पुस्तकालयभाग १५

११ अस्सू २०२० बिक्रमी गुरदेव कौर दे गृह पिण्ड गोले वाला ज़िला फ़िरोज़पुर

सतिजुग कहे पुरख अबिनाश, प्रभ तेरी ओट तकाईआ। वस्त अमोलक दे दात, सच ख़ज़ीना झोली पाईआ। चरण कँवल बख्श साचा नात, चरणोदक इक्को मुख चुआईआ। शब्द अनाद सुणा गाथ, ढोला सोहला इक पढ़ाईआ। अन्दर बाहर रहिणा साथ, विछड़ कदे ना जाईआ। मण्डल मण्डप पौणी रास, गोपी काहन नाच नचाईआ। निरगुण नूर कर प्रकाश, जोती जोत जोत रुशनाईआ। लेखा जाण पवण स्वास, घट घट मेल मिलाईआ । कीता खेल पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल फेरा पाईआ। मेरी ठाकर पूरी करनी आस, मेहर नज़र इक उठाईआ। दाते दानी वड गुणतास, गहर गम्भीर तेरी सरनाईआ। साची करनी पूरी खाहश, ख्वाहिश इक्को इक रखाईआ। मैं रहां तेरा दास, बण सेवक सेव कमाईआ। मैनूं दस्सणा इक्को गुरू महाराज, बहुते गुरू कम्म किसे ना आईआ। जो जुग चौकड़ी करे काज, करता आपणी कार कमाईआ। जिस दा

दो जहान साजण साज, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड रचन रचाईआ। जिस दी नाद शब्द धुन सच्ची आवाज़, दरगह साचा राग अल्हाईआ। जो गुर अवतारां पीर पैगम्बरां रखदा लाज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जो भगतां देवे सच्ची दात, नाम अमोलक आप वरताईआ। जो सन्तां मेटे अन्धेरी रात, अन्ध अन्धेरा दए गंवाईआ । जो गुरमुखां करे उत्तम ज़ात, अजाति रूप ना कोए वटाईआ। जो गुरसिखां उपजाए आपणी शाख़, शनाख़त आपणी दए जणाईआ। सो सतिगुर मेरे वसे पास, सति सति मेरा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस झुकाईआ। सतिजुग कहे प्रभ मेरे दीन दयाल, तेरी इक्को ओट तकाईआ। मैं छोटा सच्चा तेरा लाल, बाली बुध रिहा कुरलाईआ। करया खेल वड मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ । मैं इक्को वेखां सच्चा काहन, दूजा नज़र कोए ना आईआ। चार कुण्ट दिसे नूरी जलवा साचे राम, हर घट रमया बेपरवाहीआ । नेत्र खोल्ह ताक सुनेहड़ा देवे सच पैगम्बर आप पैग़ाम, कलमा इक्को इक सुणाईआ। मन्त्र जणाए धुर दा सतिनाम, नाम सति इक्को राग अल्हाईआ । जिस दा डंका फ़तहि वज्जे दो जहान, जुग चौकड़ी ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस दा नित नवित्त सच्चा इक इस्लाम, इस्म आअज़म दए वखाईआ । जिस नूं मिहबान बीदो या इलाही बी ख़ैर या अल्ला कह कह करदे सलाम, सजदा सीस सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे झोली डाहीआ। सतिजुग कहे प्रभ मेरे मीत, वड वड्डे तेरी सरनाईआ। आदि जुगादि बैठा रहें अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी आपणी दस्स साची रीत, रीतीवान तेरी वड्याईआ। मैं तेरा गावां इक्को गीत, ध्यान इक्को इक रखाईआ। जिध्धर वेखां चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड सत दीप नज़री आए शिवदुआला मट्ठ मसीत, गुरुदुआरा इक्को आप दरसाईआ। जिस घर वसे हस्त कीट, ऊँच नीच बैठण डेरा लाईआ। जिस मन्दिर तेरी दिसे प्रीत, दूजा साक सैण नज़र कोए ना आईआ । इक्को छत्र झुल्ले सीस, जगदीश साचे तख्त सोभा पाईआ। मैं बाला निक्का वड पापी नीचन नीच, बिन तेरे तर ना सकां राईआ। मेरी काया रखणी ठांडी सीत, अमृत मेघ इक बरसाईआ। दिवस रैण वसणा चीत, दूजी ठगौरी कोई ना पाईआ। करवट दे ना देणी पीठ, सनमुख आपणा मुख वखाईआ। साची किरपा कर बख्शीश, बख्शश रहमत तेरे हथ्थ नज़री आईआ। साचा कलमा दस्स हदीस, हज़रत इक्को कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सतिजुग बैठा झोली डाहीआ। सतिजुग झोली बैठा डाह, दोए जोड़ ध्यान लगाईआ । किरपा कर बेपरवाह, बेअन्त तेरी सरनाईआ। तेरे दुआरे तेरा सद्दया गया आ, दर बैठा अलख जगाईआ। परवरदिगार रहमत कर सच ख़ुदा, बेनज़ीर तेरी

