी सेव लगाइंदा। कलयुग जीवो बदलो आपणी नीत, साहिब स्वामी दूर दुराडा वेख वखाइंदा। वुज़ू कर कर क्यों होए पलीत, पाक रसूल नज़र क्यों नहीं आइंदा। परवरदिगार सदा अतीत, त्रैगुण विच न कदे समाइंदा। सदी चौधवीं रही बीत, वेला गया हथ्थ ना आइंदा । ईसा मूसा मुहम्मद नेत्र रोवण खड़े नज़दीक, उम्मत उम्मती सार कोए ना पाइंदा। अल्ला राणी कहे मेरे चार यार शरीक, शिरकत
मात ना कोए गवाइंदा। चारों कुण्ट अन्धेरा तारीक, नूरी चन्द नज़र कोए ना आइंदा। सच महिबूब करे ना कोए प्रीत, कलमा नबी ना कोए पढ़ाइंदा । · तेरा मिले ना कोए सबूत, साबत सूरत नेत्र नैण ना कोए वखाइंदा। बिन तेरे कलमे
पंज तत ख़ाली दिसे कलबूत, मक्का काअबा साचा हुजरा उच्च महिराब डेरा कोई ना लाइंदा। बिन तेरे कोई ना करे महिफूज़, झूठी मजलस मुल्लां शेख़ सर्ब वखाइंदा। प्रभ जी तेरा शब्द इक जासूस, दो जहानां घर घर वेख वखाइंदा। कलयुग अन्त सच्चे कृपानिधान ना बणीं कंजूस, गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे कोलों इक्को मंग मंगाइंदा । कूड़ी क्रिया कर माकूफ़, धुर दा हुक्म तेरा इक्को नज़री आइंदा। तेरे ध्यान अन्दर सर्ब मसरूफ़, नेत्र नैण सर्ब उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एको भेज देणा दूत, दूती दुष्ट सर्ब मुकाइंदा। श्री भगवान प्या हस्स, सचखण्ड निवासी ख़ुशी मनाईआ । सारे कहो साडी होई बस्स, प्रभ तेरी ओट तकाईआ। मैं संदेसा देवां इक्को सच, सच सुनेहड़ा दयां जणाईआ। लोकमात निरगुण धार वेखां जा के नट्ठ, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। सृष्ट सबाई तपदा खेड़ा ठंडा होए भट्ठ, अग्नी अग्ग रूप रहिण ना पाईआ। चार वरनां देवां इक्को मति, दीन मज़्हब लाईन रहिण कोए ना पाईआ। दुआर खोल्हां इक्को हट्ट, साचा सौदा नाम विकाईआ। चारों कुण्ट नज़री आए इक पुरख समरथ, इष्ट देव स्वामी दृष्ट सब दी आप खुल्हाईआ। बीस बीसा हो प्रतख, प्रतख आपणा राह चलाईआ। जन भगतां खोल्ह अन्तर अक्ख, आत्म परमात्म दे बुझाईआ। शब्द नाअरा बोल अलख, सच जैकारा इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलयुग लेखा दए चुकाईआ। कलयुग लेखा जाए चुक्क, लोकमात रहिण ना पाईआ। कूड़ी क्रिया पैंडा जाए मुक्क, पांधी रूप ना कोए वटाईआ। पुरख अकाल जाए तुठ, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सतिजुग साचा पए उठ, गूढ़ी नींद पड़दा लाहीआ। तिन्न युग जो बैठा रिहा चुप्प, अन्त आपणी लए अंगड़ाईआ। उच्ची कूक कहे मुख, प्रभू तेरी इक सरनाईआ। मैंनूं कोई ना आवे दुःख, दर्द लग्गे कोई ना राईआ । मैं सीस निवावां झुक, हँकार विकार मेरे विच ना कोए दसाईआ। मैं तेरा लाडला पुत्त, तूं मेरा पिता माईआ। सच सुहौणी सच्ची रुत्त, रत आपणे नाम रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सीस जगदीश असीस इक रखाईआ। उठ सुत प्यारे लाल, श्री भगवान दया कमाइंदा। साचा मार्ग दए सिखाल, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। इक्को इष्ट जणाउणा पुरख अकाल, दूजा देव नज़र कोए ना आइंदा। लोकमात सच बणौणी धर्मसाल, भगत भगवान मेल मिलाइंदा। जा के वेख मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा हुक्म सुणाइंदा। जो पारब्रह्म दी घालण रहे घाल, तिन्हां तेरे नाल रलाइंदा। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत इक