मिली सच सरनाईआ। सच तासीर दे समझा, अकसीर आपणे हथ्थ रखाईआ। साची तकदीर तकबीर दे पढ़ा, ताअलीम तेरी इक्को भाईआ। शरअ ज़ंजीर दे कटा, शरीअत रूप नज़र कोए ना आईआ। असलीअत आपणी दे समझा, वसल इक्को सच्चे माहीआ। रहमत रहमान दे कमा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। · हउँ बरदा तेरा ग़ुलाम, बण दरवेश सेव

कमाईआ। तूं साहिब वड अमाम, शाह पातशाह तेरी शहिनशाहीआ। आदि जुगादी भूपत भूप राज राजान, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। सो पुरख निरँजण दे दान, हरि पुरख निरँजण तेरे अग्गे इक्को मंग मंगाईआ। एकँकार कर कल्याण, आदि निरँजण निरगुण नूरी जोत जोत रुशनाईआ। श्री भगवान कर परवान, धुर फ़रमाना दे सुणाईआ । अबिनाशी करते तेरे चरण कँवल लग्गा ध्यान, नेतर नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। पारब्रह्म प्रभ सच प्रधान, तेरी प्रधानगी मोहे भाईआ। सचखण्ड निवासी नौजवान, तेरा भय रिहा डराईआ। थिर घर तेरे खेल महान, तेरा सुत दुलारा शब्द भज्जा फिरे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सतिजुग बैठा ध्यान लगाईआ। सतिजुग कहे दोवें हथ्थ जोड़, चरण कँवल तेरी सरनाईआ । साहिब स्वामी सतिगुर सच्चे मोहे इक्को तेरी लोड़, दूजा संग ना कोए रखाईआ। शाह सवारे चढ़ के वेखणा अगम्मी घोड़, अस्व इक्को इक दौड़ाईआ । एथे ओथे दो जहानां लाउणा सच्चा पौड़, नाम डण्डा हथ्थ रखाईआ। चक्र लाउणा विच अन्ध घोर, अन्ध अन्धेरा डेरा ढाहीआ। बेपरवाह हो के जाणा बौहड़, बौहड़ी कूकां दयां दुहाईआ। तुध बिन मीत नहीं कोई और, अवरा संग ना कोए रखाईआ। नेत्र खोल्ह वेख कर के ग़ौर, गहर गम्भीर आपणी अक्ख बदलाईआ। मेरी तेरे हथ्थ डोर, जिउँ भावें तिउँ चढ़ाईआ। वेखीं दर तों देवीं ना होड़, दर ठांडे बैठा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एको देणा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। सतिजुग कहे मेरे दातार, दीनां नाथ तेरी सरनाईआ। प्रेम प्रीती दस्स प्यार, साची सिख्या इक समझाईआ। मैं सेवा करां विच संसार, लोकमात फेरा पाईआ। धरनी धरत धवल उते देणा बहाल, मेहर नज़र नैण उठाईआ। साचे भगतां देणा नाल, भगती मार्ग इक समझाईआ। सतिगुर हो के बणीं दलाल, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ । हकीकत वेखें हक़ हलाल, हालत सब दी फोल फोलाईआ। मैं तेरा निक्का बाल, सच सची मंग मंगाईआ। तेरी चले अवल्लड़ी चाल, दो जहान समझ कोए ना पाईआ। मैं दिवस रैण तेरे हुक्म करां प्रितपाल, धुर दा हुक्म इक्को नज़री आईआ। सच दुआरे घालण लवां घाल, कीती घाल तेरी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा एकँकारा हरि निरँकारा करता पुरख ना कोई सोग ना कोई हरख, सच सुच अबिनाशी अचुत इक्को इक जणाईआ। सुण सतिजुग