वखाइंदा। लेखा मुका शाह कंगाल, चार वरन इक्को घर बहाइंदा। शब्द गुरु गुरदेव बण दलाल, सतिगुर साची सेव कमाइंदा। दीपक दीआ इक्को बाल, जोती जाता डगमगाइंदा। अमृत आत्म जाम दए प्याल, निझर झिरना आप झिराइंदा। साचा मन्दिर दए वखाल, धर्म दुआरे कुण्डा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचे आप समझाइंदा। सतिजुग साचे जाणा उठ, सो साहिब आप जणाईआ। पुरख अकाल गया तुठ, मेहर नज़र उठाईआ। तेरी सुहाए सुहञ्जणी रुत्त, रुत्त आपणे नाल महकाईआ। तेरा मालक अबिनाशी अचुत, दूजा नज़र कोई ना आईआ। तेरा ख़ालक तेरी ख़लक वेखे अन्दर बाहर मुख, मुख मुखड़ा आप धवाईआ। लोकमात ना बहिणा चुप्प, जा के होका दे वाहो दाहीआ। श्री भगवान जो सब दे अन्दर बैठा छुप, सो पुरख निरँजण निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक समझाईआ। साची सिख्या सति धर्म, धर्म आत्मा आप जणाइंदा। सतिजुग तेरा इक्को कर्म, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। सतिजुग तेरा इक्को वरन, वरन आत्म नज़र कोए ना आइंदा। सतिजुग तेरा इक्को अक्खर पढ़न, ढोला इक्को इक सुणाइंदा। सतिजुग तेरा इक्को मार्ग सारे चढ़न, रहबर इक्को इक समझाइंदा। सतिजुग तेरा दुआरा इक्को मंगण सरन, सरनगति इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति सतिवादी साची कार कमाइंदा। सतिजुग मिलदा वेख वर, कलयुग नैण उठाईआ। दोए जोड़ डिगा सरनाई दड़, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। किरपा निधान की रिहा कर, तेरा भेव कोए ना आईआ। मैं तेरी सेवा कीती घर घर, धुर दा हुक्म सीस झुकाईआ। तेरा भउ चुकाया सब तों डर, भरम भुलाई सर्ब लोकाईआ । काम क्रोध लोभ मोह हँकार बणाया गढ़, कूड़ी क्रिया नाल रलाईआ। त्रैगुण अग्नी वेख सृष्टी रही सड़, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। तेरे दुआरे कोई ना सके वड़, नौ दुआरे पन्ध ना कोए मुकाईआ। सुरती शब्दी फड़े ना कोई लड़, सब दे पल्लू दित्ते छुडाईआ। करे विभचारी नारी नर, हरि कन्त नज़र किसे ना आईआ। कच्चे बिरहों रहे झड़, बेपरवाह तेरा हुक्म समझ कोए ना पाईआ। किरपा कर मेरे मेहरवान, मैं इक्को मंगा वर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा आपणा वर, मेरा लेखा पूर कराईआ। कलयुग कहे मेरा पूरा लेखा, प्रभ अन्त अन्त कराईआ। किसे ना रहे कोई भुलेखा, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। बचया रहे ना कोई मुल्ला शेख़ा, मुसायक नज़र कोए ना आईआ। पंडत पांधा कोई ना जाणे लेखा, रेखा सब दी दे समझाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा शाह पातशाह नज़र कोई ना आवे नेता, राज राजानां ख़ाक दे मिलाईआ। फिरे दरोही देस परदेसा, नव नौ रोवे मारे धाहींआ। पिता पुत रहे ना हेता, मात
गोद ना कोए सुहाईआ । प्रभ ओस वेले दा कर लै चेता, जिस वेले लोकमात मेरा जन्म दिवाईआ। तेरे हुक्म अन्दर खेडी आण के खेडा, कूड़ा नाता जोड़या भैण भाईआ। साचा रिहा ना किसे हेता, सज्जण सज्जण ठग्गीआं रहे कमाईआ। बिन हरि नामे कलयुग सुंञा दिसे खेता, गुर अवतार पीर पैगम्बर राखा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, मैं तेरा छोटा बाला निक्का, चौथा युग सीस झुकाईआ । छोटे बाले सुण बात, सो साहिब आप जणाईआ। कलयुग तेरा लेखा लिख्या कलम दवात, शाही काग़ज़ नज़र कोए ना आईआ। तेरा खेल वेख्या ख़ूब तमाश, नव नौ तेरा रंग नज़री आईआ। कूड़ी क्रिया घर घर पाई ख्वाहिश, ख़ालस कोई ना हट्ट वखाईआ। चार वरन अठारां बरन कीते फ़ाश फ़ाश, तिरछा तीर इक चलाईआ। संगी साथी कोई ना देवे साथ, गुरमुख गुर गुर तोड़ ना कोए निभाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द दिवस रैण करदे सारे पाठ, अन्तर आत्म हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। चरण प्रीती कोई ना बन्न्हे नात, साचा जोड़ जोड़ ना कोए वखाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरी रात, वाहवा तेरी वड्डी वड्याईआ। तेरा नाता जुड़या इक्को इक पुरख समराथ, समरथ पुरख दए समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा भरम रिहा चुकाईआ। कलयुग वेख मार ध्यान, धुर दी धार आप जणाईआ। करे खेल श्री भगवान, भगवन आपणी कार कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे मंगण दान, दर बैठे सीस झुकाईआ। गोबिन्द सूरा नौजवान, कल्गी तोड़ा सीस टिकाईआ। योद्धा सूरबीर बलवान, खड़ग खण्डा इक चमकाईआ। किरपा कर श्री भगवान, तेरे अग्गे इक अरजोईआ । जिस छोटे बाल नींहां थल्ले दब्बे अञ्याण, तिस दा लेखा दयां मुकाईआ। बिन चार लख बत्ती हज़ार तेरी जड़ उखड़े जहान, सतिगुर गोबिन्द रिहा उखड़ाईआ। उहदा खण्डा मुड़ के कदी ना आवे विच म्यान, फ़ैसला हक़ हक़ कराईआ। उस दे अग्गे जा के दे ब्यान, आप आपणा हाल सुणाईआ। कर रहम जे तेरी करे कल्याण, कायर तेरा लेखा दए मुकाईआ। कलयुग रोवे नैतर नीर वहाए नैण बाली बुध अञ्याण, मेरी समझ कोई ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा लेखा दए समझाईआ। कलयुग उठ वेख गोबिन्द, सूरा सतिगुर इक्को नज़री आईआ। पुरख अकाल दी बणया बिंद, अन्त गुरदेव इक मनाईआ। तेरी मेटे ओहो चिन्द, दूजा नज़र कोए ना आईआ। गहर गम्भीर सागर सिन्ध, दयावान दयावान दयावान अख्वाईआ। जे बख्शे तेरी जिंद, ज़िंदगी तेरी आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। कलयुग कहे मैंनूं आवे डर, भय भ्यानक नज़री आईआ। किस बिध गोबिन्द खेड़े जावां वड़, मेरा नेत्र नैण शरमाईआ।
सूरबीर किस बिध मेरी करनी लए फड़, फड़ के दए सज़ाईआ। मेरी अन्त उखड़े जड़्ह, बूटा फेर ना कोए लगाईआ। मेरे पिच्छे मेरी ख्वाहिश जाए मर, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्को इक समझाईआ। साची सिख्या देवे भगवान, दो जहानां वाली आप जणाइंदा। चरण कँवल कर ध्यान, निवण सो अक्खर इक समझाइंदा। दोए जोड़ कर प्रणाम, सजदा इक्को इक वखाइंदा। मूँहों बोल कहिणा मैं बरदा ग़ुलाम, ग़ुरबत रूप ना कोए वटाइंदा। तूं साहिब सतिगुर मेहरवान, तेरी सरन सरनाई इक तकाइंदा। हउँ भुल्ला बाली बुध अञ्याण, दर तेरे अलख जगाइंदा। तूं योद्धा सूरबीर नौजवान, तेरा भय भउ मैथों झल्लया ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, साचा पड़दा आप उठाइंदा। कलयुग दूर दुराडा