मेरे सच्चे लाल, सो साहिब आप जणाईआ। सति दुआरा तेरा सच्ची धर्मसाल, सचखण्ड निवासी दए बणाईआ। सो पुरख निरँजण चले तेरे नाल, हरि पुरख निरँजण राह वखाईआ। एकँकार करे तेरी प्रितपाल, आदि निरँजण जोती नूर करे रुशनाईआ। श्री भगवान तेरा बणे दलाल, अबिनाशी करता विछड़े मेल मिलाईआ। पारब्रह्म प्रभ खेले खेल कमाल, ख़ालक ख़लक दए समझाईआ। सति धर्म दी चले अवल्लड़ी चाल, ब्रह्म मति इक दृढ़ाईआ। बुध मति लए संभाल, मन वासना डेरा ढाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप साचा वज्जे इक्को ताल, धुन आत्मक राग सुणाईआ। अमृत रस प्याला दए प्याल, निझर झिरना आप झिराईआ। घर वखाए इक्को, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुरती सब दी लए संभाल, सम्बल आपणा चरण टिकाईआ । सतिजुग सुण दस्से भगवन्त, प्रभ आपणी दया कमाईआ। आदि जुगादी सतिगुर सच्चा इक्को कन्त, नर नरायण हरि अख्वाईआ। दो जहानां देवे मणीआ मंत, मन्त्र नाम सति पढ़ाईआ। वेस वटाए जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी फेरा पाईआ। गढ़ तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए वड्याईआ । बोध अगाधा बण के पंडत, जीव आत्म परमात्म दए समझाईआ। मेल मिलावा साची संगत, गुर अवतार पीर पैगम्बर इक जमात जणाईआ। दूजे दर कदे ना जाए मंगत, देवणहार सर्ब अख्वाईआ। सो सतिगुर सूरा सदा सदा सूरा सरबँगत, हर घट रमया बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिगुर सच्चा इक समझाईआ। सतिगुर सच्चा सो पुरख निरँजण, हरि वड्डा वड वड्याईआ। आदि जुगादि दर्द दु:ख भय भंजन, भव सागर पार कराईआ। नेत्र नाम निधान पाए अंजन, निज नेत्र करे रुशनाईआ। चरण धूढ़ कराए साचा मजन, दुरमति मैल धवाईआ। घर प्रकाश दीपक जगण, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। सुरती शब्द लगाए इक्को लग्न, दूजी तृखा ना कोए रखाईआ । त्रैगुण लग्गी बुझाए अग्न, अमृत मेघ इक बरसाईआ। नज़री आए मूर्त अकाल मदन, मोहणी आपणी धार रखाईआ। धुन अनादी नाद साचे वज्जण, अनहद नादी राग अल्हाईआ। ईड़ा पिंगल दोए जोड़ दर ते मंगण, सुखमन टेडी बंक नैण शरमाईआ। नौ दुआरे दूर दुराडे संगण, आप आपणा मुख भवाईआ। सो सतिगुर पूरा इक्को सतिजुग तेरी चाढ़्हे रंगण, रंग आपणा आप जणाईआ। खेले खेल विच वरभण्डण, ब्रह्मण्डी ख़ुशी कराईआ। जन भगतां पाए आपणा सगन, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर इक्को रूप समझाईआ। सतिगुर पूरा हरि पुरख, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। जीव जंत साध सन्त कोई ना सके परख, सारे बैठे सीस झुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगण दरस, नेत्र नैण नैण उठाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब दी मेट हरस, हवस सब दी

पूर कराईआ। करे खेल अर्श फ़र्श, कुर्श आपणा रंग रंगाईआ। अमृत मेघ देवे बरस, साची धारा इक प्रगटाईआ। साचा दस्से नेम आत्म परमात्म इक्को बरत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा इक अख्वाईआ । सतिगुर सच्चा एकँकार, एको एक वड्डी वड्याईआ। अलख अगोचर अगम्म अथाह बेऐब परवरदिगार, मुकामे हक़ सोभा पाईआ। सचखण्ड सुहाए सच दुआर, निरगुण निरवैर जोती जोत कर रुशनाईआ। शब्दी सुत उठाए इक दुलार, पिता पूत दए वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर तैयार, साची सेवा इक समझाईआ। त्रैगुण माया भर भण्डार, पंज तत करे कुड़माईआ। साची वस्त खोल्ह भण्डार, अतोट अतुट आप वरताईआ । करे खेल सिरजणहार, सति सतिवादी इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सतिजुग वर, सतिगुर सच्चा सच समझाईआ। सतिगुर सच्चा आदि निरँजण जोत, जोती जोत डगमगाईआ। वसणहार अगम्मी कोट, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। जिस दी कोई ना सोचे सोच, सोच विच कदे ना आईआ। जिस दर्शन नूं सारे रहे लोच, लोचा सब दी पूर कराईआ। निरगुण हो के बैठा रहे ख़ामोश, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। जिस दे मन्दिर कोई ना सके पहुंच, पांधी भुल्ले भुल्ले राहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग सतिगुर इक्को इक दृढ़ाईआ। सतिगुर सच्चा पुरख अबिनाश, अबिनाशी आपणी खेल कराइंदा। खेले खेल सर्ब गुणतास, गुणवन्ता कार कमाइंदा। आदि जुगादि दो जहान जिस दा प्रकाश, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। ना कोई पवण ना स्वास, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। ना कोई हड्ड नाड़ी दिसे मास, पंज तत रूप ना कोए जणाइंदा। खेले खेल पृथ्मी आकाश, धरनी धरत धवल सोभा पाइंदा । जल थल महीअल पूरी करे आस, आसा तृष्ना मेट मिटाइंदा। जो आदि अन्त सब नूं कहे शाबाश, मेहर नज़र इक उठाइंदा। सो साहिब माही साचे पत्तण मिले घाट, नईया नौका नाम चलाइंदा। जिस दे हुक्मे अन्दर दिवस रात, सूरज चन्द वाहो दाही पन्ध मुकाइंदा। जिस दी ब्रह्मा विष्न शिव गाउँदे गाथ, गुर अवतार पीर पैगम्बर सिफ्त सालाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिगुर इक्को इक दृढ़ाइंदा। सतिगुर सच्चा श्री भगवान, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। वसणहारा सचखण्ड सच्चे मकान, साचे तख्त सोभा पाईआ। भूपत भुप राज राजान, सीस जगदीश ताज टिकाईआ। निरगुण निरवैर हुक्मरान, अजूनी रहित आपणी कार कमाईआ। अनभव प्रकाश खेल करे महान, महिमा अकथ कथ समझाईआ। निरगुण सरगुण वेखे आण, अक्ल कलधारी वेस वटाईआ। नित नवित्त देवणहारा दान, दाता दानी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिगुर सच्चा दए बुझाईआ।