जाए डरदा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द पढ़दा, अन्तर आत्म इक आवाज़ सुणाईआ। दरोही दरोही मैं तेरा बरदा, तूही तूही नज़री आईआ। बिन तेरे मेरा लड़ कोई ना फड़दा, रुढ़्हदी जाए जगत लोकाईआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार सब तैनूं वेख पिच्छे हटदा, तेरा तेज झल्लया ना जाईआ। दो जहान तेरा इक्को झटका, तेरा वार झल्ले ना कोई तेरा खण्डा सके ना अटकाईआ। मैनूं इक्को दिसे खटका, तूं मेरी जड़्ह देणी उखड़ाईआ। तूं आपणे कमरकसे बद्धा आपणा पटका, साढे तिन्न हथ्थ वंड वंडाईआ। तेरा मेल पुरख करता, करता पुरख तेरा पिता अख्वाईआ। मैं जींवदयां जींवदयां तेरे अग्गे मरदा, मर्द मर्दाने तेरी सच सरनाईआ। दोए जोड़ वास्ता करदा, निउँ निउँ लागां पाईंआ। इक्को मंग हो मंगता मंगदा, मंगण आया बण के पांधी राहीआ। तेरे चरण कँवल कदे ना संगदा, शरम हया दिती गंवाईआ। तेरा दुआर तेरी मेहर नज़र नाल लँघदा, कदम कदम तेरे कदमां उते टिकाईआ। तूं वेख हाल मेरे ग़रीब घर दा, चार कुण्ट दहि दिशा चार वरन अठारां बरन सारे तैथों दित्ते भुलाईआ। तेरे हुक्मे अन्दर मैं खेल करदा, नाल मुहम्मद दए गवाहीआ। अल्ला राणी खुल्ली मींढी कोई ना वरदा, बण रकान नैतर नैण रोवे मारे धाहींआ। सदी वीहवीं मैं पल्लू तेरा फड़दा, लेखा छुटे सर्ब लोकाईआ। गोबिन्द सूरा इशारा इक्को करदा, शब्द इशारे नाल समझाईआ। पारब्रह्म परमेश्वर मैनूं मर्द बणाया विचों मरदां, मर्द मर्दानगी मेरे हथ्थ रखाईआ। अग्गे फेर दस्सूं खेल तेरे घर दा, पन्द्रां कत्तक रुत्त लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नर हरि नरायण इक्को जाता, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण धार चलाईआ।
११ अस्सू २०२० बिक्रमी गुरदीप सिँघ दे गृह पिण्ड तूत ज़िला फ़िरोज़पुर
सतिगुर पूरा दया कमाइंदा। मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। ज्ञानवन्त साचा ज्ञान, नाम निधान बूझ बुझाइंदा। जोबनवन्ता नौजवान, नौबत इक्को नाम सुणाइंदा। घर मन्दिर कर पहचान, गृह आपणा आसण लाइंदा। गुरमुख सज्जण सुहेले चतुर सुघड़ सुजान, सोझी आत्म परमात्म आप समझाइंदा। कूड़ी क्रिया मेट निशान, निशाना इक्को इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणा मेल मिलाइंदा। हरिजन मेला गोबिन्द धार, हरि करता आप कराइंदा। जुग चौकड़ी वेख विचार, जीव जहानी खोज खोजाइंदा। सन्त सुहेले सति उठाल, आप आपणा भेव चुकाइंदा। जन्म जन्म दी वेखे कीती घाल, कीती घाल लेखे लाइंदा। सतिगुर हो के बणे दलाल, सच दलाली आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुलाइंदा। खोले्ह भेव पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता वड वड्याईआ । हरिजन हरिजन पूरी करे आस, आसा मनसा मेल मिलाईआ। लेखा जाणे सर्ब गुणतास, गुणवन्ता वड वड्याईआ। जन भगतां ख़ातर आए ख़ास, ख़ालस आपणा नाम जपाईआ। साढे तिन्न हथ्थ वेखे जंगल जूह प्रभास, डूंग्घी भँवरी फोल फोलाईआ। लेख चुकाए पवण स्वास, स्वास स्वासां नाल रलाईआ। अन्दर बाहर बाहर अन्दर देवे साथ, सच्चा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा देवे आपणा ज्ञान, ध्यान इक्को चरण रखाईआ।