सतिगुर सच्चा पारब्रह्म, प्रभ वड्डा वड वड्याईआ। ना मरे ना पए जम्म, जननी कुक्ख ना कोए सुहाईआ। पंज तत ना कोए तन, त्रैगुण बन्धन ना कोए रखाईआ। बुध मति ना कोए मन, आसा तृष्ना ना कोए वधाईआ। प्रकाश नूर ना कोई सूरज चन्न, किरन किरन ना कोए चमकाईआ। ज़िमीं असमान ना कोई थम्म, गगन मण्डल रूप ना कोए वखाईआ। सब दा बेड़ा आपे बन्न्ह, सति सतिवादी आप चलाईआ। जिस नूं कहिन्दे धन्न धन्न, धन्न धन्न तेरी वड्याईआ । सो सतिगुरू पूरा सद मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। सतिजुग सुण ला कर कन्न, हरि इक इकल्ला आप जणाईआ। जिस कलयुग अन्तिम दित्ता डंन, सो तेरा डंका दए वजाईआ। जिस कूड़ी क्रिया ठीकर दित्ता भन्न, सो तेरा मार्ग दए वखाईआ। जिस दा खेल लख चुरासी हँ ब्रह्म, सो पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। जिस दा नाम निधान दो जहान, लोक परलोक रहे जस गाईआ। जिस नूं चौदां लोक कहिण श्री भगवन, बेअन्त बेपरवाहीआ। जिस नूं चौदां तबक कहिण करे प्रकाश अगम्मी चन्न, रुतड़ी रुत आपणे नाल रलाईआ। सो सतिगुर सच्चा दीन दयाल इक्को लैणा मन्न, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिगुर सच्चा इक वखाईआ। सतिगुर सच्चा साचा सुत, लोकमात दए जणाईआ। जिस नूं कुक्ख उठाए अबिनाशी अचुत, आप आपणी गोद सुहाईआ। शब्द दुलारा बणे पुत्त, पारब्रह्म प्रभ धन जणेंदी माईआ। आपणे कुच्छड़ वेखे चुक्क, सचखण्ड साचे ख़ुशी मनाईआ। उठ लाडले लाल क्यों बैठां लुक, तेरा वेला गया आईआ । कलयुग अन्त छुपावें मुख, गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे आए पल्लू छुडाईआ। तेरे उते रख के ओट, रसना जिह्वा ढोला गए सुणाईआ। राह तक्के तेरा लोक परलोक, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। कवण वेला सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा दो जहान सुणाए इक श्लोक, साचा सोहला दए समझाईआ । जिस नूं पढ़यां जिस नूं सुणयां जिस नूं गायां चरणां हेठां दब्बी होवे मुक्ती मोख, नेत्र नैण ना सके उठाईआ। घर ठाकर नज़री आए जिस दी लोचा रहे लोच, निज लोचण दए खुल्हाईआ। नित उठ दर्शन करीए रोज़, चारों कुण्ट जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत शिवदुआले मट्ठ मन्दिर मसीत लभ्भण कोए ना जाईआ। सो सतिगुर पूरा आपे करे आपणी खोज, भेव अभेदा दए जणाईआ। सतिगुर नाल मिल के माणीएं अगम्मी मौज, मजलस इक्को घर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिगुर सच्चा इक्को इक फेरा पाईआ। सतिजुग सतिगुर इक्को आवेगा। पुरख अकाल वेस वटावेगा। नर नरेश नूर धरावेगा। सच संदेसा इक सुणावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव महेष जगावेगा। चौथे युग दा मेट के लेख, नव नौ चार पन्ध मुकावेगा। सति सतिवादी करे साचा हेत, सच मार्ग इक रखावेगा । नज़री आए नेतन नेत, दूर दुराडा

पन्ध मुकावेगा। बण खेवट सच्चा खेट, बेड़ा दो जहान चलावेगा। सतिगुर पूरा वेखे सच्चा बेट, पिता पूत गोद सुहावेगा। लेखा चुक्के औलीआ पीर शेख़, पैगम्बर नज़र कोए ना आवेगा। पिछली लेखा मुक्के रेख, अगला देस आप वसावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा पुरख अकाल इक बणावेगा। पुरख अकाल प्रभ इक आएगा। निरगुण जोती जोत रुशनाएगा। किला कोट बंक सुहाएगा। लोक परलोक डंक वजाएगा। जीव जंत सर्ब उठाएगा। नार कन्त वेख वखाएगा। साचा मंत इक दृढ़ाएगा। गढ़ हउमे तोड़ हंगत, हँ ब्रह्म इक समझाएगा। चार वरन बणाए साची संगत, क्षत्री ब्रह्मण शुदर वैश इक्को घर बहाएगा । नाम मजीठी चाढ़्ह रंगत, दुरमति मैल धवाएगा। सतिजुग तेरी बणाए साची बणत, घड़न भंनणहार समरथ स्वामी आपणा खेल रचाएगा। गुरमुख उपजण साचे सन्त, श्री भगवन्त भगवन भगत आप प्रगटाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेल आप वखाएगा। सतिगुर सच्चा आवे सो, सो साहिब वड्डी वड्याईआ। आत्म ब्रह्म कर लो, प्रकाश प्रकाश नाल मिलाईआ। जन्म कर्म दी मैल देवे धो, अमृत मेघ नीर सीर बरसाईआ। साचा ढोआ धुर दा देवे ढो, वस्त अमोलक आप वरताईआ। लख चुरासी अन्दर वड़ के काया पौड़े चढ़ के आत्म सेजा खड़ के सब नूं लवे टोह, बचया कोई रहिण ना पाईआ। जो कहे प्रभ असीं तेरे गए हो, दूजा नज़र कोई ना आईआ । तिन्हां सतिगुर सच्चा नाम दस्से सोहँ सो, तूं मेरा मैं तेरा तेरा मेरा भेव रिहा ना राईआ। बाकी वस्त सब तों लवे खोह, साध सन्त नेत्र रोवण उच्ची कूकण मारन धाहींआ। अमृत झिरना किसे घर ना जावे चो, कँवल नाभी मुख बंद कराईआ। जिन्ना चिर जीव प्राणी पुरख अकाल शब्द धार निरगुण जोत ना जावे छोह, छोहरा बांका रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग सच्चे तेरा मार्ग रहबर राह इक वखाईआ । सतिजुग सच्चे तेरा राह, हरि इक्को इक जणाईआ। सतिजुग सच्चे तेरा मलाह, हरि इक्को इक अख्वाईआ । सतिजुग सच्चे तेरा सच्चा नाँ, हरि निरँकारा आप पढ़ाईआ। सतिजुग सच्चे तेरा साचा थाँ, धर्म दुआरा आप सुहाईआ। सतिजुग सच्चे तेरा सच्चा पिता माँ, पुरख अकाल इक अख्वाईआ। सतिजुग सच्चे तेरी निरगुण हो के पकड़े बांह, फड़ बाहों गले लगाईआ। सतिजुग सच्चे तेरा करे सच न्याँ, सच अदालत इक्को इक वखाईआ। सतिजुग सच्चे तेरा इक मकां, इष्ट गुरदेव स्वामी इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप कमाईआ। सतिजुग सच्चे तेरा इक्को नाअरा, हरि मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। सतिजुग सच्चे तेरा इक्को जैकारा, जै जैकार करे लोकाईआ। सतिजुग सच्चे तेरा इक्को प्यारा, परम पुरख प्रीतम प्रभ दाता बेपरवाहीआ। सतिजुग सच्चे तेरा

इक्को किनारा, घाट पत्तण वंड ना कोए वंडाईआ। सतिजुग सच्चे तेरा इक्को अखाड़ा, सुरती शब्दी गोपी काहन नाच नचाईआ। सतिजुग सच्चे तेरा इक्को राम पसारा, हर घट रमया बेपरवाहीआ। सतिजुग सच्चे तेरा इक्को परवरदिगारा, बेऐब नूर ख़ुदाईआ। सतिजुग सच्चे तेरा इक आधारा, नानक गोबिन्द गोबिन्द नानक तेरी धार बंधाईआ। सतिजुग सच्चे तेरा इक्को मित्र होए उज्यारा, निरगुण निरवैर रूप वटाईआ। सतिजुग सच्चे तेरा खेल करे निहकलंक नरायण नर अवतारा, ख़ालक ख़लक दए समझाईआ। सतिजुग सच्चे तेरा सम्बल वसे धाम अपारा, जिस घर बैठे डेरा लाईआ। सतिजुग सच्चे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक समझाईआ। सतिजुग सच्चे तेरा साचा जोग, हरि जोगीशर रूप जणाइंदा। सतिजुग सच्चे तेरा सच संजोग, धुर करता मेल मिलाइंदा। सतिजुग सच्चे तेरा सच दरस अमोघ, निराकार निरवैर आप कराइंदा । सतिजुग सच्चे तेरा वसे सच्चा लोक, जिस गृह पारब्रह्म प्रभ आपणा चरण छुहाइंदा। सतिजुग सच्चे तेरा सच श्लोक, सोहँ ढोला इक्को राग अल्हाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची बूझ आप बुझाइंदा। सतिजुग सच्चे तेरा सच्चा धर्म, धर्म आत्म दए जणाईआ। सतिजुग सच्चे तेरा सच्चा कर्म, नेहकर्मी वेख वखाईआ। सतिजुग सच्चे तेरा सच्चा वरन, आत्म जोत बूझ बुझाईआ। सतिजुग सच्चे तेरा सच्चा बरन, पारब्रह्म इक सरनाईआ। सतिजुग सच्चे तेरा सच्चा पढ़न, आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को राग अल्हाईआ। सतिजुग सच्चे तेरा सच्चा खड़न, प्रभ सरन मिले सरनाईआ। सतिजुग सच्चे तेरा घाड़न घड़न, गुरमुख गुरसिख घाड़त लए बणाईआ। सतिजुग सच्चे तेरा नेत्र इक्को हरन फरन, निज नेत्र नूर रुशनाईआ। सतिजुग सच्चे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मार्ग लाए मलाह, देवणहारा सच सालाह, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त समझाईआ। सतिजुग सच्चे तेरी एका ओट, ओट पुरख अकाल रखाईआ। सतिजुग सच्चे तेरी इक्को चोट, सतिगुर शब्द नगारा नाम वजाईआ। सतिजुग सच्चे तेरी प्रीती कूड़ी क्रिया कढ्ढे खोट, साचा पतण दए जणाईआ। सतिजुग सच्चे तेरी धार आलणयो डिगे उठाए बोट, जो गुरमुख मेरा नाम ध्याईआ। सतिजुग सच्चे तेरा इष्ट पुरख अकाल निर्मल जोत, दूजा रूप ना कोए दरसाईआ। सतिजुग सच्चे तेरा इक्को ढोला राग श्लोक, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र आप उठाईआ। सतिजुग सच्चे तेरा इक दरवाज़ा, हरि दर्दी आप खुल्हाइंदा। किरपा करे ग़रीब निवाज़ा, ग़रीब निमाणे वेख वखाइंदा। अस्व घोड़े चढ़ के ताजा, लोकमात फेरा पाइंदा। सतिगुर हो के मारे वाजां, शब्दी नाअरा इक सुणाइंदा। नेत्र खोलो्ह अन्तर आत्म बोलो दर्शन पाओ वड राजन राजा, शाहो भूप सति सरूप

सच साची कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक्को इक सुणाइंदा। सच संदेसा सुण के एक, सतिजुग ढह प्या सरनाईआ। श्री भगवान तेरी सच्ची टेक, इक ओट ओट रखाईआ। नित नवित्त करना हेत, हितकारी फेरा पाईआ। फुल फुलवाड़ी रुत्त मौले बसन्ती चेत, गुलशन सच इक महकाईआ। निज नेत्र निज नैण निज कवाड़ी खोल्ह लैणा वेख, सच ताकी कुण्डा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा दित्ता सच वर, सच्चे सच तेरी वड्याईआ। सतिजुग कहे मोहे भरवासा, प्रभ सरन तेरी सरनाईआ। पहलों दित्ता इक दिलासा, मेरी धीरज धीर धराईआ। मैं लोकमात तेरे हुक्म अन्दर जा के करां वासा, बीस बीसा राह तकाईआ। गहर गम्भीर वड सूरबीर गुर गोबिन्द लिख के आया ख़ुलासा, ख़ालक ख़लक सर्ब समझाईआ। कल कल्की प्रगट होवे निरगुण नूर जोत प्रकाशा, प्रकाशवान इक अख्वाईआ। जिस दी नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग सारे रखदे गए आसा, नेत्र नैण नैण उठाईआ। सो साहिब सतिगुर दीन दयाल सतिजुग कलयुग दोहां दी पूरी करे ख्वाहिशा, ख़ालस आपणा रूप जणाईआ। कलयुग रोवे सतिजुग करे हासा, दोहां वेख प्रभ ख़ुशी ग़मी देवे रलाईआ। मनमुख गुरमुख दोहां दा एहो तमाशा, मनमुखां राए धर्म पकड़े गुरमुख सतिगुर पौड़ी चढ़ के दोवें आपणा आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, नर हरि आपणी धार आपणे हथ्थ रखाईआ। सतिजुग कहे प्रभ देवीं ना कोई लालच, बिन तेरे नाम ललचा कोए मोहे ना भाईआ। मैं तेरे भगत सन्त वेखां तेरे ख़ालस, ख़ालस तेरा रूप नज़री आईआ। कोई ना दिसे निंद्रा आलस, कूड़ी क्रिया संग ना कोए निभाईआ। निरवैर पुरख सतिगुर पूरे बणना आप सालस, सति सतिवादी आपणा फेरा पाईआ। मेरे विच कलयुग दी वड़ ना जाए आदत, दूर दुराडा धक्का देणा लाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दी इक इबादत, नाम इक्को इक गाईआ। मैं तेरे भगतां करां तुआरफ़, तूं मेरी सफ़ारश कर के आपणे भगतां नाल मिलाईआ। मैं तेरे चरणां ढारस बैठा बन्न्ह के, इक्को ओट ध्यान रखाईआ। भगत दुआर कर प्यार आपणे गुरमुखां नाल रलाईं फड़ के, शब्द डोरी तन्द बंधाईआ। मैं वेखां तेरा उच्च दुआरा मन्दिर वड़ के, जिस घर बहि के करें सच नयाईंआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच वर, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। सतिजुग तैनूं भगतां नाल मिलावांगा। साचे सन्तां नाल रलावांगा। गुरमुखां रंग चढ़ावांगा। गरसिखां अंग वखावांगा। एन्हां अन्दर वड़ के, चार खाणी चार बाणी दा इक मृदंग वजावांगा। धर्म दुआरे खड़ के, उच्ची कूक कूक सुणावांगा। साचा ढोला धुरदरगाही पढ़ के, तेरा राग बणावांगा। एह खेल ख़ालक आप कर के, करनी करता रूप वखावांगा। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, देवणहारा साचा वर, सच सुल्तान इक्को नज़री आवांगा । सच सुल्तान नज़री आए इक महिबूब, मुहब्बत भगतां नाल रखाईआ। आलम उल्मा वेखे उच्च अरूज, कोटन कोटि अर्श बैठे सीस निवाईआ। जिस दा पीर पैगम्बर इशारयां नाल देंदे गए सबूत, सुल्हाकुल सर्ब समझाईआ। सो सतिगुर सच स्वामी तेरा भगतां नाल कराए सलूक, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। जिन्हां तों मार्ग लए मख़लूक, सृष्ट सबाई पिच्छे भज्जे वाहो दाहीआ। एन्हां दा पारब्रह्म प्रभ दए आप सबूत, लेखा लिख्त विच रखाईआ। बेशक पंज तत किसे ना रहे कलबूत, भगत भगवान दोहां दा नाम मिट कदे ना जाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी दोवें सदा मौजूद, जिन्हां दे लख चुरासी जीव जंत साध सन्त पिछों ढोले पढ़ पढ़ गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, साचा मन्त्र आत्म परमात्म परमात्म आत्म निष्अक्खर अक्खरां नाल पढ़ाईआ।

१२ अस्सू २०२० बिक्रमी बीबी निहाल कौर दे गृह गोले वाला ज़िला फ़िरोज़पुर

सति धर्म सच विहार, सति सतिवादी बूझ बुझाइंदा। सति कर्म सति आधार, सति सतिवादी राह चलाइंदा। सति पुरख सति करतार, हरि करता खेल वखाइंदा। सतिगुर सच्चा हो उज्यार, निरगुण निरवैर वेस वटाइंदा। सतिजुग बख्शे सच प्यार, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। साचा लेखा पुरख नार, नारी नर वंड ना कोए वंडाइंदा। साचा शब्द सच जैकार, साचा नाअरा इक सुणाइंदा। साचा गुरू सच अवतार, साचा गीत इक समझाइंदा। साचा मन्दिर कर उज्यार, सचखण्ड सोभा पाइंदा। साचा दीपक अगम्म अपार, साचा नूर जोत डगमगाइंदा। साचा अमृत ठंडा ठार, सच स्वामी आप प्याइंदा। सच शब्द नाद धुनकार, सच रागी राग सुणाइंदा। सच वेखे विगसे वेखणहार, सच आपणा हुक्म वरताइंदा। सच बणा दो जहान, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड काज रचाइंदा। सच धर्म उठाए निशान, सच साचा रंग रंगाइंदा। सच वेखे खेल ज़िमी असमान, समुंद सागर सच आपणी रचन वखाइंदा। सच लेखा श्री भगवान, जुग चौकड़ी समझ कोए ना पाइंदा। सच देवणहारा नाम ज्ञान, जन भगतां अन्तर आत्म बूझ बुझाइंदा। सच साचे सन्तां करे पहचान, साचा भेव आप खुल्हाइंदा। साचे गुरमुख कर परवान, धुर फ़रमाना आप जणाइंदा। साचे गुरसिख राग सुणाए कान, साचा नाद आप वजाइंदा। साचा खेल विच जहान, लोकमात आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग सिर तेरे हथ्थ टिकाइंदा। साची धार साचा गोबिन्द, गुर सतिगुर आप जणाईआ। साचा अमृत गहर गम्भीर सागर सिन्ध,

डूंग्घी धार आप वखाईआ। साचा दाता गुणी गहिंद, वड वड्डा वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सच्चा सतिगुर सच्चा मीत, मित्र प्यारा सच अख्वाइंदा। सच्चा नाम सच्चा गीत, सतिगुर सच्चा आप सुणाइंदा। सच्चा मार्ग साची रीत, साचा राह आप वखाइंदा। साचा खेल हस्त कीट, साचा इष्ट ऊँच नीच आप बुझाइंदा। सच्चा धाम इक अनडीठ, सच्ची काया मन्दिर अन्दर सोभा पाइंदा। सच्चा करे सच प्रीत, साचा मेला मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। साची खेल करे करतार, सच कुदरत रूप वखाईआ। सच मेल सिरजणहार, निरगुण सरगुण बन्धन पाईआ। सच रंग अपर अपार, लाल गुलाला दए चढ़ाईआ। सच कपड़ करे तन शृंगार, सच चोली इक हंढ्ढाईआ। सच मन्दिर खोल्ह कवाड़, सच पड़दा दए उठाईआ। सच मेला पुरख नार, घर साचे वज्जे वधाईआ। सच बणे विचोला सिरजणहार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग रंगाईआ। साचा रंग श्री भगवन्त, घर साचे आप चढ़ाइंदा। साचा नाम सतिगुर मंत, सति सतिवादी सच समझाइंदा। साचा मीता नर हरि कन्त, सच दुआरे सोभा पाइंदा। साचा जोड़ा हरि हरिसंगत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा राह इक रखाइंदा। साचा नाम शब्द ज्ञान। साचा कर्म धर्म निशान। साचा जन्म कर्म परवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल श्री भगवान। साचा खेल श्री भगवाना। साचा मेल पुरख सुल्ताना। साचा सुहेल नौजवाना। साचा चेल बाल अञ्याणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुर फ़रमाना। साचा हुक्म धुर फ़रमान। साचा तुख्म भगत भगवान। साचा सुख गुर चरण ध्यान। साचा मुख गोबिन्द गाए गान। साची कुक्ख गुरमुख जम्मे नौजवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मार्ग दस्से श्री भगवान । साचा मार्ग पुरख अकाल। साचा सालस दीन दयाल। साचा ख़ालस गुर गोपाल। साचा बालक गुरसिख लाल। साचा ख़ालक वड मेहरवान । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि जुगादी वड मेहरवान। साचा नाउँ आदि जुगादि। साचा थाउँ ब्रह्म ब्रह्माद। साचा गाउँ साढे तिन्न तिन्न हाथ। साचा पीण खाण अमृत रास। साचा पिता पूत माउँ पुरख अबिनाश। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वसणहार सद पास। सच्चा सतिगुर साची टेक। साचा गुरमुख बुध बबेक। सच्चा सतिगुर मेटे रेख । सच्चा गुरमुख नेत्र लए पेख। सच्चा सतिगुर करे हेत। सच्चा गुरमुख दर्शन पाए निज नेत्र नेत नेत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साहिब सच एक। सच्चा गुर सच दीबाण। सच्चा गुरमुख करे पहचान। सच्चा सतिगुर देवे माण।

सच्चा गुरमुख करे ध्यान। सच्चा सतिगुर हो मेहरवान। सच्चा गुरमुख चरण धूढ़ी मस्तक टिक्का लाए आण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल श्री भगवान। सच्चा खेल श्री भगवान, हरि सज्जण सच कराईआ। साचा मेल दो जहान, निरगुण सरगुण गंढ्ढ पवाईआ। साचा हुक्म धुर फ़रमान, धुर संदेसा नाम समझाईआ। सच्चा लेखा विच जहान, भगत भगवान दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। साची सिख्या देवे आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सतिजुग तेरा सच्चा जाप, दोए अक्खर रूप वटाईआ। सोहँ रूप वड प्रताप, करनी करता दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन हरिभगत गुरमुख गुरसिख कर किरपा लए राख, रक्षया करे थाउँ थाईंआ।